[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 21 : EP.20 อยู่ด้วยได้ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.20 อยู่ด้วยได้ไหม

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



          


 

2 อาทิตย์ผ่านไป

 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วสำหรับวันหยุดที่แสนสั้นของฉัน เดี๋ยวไอ้พามันจะขับรถมารับเพราะมันกลับไปทำงานตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว ฉันกับปลาดาวบอกว่าจะขึ้นรถไปเองมันก็ไม่ยอมจะมารับพวกฉันกลับเอง ช่างเป็นเพื่อนที่ประเสริฐอะไรอย่างนี้

 

ตอนนี้แม่กำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัวเพื่อให้ฉันเอากลับไปทานที่นู่นด้วย ส่วนขนุนก็ออกไปข้างนอก หลายวันมานี้ฉันกับขนุนคุยกันมากขึ้น ไม่กัดไม่แซะไม่เงียบใส่กันเหมือนเมื่อก่อน ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีแหละนะ แต่นี่ก็ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว ฉันยังไม่เห็นมันจะอยู่ติดบ้านเลย ไม่รู้ว่าออกไปไหนนักหนา กลับมาก็เกือบเย็นละ

 

               "พี่พายุยังไม่มาอีกหรอ" แมงมุมที่นั่งดูทีวีอยู่ข้างฉันพูดขึ้น ผมยาวสลวยดันลอนนิดๆในเสื้อยืดรัดรูปสบายๆไม่ได้ทำให้น้องสาวฉันสวยน้อยลงเลย ฉันลืมบอกไปสินะว่าตอนนี้แมงมุมกลายเป็นสาวดูรุ่นราวคราวเดียวกับฉันแล้ว แถมส่วนนั้นก็ยังใหญ่เกินอายุได้แม่กับฉันมาเต็มๆ

 

               "อีกแปปคงถึง กำลังมา" ฉันตอบพลางเคี้ยวขนมไปด้วย

 

               "จะว่าไปพี่พายุก็หล่อจะตาย พี่อยู่ใกล้ไม่หวั่นไหวบ้างหรอ" อยู่ๆแมงมุมก็ถามขึ้น

 

               "หวั่นไหวบ้าไร เห็นไส้เห็นพุงกันหมดแล้ว"

 

               "ที่บอกว่าเห็นไส้เห็นพุงนี่ยังไง พี่พายุก็เป็นคนดีไม่มีที่ติเลยไม่ใช่หรอ"

 

               "อืม ก็จริง" ฉันครุ่นคิด เสียดายที่มันยังไม่มีแฟน ถ้าใครได้มันไปคงโชคดีตาย เพราะมันเป็นคนที่เทคแคร์ผู้หญิงดีมากๆขนาดฉันกับไอ้ปลาเป็นเพื่อนมันมันยังดูแลดีขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงแฟนเลย มันคงปฎิบัติราวกับเจ้าหญิง

 

               "ใช่ไหมล่ะ" แมงมุมยิ้มเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

 

               "ทำไม สนใจมันหรอ" ฉันเพ่งสายตาจ้องมองหน้าแมงมุมอย่างจับผิด

 

               "บ้า ใครจะชอบ เห็นกันมาเป็นสิบๆปี"

 

               "ฉันไม่ยอมเสียเพื่อนดีๆแบบไอ้พาให้เด็กแก่แดดแบบแกหรอก" ฉันพูด ที่จริงน้องสาวฉันก็ไม่ได้ดื้ออะไรมากมาย มันแค่แก่แดดตามประสาเด็กร่าเริง

 

               "ชิ ไม่เอาหรอก มุมไม่ชอบคนแก่"

 

               "นี่แกว่าพี่หรือว่าไอ้พา" ฉันหันไปจ้องแมงมุมอย่างเอาเรื่อง

 

               "ก็ทั้งคู่นั่นแหละ หรือจะเถียง"

 

               "แค่ยี่สิบสามไม่เรียกว่าแก่จ้ะ อีกไม่กี่เดือนแกกับขนุนก็ยี่สิบแล้วนี่"

 

               "ไปพูดถึงมันทำไม" อ้าว หน้าบึ้งขึ้นมาซะงั้น

 

               "นี่ยังไม่ดีกันอีกหรอ"

 

               "ดีแล้ว แต่ยังเคืองอยู่เข้าใจมะ" ฉันส่ายหน้าขำๆให้น้องสาวตัวเอง ขี้งอลขี้วีนอยู่ในคนเดียวกันหมด

 

               "ถ้าคิดถึงเสาร์อาทิตย์ก็ไปหาก็ได้นี่ ไปอยู่กับพี่ก็ได้ อีกห้องนึงว่าง"

 

               "ใครจะคิดถึง หึ นี่มันคงอยากไปอยู่ใกล้พี่เหนือ"

 

               "ว่าไงนะ" ฉันมัวแต่เหม่อมองทีวีเลยได้ยินแมงมุมไม่ค่อยชัด แต่พอจะจับใจความได้

 

               "ไม่มีไรๆ" แมงมุมโบกมือพลางแย่งถุงขนมไปจากฉันแล้วทำเหมือนว่าเมื่อกี้ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

.....

 

ผ่านไป1ชั่วโมง

 

ตอนนี้ไอ้พามารอฉันอยู่หน้าบ้านแล้ว มันช่วยแม่ฉันขนของใส่รถจนหมด ทำไมตอนมามาตัวเปล่าแต่ตอนกลับของกินมันเยอะซะจนฉันกลัวว่าจะกินไม่หมด แม่กลัวฉันผอมตายหรือไง

 

               "เมื่อไหร่จะกลับมาหาแม่อีกล่ะลูก" แม่เดินเข้ามากอดฉันเหมือนไม่อยากให้ฉันกลับ

 

               "ถ้าไม่มีงานเหนือจะแว๊บมาหาแม่ทันทีเลยนะคะ" ฉันกอดแม่แน่น

 

               "อย่าลืมแบ่งของพวกนี้ให้ปลาดาวลูกสาวแม่ด้วยนะ"

 

               "ค่า เหนือไม่ลืมหรอก เยอะแบบนี้ใครจะกินคนเดียวหมด"

 

               "แล้วนี่ขนุนไปไหน ไม่มาส่งพี่หรอ" แม่ผละออกจากฉันแล้วหันไปถามแมงมุม

 

               "ไม่รู้ค่ะแม่ ไม่ได้ตัวติดกับมัน อย่าไปพูดถึงมันเลย"

 

               "เด็กพวกนี้นี่ งอนกันเป็นเด็กๆไปได้ อ้อ ถ้าน้องไปเรียนที่นู่นเหนือช่วยอะไรน้องได้ก็ช่วยหน่อยนะ ไปอยู่ไกลๆแม่ก็เป็นห่วงขนุนมันเหมือนกัน"

 

               "ค่ะแม่" ฉันตอบ ชิ ไม่มาส่งอีกแล้วสินะ นึกว่าคราวนี้จะแก้ตัวแต่สุดท้ายก็ทำเหมือนเดิม

 

.....

 

พอไอ้พารับฉันเสร็จก็มารับไอ้ปลามุ่งหน้าเข้าเมืองทันที ไอ้พาขอตัวกลับไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ ส่วนฉันกับไอ้ปลาก็แยกกันเข้าห้องใครห้องมัน

 

ครืด ครืด

ฉันกระโดดขึ้นเตียงนุ่ม ว่าจะนอนเอาแรงสักพัก แต่โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นซะก่อน

 

Line

-Khanoon-

 

       Khanoon : ถึงแล้วหรอ?

 

       Nam Nuea : ถามทำไม

 

       Khanoon : ไม่ได้ไปส่ง กลับไปไม่ทัน

 

       Nam Nuea : แล้วไง

 

       Khanoon : โกรธไหม

 

       Nam Nuea : ทำไมต้องโกรธ เกี่ยวไร?

 

       Khanoon : ไว้ถ้าผมไปถึงที่นั่นพาไปทานข้าวด้วยนะ

 

       Nam Nuea : ไม่ใช่เรื่อง

 

       Khanoon : หึ แบบนี้โกรธผมอยู่แน่ๆ

 

       Nam Nuea : ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ

 

       Khanoon : ไปทำธุระมา แต่พนักงานแม่งช้า อุตส่าห์รีบแล้วสุดท้ายก็ไม่ทัน

 

       Nam Nuea : บอกทำไม

 

       Khanoon : ช่างเหอะ อีกสองวันเจอกันนะ

 

       Nam Nuea : เจอ?

 

       Khanoon : อืม เดี๋ยวก็เจอ รอรับด้วย

 

       Nam Nuea : ???

 

แล้วมันก็อ่านไม่ตอบเนี่ยนะ พูดให้ฉันงงแล้วจากไป ไอ้เด็กบ้า

 

ตั้งแต่ที่ขนุนมันเอาเบอร์ฉันไปมันก็ไม่เคยแอดไลน์มาจนกระทั่งวันนี้ อีกอย่างฉันก็ลืมเม็มเบอร์ขนุนมันซะสนิท ไลน์เลยไม่ขึ้นเพิ่มเพื่อน ฉันกดเพิ่มขนุนเป็นเพื่อนในไลน์แล้วกดเข้าดูรูปโปรไฟล์ เป็นรูปที่ถูกถ่ายจากด้านข้างเห็นสันดั้งคมสวย การที่ไม่หันมามองกล้องตรงๆคิดว่าเท่ห์นักหรือไง

 

เดี๋ยว

เท่ห์งั้นหรอ นี่ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย ฉันชมเด็กขนุนหรอ ไม่มีทาง!  

 

ฉันสะบัดหน้าพยายามลืมเรื่องที่คิดเมื่อกี้ กดเม็มเบอร์แปลกที่โทรออกเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน เม็มชื่อนี้แล้วกัน "ไอ้เด็กเลโก้"

 

.......



2 วันผ่านไป

 

วัฏจักรชีวิตฉันกลับมาเป็นเหมือนเดิม ทำงาน กลับห้อง นอน ตื่นมาก็ไปทำงาน แถมงานแต่ละวันยังเช้ามากๆอีกด้วย ทั้งงานเดินแบบและงานแคสตัวโฆษณา ฉันยอมเหนื่อยพักผ่อนน้อยเพราะค่าตอบแทนที่ได้มาแต่ละครั้งฉันสามารถใช้ได้เป็นเดือนเลย อย่างน้อยมันก็ต้องคุ้มกับการที่ฉันอดทนฝึกซ้อมมาเป็นปีบ้างสิ

 

การที่ไม่ได้ติดต่อกับพี่เท การไม่มีคนคุย ทำให้ฉันเหลือเวลากลับมาดูแลตัวเองมากขึ้น ไม่ต้องนอนคุยโทรศัพท์ทีละเป็นชั่วโมงเหมือนเมื่อก่อน ที่จริงพี่เทพยายามติดต่อฉันทุกช่องทาง แต่สองอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันไม่เคยรับสายไม่เคยตอบไลน์เขาเลย ทำไมชีวิตฉันมันน่าเบื่อแบบนี้นะ

 

วันนี้ก็เช่นกัน ฉันมีนัดกับพี่กุ้งออกไปถ่ายปกหนังสือ คราวนี้เหมือนเป็นการเปิดตัวลงสื่อเลยก็ว่าได้เพราะฉันไม่เคยลงหนังสือแบบนี้มาก่อนแถมยังเป็นถ่ายแบบคู่ คู่กับน้องหมาน่ะ มันออกแนวน่ารักมากกว่าเซ็กซี่เพราะพี่กุ้งยังไม่อยากป้อนงานที่ทำให้ภาพลักษณ์ฉันดูแรงในช่วงแรกๆ

 

ออด ออด

เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น สงสัยพี่กุ้งจะมารับแล้ว

 

แกร๊ก

ฉันวิ่งมาเปิดประตูทันทีโดยไม่มองจอมินิเตอร์ เพราะคนที่มาเช้าๆแบบนี้คงมีแค่พี่กุ้งคนเดียว

 

               "ขนุน" ฉันเบิกตาโพลงเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่พี่กุ้งอย่างที่ฉันคิด

 

               "ตื่นเช้าจัง" ดูมันพูดสิ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนกับว่ามันกำลังจะเคาะประตูห้องฉันที่บ้านอย่างนั้นแหละ

 

               "มาได้ไง"

 

               "ไม่เห็นจะยาก รอแปป" ขนุนล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ข้างๆมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่วางอยู่ ฉันเอาแต่จ้องว่าขนุนกำลังจะทำอะไร "ครับ ผมถึงแล้ว คุยกับพี่น้ำเหนือนะครับ" อยู่ๆขนุนก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันเลยรับมาแล้วดูชื่อที่หน้าจอ 'น้ารานี' แม่ฉันนี่

 

               "ค่ะแม่"

 

               [แม่ฝากน้องหน่อยนะลูก]

 

               "คะ?"

 

               [น้องยังหาที่พักไม่ได้ แล้วมุมบอกว่าคอนโดเหนือมีสองห้อง แม่ก็เลยให้ขนุนไปหา แม่ไม่ได้บอกหนูก่อนเพราะมันปุบปับน่ะจ้ะ]

 

               "เอ่อออ แล้วขนุนเขาจะสะดวกหรอคะ" ฉันพูดพลางจ้องหน้าขนุน จะให้มันมาอยู่กับฉันเนี่ยนะ ถึงฉันจะมีศักดิ์เป็นพี่ก็เถอะ แต่เด็กมันก็โตแล้วไง แถมยังเป็นผู้ชายด้วย แต่แม่คงไม่คิดแบบนั้น

 

               [ขนุนโอเค ว่าแต่ลูกเถอะ โอเคไหม ที่จริงแม่อยากให้ขนุนอยู่กับลูกซะเลยจะได้ช่วยดูแลกัน แม่จะได้ไม่ห่วง เหนืออยู่คนเดียวแถมยังเป็นผู้หญิงซะด้วย] แม่พูดมาซะยาวเหยียด พูดถึงขนาดนี้แล้วใครจะกล้าปฎิเสธกันล่ะ

 

               "ค่ะแม่ งั้นเหนือขอคุยกับขนุนก่อนนะ แค่นี้ก่อนนะคะ"

 

               "จ้ะลูก"

 

ติ้ด

 

ขนาดฉันชักสีหน้าไม่พอใจใส่ขนุนมันยังไม่สะทกสะท้าน ยืนมองฉันคุยโทรศัพท์กับแม่นิ่งๆอย่างไม่รู้สึกรู้สา

 

               "เอาไป" ฉันเอาโทรศัพท์ยัดใส่ถุงเสื้อให้ขนุน "เข้ามา จะยืนอยู่ตรงนี้ทั้งวันหรือไง" ฉันพูดพลางสะบัดหน้าเดินเข้าห้องทันที

 

ขนุนเดินตามฉันมานั่งที่โซฟาพลางกวาดสายตามองห้องฉันไปด้วย

 

               "น่าอยู่ดี" อืม ก็น่าอยู่สิยะ ฉันพึ่งผ่อนไปไม่กี่งวดเอง แถมยังแพงหูฉี่

 

               "จะอยู่ที่นี่จริงๆใช่ไหม" ฉันกอดอกมองหน้าขนุน

 

               "ให้อยู่ไหมล่ะ" ยังจะมีหน้ามาถามอีก

 

               "ฉันขัดแม่ไม่ได้แล้วนี่"

 

               "อืม ก็รู้นี่" ขนุนมันอมยิ้ม สะใจล่ะสิที่เห็นฉันทำอะไรไม่ได้แบบนี้

 

               "อยู่ที่นี่ต้องมีกฎ" ฉันจะตั้งกฎซะจนขนุนมันอยู่ไม่ได้เลยล่ะ

 

               "??" ขนุนทำหน้าสงสัย

 

               "ไว้จะไปร่างกฎมาให้ วันนี้ก็อยู่ห้องนี่คนเดียวไปก่อนละกัน ต้องไปทำงาน"

 

               "อืม เดี๋ยวเฝ้าห้องให้"

 

               "หึ ไม่จำเป็นย่ะ"

 

 ออดดดดด

ใครมาอีกละเนี่ย คราวนี้คงเป็นพี่กุ้งแล้วจริงๆ

 

แกร๊ก

ฉันเดินออกมาเปิดประตู

 

               "เสร็จรึยังจ้ะ" พี่กุ้งพูด

 

               "เสร็จนานแล้วค่ะ เหนือขอเข้าไปหยิบกระเป๋านะคะ" ฉันว่าพลางเดินกลับเข้ามาในห้อง ฉันเห็นว่าขนุนมันมองตามฉันตาไม่กระพริบเลย แต่พอฉันกลับออกมาก็ต้องเจอกับพี่กุ้งที่มองฉันสลับกับขนุนไปมา

 

               "ทำไมมองเหนืออย่างนั้นล่ะคะพี่กุ้ง"

 

               "คนนี้ใครเหนือ" พี่กุ้งขมวดคิ้วพลางมองหน้าขนุนอย่างไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก

 

               "เอ่อ ขนุนเป็นน้องเหนือเองค่ะ พึ่งมาถึงวันนี้ จะมาอยู่กับเหนือค่ะ"

 

               "แน่ใจนะว่าน้อง" พี่กุ้งหรี่ตามองหน้าฉัน

 

               "ขนุนเป็นเหมือนน้องแท้ๆของเหนือค่ะ พี่กุ้งไม่ต้องเป็นห่วง"

 

               "แบบนั้นก็ดีจ้ะ พี่แค่กลัวว่าคนอื่นจะเอาเราไปนินทาเสียๆหายๆน่ะ" พี่กุ้งมีสีหน้าคลายกังวล

 

               "เอ่ออ ขนุน นี่พี่กุ้งนะ เป็นคนดูแลพี่เอง" ฉันเอ่ยแนะนำพี่กุ้งเมื่อเห็นว่าขนุนทำสีหน้าเหมือนไม่พอใจ

 

               "หวัดดีครับ" ขนุนพูดแต่ไม่ได้ยกมือไหว้ นี่คงกำลังไม่พอใจอะไรอยู่ล่ะสิถึงมีท่าทีแบบนี้

 

               "หวัดดีจ้ะ หล่อๆแบบนี้ถ้าโมเราเปิดรับผู้ชายพี่คงจองเราเป็นคนแรกเลยนะเนี่ย" พี่กุ้งปรับอารมณ์ไวมากจนฉันตามไม่ทัน แถมสายตาที่ใช้มองขนุนเหมือนกำลังสนใจนั่นอีก

 

               "ผมไม่สนงานพวกนี้หรอกครับ" ขนุนตอบซะพี่กุ้งแทบกลืนน้ำลายลงคอไม่ทันไปเลย ฉันเลยรีบพูดขึ้น

 

               "ไปกันเถอะค่ะพี่กุ้ง เดี๋ยวสาย"

 

               "อ้อ วันนั้นเด็กที่โมบอกว่ามีผู้ชายมาหา ไม่รู้ว่าใช่น้องเหนือคนนี้หรือเปล่า" พี่เทสินะที่ไปหาฉันวันนั้น

 

               "ไม่ใช่ค่ะ คนนั้นเพื่อนเหนือ"

 

               "โอเคจ้ะๆ ไว้พี่จะพาเหนือมาส่งนะ วันนี้คงไม่ดึกเท่าไหร่" พี่กุ้งหันไปบอกขนุน ดูท่าทางจะสนใจขนุนนะ หรือว่าฉันมองผิดไป

 

               "ขนุนล็อคห้องด้วยนะ อย่าเปิดให้ใครมั่วซั่วล่ะ มีอะไรก็โทรหาพี่" ฉันบอกขนุนก่อนที่จะเดินออกห้องมา ขนุนแค่มองตามฉันแล้วพยักหน้าให้ กลับมาตอนเย็นค่อยคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวแล้วกัน วันนี้ทั้งวันฉันคงไม่มีเวลาให้ขนุนเพราะต้องทำงาน

 

.....

 

 

               "หน้าน้องเหนือนี่คงจะแต่งได้ทุกลุคเลยนะคะ จะเปรี้ยวก็ได้ ใสๆก็ได้ โครงหน้าดีแถมยังผิวดีอีกต่างหาก" ช่างแต่งหน้าที่เป็นสาวสองท่าทางใจดีพูดขึ้นในขณะที่กำลังแต่งหน้าให้ฉัน

 

               "ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ" ฉันยิ้มแหยๆ ฉันยังไม่เคยชินกับการที่มีใครมาสัมผัสหน้าตัวเองเลย ทั้งๆที่ถูกแต่งหน้าให้เป็นสิบๆรอบก็ยังไม่ชิน

 

               "น้องฉีดยากันพิษสุนัขบ้ารึยังคะ"

 

               "คะยังค่ะ ทำไมหรอคะ"

 

               "ก็วันนี้ถ่ายรูปกับน้องหมานี่คะ เผื่อโดนกัดจะได้ไม่เป็นไร" นั่นปากหรอนั่น ฉันแทบอ้าปากค้างไปเลยทันที ถ้าเจ้ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเจ้เป็นใบ้หรอกนะ จากที่ไม่กลัวฉันก็ต้องมากลัวเพราะเจ้นี่แหละ

 

ฉันทนฟังช่างแต่งหน้าคนนั้นพูดมาเป็นชั่วโมงกว่าจะแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จ ที่จริงฉันทนอะไรแบบนี้ไม่ได้นานหรอกนะเพราะฉันขี้รำคาญ แต่ก็อย่างว่าแหละ งานคือเงิน ต้องทนเท่านั้นถึงจะอยู่ในวงการนี้ได้ เห้ออออ

 

....

 

การถ่ายปกกับน้องหมาวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี น้องไม่น่ากลัวเหมือนที่เจ้คนนั้นพูดเลยสักนิด แถมพี่ๆทีมงานยังเอ่ยชมฉันไม่ขาดปาก หลังจากที่พวกเรานั่งเลือกรูปกันเสร็จ ฉันก็ออกมานั่งที่ห้องแต่งตัวเพื่อรอพี่กุ้งพาไปส่งที่ห้อง แต่ไม่รู้พี่กุ้งจะเม้ามอยกับใครนักหนาถึงไม่ยอมออกมาซะที

 

ครืด ครืด

ฉันล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย วันนี้ฉันไม่ได้จับโทรศัพท์เลยทั้งวัน ไม่รู้ว่าจะมีใครโทรมาบ้าง

 

Line

-Khanoon-


       Khanoon : ยังไม่กลับอีกหรอ

 

       Nam Nuea : อืม รอพี่กุ้ง

 

       Khanoon : ให้ไปรับไหม?

 

       Nam Nuea : พูดอย่างกะมีรถ

 

       Khanoon : แล้วใครบอกว่าไม่มี

 

       Nam Nuea : ??

 

       Khanoon : กลับไหมจะไปรับ

 

       Nam Nuea : พูดอย่างกะรู้ทาง

 

       Khanoon : รู้ดิ วันนี้ออกไปสำรวจทางมาหมดแล้ว

 

       Nam Nuea : พูดอะไรไม่รู้เรื่อง

 

       Khanoon : หิวข้าว

 

       Nam Nuea : รอแปป เดี๋ยวซื้อไปให้

 

       Khanoon : แปปอะนานแค่ไหน รอจนฟ้ามืดแล้วเนี่ย

 

       Nam Nuea : มีสิทธิ์อะไรมาบ่น

 

       Khanoon : อยากให้มีสิทธิ์ไหมคะ

 

       Nam Nuea : พูดอะไรไม่รู้เรื่อง พี่กุ้งมาแล้ว กำลังจะกลับนะ จะกินไรเดี๋ยวซื้อไปฝาก

 

       Khanoon : อะไรก็ได้ที่กินด้วยกัน

 

       Nam Nuea : พี่คงทานพร้อมพี่กุ้งเลยมั้ง

 

       Khanoon : ไม่ได้ ต้องกินพร้อมกัน กินคนเดียวไม่อร่อย

 

       Nam Nuea : ปกติก็กินคนเดียวออกจะบ่อย

 

       Khanoon : มันไม่ชินที่

 

       Nam Nuea : เด็กน้อยชัดๆ -_-

 

       Khanoon : ไม่รู้แหละ จะรอ ถ้าไม่กินด้วยกันก็ไม่กิน

 

       Nam Nuea : อือๆ

 

จบการสนทนา

 

ขนุนมันเป็นอะไรของมัน วันนี้ง้องแง้งแปลกๆ ปกติไม่เห็นจะเคยเซ้าซี้ฉันแบบนี้ แล้วเราก็ไม่เคยทานข้าวด้วยกันสองคนมาก่อน อยู่ๆก็ทำตัวประหลาด ช่างเหอะ ไม่รู้แล้วโว้ย

 

 

..............



มีความออกคำสั่ง ไม่ชินห้อง ไม่อยากกินข้าวคนเดียว แหม๋ๆๆๆ นี่ขนาดแค่วันแรกน้องหนุนมันยังขนาดนี้ แล้ววันต่อๆไปน้ำเหนือไม่ปวดหัวตายหรอ 55555


Next:


"อยู่นิ่งๆ เลิกโวยวาย ไม่นิ่งจะกัดปากจริงๆด้วย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #182 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:35
    น้องง้องแง้ง
    #182
    0
  2. #19 comtoontrans (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:46
    ง๊ะ มีกัดปงกัดปากด้วยสปอยโว๊ะ ชอบแนวเด็กน้อยกะรุ่นพี่ กินเด็ก เด็กจับกินนี่ฟินนนน
    #19
    0
  3. #18 -cheezeeck- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:31
    ง่อวววว ขนุนเอาเรื่องนะเราอ่ะ สู้ๆนะคะไรท์
    #18
    0
  4. #17 -cheezeeck- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 00:37
    เจิมมมม รอน้องหนุนอยู่นะ55555
    #17
    0