[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 20 : EP.19 รออยู่ ไม่รู้หรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    1 มี.ค. 62



EP.19 รออยู่ไม่รู้หรอ

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



               "ขอโทษค่ะ" "ขอโทษครับ" ฉันกับผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกัน แต่เสียงนี้คุ้นชะมัด พอฉันเงยหน้าขึ้นมองคนที่ฉันเดินชนก็ต้องเบิกตาโพลง

 

               "ขนุน มาได้ไง?"

 

               "มากับเพื่อน พี่อะมากับใครทำไมอยู่คนเดียว"

 

               "มากับไอ้พาไอ้ปลา แต่จะกลับก่อนพวกมัน" ฉันผละตัวออกมายืนห่างจากขนุนแล้วพูดขึ้น

 

               "ทำไมรีบกลับอะ เป็นไรรึเปล่า" ขนุนมองหน้าฉันอย่างสงสัย

 

               "เปล่า พี่ไปนะ ดูแลตัวเองด้วย" ฉันเดินเบี่ยงตัวเดินอ้อมออกมาเพราะขนุนขวางทางฉันอยู่

 

หมับ

 

               "เดี๋ยวผมไปส่ง เป็นผู้หญิงกลับคนเดียวมันอันตราย" ขนุนเดินตามมาคว้าแขนฉันไว้ ฉันเลยหันกลับไปมองแวบนึง กำลังจะดึงแขนออกอยู่แล้วแต่

 

               "เหนือ" คนที่ฉันกำลังจะหนีโผล่มาซะก่อน ฉันเงียบแล้วเดินไปหลบอยู่หลังขนุน "คุยกับพี่หน่อยได้ไหม พี่ตามไปหาเหนือที่ทำงานก็ไม่เจอ เลยรู้ว่าเหนือกลับมาบ้าน" ฉันยืนนิ่ง จับแขนขนุนไว้แล้วกระตุกให้เขาช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที ฉันไม่อยากเจอพี่เทตอนนี้ แค่เห็นหน้าเขาน้ำตามันก็พร้อมจะไหลลงมาแล้ว ไม่รู้ว่าขนุนจะเข้าใจที่ฉันต้องการจะสื่อหรือเปล่า

 

               "เดี๋ยวผมพากลับบ้าน" ขนุนหันมาบอกฉันแล้วเอื้อมมือมาวางบนมือฉันที่กำลังจับแขนเขาอยู่

 

               "อย่ายุ่งได้ปะวะ คนเป็นแฟนเขาจะคุยกัน"

 

               "ไม่ใช่แฟนแล้วนี่ หึ" ริมฝีปากบางแสยะยิ้ม ขนุนรู้งั้นหรอ คงฟังมาจากแมงมุมสินะ

 

               "เด็กอย่างมึงจะไปรู้อะไร หลีกไป" พอพี่เทพูดจบเขาก็พยายามเดินเข้ามาหาฉัน แต่ขนุนยืนบังฉันไว้ไม่ยอมให้พี่เทเข้ามาใกล้ฉัน "เฮ้ย พูดไม่รู้เรื่องหรอวะ"

 

               "กลับไปซะ ไม่อยากมีเรื่อง" สายตาขนุนจ้องมองพี่เทเขม็ง พี่เทก็จ้องกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน ตอนนี้คนเริ่มมุงดูเพราะเรากำลังเป็นจุดสนใจ รวมทั้งกัสจังกับกะทิที่พึ่งเดินเข้ามาด้วย

 

               "มีไรวะไอ้หนุน" กะทิพูดพลางมองหน้าพี่เท

 

               "นี่มึงจะหมาหมู่หรอ" พี่เทมองหน้าเพื่อนของขนุนทีละคนอย่างโกรธจัด ฉันจับชายเสื้อขนุนแน่นกลัวว่าขนุนจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วมีเรื่องกับพี่เท

 

               "อย่าให้กูต้องพูดอีกครั้ง" ขนุนพูดเสียงเรียบเหมือนกำลังพยายามข่มอารมณ์ไว้ ขนุนในตอนนี้ดูน่ากลัวแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

 

               "แล้วพี่จะโทหานะเหนือ รับสายพี่ด้วย หลีกดิเว๊ย" พี่เทตะโกนขึ้นพลางเดินชนไหล่กะทิออกไป ฉันเสียใจที่ต้องทำแบบนี้กับพี่เท ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้สึกอะไรเลย ยังไงก็คนเคยรักกัน ฉันเจ็บปวดที่เราสองคนต้องจบลงที่การทะเลาะกันแบบนี้

 

               "นี่ จะกลับไหม หรืออยู่ต่อ" ฉันได้สติอีกครั้งเมื่อขนุนกระตุกแขนฉัน

 

               "อือ กลับ"

 

               "งั้นเดี๋ยวไปส่ง" ไม่ทันได้ตอบอะไรขนุนก็ดึงแขนฉันให้เดินตามเขาออกมา

 

               "ไม่ต้องไปส่งก็ได้" ฉันดึงแขนตัวเองออกจากมือหนา

 

               "ไม่กลัวไอ้บ้านั่นตามรึไง" หมายถึงพี่เทสินะ ฉันลองกวาดสายตามองรอบๆก็ไม่เห็นวี่แววของเขา รวมทั้งรถด้วย เขาคงกลับไปแล้ว "มองหาอะไร" ขนุนถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันเงียบไป

 

               "เปล่า เรียกแท็กซี่ให้พี่ก็พอ เขาไม่ตามมาหรอก"

 

               "อย่าดื้อได้ไหม" ขนุนถลึงตาใส่ฉัน มันมีสิทธิ์มาทำแบบนี้ใส่ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เพราะวันนี้มันช่วยฉันไว้หรอกนะฉันถึงยอม

 

               "เออๆ จะไปส่งก็ไป แล้วจะกลับมาอีกไหม" ฉันถาม

 

               "อยากให้กลับมาไหมล่ะ"


ฉันมองหน้าขนุนอย่างงงๆ กลับมาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน หรือว่าจะขออนุญาตที่ออกมาเที่ยว

 

               "ก็ตามใจสิ ถ้าแม่ถามเดี๋ยวบอกให้ว่าทำรายงานบ้านเพื่อน"

 

               "ผมขอคุณน้าแล้ว ทำไมต้องโกหก"

 

               "ก็เป็นเด็กมาเที่ยวที่แบบนี้"

 

               "ใครบอกว่าผมเด็ก ผมจบม.6แล้ว แล้ววันนี้เพื่อนก็นัดกันมาฉลองเรียนจบ" เออ ฉันยังคิดว่ามันเป็นเด็กอยู่อีกหรอเนี่ย ทั้งๆที่ขนุนมันสูงกว่าฉันขนาดนี้ แถมหน้าตามันก็ไม่เด็กแล้ว ถ้าคนอื่นไม่รู้อาจจะคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ

 

               "จะทำอะไรก็ทำ จะไปส่งก็รีบไปเดี๋ยวกลับมาดึกร้านปิดพอดี"

 

               "นี่ไม่คิดจะห่วงกันเลย?" ร่างหนาดูสมส่วนขมวดคิ้วจ้องหน้าฉัน นี่ไงฉันถึงบอกว่าขนุนเด็ก ยังขี้น้อยใจงอแงใส่ฉันเหมือนเดิม

 

               "ยังไม่ลืมหรอกนะเรื่องวันนั้นน่ะ" ฉันกอดอกมองหน้าขนุน

 

               "วันไหน?"

 

               "ช่างเหอะๆ" ฉันพูดปัดๆไปพลางเดินเลยขนุนออกมาที่ถนนเพื่อโบกแท็กซี่

 

               "ช่างได้ไง ผมกับพี่มีเรื่องให้จำเยอะแยะ ไม่บอกแล้วผมจะรู้หรอ" เรื่องอะไรที่บอกว่าจำเยอะ ฉันไม่เห็นจะจำอะไรได้เลย นอกจากความกวนประสาทตั้งแต่เด็กของมันน่ะ

 

               "พอๆไม่อยากพูดถึง ไม่สำคัญอะไร" ฉันพูดพลางชะเง้อมองหาแท็กซี่ ทำไมเวลานี้แท็กซี่ขาดนะทั้งๆที่ที่นี่ก็คนเยอะ น่าจะมาจอดรอผู้โดยสารด้วยซ้ำ

 

               "จะพูดดีๆหรือต้องให้เค้น" ขนุนเดินมาดักหน้าฉันไว้ ขนาดขนุนยืนอยู่ริมถนน แต่ฉันยืนอยู่บนฟุตบาทที่สูงกว่าพื้นถนนฉันก็ยังดูเตี้ยกว่าอยู่ดี ทำไมสูงขนาดนี้เนี่ย "นี่ ไม่ได้ยินที่พูดหรอ" ขนุนพูดขึ้นอีกครั้ง ฉันจึงได้สติเพราะเผลอมองรูปร่างขนุนมันนานไปหน่อย

 

               "หมายถึงเรื่องวันนั้น ก่อนไป นายไม่มาส่งพี่" ฉันเงยหน้าขึ้นตอบ ขนุนดูอึ้งไปพักนึงตอนที่ฉันพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

 

               "จำได้ด้วยหรอ" ขนุนพูดพลางยกมือขึ้นเกาศีรษะ รู้สึกผิดแล้วล่ะสิ

 

               "แก้แค้นสินะ" ฉันพูด

 

               "แก้แค้น? พี่หมายถึงอะไร?" ขนุนทำหน้างง

 

               "ก็ที่พี่ไม่มาส่งขนุนไปสิงคโปร์ตอนเด็กๆไง หรือว่าจำไม่ได้ ตอนนั้นเด็กมากนี่"

 

               "ใครบอกว่าจำไม่ได้ หึ" ขนุนพูดพลางเบือนหน้าหนีเหมือนโกรธฉันอย่างนั้นแหละ

 

               "จำได้หรอ"

 

               "อืม"

 

               "จริงดิ"

 

               "อืม" ถามคำตอบคำ แถมยังไม่หันหน้ามาคุยกันดีๆอีก

 

               "งั้นเรื่องที่แก้แค้นก็จริงอะดิ"

 

               "อืม เฮ้ย ไม่ใช่"

 

               "ฮ่าๆ เหม่ออะไรอยู่ ตรงนั้นมีอะไรน่ามอง" ฉันชะโงกหน้ามองตามสายตาขนุน ไม่เห็นมีอะไรเลย "อ๊ะ" ฉันเผลอมองไปข้างหน้าโดยไม่ดูเท้าเลยทำให้ขาพลิกตรงขอบฟุตบาท ดีที่ขนุนคว้าตัวฉันไว้ได้ทัน ไม่งั้นหน้าคงได้วัดพื้นถนนไปแล้ว

 

               "ระวังหน่อยสิ" ขนุนพยุงตัวฉันให้ยืนขึ้นแล้วทำหน้าดุ

 

               "เอ่อ ขอบใจ ... เมื่อไหร่รถจะมาอะ" ฉันพูดเปลี่ยนเรื่องเพราะเมื่อกี้เผลอใจเต้นแปลกๆตอนที่ขนุนโน้มตัวมาคว้าฉันไว้เลยทำให้ใบหน้าเราอยู่ในระดับเดียวกัน บ้าชะมัด ท่องไว้เหนือ นี่น้องนะ น้องงง

 

               "เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ผ่านแอพก็ได้ ยืมโทรศัพท์หน่อย" เออ จริงด้วย ถ้าเรียกตั้งแต่แรก ป่านนี้คงได้กลับบ้านไปละ ปกติฉันโหลดแอพเรียกแท็กซี่ติดเครื่องไว้ตลอดเลย เวลาจะเรียกแท็กซี่กับสั่งอาหารมันสะดวกและเร็วกว่าการที่เราออกไปทานข้างนอก เพราะฉันยังไม่มีรถเป็นของตัวเอง เวลาจะไปไหนก็ลำบากถ้าพี่กุ้งไม่ได้ส่งรถมารับ

 

               "เอาไปสิ" ฉันยื่นโทรศัพท์ให้ขนุน ขนุนรับโทรศัพท์ไปกดสักพักแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู คนขับโทรมาหรือไง

 

               "ใครโทรมาอะ" ฉันถามเมื่อเห็นขนุนเอาโทรศัพท์แนบหูแต่ไม่พูด

 

               "ไม่มีหนิ"

 

               "ก็พี่เห็นนาย..."

 

               "เบอร์ผมไง"

 

               "??"

 

               "ผมโทรออกเบอร์ผม ผมยังไม่มีเบอร์พี่"

 

               "ไหนบอกจะเอาไปเรียกแท็กซี่" ฉันแย่งโทรศัพท์ตัวเองกลับมาพลางมองขนุนตาค้อน

 

               "เรียกเสร็จแล้วไงถึงโทร"

 

               "ขอเจ้าตัวเขายัง ไม่มีมารยาท" ฉันพูด

 

               "กับพี่ไม่จำเป็นต้องมีมารยาท"

 

               "ไอ้......"

 

.......

 

ฉันหยุดด่ามันไว้เพียงแค่นั้นจนกระทั่งขึ้นแท็กซี่มาได้ครึ่งทางฉันก็ยังไม่ปริปากพูดทั้งๆที่ขนุนมันก็นั่งอยู่ข้างฉัน

 

               "นี่" อยู่ๆขนุนก็พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ

 

               "..."

 

               "เล่าเรื่องพี่ให้ผมฟังบ้างสิ ไปอยู่ที่นู่นเป็นไงบ้าง"

 

               "ก็ดี" อยากรู้เรื่องฉันไปทำไมยะ แมงมุมน้องฉันไม่เห็นจะถามแบบนี้เลย

 

               "ปกติไปทำงานยังไง"

 

               "บางครั้งพี่ที่โมก็มารับ บางครั้งก็แท็กซี่"

 

               "ถึงว่าทำไมมีแต่แอพเรียกรถ"

 

               "อืม" ขนุนพยักหน้าแล้วก็เงียบไป คิดอะไรอยู่นะ อยู่ๆจะเงียบก็เงียบไปซะเฉยๆ "แล้วนายอะ ถ้าไปอยู่ที่นู่นจะอยู่ยังไง หมายถึงหอพักน่ะ หารึยัง"

 

               "มอผมไม่ต้องอยู่หอใน อยู่ข้างนอกได้เลย ไว้รอใกล้ๆค่อยหา" ฉันพยักหน้า

 

               "แล้วดีกับแมงมุมยัง"

 

               "ยัง คราวนี้มันโกรธนาน"

 

               "ก็แน่อยู่แล้วสิ แมงมุมติดนายจะตาย ติดมากกว่าพี่ด้วยซ้ำ"

 

               "แล้วพี่ไม่อยากติดผมบ้างหรอ"

 

               "ถามอะไรน่ะ" ฉันหันขวับไปมองหน้าขนุน แล้วหันมองไปที่พี่คนขับผ่านทางกระจก พี่เขาอมยิ้มเหมือนกำลังขำให้พวกเรา มาพูดสองแง่สองง่ามแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นได้ไงเนี่ย

 

               "ไม่มีไร นั่งรถไปเถอะ" ริมฝีปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังอมยิ้มนี่นะไม่มีอะไร คงดีใจสินะที่แกล้งฉันให้อายได้สำเร็จ ฝากไว้ก่อนเถอะ

 

......

 

ระหว่างที่ฉันกับขนุนกับเดินขึ้นชั้นสองเพื่อแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน โทรศัพท์ฉันที่เปิดเสียงไว้ก็ดังขึ้นลั่นบ้าน...เบอร์พี่เท

 

ฉันจับโทรศัพท์แน่น ลังเลว่าจะกดรับดีไหม หรือฉันควรเคลียกับเขาให้รู้เรื่องไปเลย จะได้จบๆกันไปซะที

 

               "ใครโทรมา" ฉันนึกว่าขนุนมันเข้าห้องไปแล้วซะอีก แต่มันกลับเดินมาหาฉันแล้วก้มหน้าดูที่หน้าจอ ฉันเลยกดวางสายไปแล้วเปิดประตูเข้าห้องมา ฉันเดินมานั่งข้างเตียงฝั่งที่อยู่ติดกับหน้าต่าง ไม่ได้เปิดไฟ มีแค่เพียงแสงที่ส่องมาจากหลอดไฟหน้าบ้านเท่านั้น ฉันอยากจะนั่งคิดอะไรคนเดียวสักพักเพื่อให้ภายในใจสงบขึ้น "เปิดไฟให้ไหม" ฉันหันหน้าไปมองตามต้นเสียงก็เจอขนุน เด็กมันคงเดินตามฉันเข้าห้องมาตั้งแต่แรก

 

               "ตามมาทำไม ไม่ต้องเปิด ออกไปแล้วปิดประตูให้พี่ด้วย" ฉันหันไปบอกขนุนแล้วหันกลับมาตามเดิม

 

               "แก่แล้วยังทำตัวเลียนแบบเอมวีไปได้" ขนุนว่าพลางนั่งลงมาข้างฉัน ฉันไม่มีอารมณ์ต่อปากต่อคำกับมัน เลยได้แต่นั่งเงียบ

 

โทรศัพท์ที่ฉันปิดเสียงไว้สั่นขึ้นอีกรอบ คนที่โทรมายังเป็นคนเดิม ฉันได้นั่งมองโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนพื้นนิ่งๆ ไม่กดวาง ไม่กดรับสาย จนกระทั่งคนข้างๆหยิบมันไปกดรับ

 

               "มึงเลิกโทรมาหาพี่น้ำเหนือได้ละ... อย่าหาว่ากูไม่เตือน....กูไม่ปล่อยให้มึงเข้าใกล้เธอแน่.... ไม่เชื่อก็ลองดูสิ" ฉันไม่สนว่าขนุนจะคุยอะไรกับปลายสาย เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้มีหน้าที่มาห่วงว่าพวกเขาจะทะเลาะกันอีกแล้ว เพราะฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เทแล้ว

 

แหมะ

 

น้ำตาหยดแรกและหยดต่อๆไปของฉันไหลลงมา ฉันฟุบหน้ากับแขนตัวเองเพราะไม่อยากให้คนอื่นมาเห็นฉันในสภาพนี้

 

ผ่านไปประมาณสิบนาทีที่ฉันร้องไห้เงียบๆสลับกับเสียงสะอื้น จนลืมไปว่ายังมีคนนั่งอยู่ข้างฉัน

 

               "หยุดแล้วหรอ ต่อสิ" ขนุนพูดขึ้น ขนาดฉันร้องมันก็ยังจะกวน ฉันปาดน้ำตาทิ้งก่อนที่จะยื่นมือออกไปผลักไหล่ขนุน ดีแล้วที่มันไม่พูดปลอบฉัน เพราะฉันเป็นคนที่ยิ่งปลอบยิ่งร้อง ต้องไห้ฉันเงียบไปเอง อันนี้แม่ฉันรู้ดี บางทีขนุนอาจจะรู้ข้อนี้ก็ได้

 

               "ขอบใจ" ฉันพูดขึ้น

 

               "ขอบใจ?" ขนุนทำหน้างง

 

               "ขอบใจที่นั่งนิ่งๆเฝ้าพี่ร้องไห้" ฉันหันไปยิ้มให้ขนุนบางๆ ขนุนมองหน้าฉันนิ่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันเป็นแววตาที่แสดงออกถึงความสงสาร เห็นใจ หรืออะไรเทือกนั้น แล้วน้ำตาฉันก็รื้นขอบตาขึ้นมาอีกรอบ ฉันรู้สึกสมเพศตัวเองเหลือเกิน

 

               "ขี้แย" ขนุนเอื้อมมือมากดหัวฉันให้ซบลงกับไหล่ ฉันนั่งนิ่งไม่ขัดขืน พลันน้ำตาก็ไหลลงมาอีกอย่างกะเขื่อนแตกเมื่อถูกปลอบทางอ้อมแบบนี้

 

               "นายทำพี่ร้องไห้ ฮึก" ฉันร้องไห้ไปด้วย บ่นไปด้วย

 

               "มันต่างหาก ไม่ใช่ผม เพราะถ้าเป็นผม ผมจะไม่มีวันทำให้พี่ต้องเสียน้ำตา.... พี่เหนือ" ขนุน มันเรียกฉันว่าพี่เหนืองั้นหรอ ดูสนิทกันขึ้นมานิดนึงแฮะ แต่ก็รู้สึกแปลกกับคำพูดก่อนหน้านี้ จะไม่ทำให้ฉันเสียน้ำตางั้นหรอ แล้วเรื่องอะไรที่ฉันจะต้องร้องไห้เพราะเด็กนี่กัน พูดอะไรแปลกๆ

 

               "กลับห้องได้แล้ว"

 

               "อยู่แบบนี้แปปนึง" ฉันกำลังจะลุกขึ้น แต่ขนุนมือไวกว่าเลยกดหัวฉันให้ซบลงไปที่ไหล่หนาเหมือนเดิม

 

               "...." ฉันได้แต่นั่งเงียบเพราะฉันไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาเถียงแล้วเหมือนกัน

 

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีตัวฉันก็เหมือนถูกยกขึ้นแล้ววางลงที่ไหนสักแห่ง ฉันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะปรือตาขึ้นมาดูเพราะตาแทบจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว เมื่อกี้ฉันซบอยู่ที่ไหล่ขนุน งั้นแสดงว่าขนุนยังอยู่กับฉันสินะ

 

               "ขนุน" ฉันเปล่งเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก พยายามปรือตาที่ยังเหลือคราบน้ำตาขึ้นมอง ภาพที่ฉันเห็นคือภาพขนุนที่ใบหน้าอยู่ใกล้ฉัน ด้านหลังเป็นเพดานสีคุ้นเคย ขนุนอุ้มฉันมานอนสินะ

 

               "ทำไมไม่หลับ ตื่นขึ้นมาทำไม" เสียงแผ่วเบาพูดขึ้น ขนุนกำลังจ้องหน้าฉันอยู่ใช่ไหมนะ

 

               "จะไปแล้วหรอ" ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าปากถามอะไรออกไป ตอนนี้ฉันง่วงจนสติพร้อมจะดับวูบลงไปทุกเมื่อ แถมยังรู้สึกหนักที่หนังตาเพราะร้องไห้เมื่อกี้อีก

 

               "อืม มีอะไรก็เรียกนะ" ขนุนพูดแล้วเอื้อมมือมาทำอะไรสักอย่างกับผมฉัน


               "ไม่ไปหาเพื่อนแล้วหรอ"


               "ไม่ไปแล้วครับ"


               "ทำไมวันนี้ดีกับพี่จัง"

 

               "ทำไมวันนี้ถามมากจัง นอนได้แล้ว" ผมที่ปรกหน้าอยู่ถูกนิ้วเรียวเกลี่ยให้มันเข้าที่ จนฉันเห็นอะไรชัดเจนมากกว่าเดิม

 

               "ตอบมาสิ" ฉันพูด แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ หนังตาฉันเริ่มปิดลงทีละนิด หลังจากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

               "รออยู่ ไม่รู้เลยหรือไง ...คนโง่"

 

..........



1 เม้น =  1 กำลังใจให้กัน 


งานยุ่งมากแต่พยายามมาอัพให้รีดเดอร์ได้อ่านทุกวันจ้าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #475 Audomporn2529 (@Audomporn2529) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2563 / 18:41
    พี่โง่จริงๆๆน้องรอนานมากกกกกนะ..สงสารน้องง่ะ
    #475
    0
  2. #416 winnie_aim (@imjiitanan17) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 04:21
    งื้อออออ เขินน้องงงงง
    #416
    0
  3. #401 ริดา (@j-bloody) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 03:54
    ดาเมจรุนแรงมากกก น้องงงง ~~
    #401
    0
  4. #181 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:30
    รออยู่.....นั้มตามา!!!
    #181
    0
  5. #65 Nalattaporn Thongdeenok (@bavoss) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 02:13
    รออยู่ ไม่รู้หรอ งื้ออออออน้องงงง
    #65
    1
    • #65-1 mybearpp (@mybearpp) (จากตอนที่ 20)
      9 สิงหาคม 2561 / 00:30

      ขอบคุณที่เข้ามาให้กำลังใจเด็กมันนะคะ
      #65-1
  6. #45 gunnyza (@gunnychanyanuch) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 00:45
    ฮรือหนุนคนดียยย์
    #45
    1
    • #45-1 mybearpp (@mybearpp) (จากตอนที่ 20)
      9 สิงหาคม 2561 / 00:31

      ดีไหมไม่รู้ กิกิ
      #45-1
  7. #16 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 22:47
    งุ้ยยยยน้องงงงงงงง
    #16
    0
  8. #15 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 22:47
    งุ้ยยยยน้องงงงงงงง
    #15
    0
  9. #14 toontoon448 (@toontoon448) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 19:42
    เจิมรรออ
    #14
    0
  10. #13 kookie_pp_tt (@kookie_pp_tt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 00:30
    กินเด็กเป็นอมตะนะนํ้าเหนือ...
    #13
    0
  11. #12 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 22:28
    กลับไหนหรอจ๊ะน้องหนุนนนนน
    #12
    0