[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 18 : EP. 17 การกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.17 การกลับมา

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



1 ปีผ่านไป

 

ในที่สุดฉันก็ฝึกการเดินแบบ รวมทั้งทักษะอื่นๆที่พี่กุ้งบังคับให้เรียนจนครบหมดทุกคอร์ส กว่าจะผ่านมาได้นี่แทบลากเลือด ตอนนี้พี่กุ้งเริ่มป้อนงานให้ฉันบ้างแล้ว ฉันเริ่มรับงานเดินแบบและงานโฆษณาเล็กๆน้อยๆ ส่วนยัยปลา รายนั้นขอรับแต่งานเดินแบบอย่างเดียวเพราะไม่ถนัดแอคติ้ง

 

ฉันไม่ได้กลับบ้านเลยตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แม่โทรมาบ่นว่าคิดถึงฉันทุกวัน บางวันฉันก็ไม่ว่างรับสายเพราะฉันฝึกหนักมากจริงๆ บางวันก็ฝึกจนดึก แถมยังต้องตื่นเช้ามาออกกำลังกายอีก โซเชียลนี่ไม่ต้องพูดถึง ไม่มีเวลาแตะเลย อีกอย่างที่โมมีกฎห้ามโพสต์สื่อใดๆที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายต่อชื่อเสียงลงโชเชียล ภาพถ่ายของฉันส่วนใหญ่ ทางโมจะเป็นคนอัพเดทซะมากกว่า

 

ตอนนี้ฉันสามารถย้ายออกจากอพาร์ตเมนต์ของโมได้แล้ว ฉันออกมาอยู่คอนโดเดียวกับปลาดาวแต่คนละห้องคนละชั้น และข่าวดีคือถ้าไม่มีงานอะไรเข้ามาด่วนในช่วงนี้ พี่กุ้งจะอนุญาตให้ฉันกลับบ้านได้สองอาทิตย์ วันนี้คงต้องรอฟังข่าวจากพี่กุ้งอีกที

 

ป่านนี้ยัยมุมคงกำลังทำเรื่องสอบเข้ามหาลัยอยู่ จบม.6แล้วแม่คงให้ต่อที่มหาลัยเดียวกับฉันใกล้ๆบ้าน เด็กขนุนนั่นก็คงจะเหมือนกัน ได้ยินว่าแม่เขายังกลับมาไม่ได้เลยต้องอยู่ที่บ้านฉันต่ออีกพักใหญ่

 

ครืด ครืด

โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งสั่นขึ้น

 

               "หวัดดีค่ะพี่กุ้ง"

 

               [พี่โทรมาบอกข่าวดีจ้ะ]

 

               "เหนือกลับบ้านได้แล้วใช่ไหมคะ" ฉันรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

 

               [ถูกต้องจ้ะ รีบเก็บของกลับบ้านเลย พี่มีวันหยุดให้เรากับปลาดาวสองอาทิตย์]

 

               "ขอบคุณค่ะพี่กุ้ง งั้นเหนือไปเก็บของเลยนะคะ"

 

               [แล้วนี่จะกลับยังไงกันจ้ะ]

 

               "อ้อ เดี๋ยวเหนือโทรให้พายุมารับก็ได้ค่ะ มันบอกว่าพรุ่งนี้จะกลับพอดีเลย"

 

               [โอเคจ้ะ ไปกับพายุพี่จะได้ไม่ห่วง]

 

               "ขอบคุณค่ะ"

 

พอวางสายจากพี่กุ้ง ฉันก็รีบโทรหาปลาดาวทันที ไม่รู้ว่าป่านนี้มันจะตื่นหรือยัง

 

               [โหล] หลับอยู่ชัวร์น้ำเสียงแบบนี้

 

               "ตื่นได้แล้ว เก็บของๆๆๆ พรุ่งนี้จะได้กลับบ้านแล้ว"

 

               [กลับบ้าน เห้ย ได้กลับบ้านแล้วจริงดิ] 

 

               "อืม พี่กุ้งพึ่งโทรมาบอก มึงไลน์บอกไอ้พาด้วยแล้วกันว่าพรุ่งนี้ให้มารับพวกเราสองคนด้วย"

 

               [เคๆ]

 

...

 

18.00

LINE

MANGMOOM123 :


 

       MANGMOOM : พี่เหนือ อยู่ไหม


       NAMNUEA : อยู่ๆ พี่ลืมทักไปบอกมุมเลย มีข่าวดีจะบอก


       MANGMOOM : ข่าวดี? เรื่องไร


       NAMNUEA : พี่จะได้กลับบ้านแล้ว เย้


       MANGMOOM : กลับมาก็ดีเหมือนกัน


       NAMNUEA : ทำไมทำเหมือนไม่ดีใจเลย


       MANGMOOM : ดีใจ แต่มุมมีเรื่องจะบอกพี่เหนือ


       NAMNUEA : เรื่อง?


       MANGMOOM : ตั้งสติแล้วฟังมุมให้ดีนะ


       NAMNUEA : รีบๆพูดมา มีเรื่องไร


       MANGMOOM : มุมได้ยินมาว่าพี่เทวาจะแต่งงาน


       NAMNUEA : แต่งงาน?


       MANGMOOM : พี่เทวาแฟนพี่จะแต่งงานกับคนอื่น


       NAMNUEA : แกเอาอะไรมาพูด


       MANGMOOM : ไม่เชื่อก็ดูนี่สิ [แนบรูปภาพ]


       NAMNUEA : ภาพตัดต่อแน่ๆ


       MANGMOOM : เลิกโง่ได้แล้วพี่เหนือ ผู้หญิงคนนั้นส่งการ์ดแต่งงานใบนี้มาให้พี่เหนือที่บ้าน


       NAMNUEA : ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ เดี๋ยวพี่ทักไปถามพี่เทวาเอง

 

.....

 

 

LINE

TeWa123 :


 

       NAMNUEA : พี่เทคะ ว่างคุยกับเหนือไหม


       TeWa123 : พี่พึ่งประชุมเสร็จพอดีเลยค่ะ คิดถึงจัง วันนี้ไม่มีซ้อมหรอ


       NAMNUEA : พี่เทคะ


       TeWa123 : คะ มีอะไรรึเปล่า


       NAMNUEA : เหนือมีเรื่องอยากจะถามค่ะ


       TeWa123 : มีอะไรคะ


       NAMNUEA : รูปนี้มันคืออะไรคะ [แนบรูปภาพ]


       TeWa123 : เหนือไปเอาการ์ดมาจากไหนคะ


       NAMNUEA : แสดงว่ามันจริงสินะคะ


       TeWa123 : อย่าพึ่งพูดเรื่องนี้ตอนนี้เลยค่ะ รอคุยกันต่อหน้าดีกว่า พรุ่งนี้พี่ไปหาที่ห้องนะคะ


       NAMNUEA : พี่เทตอบเหนือมาแค่ว่าพี่เทจะแต่งงานกับผู้หญิงในรูปจริงไหมคะ


       TeWa123 : เหนือ


       NAMNUEA : เหนือต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้ค่ะ พี่เทตอบให้ตรงคำถามด้วย


       TeWa123 : ใช่ค่ะ มันเป็นงานที่ผู้ใหญ่สองฝ่ายตกลงกันเอง พี่ไม่ได้อยากแต่งงานกับเขา


       NAMNUEA : แต่สุดท้ายพี่เทก็ต้องแต่งใช่ไหมคะ


       TeWa123 : พี่ขอจัดการเรื่องนี้ก่อนนะคะเหนือ เหนือรอพี่หน่อยนะ


       NAMNUEA : รออะไรคะ ยังไงพี่เทก็ปฎิเสธงานนี้ไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ


       TeWa123 : พี่ขอโทษ


       NAMNUEA : พี่เทรู้เรื่องนี้มานาานแค่ไหนแล้วคะ


       TeWa123 : ตั้งแต่ปีที่แล้ว


       NAMNUEA : แล้วปล่อยให้เหนือเป็นคนโง่ที่ไปยุ่งกับคู่หมั้นคนอื่นน่ะหรอคะ


       TeWa123 : เหนือไม่ได้โง่นะคะ พี่ผิดเอง เหนือรอพี่ได้ไหมคะ พี่จะแต่งงานตามที่พ่อแม่พี่ต้องการ แล้วพี่จะหย่ากับเขา


       NAMNUEA : พูดเหมือนมันง่ายเลยนะคะ เราพอแค่นี้เถอะค่ะพี่เท


       TeWa123 : ไม่ได้ เหนือจะทิ้งพี่ไปแบบนี้ไม่ได้


       NAMNUEA : อย่ามายุ่งกับเหนืออีกค่ะ


.....

 

ฮึก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน อยู่ๆผู้ชายที่ฉันคบมาตลอดสองปีกลับบอกว่าจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น พี่เทเห็นฉันเป็นตัวอะไร ขนาดจะแต่งงานอยู่แล้วยังไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับฉัน หรือกะว่าจะโกหกฉันไปตลอด ผู้หญิงคนนั้นคงรู้เรื่องฉันกับพี่เท เธอเลยส่งการ์ดใบนั้นมาที่บ้าน นี่มันไม่ต่างจากการแย่งว่าที่คู่หมั้นคนอื่นเลย ไม่สิ พวกเขาจะแต่งงานกันอยู่แล้ว พวกเขาจะรักกันหรือไม่รักกันก็ช่าง ยังไงพ่อแม่ของพวกเขาก็เห็นดีเห็นชอบด้วย ฉันจะทำอะไรได้

 

ฉันปาดน้ำตาที่ไหลรื้นเต็มกรอบหน้าอย่างลวกๆ กดเข้าแชทแมงมุมเพื่อคุยกับเธอต่อ

 

       NAMNUEA : มุม


       MANGMOOM : เป็นไงมั่งพี่เหนือ


       NAMNUEA : มุมพูดถูกแล้ว พี่เทกำลังจะแต่งงาน


       MANGMOOM : พี่โอเคไหม ให้มุมไปหาไหม


       NAMNUEA : พี่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้พี่ก็กลับบ้านแล้ว


       MANGMOOM : เดี๋ยวมุมบอกพี่ปลาให้มาอยู่เป็นเพื่อนนะ

 

...

 

ฉันปล่อยโทรศัพท์จากมืออย่างหมดแรงแล้วนั่งชันเข่ากอดตัวเองร้องไห้ ไม่คิดว่าเหตุการณ์นี้มันจะเป็นเรื่องจริง รักครั้งแรกของฉันต้องพังทะลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี จากผู้ชายที่คิดว่าแสนดีวันนี้กลับมาทำร้ายฉันอย่างเจ็บปวด เขาผิด ผิดที่เขาไม่ยอมบอกฉัน ผิดที่ปล่อยให้ฉันให้ใจเขาไปทั้งดวง วาดฝันอนาคตไว้ด้วยกันต่างๆนานา แต่จากนี้ไปมันจะไม่มีอีกแล้ว 

 

ออดดดดด ออดดดด

เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นอยู่หลายรอบ ฉันปล่อยให้คนที่มาเคาะรัวๆอยู่แบบนั้น ยิ่งเสียงเคาะดังมากเท่าไหร่ เสียงร้องไห้ยิ่งระงมดังเพิ่มขึ้นเท่านั้น ฉันอ่อนแอเหลือเกิน

 

ครืดด ครืดดด

โทรศัพท์ที่หล่นอยู่ที่พื้น แสดงชื่อ 'ปลาดาว' คนที่เคาะอยู่คงเป็นมันสินะ

 

               "อื้อ ว่าไง"

 

               [ฉันเคาะห้องแกจนมือแทบพังละนะ ทำไมไม่ออกมาเปิดประตู]

 

               "ขออยู่คนเดียวสักพักนะ" ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน

 

               [กูรู้เรื่องจากแมงมุมหมดแล้ว เป็นห่วงมึง เปิดประตูให้กูหน่อย]

 

               "กูไม่เป็นไร อย่าพึ่งมาหากูตอนนี้เลย พรุ่งนี้เจอกันตอนเช้า"

 

               [จะไม่เป็นไรได้ไง นี่มึงอกหักนะไม่ใช่สอบตก]

 

               "มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนเข้มแข็ง แค่นี้ไม่ทำให้กูตายหรอก"

 

               [ถ้ามึงไม่เปิดกูจะพังเข้าไปละนะ]

 

               "ถ้ามึงไม่กลับห้องไปกูจะร้องไห้"

 

               [อย่าขู่กูงี้ดิ]

 

               "แล้วฟังกูไหมล่ะ"

 

               [เออ เสียงแข็งแบบนี้กูไม่ห่วงละก็ได้ ท่องไว้ ผู้ชายมีเยอะเดี๋ยวก็หาใหม่ได้]

 

               "เออ รู้แล้ว แค่นี้นะ"

 

ติ้ด

 

     

[บทบรรบยายพิเศษ พายุ]

 

หลังจากที่ไอ้ปลามันโทรมาบอกผมเรื่องเหนือ ผมก็รีบขับรถมาที่คอนโดมันทันทีโดยใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง ไอ้ปลามันบอกว่าเหนือไม่ยอมเปิดประตูห้องให้มัน มันเลยบอกให้ผมลองมาคุยกับเหนือดู

 

ออดดดดด ออดดดด

ผมกดออดไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ ทั้งตะโกนเรียกชื่อก็แล้วลองโทรเข้าโทรศัพท์ก็แล้วกลับไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนในห้องเลย มันยิ่งทำให้ผมห่วงจนอยากพังประตูเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด เห็นทีผมคงต้องลงไปขอกุญแจจากฟร้อนข้างล่างขึ้นมาเปิด พนักงานที่นี่รู้จักผมดีเพราะผมมาหาเหนือกับไอ้ปลาบ่อย 

 

แกร๊ก

ก้าวออกจากหน้าห้องได้เพียงไม่กี่ก้าวประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน

 

               "ยัยบ้า เป็นห่วงจะตายอยู่แล้ว" ผมผลักประตูที่ถูกเปิดแง้มไว้เข้าไป ภาพที่เห็นก็คือผู้หญิงหัวฟู ขอบตาแดงช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก สภาพมันตอนนี้ทำให้ผมด่าต่อไม่ลง 

 

               "มาทำไม"

 

               "ก็มาดูมึงไง ไอ้ปลาเล่าให้ฟังหมดแล้ว"

 

               "กูอยากอยู่คนเดียว"

 

               "แต่กูไม่ให้อยู่ ขนเสื้อผ้ามาแล้วด้วย พรุ่งนี้จะได้ออกไปพร้อมกัน" เหนือมันเงยหน้าขึ้นมามองผมแวบนึงก่อนที่จะหันหลังเดินกลับเข้าห้องไป ผมเดินตามมันเข้ามาแล้วหยุดยืนอยู่ข้างมัน มือวางไปที่ไหล่เล็กแล้วพูดขึ้น "กูปลอบมึงไม่เป็นหรอกนะ แค่อยากมาอยู่เป็นเพื่อน" ร่างเล็กนั่งลงที่พื้นแล้วชันเข่าขึ้นมากอด นี่สภาพแย่ขนาดนี้เลยหรอวะ ไอ้เหี้ยเทวาแม่ง อย่าให้เจอตัวนะ แม่งจะซัดให้หมอบ

 

               "จะนอนก็ไปอยู่อีกห้องแล้วกัน" เหนือหยุดร้องไห้ไปแล้ว แต่แววตายังเหม่อลอย สายตาโฟกัสอยู่ที่พื้น

 

               "มึงอย่าเป็นงี้ดิ พวกกูไม่สบายใจนะ"

 

               "กูไม่เป็นไร"

 

               "ไม่เป็นไรก็เหี้ยละ ตั้งแต่โตมามึงเคยเป็นแบบนี้ซะที่ไหน กูไม่ได้โง่ขนาดดูไม่ออกนะ"

 

               "อืม กูเจ็บ" พูดจบน้ำตาเหนือก็รื้นมาที่ขอบตาอีกรอบ ผมเลยวางกระเป๋าไว้ที่พื้นแล้วเดินเข้าไปหาเหนือ ย่อตัวลงนั่งข้างๆมันอย่างนึกเห็นใจ

 

               "รู้ว่าเจ็บ แต่เดี๋ยวมันจะดีขึ้น" ผมเอื้อมมือไปลูบหัวมัน

 

               "อย่าลูบหัวกู มันเหมือนพี่เท" อ้าว ผิดอีก ไอ่เหี้ยเอ้ย ยิ่งเห็นสภาพเหนือแม่งยิ่งอยากต่อยหน้ามันให้หงาย

 

               "งั้นกูนั่งเฉยๆอยู่กับมึง โอเคไหม"

 

               "..." เหนือพยักหน้าแล้วนั่งนิ่งมองพื้นในท่าเดิม ผมคงทำอะไรไม่ได้มาก ทำได้แค่เพียงคอยอยู่ข้างมัน ผมไม่เคยมีแฟน เลยไม่รู้ว่าต้องปลอบยังไง สักวันมันคงดีขึ้น ผมนี่แหละจะช่วยให้มันหายเอง

 

.....

 

[จบบทบรรยาย พายุ]

 

 

 

09.00.

 

               "ให้มันไวหน่อยไม่ได้หรอวะ" พายุที่นั่งอยู่ที่นั่งคนขับตะโกนพูดกับปลาดาวที่เดินมาแต่ไกล

 

               "รีบไปไหนนักหนา กูไม่ได้กลับบ้านนานไม่เห็นรีบเลย"

 

               "ให้ไวๆ"

 

....

 

               "เป็นไงบ้างวะเหนือ" ปลาดาวเอ่ยถามฉันทันทีที่มันขึ้นรถ

 

               "ก็ดี"

 

               "ดีบ้าอะไร ตาบวมซะขนาดนี้ ไอ้พาแกล้งอะไรมึงรึเปล่าเมื่อคืน"

 

               "แกล้งพ่อง กูดูแลมันอย่างดี" ใช่ เมื่อคืนไอ้พามันดูแลฉันอยางดีจนฉันหยุดร้องไห้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันนั่งข้างฉันเฉยๆ ฉันไปอาบน้ำมันก็นั่งรอจนฉันออกมา ตอนฉันจะนอนมันก็นั่งเฝ้าจนฉันหลับ มันทำให้ฉันรู้ว่าความรักจากเพื่อนมันดีแค่ไหน ไม่มีแฟนเราก็ได้ความรักจากครอบครัวจากเพื่อนได้ นั่นแหละที่ทำให้ฉันคิดได้และหยุดร้อง

 

               "กูไม่เป็นไรแล้ว รีบขับเถอะ คิดถึงบ้านจะตายแล้ว" ฉันพยายามปรับอารมณ์ตัวเองให้สดใสขึ้น คนรอบข้างจะได้ไม่รู้สึกหดหู่ไปด้วย

 

               "อือ เดี๋ยวถึงแล้วกูพาเที่ยว ได้หยุดตั้งสองอาทิตย์ไปปลดปล่อยกันหน่อย" ปลาดาวพูดพร้อมกับซบหัวลงมาที่ไหล่ฉัน ฉันโชคดีจังเลยที่มีเพื่อนแบบพวกมัน ถ้าไม่มีพวกมันฉันคงรู้สึกโดดเดี่ยวกว่านี้

 

.......

 

หลังจากที่พายุขับรถไปส่งปลาดาวที่บ้านเสร็จแล้ว มันก็ขับรถมาส่งฉันที่บ้านต่อแล้วกลับเลย ทันทีที่แม่เห็นฉัน แม่รีบเดินเข้ามากอดมาหอมฉันใหญ่ เพราะเราไม่เจอกันนานมาก

 

               "คิดถึงจังเลยลูก นี่ผอมลงหรือเปล่า"

 

               "เขาเรียกหุ่นเฟิร์มค่ะแม่" ฉันตอบแม่ พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติเพราะไม่อยากให้แม่รู้เรื่องพี่เท

 

               "แหม ลูกแม่จะเป็นดาราแล้วนี่เนอะ"

 

               "ยังค่ะแม่ แม่ก็พูดเกินไป"

 

               "ลูกแม่ทั้งสวยทั้งหุ่นดีขนาดนี้ ใครๆก็ต้องชอบ" แม่ลูบหัวฉันอย่างเอ็นดูพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม มันยิ่งทำให้ฉันอยากร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

 

               "แหม๋ๆๆๆ ชมแต่ลูกคนโตนะแม่ แล้วหนูล่ะ" แมงมุมเดินออกมาจากบ้านแล้วพูดขึ้นพลางเดินเข้ามาหาฉัน แมงมุมดูโตขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก แถมผมยังยาวจนถึงกลางหลัง

 

               "หนูก็สวย แต่ซนไปหน่อย"

 

               "แม่อ่า" ฉันหลุดยิ้มให้กับท่าทีของแมงมุม

 

               "ปะๆ เข้าบ้านกัน เหนือคงนั่งรถมาเหนื่อย เอาข้าวของไปเก็บในห้องก่อนเถอะลูก"

 

               "ค่ะแม่"

 

ฉันเดินเข้ามาในบ้านแล้วถือกระเป๋ามุ่งตรงไปที่ชั้นสองห้องตัวเอง สภาพบ้านไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เหมือนเดิมทุกอย่าง ฉันหมุนลูกบิดเข้าไปเพราะประตูไม่ได้ล็อค สงสัยแม่เปิดทิ้งไว้ให้ฉัน


..........



พี่เหนือคัมแบ็คมาตอนที่น้องจะเข้ามหาลัยแล้ว แถมอิพี่มันก็โสดแล้วด้วย คราวนี้ต้องแซ่บแน่นวลล บอกได้แค่นี้


#เม้นเพื่อเจิมให้เด็กหนุนหน่อยจ้าาาา 


ขออภัยสำหรับการพิมพ์ตกหล่นนะคะ กำลังทยอยแก้จ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #179 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:19
    พีาเหนือกลับมาแล้วจ้าาาาา
    #179
    0
  2. #10 -cheezeeck- (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 16:39
    รอออออ
    #10
    0
  3. #9 toontoon448 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 11:53
    เจิมมมมมม
    #9
    0
  4. #8 Baitoey912 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 01:15
    ชอบมากค่ะรอตอนต่อไป
    #8
    0