[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 17 : EP. 16 การจากลา(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.16 การจากลา(2)

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]


        

รถยนต์แคมรี่สีดำที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านคือรถของไอ้พี่พายุ เพื่อนชายเพียงคนเดียวของพี่น้ำเหนือ บางครั้งผมก็รู้สึกอิจฉาที่มันสนิทกับเธอมากกว่าผม ผมมองตามร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงยีนส์ก้าวลงจากฝั่งคนขับ แล้วเดินไปเปิดประตูด้านหลัง ทำไมพี่น้ำเหนือไม่ลงมาเองวะ ถึงขนาดต้องเปิดประตูให้กันเลยหรอ

 

ภาพที่ผมเห็นตอนนี้ทำให้ความไม่ชอบที่ผมมีต่อไอ้พี่พายุเพิ่มทวีเป็นเท่าตัว เพราะมันช้อนตัวพี่น้ำเหนือออกมาจากในรถ ถึงขนาดต้องอุ้มเลยหรอวะ

 

ผมนั่งมองอยู่เงียบๆทั้งๆที่ใจอยากเข้าไปกระชากร่างเธอมาอุ้มเอง แต่ต้องระงับอารมณ์ไว้เพราะมันไม่ได้ล่วงเกินพี่น้ำเหนือ เพียงแค่เธอคงหลับไปเท่านั้น

 

หลับแล้วทำไมไม่ปลุกล่ะว่ะ ยัยขี้เซานั่นก็ยอมให้ผู้ชายคนอื่นสัมผัสเนื้อสัมผัสตัวไปทั่ว ไม่หวงเนื้อหวงตัวบ้างเลย ยิ่งนึกก็ยิ่งหงุดหงิด ผมรอจนกระทั่งไอ้พี่พายุมันเดินออกมาจากตัวบ้าน คงจะส่งพี่น้ำเหนือถึงเตียงแล้วเพราะไฟในห้องถูกเปิดและปิดลงหลังจากที่มันเข้าไปไม่นาน เราเดินสวนกันขณะที่ผมกำลังเดินเข้าบ้าน ไอ้พี่มันแค่ชำเลืองมองหน้าผมแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

               "คราวหน้าอย่าพาพี่เหนือกลับดึก" ผมพูดขึ้น ไอ้พี่มันหยุดเดินแล้วหันหน้ามาคุยกับผม

 

               "มันเพื่อนพี่ พี่ดูแลได้"

 

               "ผมรู้ว่าพี่ดูแลได้ แต่นี่มันดึกเกินไป"

 

               "ทำไม? เป็นห่วงมัน?"

 

               "อืม เป็นห่วงมาก" ที่ผมพูดดีๆกับไอ้พี่มันไม่ใช่อะไรหรอก เพราะมันเป็นพี่ไอ้ทิหรอกนะ ผมเลยต้องเคารพและให้เกียรติ

 

               "อยู่กับพี่ไม่ต้องห่วง พี่ไม่ทำให้เหนือได้รับบาดเจ็บหรอก"

 

               "ผมรู้ ช่างเหอะ พี่กลับไปได้ละ"

 

               "มีอะไรอยากถามหรือเปล่า?"

 

               "อืม"

 

               "มีไรว่ามา"

 

               "พี่คิดยังไงกับพี่เหนือ" ผมตัดสินใจถามออกไปเพราะสองคนนี้ดูสนิทสนมกันมากกว่าเพื่อน ผมไม่อยากค้างคา

 

               "ถามทำไม"

 

               "จะตอบไหม"

 

               "กูก็เพื่อนเหนือ เห็นมันมาตั้งแต่นมยังไม่ออก ชัดพอยัง"

 

               "ตอบไม่ตรงคำถาม" เซนส์ของผมบอกว่าไอ้พี่พายุมันคิดกับพี่เหนือเกินกว่าคำว่าเพื่อน

 

               "ไม่เสือกดิ นอกซะจากว่ามึงจะชอบมัน" ไอ้พี่พายุจ้องหน้าผมอย่างสงสัย

 

               "หึ ปิดรั้วหน้าบ้านให้ด้วย" ผมเลี่ยงที่จะไม่ตอบตำถามแล้วเดินเข้าบ้านมา

 

พอเดินมาถึงหน้าห้องพี่น้ำเหนือ ผมชั่งใจอยู่สักพักว่าจะเข้าไปดีหรือเปล่า สุดท้ายผมก็ตัดใจเดินเข้าห้องตัวเอง เพราะไม่อยากเข้าไปกวนเธอ ถึงเจอกันตอนนี้ก็ไม่รู้จะคุยอะไรกันอยู่ดี

 

....

 

1 อาทิตย์ผ่านไป

 

08.30 .

 

วันนี้เป็นวันเสาร์ผมเลยตื่นสายได้เพราะไม่ต้องไปเรียน พอเดินลงมาข้างล่างก็เจอพี่น้ำเหนือนั่งคุยกับคุณน้า โดยมีแมงมุมนั่งอยู่ข้างๆ สีหน้าคุณน้าดูซีเรียสแปลกๆ มีเรื่องอะไรกันรึเปล่านะ

 

               "เอ้าขนุน ตื่นแล้วหรอลูก" คุณน้าเอ่ยทัก

 

               "ครับ" ผมเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างแมงมุม "มีอะไรรึเปล่าไอ้มุม" ผมหันไปถาม

 

               "ถามพี่เหนือเอง" แมงมุมพยักเพยิดไปทางพี่น้ำเหนือ ผมเคยคุยกับเธอดีๆซะที่ไหน จะให้ผมถามเธอก็กระไรอยู่

 

               "..." ร่างบางนั่งตีหน้านิ่ง ตั้งแต่ผมมาเธอยังไม่มองหน้าผมเลย

 

               "พี่เหนือจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกน่ะจ้ะ" ผมหันขวับมองหน้ารานีทันทีที่พูดจบ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ "พี่เขาได้งานกับโมเดลลิ่งซึ่งบริษัทอยู่ไกลจากที่นี่มาก เลยต้องย้ายไป"

 

               "ไปกลับก็ได้นี่ครับ" ผมโพล่งออกมา สีหน้าไม่สบอารมณ์คงแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด พลอยทำให้ตัวต้นเหตุที่นั่งก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมามองผมทันที

 

               "ทางนู้นเขาอยากให้พี่เหนือเก็บตัวน่ะลูก ไม่อยากให้ออกไปไหนปีนึง เพราะต้องฝึกหลายอย่าง"

 

               "แล้วต้องไปทำอะไรที่มันลำบากขนาดนั้นเลยหรอครับ" คราวนี้ไม่ใช่แค่พี่น้ำเหนือ ทั้งคุณน้าและแมงมุมต่างมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ และผมรู้ตัวเองดีว่ากำลังทำอะไร

 

               "ไอ้หนุน พี่เหนือแค่ไปทำงาน เขาโตแล้ว ทำอย่างกะพี่เหนือเป็นน้องมึงงั้นแหละ" แมงมุมใช้ศอกกระทุ้งแขนผมแล้วพูดขึ้น

 

               "แต่มันอันตราย ผู้หญิงตัวคนเดียวจะไปอยู่ไกลๆแบบนั้นได้ยังไง"

 

               "น้าก็เป็นห่วงพี่ไม่ต่างจากขนุนหรอกจ้ะ แต่เหนือเขาตัดสินใจแล้วน้าคงไม่ห้าม อีกอย่างปลาดาวเขาก็ไปด้วย" หึ พี่ปลายิ่งแล้วใหญ่เลย ผมดูออกว่าพี่เขาเป็นคนยังไง ชอบเที่ยว คบผู้ชายหลายต่อหลายคน จะทำพี่น้ำเหนือของผมเสียคนซะเปล่า ผมจะไว้ใจเธอให้ดูแลพี่น้ำเหนือได้ยังไง

 

               "แต่พี่ปลาก็เป็นผู้หญิง"

 

               "พายุไปด้วยค่ะแม่ ไม่ต้องห่วง มันจะไปหางานทำแถวนั้นใกล้ๆเหนือ" ร่างเล้กที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น ไอ้พี่พายุไปด้วยงั้นหรอ ผมยิ่งไม่ไว้ใจเข้าไปใหญ่

 

               "อ้ออ ถ้าแบบนั้นแม่ก็หายห่วง ทำไมเหนือไม่บอกแม่ตั้งแต่แรก"

 

               "ก็เมื่อกี้เหนือจะบอกแต่มีคนเดินเข้ามาขัดซะก่อน" ร่างเล็กในเสื้อสีชมพูอ่อนตัวโคร่งมองผมด้วยหางตา

 

               "แล้วเหนือจะไปวันไหนล่ะลูก"

 

               "วันนี้ค่ะ"

 

               "อ้าว ทำไมไวงี้ล่ะเจ้" แมงมุมพูด ส่วนผมขมวดคิ้วแน่น นี่คิดจะมาบอกกันวันที่จะไปเนี่ยนะ แม่ง

 

               "พี่พึ่งตัดสินใจเมื่อคืนน่ะ ที่จริงเขาอยากให้ย้ายไปตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว"

 

ครืด

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกมาจากบ้านทันที ไม่สนสายตาของทุกคนที่มองมา ผมอุตส่าห์กลับมาหาถึงที่นี่ แต่เธอกลับจะหนีผมไปอีก พี่น้ำเหนือแม่งไม่เคยรู้อะไรบ้างเลย ผมรู้ ผมมันไม่มีสิทธิ์จะรั้งเธอด้วยซ้ำ ถ้าเป็นไอ้เทวานั่นเธอคงจะยอมฟังมัน แล้วไงวะ แล้วผมทำอะไรได้ ทำเหี้ยไรไม่ได้สักอย่าง

 

               "ไอ้หนุน" แมงมุมเดินเข้ามาดักหน้าผมไว้ ผมเงียบแล้วหันหน้าไปอีกทาง "มึงหงุดหงิดอะไร...ปกติกูไม่เห็นมึงคุยกับพี่เหนือดีๆเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมวันนี้มึงถึงดูห่วงพี่เหนือนัก"

 

               "กูไม่ได้ห่วง" ผมสวนกลับ

 

               "มึงอย่ามาโกหกกู ทำไมกูจะดูมึงไม่ออก มึงชอบพี่เหนือใช่ไหม" ผมหันมองหน้ามันทันที มันรู้ได้ไงวะ ผมไม่เคยแสดงออกซะหน่อย ผมใช้ความเงียบเป็นการเลี่ยงคำตอบเพราะไม่รู้จะบอกมันยังไงไม่รู้จะอธิบายยังไง "ถ้ามันจริงตามที่กูพูด มึงตัดใจซะ แล้วก็ไม่ต้องรั้งพี่เหนือ"

 

               "ทำไม"

 

               "มึงลืมไปแล้วหรอว่าพี่เหนือมีแฟนแล้ว แถมมึงยังเป็นเหมือนน้องพี่เหนือ เราโตมาด้วยกัน แม่คงไม่ปลื้มหรอกนะที่มึงมาคิดอะไรแบบนี้กับพี่เหนือ" อืม คุณน้าจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้เพราะมันเหมือนเป็นการทรยศท่านที่เลี้ยงดูผมจนเหมือนเป็นคนในครอบครัว ท่านคงไม่ยอมรับเด็กที่ยังไม่จบม.6อย่างผม ผมต้องทำตัวเองให้ดีกว่านี้ ให้คู่ควรกับคนอย่างพี่เหนือ เผื่อถึงตอนนั้น เธอกับไอ้เทวานั่นอาจจะเลิกกันแล้วก็ได้ แต่ถ้าไม่เลิก ผมนี่แหละจะเป็นคนแย่งเธอมาเอง

 

               "กูไม่ได้ชอบพี่เหนือ มึงไม่ต้องห่วง" ผมตัดสินใจโกหกแมงมุมแล้วเดินหนีออกมา ตอนนี้ผมรู้แค่เพียงว่า ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้ ผมไม่อาจทนมองหน้าพี่น้ำเหนือได้ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอกำลังจะไป ผมปวดหนึบไปทั้งใจตอนที่คิดว่าผมจะไม่ได้เห็นใบหน้าเล็กแสนสดใสนั่นอีกแล้ว

 

[จบบทบรรยาย ขนุน]



 .....



หลังจากที่พี่กุ้งนัดฉันกับปลาดาวไปแคสหน้ากล้อง คนในทีมโมเดลลิ่งก็ตกลงรับเราสองคนเข้าเป็นเด็กในสังกัดทันที แต่มีข้อแม้ว่าเราสองคนต้องย้ายเข้าไปพักในอพาร์ตเมนต์ที่ทางโมจัดไว้ให้ ต้องคอยออกกำลังกายดูแลรูปร่างตัวเองให้ดีอยู่เสมอ และต้องฝึกเดินแบบอย่างหนักเป็นเวลาหนึ่งปีเป็นอย่างน้อย ฉันเลยขอกลับมาตัดสินใจก่อน ส่วนปลาดาว รายนั้นไม่มีปัญหา ฉันใช้เวลาคิดมาสามวันสามคืน จนทนเสียงรบเร้าของเพื่อนตัวเองไม่ไหวก็เลยตัดสินใจไปบอกแม่

 

ไม่คิดเลยว่าไอ้เด็กนั่นมันจะมาหงุดหงิดใส่ฉันต่อหน้าแม่ ไม่คุยกันมาเป็นเดือนอยู่ๆก็มาทำท่าทางเหมือนว่าห่วงฉัน เกิดบ้าขึ้นมาหรือไง

 

ตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาที่พายุจะมารับฉันแล้ว เด็กมันก็ยังไม่โผล่หน้ากลับมา เห็นแมงมุมบอกว่ามันออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้า คงจะไปบ้านกะทิไม่ก็บ้านเด็กกัส

 

               "เหนือ พายุมาแล้วลูก เก็บของเสร็จยัง"

 

               "แปปนะคะแม่" ฉันยืนสำรวจห้องตัวเองอีกครั้งว่าเก็บของครบแล้วหรือยัง พอมั่นใจว่าไม่มีอะไรที่ต้องพกติดตัวไปด้วยแล้วก็เดินออกมาจากห้อง ลงมาหาพายุและปลาดาวที่รออยู่ด้านล่าง

 

               "ปะ ไปกันได้ยัง เดี๋ยวจะถึงที่นู่นดึก" พายุพูด

 

               "อืมๆ เสร็จแล้ว ช่วยขนของนี่ขึ้นรถหน่อย"

 

               "เอาไปแค่นี้เนี่ยนะ" ปลาดาวเอ่ยถาม เพราะฉันมีแค่กระเป๋าลากใบเดียว ไม่ได้เอาของมาเยอะ ไปถึงที่นู่นขาดเหลืออะไรค่อยซื้อเอาก็ได้

 

               "อายไหมล่ะ ขนมาตั้ง4กระเป๋า" พายุหันไปแขวะปลาดาว ทุกคนเลยหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

 

               "รีบไปเถอะลูก เดี๋ยวจะดึกซะก่อน แม่ฝากเหนือด้วยนะพายุ หนูปลา"

 

               "ครับ" "ไม่ต้องห่วงค่ะแม่" สองคนนั้นตอบพร้อมกัน

 

               "ไปนะคะแม่เดี๋ยวเหนือโทรหา ไปนะมุม อย่าดื้อกับแม่นะ" ฉันหันไปกอดแม่แล้วลูบหัวน้อง

 

               "รู้แล้วล่ะน่า แล้วนี่ไม่อยู่รอไอ้หนุนมันหรอ" ชิ ใครจะรอล่ะ ไม่มาส่งก็ไม่ต้องส่ง ใครบอกให้ออกไปเที่ยวเอง มันคงไม่อยากส่งฉันเท่าไหร่หรอก

 

               "ดูแลมันด้วยแล้วกัน หนูไปนะคะแม่" ฉันบอกแมงมุมแล้วหันไปบอกแม่หลังจากนั้น

 

ไอ้เด็กนั่นมันจะไม่มาส่งฉันจริงๆน่ะหรอ ทำท่าทางอย่างกะห่วงฉัน แต่การกระทำไม่เห็นเหมือนที่ปากพูด หรือว่าเด็กมันกำลังแก้แค้นฉันเพราะตอนที่มันไปสิงคโปร์ฉันก็ไม่ได้มาส่งมันเหมือนกัน ความรู้สึกมันจะเหมือนฉันในตอนนี้หรือเปล่านะ โหวงๆ น้อยใจแบบบอกไม่ถูก ขนาดพี่เทไม่ว่างมาส่งฉันฉันยังไม่รู้สึกน้อยใจเท่านี้เลย

 

ช่างเถอะ

 

....




ขอกำลังใจให้กันหน่อยน้าาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #178 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:13
    น้องหนุน.....
    #178
    0