[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 16 : EP. 15 การจากลา(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.15 การจากลา(1)

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]

   

1 เดือนผ่านไป

 

ในที่สุดพวกเราสามคนก็เรียนจบ วันนี้เป็นวันส่งโปรเจคงานสุดท้ายที่พวกเรารวมกลุ่มกันทำมาเป็นเดือนๆ อันไหนที่ฉันทำไม่ได้ก็มีพายุกับปลาดาวช่วย อันไหนที่พวกมันทำไม่ได้เราก็แลกเปลี่ยนความคิดกัน และแล้วเราก็เป็นอิสระในที่สุด

 

วันนี้เลยนัดกันมาเลี้ยงฉลองที่ร้านเหล้าใกล้มอ ไม่ได้มานานเกือบปีแล้วเหมือนกัน เพราะฉันกับพายุไม่ใช่สายปาร์ตี้เหมือนกับปลาดาว รายนั้นเที่ยวทุกอาทิตย์ แต่วันนี้รุ่นน้องเอกฉันนัดกันมาเลี้ยงฉลองให้พวกฉันไง ก็เลยปฎิเสธไม่ได้ ส่วนไอ้พาก็ติดสอยห้อยตามพวกเรามาอย่างจำใจเพราะต้องดูแลพวกเราสองคน

 

               "เมื่อไหร่รุ่นน้องมึงจะมาวะ" ไอ้พาบ่น เพราะเรามานั่งที่ร้านกันเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีใครโผล่มา

 

               "เมื่อกี้มันไลน์มาบอกว่ารถติด อีกประมาณสิบนาทีถึง" ปลาดาวนั่งกดโทรศัพท์แล้วตอบไอ้พาไปด้วย

 

               "หนาวไหมไอ้เหนือ" มันหันมาถามฉันเพราะเห็นฉันลูบแขนตัวเองไปมา

 

               "กูไม่เป็นไร ทนได้" ฉันหันไปตอบมัน วันนี้ฉันใส่เดรสสีดำแขนกุดมา ความยาวไม่ได้สั้นมากนักแต่เนื้อผ้ามันลื่นสบายรัดรูปเลยทำให้รู้สึกหนาวเมื่อเจอกับแอร์เย็นๆที่ร้าน

 

               "เอาเสื้อนี่ไป" ไอ้พาโยนเสื้อคลุมยีนส์ตัวหนามาให้ฉัน ฉันเลยรีบคว้าเอาไว้ก่อนที่มันจะตกลงพื้น

 

               "แหม๋ๆๆ ทีกูใส่สายเดี่ยวมานี่ไม่เห็นจะถาม" ปลาดาวเอ่ยแขวะ ไอ้พามันก็เป็นแบบนี้แหละ เวลามันมีอะไรมันให้ฉันก่อนเสมอแต่มันรักเพื่อนเท่ากัน แต่ฉันคงพิเศษกว่าอีปลาสัก1%นี่แหละเพราะเรามักจะขลุกอยู่ด้วยกันบ่อยกว่า โดยเฉพาะช่วงหลังๆมานี้หลังจากเลิกเรียนฉันก็จะไปเล่นเกมกับมันที่บ้าน รอให้มืดแล้วค่อยกลับเพราะไม่อยากเจอได้เด็กปากหมานั่น

 

               "มึงด้านไปทั้งตัวแล้ว กูเลยไม่ห่วง" ไอ้พาพูดแขวะปลาดาว

 

               "ไอ้เวร" นั่นไง คุยกันดีๆไม่ถึงห้านาที ก็ทะเลาะกันแล้ว ฉันส่ายหัวพลางอมยิ้มมองพวกมัน

 

               "มาแล้วค่าเจ้ปลา พี่เหนือ" สรรพนามที่คนที่มาใหม่เรียกขึ้นมันช่างแตกต่าง พวกเธอมักจะให้เกียรติฉันเสมอเพราะฉันไม่ได้สนิทกับเด็กพวกนี้มากเท่ากับปลาดาว เด็กพวกนี้อยู่ปี3 เป็นเด็กกิจกรรมซึ่งฉันไม่ใช่

 

               "แล้วนั่นพี่พายุเพื่อนพี่ใช่ไหมคะ" แกงส้มเดินเข้ามาแล้วเอ่ยถาม สายตาลุกวาวตอนที่มองไอ้พา เออ เพื่อนฉันมันหล่อ เสน่ห์แรง ไอ้พามันทำท่าทางไม่สนใจแถมยังเปลี่ยนที่มานั่งใกล้ฉัน เพื่อให้เด็กพวกนั้นไปนั่งตรงนั้นแทน

 

               "เฮ้ย ไอ้พา ทักทายน้องหน่อย" ปลาดาวหันมาบอกมัน

 

               "เหนือ อย่าให้คนอื่นมายุ่งกับกู" มันสะกิดแขนฉันทำท่าเหมือนกลัวน้องเขาซะเต็มประดา เพราะงี้หรือเปล่ามันถึงไม่เคยมีแฟน

 

               "พี่พายุเป็นแฟนพี่เหนือหรอคะ" นั่นไง ฉันเบื่อกับคำถามพวกนี้จริงๆ ยิ่งไอ้พามันมาทำตัวลีบนั่งเบียดอยู่ข้างฉันคนอื่นยิ่งคิดว่าฉันกับมันเป็นแฟนกัน

 

               "ครับ เราเป็นแฟนกัน"

 

               "อ้าว" สองคนนั้นประสานเสียงกันขึ้น ส่วนฉันกับปลาดาวก็เงียบกันไปตามระเบียบเพราะรู้ว่าไอ้พามันมักจะใช้มุกนี้ตลอดเวลาที่ผู้หญิงจะเข้ามาคุยด้วย ฉันล่ะเหนื่อยใจกับมันจริงๆ

 

               "เอ่อ พี่ว่า ดื่มกันดีกว่าแกงส้ม พริกไทย" ปลาดาวพูดขึ้นแล้วยกแก้วเหล้าที่เทแบบเพียวๆไปให้สองคนนั้น โห นี่ดื่มกันแบบนี้เลยหรอ นี่ขนาดฉันดื่มแค่เหล้าผสมโซดายังรู้สึกขมคอเลย แล้วนั่นไม่เมาตายหรอ

 

               "อะๆ ชนกับน้องหน่อยค่ะเจ้ปลา พี่เหนือ พี่พายุด้วยค่ะ" พริกไทยพูดขึ้นพร้อมทั้งยื่นแก้วมาตรงหน้า

 

               "หมดแก้วนะคะ ถือว่าเป็นการแสดงความยินดีให้พี่สองคน" แกงส้มพูด คนคออ่อนแบบฉันกินแค่นิดเดียวก็ล้มพับแล้ว นี่ยังจะให้กระดกทีเดียวหมดแก้วได้สลบคาโต๊ะกันพอดี ไอ้พานะไอ้พางานเข้าเลยเห็นไหม

 

               "ยกดิไอ้พาอีเหนือ น้องอุตส่าห์แสดงความยินดี" อีปลาทำหน้าเหมือนสะใจพวกฉันซะเต็มประดา

 

               "ไหวไหม ไม่ไหวก็ไม่ต้องกิน" พายุก้มมากระซิบฉันให้ได้ยินแค่สองคน

 

               "พอได้ มึงอะไหวเปล่า ปกติก็ไม่ค่อยดื่มอยู่แล้ว"

 

               "กูดื่มเยอะไม่ได้ กูต้องดูพวกมึงสองคนอีก" เออว่ะ จริงด้วย

 

               "งั้นพี่กินแทนพายุเอง" ฉันพูดออกมา พลางเสียงโห่แซวยิ้มเล็กยิ้มน้อยก็ถูกส่งมาจากแกงส้มกับพริกไทย ส่วนอีปลามันทำหน้าอึ้งๆประมาณว่าไม่อยากจะเชื่อที่ฉันจะยอมดื่มเหล้าแทนไอ้พา

 

               "งั้นจัดดิรอไร สองแก้วให้หมดนะมึง" แหม๋ สนับสนุนกันใหญ่ อิเพื่อนตัวแสบ

 

.....

 

1 ชั่วโมงผ่านไป

 

ฉันเริ่มกรึ่มๆแต่ก็ไม่ถึงกับเมา อารมณ์แบบแอลกอฮอล์เข้าไปในสายเลือด สติสัมปชัญญะเริ่มลดน้อยลง แต่ฉันไม่ห่วงหรอกเพราะไอ้พามันดื่มไปยังไม่ถึงแก้วเลยด้วยซ้ำ เพราะฉันกินแทนมันหมดไงล่ะ มันห้ามฉันแล้วว่าถ้าไม่ไหวให้หยุด แต่ฉันขี้เกียจฟังเสียงรบเร้าของเด็กสองคนนั่นเพราะดูท่าทางอยากให้ไอ้พามันเมาซะเต็มประดา อยากหิ้วเพื่อนฉันกลับบ้านด้วยหรือไง หึ ไม่มีทางซะหรอก ทีแรกพวกนางพยายามดึงฉันออกไปเต้นที่ฟลอตรงกลางด้วยแต่ฉันไม่ยอมไป พวกนางเลยไปกันสองคน

 

               "เมาหรออีเหนือ" ปลาดาวแนบแก้วเหล้าลงที่แก้มฉันตอนที่มันเห็นฉันสะบัดหน้าไปมาให้ตัวเองสร่างขึ้น

 

               "เปล่าๆ มึนนิดหน่อย" ฉันตอบพลางดันแก้วเหล้าออกจากใบหน้าตัวเอง

 

               "กลับไหมเหนือ" พายุหันมาถามฉัน

 

               "ไม่เป็นไรๆ พึ่งสนุกกันนี่" ฉันโบกมือห้าม

 

               "ไม่ไหวก็บอกกู จะได้ไม่ให้น้องมันชงเพิ่ม"

 

               "อืมๆไหว" ฉันตอบ

 

               "ขอโทษนะคะ" อยู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาที่โตีะ เป็นผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่ง ดูอายุราวๆ30 แต่ใบหน้ายังสระสวยอย่างกะดารา

 

               "มีอะไรคะ" ปลาดาวเอ่ยถามพี่คนนั้น

 

               "คือว่าพี่มาจากโมเดลลิ่งค่ะพอดีวันนี้ออกมาเที่ยว พี่นั่งมองน้องกับน้องคนนั้นมานานแล้ว พี่อยากได้น้องไปร่วมงานน่ะค่ะ" พี่คนนั้นชี้มาทางฉัน อยากให้ฉันกับปลาดาวไปร่วมงานงั้นหรอ

 

               "งานอะไรคะพี่ ถ้าเป็นถ่ายภาพนู้ดพวกหนูไม่รับหรอกนะคะ" ปลาดาวชักสีหน้า ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

               "ฮ่าๆ ไม่หรอกค่ะน้อง พี่อยากได้น้องสองคนไปอยู่ในสังกัดพี่ ทั้งงานเดินแบบ โฆษณา ถ้าโชคดีก็อาจจะได้ถ่ายหนังด้วย น้องสนใจไหมคะ"

 

               "สนใจค่ะ ถ้าพี่ไม่ได้มาหลอกพวกเรา พวกเราเรียนนิเทศมาค่ะ ถนัดงานแบบนี้" เดี๋ยวๆอีปลา อย่าเหมารวม ฉันไม่ได้บอกซะหน่อยว่าฉันสนใจ

 

               "ดีเลยค่ะ นี่นามบัตรพี่นะคะ ไม่ได้มาหลอกแน่นอน พี่ไม่ได้สนใจใครง่ายๆนะ พอดีว่าถูกชะตากับน้องสองคนตั้งแต่เห็นน้องเดินเข้ามาแล้ว"

 

               "มึงว่าไงอีเหนือ" พึ่งจะหันมาขอความเห็นหรือไง ฉันนั่งเงียบอยู่ตั้งนาน

 

               "มึงอยากลองไหม" ฉันถามมันออกไป เพราะดูท่าอีปลามันสนใจอยู่ไม่น้อย

 

               "สนใจสิ อีกอย่างเราก็เรียนจบกันแล้วด้วย ถ้ามีงานทำเลยคงดี"

 

               "มึงว่าไงไอ้พา" ฉันหันไปถามมัน

 

               "อ้าว เกี่ยวอะไรกับกู" มันนั่งเงียบมาตั้งนาน ฉันเลยขอความเห็นจากมัน

 

               "ก็มึงอยากให้พวกกูทำงานแบบนี้หรือเปล่า"

 

               "แล้วแต่พวกมึง ถ้าชอบกูก็ไม่ห้าม ถ้าไปแคสงานวันไหนก็บอกเดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน" ไอ้พาพูดพลางเพ่งสายตามองหน้าพี่คนนั้น มันคงกำลังสังเกตท่าทางเขาอยู่ว่ามาจริงหรือมาหลอก

 

               "เอาเป็นว่าตกลงนะคะ" พี่ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม

 

               "ลองดูก็ได้ค่ะ" ปลาดาวตอบ

 

               "งั้นเม็มเบอร์พี่ที่อยู่ในนามบัตรไว้นะคะ พี่ชื่อพี่กุ้ง อ้อ ขอเบอร์น้องสองคนไว้ด้วยนะคะ"

 

 

หลังจากที่ปลาดาวเมมเบอร์ฉันกับเบอร์มันให้พี่กุ้ง เธอก็กล่าวขอบคุณพวกฉัน แล้วพูดขึ้นอีกว่า ถ้าสังกัดเขารับผู้ชายคงเอาไอ้พาไปด้วยอีกคนแต่นี่เขารับแค่ผู้หญิง หึ ฝันเอาเถอะว่าไอ้พามันจะทำอะไรแบบนี้ วันๆเอาแต่เล่นเกมดูหนัง ไม่ชอบงานสังคม เล่นแต่กีฬเข้าฟิตเนส มันไม่มีทางชอบอะไรแบบนั้นแน่ๆ

 

00.50 .

หลังจากที่แยกกันกับเด็กพวกนั้น ไอ้พาก็ขับรถมาส่งปลาดาวกับฉัน ซึ่งตอนนี้เหลือแค่ฉันกับมันแล้ว ฉันนั่งอยู่เบาะหลังเพราะไม่มีใครยอมเป็นกระเป๋าหน้ารถให้มัน ไอ้พามันเลยเหมือนเป็นคนขับรถของพวกเราไปโดยปริยาย คิดแล้วน่าขำ ทีแรกมันก็โวยวายจะให้ฉันกับปลาดาวสลับกันนั่งคนละวัน แต่พวกฉันไม่ยอม สุดท้ายมันก็ต้องจำนน

 

               "ทำเหมือนกูเป็นคนขับรถทุกที" จนป่านนี้มันก็ยังไม่ชินอีก

 

               "ฮ่าๆ ใครบอกให้มึงมีเพื่อนสองคนล่ะ ถ้ากูไปนั่งข้างหน้าอิปลาก็ต้องเหงาอยู่ข้างหลัง บอกให้มันไปนั่งข้างมึงมันก็ไม่ยอม"

 

               "ลิ้นพันกันหมดแล้ว ไม่ไหวก็ไม่ต้องพูด" มันเอ่ยว่าฉันที่นอนเหยียดยาวอยู่หลังรถ

 

               "กูหลับได้ไหม" ฉันถามมันเสียงยานคางเพราะง่วงมาก เวียนหัวด้วย

 

               "ไม่ได้ อีกแปปเดียวก็ถึงแล้ว"

 

               "แต่กูง่วง"

 

               "ลุกขึ้นมานั่ง อย่าหลับ กูอุ้มมึงขึ้นห้องไม่ไหวหรอกนะ" ฉันได้ยินเสียงบ่นของมันแค่เพียงแว่วๆ เพราะสติฉันพร้อมดับวูบลงแล้ว ไม่ไหวแล้ว คนจะนอน

 

               "ไอ้เหนือ ไอ้เหนือ"

 

....

 

 

[ขนุน บรรยาย]

 

ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับซะทีวะ

 

ผมนั่งรอพี่น้ำเหนือตัวดีอยู่ที่ชิงช้าหน้าบ้าน โดยไม่มีใครรู้ว่าผมรออยู่ ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้วแต่ผมไม่มีทางนอนหลับเพราะเธอยังไม่กลับมาแบบนี้ ยิ่งไปร้านเหล้าด้วย ผมรู้สึกร้อนรนตั้งแต่ที่คุณน้าบอกว่าพี่น้ำเหนือออกไปเที่ยวกับเพื่อน

 

ผมแทบจะไม่ได้คุยกับพี่น้ำเหนือเลยตั้งแต่วันนั้นที่ไอ้เทวามาบ้าน จนผ่านไปเป็นเดือนแล้ว พี่น้ำเหนือเลี่ยงที่จะเจอหน้าผมมาตลอด เธอมักจะกลับบ้านเลยเวลากินข้าวแล้วค่อยกินตอนที่ผมขึ้นห้องไปแล้ว ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเธอพยายามหลบหน้าผม คงจะเป็นเพราะเรื่องที่ผมพูดไปวันนั้นเลยทำให้พี่น้ำเหนือเข้าหน้าผมไม่ติด

 

ผมคงรีบเปิดเผยความรู้สึกตัวเองไวเกินไป มันเลยทำให้แม่ไก่ตื่น ผมเลยต้องหยุดเข้าใกล้เธอสักพัก รอให้ผมโตพอกว่านี้แล้วค่อยรุกเธออีกรอบ เหลืออีกแค่ไม่ถึงปีผมก็จะจบม.6 แล้ว คราวนี้แหละ ผมเอาจริงแน่


...................




PAYU




คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้าาา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #177 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:09
    รุกเลยน้องง
    #177
    0