[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 15 : EP. 14 หรือต้องให้ขู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    17 พ.ย. 63

EP.14 หรือต้องให้ขู่

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]





               "ไม่ใช่พ่อ ไม่ต้องมาสั่ง"

 

               "อยากให้เป็นพ่อไหมล่ะครับ พ่อของลูกนะ ไม่ใช่ผัวแม่"

 

               ฉันเบิกตาโพลงทันที ช็อกสิรอไร อึ้งรอบสองแต่คูณสองของความตกใจเป็นที่เรียบร้อย

 

               "ไอ้เด็กเหี้ย" ฉันพ่นคำหยาบออกมาทั้งๆที่ฉันไม่เคยด่ามันแบบนี้เลย

 

               "อยากลองดีก็ลองดูนะครับ" มันยิ้มมุมปากแล้วหันหลังออกจากห้องไป ตาย! อีเหนือจะทรุด! ทำไมน้องที่เลี้ยงตั้งแต่เล็กมาพูดถึงเรื่องผัวๆเมียๆกับฉัน ฉันตามมันไม่ทันแล้ว นี่สาบานนะว่ามันคือเด็กอายุ18 และเป็นเด็กคนเดียวกันกับเมื่อ10กว่าปีที่แล้ว

 

อยู่ๆภาพวันนั้นก็ซ้อนทับเข้ามาในหัวฉัน

 

               'พี่เข้าใจผิดแล้ว ผมมองนมไม่ได้มองหน้า'

 

ใช่ เด็กมันโตเกินตัวตั้งแต่ตอนนั้น ไม่ใช่พึ่งมาเป็นตอนนี้ ฉันมองมันผิดมาโดยตลอดอย่างนั้นหรอเนี่ย โว๊ยยยยย

 

...


 

[ขนุน บรรยาย]

 

               "เดี๋ยว" ผมเดินตามมันออกมาจนถึงหน้าบ้าน มันชะงักแล้วหันกลับมามองผมด้วยสายตาที่อยากจะฆ่าผมเต็มที

 

               "ตามกูมาทำเหี้ยไร" หึ คราบพระเอกที่แสนดีหลุดออกแล้วสินะ

 

               "ก็ไม่ทำไม แต่กูเตือนมึงแล้วไม่ใช่หรอว่าต้องให้เกียรติเธอ"

 

               "กูกับเหนือเป็นแฟนกัน กูจะทำอะไรก็ได้ มึงมันคนนอก อย่าเสือก"

 

ปัก

 

มันปากุญแจรถที่ถืออยู่ใส่อกผมแล้วกระเด็นร่วงลงไปที่พื้น ผมหลุบตามองพื้นแวบนึงก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองมันอีกรอบ

 

               "ทำได้แค่นี้?" ผมแสยะยิ้มท้าทาย หน้ามันแม่งน่าต่อยว่ะ แต่ผมต้องทนไว้ก่อน ไม่อยากมีเรื่องกับคนตัวเล็กข้างบนอีก

 

               "มึงอย่ามาท้ากู กูไม่ใช่เด็ก ไม่มีเวลาเล่นกับมึง .. อ้อ อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญล่ะ เพราะถึงเวลานั้นขึ้นมาจริงๆ เหนือต้องเลือกกูไม่ใช่เด็กอย่างมึง"

 

               "มั่นใจขนาดนั้น?" ผมเปรยตามองมันอย่างสมเพศ

 

               "กูคงไม่กล้าพูดหรอก ถ้าเมื่อกี้เหนือไม่ได้บอกรักกู" ผมขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน บอกรักงั้นหรอ นี่พี่น้ำเหนือต้องจริงจังกับมันแค่ไหนถึงจะบอกรักไอ้นี่ได้ แม่ง "ไง เงียบไปเลยล่ะสิ มึงอย่าคิดว่าตัวเองสำคัญกับเหนือ มึงแค่สำคัญกับแม่เหนือก็เท่านั้น อย่าตีความผิดล่ะ กูเตือนไว้ให้เอาบุญ"

 

               "มึงเก็บคำพูดของมึงไว้เถอะ สักวันพี่เหนือต้องรู้ว่ามึงเป็นคนยังไง และกูจะทำให้พี่เหนือรู้เอง"

 

               "หึ เผื่อตอนนั้นมันคงสายไปแล้วว่ะ เพราะเหนือคงให้กูหมดทั้งตัวทั้งใจไปแล้ว"

 

               "มึง" ผมก้าวเข้าไปหามัน มันว่าผมได้แต่ดูถูกพี่น้ำเหนือผมไม่ยอม

 

ผลัวะ

 

หมัดผมต่อยลงที่หน้ามันจนมันล้มไปกองกับพื้น มันคงคิดว่าผมไม่กล้าทำมันล่ะสิ

 

               "อย่ามาดูถูกพี่น้ำเหนืออีก เธอไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนนที่มึงจะมาว่าแบบนี้ได้" ผมก้าวเข้าไปตรงที่มันนั่งอยู่ แล้วใช้เท้าเขี่ยกุญแจรถไปให้มัน

 

               "หึ" มันแสยะยิ้มแล้วหยิบกุญแจรถยันตัวลุกขึ้น "ยิ่งเห็นมึงเป็นบ้าแบบนี้แล้วยิ่งสนุกว่ะ ยังไงของๆกูก็เป็นของๆกูอยู่วันยังค่ำ หมาอย่างมึงก็มองเครื่องบินต่อไปแล้วกัน" พอมันพูดจบก็เดินหันหลังกลับไปที่รถ ผมอยากจะกระชากคอเสื้อมันกลับมาต่อยอีกสักสองสามหมัด คราวนี้ฝากไว้ก่อน ถ้าคราวหน้ามันมากวนส้นตีนผมอีก ผมไม่เอามันไว้แน่

 

....

 

ผมเดินกลับเข้าบ้านมา มุ่งหน้าไปจัดการกับยัยพี่น้ำเหนือคนโง่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ปล่อยตัวง่ายเหมือนของฟรี ผมว่าแล้วมันต้องมีอะไรแน่ๆ ผมเดินตามเธอออกมาตั้งแต่ที่เธอเดินออกจากห้องผม คอยฟังเสียงและสังเกตการณ์อยู่หน้าห้อง จนกระทั่งเสียงคุยกันเงียบไป ผมเลยคิดว่ามันแปลกๆเลยเปิดประตูเข้าไป แล้วมันก็เป็นอย่างที่ผมคิด มือไอ้เหี้ยนั่นจับอยู่ที่หน้าอกเธอ แถมปากยัยนั่นยังเจ่อเหมือนพึ่งโดนจูบมาอย่างหนัก ถ้าผมเข้ามาช้าอีกนิดเธออาจจะตกเป็นของมันไปแล้วก็ได้

 

หึ

 

แต่โทษที มันไม่ใช่คนที่ได้สัมผัสริมฝีปากนั้นเป็นคนแรก ผมเคยสัมผัสมันมาก่อนแล้ว เพียงแค่พี่น้ำเหนือไม่รู้ตัวก็เท่านั้น

 

....



แกร๊ก

ฉันสะดุ้งโหยงเมื่ออยู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา จะเป็นใครไปได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่ไอ้เด็กก้าวร้าวนั่น มันมองฉันนิ่งๆฉันก็มองมันนิ่งๆเหมือนปะทะอารมณ์กันผ่านทางสายตา คงจะรู้สึกว่าตัวเองชนะอยู่ล่ะสิที่ฉันไม่ได้ล็อคประตูตามที่มันบอก

 

แกร๊ก

เสียงประตูถูกปิดลงอีกรอบด้วยมือของคนที่เปิด

 

               "มีอะไรก็รีบพูดมา" ฉันนั่งกอดอกอยู่ปลายเตียง ส่วนขนุนก็เดินเข้ามาหาฉัน แต่ยืนค้ำหัวฉันอยู่ไม่ได้นั่งลง

 

               "เมื่อกี้พี่กำลังจะทำอะไร"

 

               "ไม่ใช่เรื่องของเด็ก"

 

               "ก็เห็นแล้วนี่ว่าผมไม่ใช่เด็ก คำก็เด็กสองคำก็เด็ก จะให้ทำให้ดูไหมว่าเด็กไม่เด็ก"

 

กริบ

ฉันหุบปากไม่กล้าเถียงมันออกไป ชอบขู่นักนะ เป็นงูหรือไง

 

               "ตอบคำถาม" เสียงเข้มดังขึ้นมาอีกรอบ

 

               "ฉันเป็นพี่นายนะขนุน"

 

               "แต่ความคิดเหมือนเด็กสิบขวบ"

 

               "เอ๊ะ!" ฉันเงยหน้ามองขนุนอย่างโกรธเคือง

 

               "หรือไม่จริง? ผู้ใหญ่ดีๆที่ไหนจะยอมให้ผู้ชายเข้าห้องมาทำแบบนั้น ทั้งๆที่ยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันเลยด้วยซ้ำ"

 

               "ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าพี่เทเป็นคนยังไง" ไม่พงไม่พี่มันแล้ว โมโหทีไรฉันต้องหลุดเรียกตัวเองว่าฉันทุกที ทั้งๆที่ปกติเรียกแทนตัวเองว่าพี่มาตลอด

 

               "ตาบอด" เด็กมันพูดขมุบขมิบอยู่คนเดียวแต่ฉันได้ยิน

 

               "วันนี้นายด่าพี่บ่อยเกินไปแล้วนะขนุน"

 

               "ทำไม ด่าแค่นี้รับไม่ได้?"

 

               "ขี้เกียจจะเถียงกับนายแล้วว่ะ ออกไปจากห้องฉัน" ฉันพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองไม่ให้พุ่งปรี้ดไปมากกว่านี้

 

               "ไม่"

 

               "ออกไป"

 

               "ไม่"

 

               "หน้าด้าน" เด็กมันดูอึ้งไปเลยตอนที่ฉันพูดคำนี้ออกมา หึ ต้องให้ด่าแบบเจ็บแสบใช่ไหมถึงจะเลิกนิสัยแบบนี้

 

               "หึ" ขนุนยิ้มมุมปาก มองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

 

               "...."

 

               "ขนาดเอาเสื้อมิดชิดให้ใส่แล้วยังให้มันจับได้อีกนะ" จับ จับอะไร ฉันมองตามสายตาที่ขนุนมอง ก็เห็นว่าสายตามันจ้องอยู่ที่หน้าอกฉัน ขนุนมันเห็นจริงๆด้วยสินะ

 

               "ก็แค่จับ ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" ฉันไม่ยอมแพ้มันหรอก เรื่องไหนไม่ผิดฉันก็ต้องเถียง

 

               "แล้วถ้าผมจับบ้างล่ะ"

 

พรึบ

 

               "อ๊ะ"

 

               "ถ้าผมจับบ้างมันจะเป็นอะไรไหม...." ขนุนใช้แขนเพียงข้างเดียวผักไหล่ฉันให้หงายหลังลงเตียงแล้วขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้ก่อนที่จะถามประโยคน่าเกลียดออกมา

 

               "ขะ ขนุน" ฉันจ้องหน้าขนุนตาไม่กระพริบ ใจนึงก็ตกใจอีกใจนึงกลับรู้สึกกลัวตามไปด้วยเพราะท่าทีเด็กมันเหมือนจะโมโหฉันมากอย่างนั้น

 

มือเย็นเฉียบล้วงเข้ามาที่ชายเสื้อจนฉันสะดุ้งโหยง แขนอีกข้างของฉันถูกมือหนากดไว้จนดิ้นไปไหนไม่ได้ นี่ขนุนมันจะทำเหมือนที่มันว่าเมื่อกี้หรอ

 

               "อย่านะขนุน" ฉันจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของขนุน สื่อไปในทางขอร้องว่าอย่าแกล้งฉันแบบนั้น

 

               "หึ ทีงี้มากลัว ทีมันนี่เกือบให้ไปทั้งตัวไม่เห็นจะกลัวแบบนี้" ใช่ ฉันไม่เห็นจะกลัวและเกร็งแบบนี้เลย กับพี่เทมือไม้ฉันไม่สั่นจนหายใจไม่ทั่วท้องขนาดนี้

 

               "ไม่ได้จะให้เขาสักหน่อย" เสียงเบาราวกับกระซิบถูกเปล่งออกมาจากลำคอฉัน ฉันไม่กล้าพูดออกมาเสียงดังเพราะขนุนเริ่มเขยิบใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ

 

               "แต่ก็เกือบ" ขนุนพูด ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าขนุนเข้ามาช้าอีกนิดฉันจะขัดขืนพี่เทไหม หรือจะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสของเขาซึ่งฉันตามไม่ทันเลยสักนิดเดียว ฉันกัดริมฝีปากตัวเองไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพราะที่ขนุนมันพูดก็ดูเหมือนจะจริงหมดทุกอย่าง

 

               "อ่อยผมหรอ"

 

               "หะ ห๊ะ" ฉันมองหน้าเขาด้วยความสงสัย

 

               "ก็ที่กัดปากอยู่เนี่ย เขาเรียกว่าอ่อย อย่าไปทำแบบนี้ให้ผู้ชายที่ไหนเห็นอีก"

 

               "นายก็ไม่ใช่คนอื่นซะหน่อย... นายเป็น น้องพี่ หรือไม่ใช่?" ฉันจ้องหน้าขนุน ฉันเริ่มรู้สึกว่าบางอย่างเปลี่ยนไป ขนุนเข้าใกล้ฉันมากกว่าที่ควรจะเป็น แถมพี่เทยังพูดบางอย่างกับฉันเรื่องขนุนอีก แล้วการกระทำนี่ก็ด้วย

 

               "เรื่องนี้พี่รู้อยู่แก่ใจพี่น้ำเหนือ" สายตาแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นหม่นลงเหมือนกำลังสับสน ขนุนซบใบหน้าลงมาที่อกฉัน ฉันชะงักไปแต่ก็นอนนิ่งเหมือนเดิมไม่ขัดขืน "จะไม่ดิ้นหน่อยหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกรอบ เส้นผมเขาปรกอยู่ที่แก้มฉันเผยให้เห็นใบหน้าเนียนเพียงข้างเดียวเพราะอีกข้างแนบอยู่ที่อกที่ตอนนี้ก้อนเนื้อด้านในกำลังเต้นระส่ำระสายอย่างไม่เป็นจังหวะ

 

               "นายก็ลุกออกไปซะทีสิ" ฉันลุกเองได้ที่ไหน ดิ้นก็ไม่ได้ด้วย ตัวเด็กมันหนักจะตาย

 

               "นุ่ม" 

 

               "นุ่มอะไร ไอ้เด็กลามก ลุกออกไปเดี๋ยวนี้"

 

               "บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกเด็ก" ขนุนพูดขึ้นเสียงดุพร้อมทั้งไล้มือนุ่มไปมาที่เอวฉันจนมันมาหยุดอยู่ที่สะดือ เขาใช้นิ้วโป้งเขี่ยจิวที่ฉันคล้องไว้ไปมาเหมือนกำลังสนใจ

 

               "ขะ ขนุน ปล่อยพี่ อย่าเล่นแบบนี้" แพ้ ฉันแพ้มันแล้ว ฉันทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่จะเปล่งเสียงด่าออกมายังทำไม่ได้

 

               "งั้นบอกมาก่อนครับว่าจะทำแบบวันนี้หรือเปล่า" มันถามฉันโดยที่มือปลาหมึกยังอยู่ไม่นิ่ง มันปัดป่ายไปทั่วหน้าท้องแบนราบของฉันอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ฉันรู้สึกไง มันรู้ไหมเนี่ยว่าฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว

 

               "ไม่ ไม่ทำอีกแล้ว ลงไป" ฉันเกรงหน้าท้องตัวเองโดยอัตโนมัติเมื่อมือขนุนหยุดนิ่ง แต่มันอยู่ในระดับที่สูงกว่าสะดือ เกือบจะถึงขอบบราแล้วด้วยซ้ำ

 

               "ยังจะพูดว่าก็แค่จับอยู่ไหมครับ" เสียงขู่ดังขึ้นมาอีกรอบ ถึงแม้มันจะเบาแต่ฉันก็ได้ยินชัดเต็มสองหู

 

               "ไม่ ไม่พูด"

 

               "ดีครับ รู้ใช่ไหมว่าถ้าทำอีกจะเกิดอะไรขึ้น" เสียงเย็นเฉียบถูกเปล่งออกมา นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย เด็กนี่มีอิทธิพลกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมฉันต้องยอมทำตามที่มันพูดด้วย ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่าฉันต้องเอาตัวรอดจากมันให้ได้ก่อน

 

               "อะ อืม" ฉันสบตาขนุนอย่างกล้าๆกลัว เพราะตอนนี้เด็กมันผละใบหน้าจากหน้าอกขึ้นมามองฉันแล้ว

 

               "หึ" ยิ้มมุมปากอีกแล้ว ฉันเกลียดรอยยิ้มร้ายแบบนี้ชะมัด

 

ในที่สุดมันก็คลานลงจากตัวฉัน แล้วกลับไปยืนข้างเตียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนฉันก็รีบลุกขึ้นนั่งแล้วจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่

 

               "อย่าลืมที่เตือนนะครับ" ไอ้เด็กเหี้ย ฉันได้แต่กร่นด่ามันอยู่ในใจ

 

               "เออ ออกไปได้แล้ว" ฉันหันหนีสายตาร้ายนั่นไปอีกทาง เหม็นหน้ามัน ไม่อยากเห็น

 

เสียงฝีเท้าเดินออกไปจากตรงนี้ ตามมาด้วยเสียงเปิดประตู ฉันเงี่ยหูฟังว่ามันจะปิดประตูให้ฉันเมื่อไหร่ รอแล้วรออีกก็ไม่ได้ยินเสียงสักที ฉันเลยหันกลับไปมอง

 

               "ถ้าจับแล้วไม่ว่า วันหน้าขอกินนมบ้างจะได้ไหมครับ" 

 

               "ไอ้เด็กเปรต!!! อยากกินไปกินนมแม่แกนู่น" ฉันคว้าหมอนที่อยู่บนเตียงปาไปที่ประตูแต่ไม่ทัน ขนุนมันปิดประตูลงซะก่อน หน้าฉันร้อนราวกับถูกไฟไหม้ มันกล้าพูดแบบนั้นกับฉันได้ยังไง รู้ว่าเด็กมันแกล้ง แต่นี่แกล้งกันแรงไปหรือเปล่า รอยยิ้มร้ายปนขำตอนที่มันพูดเสร็จมันน่าต่อยหน้าชะมัด

 

โว๊ยยยยยยยย


..............




                         

มีขู่ ได้ทีแล้วขู่ใหญ่ ทำเอาอิพี่มันสั่นเป็นจ้าวเข้าเลย 55555 สะใจเบาๆ วันนี้ไม่มีอะไรจะทอค ปล่อยไปตามเนื้อผ้า ฟินกันเบาๆโนะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #415 winnie_aim (@imjiitanan17) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 03:37
    ง่าา อยากมีน้องงงง
    #415
    0
  2. #39 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 22:26
    ถถถอิน้องงงง
    #39
    1
    • #39-1 mybearpp (@mybearpp) (จากตอนที่ 15)
      9 สิงหาคม 2561 / 00:26
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและคอมเมนต์ให้กำลังใจขนุนมันนะคะ 💖💖💖
      #39-1
  3. #6 IcenoiiNaja (@IcenoiiNaja) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 23:47
    5555555ขนุนมันร้าย
    #6
    0