[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 13 : EP. 12 ใกล้เกินไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

       

EP.12 ใกล้เกินไป

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]




               "กูไม่ใช่เพื่อนเล่น" ผมพูดพลางผลักหน้าอกมันจนกระเด็นเกือบหงายหลัง พร้อมกับรถหน้าบ้านที่แล่นผ่านไปพอดี ถือว่ามันยังมีบุญที่ไม่ถูกรถชนไปซะก่อน

 

               "ไอ้เด็กหะ..."

 

               "พี่เท!!!" เสียงเล็กตะโกนขึ้นข้างหลังผม พร้อมกับวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปหาไอ้นั่นแล้วจับแขนมันไว้แน่น "เกิดอะไรขึ้นคะพี่เท ขนุนผลักแฟนพี่ทำไม"

 

               "หึ" ว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้ สุดท้ายก็เป็นคนผิดสินะ แม่ง

 

               "ตอบพี่มาขนุน ผลักพี่เททำไม!"

 

               "อย่าด่าน้องเลยค่ะเหนือ น้องไม่ได้ตั้งใจจะผลักหรอก" หึ ความปั้นหน้าเป็นคนดี เอาไปเลยร้อยเต็มสิบ ไอ้สัส ถ้าพี่น้ำเหนือไม่มาซะก่อนมันคงได้กระอักเลือดคาถนนนี่ไปแล้ว ผมไม่เคยทำใครก่อน แต่มันนั่นแหละที่มาหาเรื่องผมก่อน

 

               "ไม่ได้ค่ะพี่เท ขนุนก้าวร้าวเกินไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาผลักพี่เทแบบนี้ นี่ถ้าผลักแรงอีกนิดรถคงทับพี่เทไปแล้ว" แววตากรุ่นโกรธจ้องผมเขม็ง สายตาเมื่อตอนเย็นไปไหนแล้วล่ะ สุดท้ายก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วสินะ

 

               "...." ผมตัดสินใจหันหลังเพื่อเดินเข้าบ้าน

 

               "หยุดเดี๋ยวนี้นะขนุน มาขอโทษพี่เทเดี๋ยวนี้"

 

ควับ

 

ผมหันไปมองหน้าเธอทันที อะไรนะ ให้ผมขอโทษมันทั้งๆที่ผมไม่ผิดอย่างนั้นหรอ อย่างเมื่อกี้ผมก็เห็นว่ารถมา ผมเลยผลักไม่เต็มแรง ถ้าผมอยากให้มันถูกชนผมก็ทำได้ แค่ผมไม่ใช่คนเลวขนาดนั้น

 

               "เรื่องอะไรผมต้องขอโทษ ผมไม่ผิด อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไปถามไอ้นี่เอาเอง"

 

               "เด็กหยาบคาย" ผมเมินคำด่าของเธอแล้วหันหลังกลับเข้าบ้านทันที

 

ครั้งนี้ผมจะยอมไอ้บ้านั่นเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ามีอีกครั้งคงรู้นะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นแหละ แม้แต่พี่น้ำเหนือก็ด้วย

 

[จบบทบรรยาย ขนุน]

 

 

......

 

               "เป็นไงบ้างคะพี่เท" ฉันเดินจูงมือพี่เทเข้าบ้าน ไอ้เด็กขนุนบ้า ทำผิดแล้วยังมองฉันตาขวางอีก ป่านนี้คงงอนขึ้นห้องไปแล้ว

 

               "พี่ไม่เป็นไรค่ะ แล้วนี่แม่เหนือไปไหนแล้วคะ"

 

               "แม่ออกไปซื้อของข้างนอกค่ะ เห็นว่าอาทิตย์หน้าจะไปปฎิบัติธรรมเกือบสองอาทิตย์เลยค่ะ

 

               "งั้นเหนือก็เหงาแย่เลยสิคะ ให้พี่มาอยู่เป็นเพื่อนไหม"

 

               "เหนือยังมีเด็กๆอยู่ด้วยตั้งสองคนนะคะ" ฉันพูดพร้อมทั้งจูงแขนพี่เทไปนั่งโซฟา

 

               "เหนือยังมองแมงมุมกับเด็กคนนั้นเป็นเด็กอยู่หรอคะ"

 

               "คะ?" ฉันหันมองหน้าพี่เท

 

               "พวกเขาไม่ใช่เด็กแล้วค่ะเหนือ น้องๆเหนือโตกันหมดแล้ว แล้วพี่ก็มองออกว่าเด็กนั่นคิดอะไรกับเหนือ"

 

               "คิด? คิดอะไรพี่เท?"

 

               "ช่างมันเถอะค่ะ ไว้เดี๋ยวเหนือก็รู้เอง ... พี่ว่าอย่าสนใจเรื่องคนอื่นเลย สนใจแค่พี่ก็พอค่ะ" พี่เทพูด ยิ่งพูดฉันก็ยิ่งงง ไม่เข้าใจว่าพี่เทหมายถึงอะไร แต่แล้วอยู่ๆเรื่องของผู้หญิงที่รับสายพี่เทก็เข้ามาในหัวฉัน

 

               "เอ่อ พี่เทคะ"

 

               "พี่หิวน้ำจังเลยค่ะเหนือ พี่ขอน้ำสักแก้วได้ไหม" ฉันกำลังจะถามพี่เทเรื่องที่ข้องใจ แต่เขากลับพูดขึ้นซะก่อน ไว้กลับมาค่อยถามแล้วกัน

 

               "อ้อ งั้นรอเหนือแปปนะคะ เดี๋ยวเหนือไปเอาน้ำมาให้"

 

               "ครับ"

 

...

 

               "น้ำค่ะพี่เท" ฉันยื่นแก้วน้ำให้ผู้ชายในชุดสูท ใบหน้าใสคมดูน่าหลงไหลราวกับเทพบุตร

 

               "ขอบคุณครับ"

 

               "อ๊ะ"

 

               "เหนือ พี่ขอโทษ พอดีมือพี่ลื่นไปหน่อย"

 

               "ไม่เป็นไรค่ะ แต่ดูพี่เทสิ เปียกหมดเลย รีบถอดสูทออกก่อนเถอะค่ะเดี๋ยวเหนือเอาไปตากให้" ฉันลนลานทำอะไรไม่ถูกเมื่อพี่เททำแก้วน้ำหลุดมือจนน้ำหกเลอะเสื้อผ้าของเราทั้งคู่ แต่เขานี่สิหนักกว่าฉัน ทั้งสูทตัวนอก เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวข้างใน รวมทั้งกางเกงก็ด้วย

 

พี่เทถอดสูทออกตามที่ฉันบอก แต่เขาอยู่ในสภาพนี้คงไม่โอเคแน่ๆ

 

               "พี่เทเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเหนือหาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน"

 

               "เสื้อผ้า? พี่ใส่เสื้อผ้าเหนือได้ด้วยหรอคะ ตัวเราเล็กแค่นี้"

 

               "เออ นั่นสิคะ" ฉันครุ่นคิด ฉันจะเอาเสื้อผ้าที่ไหนมาให้เขาล่ะเนี่ย

 

               "อืมม น้องชายของเหนือก็ตัวพอๆกับพี่ เขาจะให้พี่ยืมไหมคะ" พี่เทถามขึ้น ชุดขนุนงั้นหรอ ใส่อะใส่ได้แน่นอน แต่เมื่อกี้ดูเหมือนพวกเขาจะมีเรื่องอะไรกันสักอย่าง แล้วขนุนจะให้ยืมหรอเนี่ย

 

               "เอางั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเหนือจะไปยืมขนุนมาให้ พี่เทขึ้นไปรอในห้องเหนือก่อนนะคะ เดี๋ยวเหนือเช็ดพื้นแล้วจะเอาเสื้อผ้าไปให้พี่เทเปลี่ยนค่ะ"

 

               "ขอบคุณครับ" ร่างสูงอมยิ้มพร้อมทั้งเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปยังห้องของฉัน

 

เห้อ แล้วฉันจะขอยืมขนุนยังไงละเนี่ย เมื่อกี้ฉันพึ่งด่าเขาไปหยกๆ จะให้แบกหน้าไปขอความช่วยเหลือเนี่ยนะ

 

....

 

ฉันสูดหายใจอยู่หน้าห้องขนุนที่อยู่ตรงข้ามห้องฉัน ฉันยืนอยู่ตรงนี้ประมาณสามนาทีได้ แต่ก็ยังไม่กล้าเคาะสักที

 

เอาวะ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เงียบ

 

               "ขนุน เปิดประตูให้หน่อย" หรือว่าจะไม่อยู่บนห้องนะ "ขนุน อยู่ในนั้นรึเปล่า" ฉันเรียกอีกรอบ

 

แกร๊ก

ประตูแง้มเปิดเพียงเล็กน้อยแต่กลับไม่มีคนเดินออกมา เหมือนเขาแค่เดินมาปลดล็อคเพื่อให้ฉันเข้าไป

 

ร่างสูงนอนอยู่บนเตียง ชันเข่าขึ้นนอนกดโทรศัพท์อย่างไม่สนใจคนที่เดินเข้ามา

 

 

               "ขนุน พี่มีเรื่องให้ช่วย"

 

               "...." เงียบ

 

               "ได้ยินพี่ไหมขนุน"

 

               "..."

 

               "เรื่องเมื่อกี้ที่พี่ด่า พี่ขอโทษก็ได้"

 

               "หึ ถ้าไม่มีเรื่องให้ช่วยคงไม่ขอโทษสินะ" ขนุนเบนสายตามามองฉันแวบนึงก่อนที่จะหันไปจ้องหน้าจอโทรศัพท์ต่อ ในนั้นมันมีอะไรนักหนาวะ โทรศัพท์มันสำคัญมากนักหรือไง

 

               "ขอยืมชุดหน่อย" เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ชักช้าเสียเวลา

 

               "ชุด?" ขนุนหันมามองหน้าฉันอย่างแปลกใจ

 

               "ชุดอะไรก็ได้ พี่ขอยืมหน่อย" ทำไมไม่ลุกมาคุยกันดีๆนะ นอนอยู่ได้ ส่วนฉันก็ยืนคุยกับเขา

 

               "เอาไปทำไม"

 

               "เอ่อ พอดีน้ำหกใส่ชุดพี่เทน่ะ พี่ไม่มีเสื้อให้เปลี่ยน กางเกงก็ด้วย"

 

               "หึ ถ้าไม่ใช่มันพี่คงไม่มาขอผมแบบนี้สินะ"

 

               "อย่าสงสัยมากได้ไหม ตอบมาว่าจะให้ยืมหรือไม่ให้ยืม" ฉันขี้เกียจจะเถียงกับเขาแล้วนะ ถ้ายังลีลาอยู่แบบนี้ฉันคงให้พี่เทอยู่ในห้องรอ แล้วเอาชุดไปซักอบให้เขาแทน แต่มันเสียเวลาไง

 

               "แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน ทำไมไม่มายืมเอง"

 

               "อยู่ในห้อง เขาเปียก พี่ต้องเอาเข้าไปให้" ดูจากคำพูดเด็กนี่คงไม่ชอบพี่เทเอามากๆ เขาก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้ซะหน่อย ทำไมถึงจงเกลียดจงชังเขานักนะ

 

               "เข้าไปดูมันแก้ผ้า?" ขนุนลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วจ้องฉันเขม็ง

 

               "หยาบคาย ใครจะทำแบบนั้น" คำพูดของขนุนทำให้ฉันรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา

 

               "เขินทำไมวะ" ขนุนพูดขึ้นด้วยท่าทางหงุดหงิด แล้วลุกขึ้นยืนเดินตรงเข้ามาหาฉัน

 

               "คะ ใครเขิน ไม่ได้เขิน"

 

               "พี่นั่นแหละ ไม่เขินแล้วทำไมหน้าแดง ... นี่ เงยหน้าขึ้นมาเดี๋ยวนี้" ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อขนุนพูดเสียงดังใส่ ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าก้มมองพื้นตอนไหน

 

               "แล้วมาตะคอกพี่ทำไมเล่า!" ฉันเงยหน้าจ้องไอ้เด็กก้าวร้าวที่ตอนนี้ยืนเต็มความสูงซึ่งสูงกว่าฉันเยอะมาก เห็นว่าตัวใหญ่กว่าแล้วจะข่มกันยังไงก็ได้งั้นหรอ

 

                    "แล้วนี่อะไร" ขนุนพูดพลางไล่สายตามองร่างฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าไปด้วย

 

                    "อะไรหรอ" ฉันขมวดคิ้วสงสัยพลางมองตามสายตาขนุนไปด้วย ตอนนี้สายตาเขากำลังโฟกัสอยู่ที่เสื้อฉัน "มะ มองอะไร" ฉันยกมือขึ้นมาปิดส่วนบนของตัวเองอย่างอัตโนมัติ

 

                    "นี่ไม่รู้ตัวเลยหรือไง ว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน!" ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อขนุนตะโกนใส่หน้าฉัน พลางก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่เด็กมันก็ก้ามตามเข้ามา

 

                    "หมายถึงอะไร" ฉันมองหน้าขนุนอย่างระแวงพลางสังเกตท่าทางไปด้วย ทำไมต้องทำท่าทางโกรธขนาดนั้นด้วยเล่า

 

                    "ทำไมเสื้อเปียกแบบนั้น มันเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วไม่รู้ตัวบ้างหรอ งั้นไอ้บ้านั้นก็ โถ่เว้ยย!!" ขนุนตะคอกฉันอีกรอบพลางจ้องฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

                    "มันก็เปียกแค่ชายเสื้อเอง ไม่เห็นจะเป็นอะไรสักนะ...อ๊ะ ขนุน" ฉันตกใจจนก้าวถอยหลังออกมาอีกเพราะอยู่ๆขนุนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉัน แต่ยังไม่ทันได้ถอยหนีเด็กมันก็คว้าเอวฉันไว้ด้วยมืออุ่นหนา ฉันชะงักกึกไปเลยเพราะทำอะไรไม่ถูกกับขนุนในเวอร์ชันนี้ นี่มันอะไรกัน

 

                    "แต่เสื้อมันบาง เปียกลู่ไปทั้งตัวแล้วไม่เห็นหรอ" ขนุนพูดพลางจ้องหน้าฉัน ฉันไม่หลบสายตาพลางจ้องหน้าเด็กมันอย่างงุนงง แถมมือร้อนนั่นยังบีบมาที่เอวฉันเบาๆอีก จากที่เสื้อตรงส่วนนั้นเปียกอยู่แล้ว พอขนุนจับมันให้แนบกับเอวฉันกลับทำให้ฉันขนลุกซู่เพราะความเย็น

 

                    "งะงั้น พี่ไปเปลี่ยนก่อนนะ" ฉันใช้มือสองข้างผลักหน้าอกขนุนเบาๆเพื่อให้มันปล่อย

 

                    "จะไปให้มันมองอีกหรือไง" สายตาเฉี่ยวคมฉายแววไม่พอใจขึ้นมาอีกรอบ เป็นอะไรของมันวะเนี่ย ทำอะไรก็ไม่พอใจไปซะทุกอย่าง ทำไมมันต้องโกรธฉันขนาดนี้ด้วยเนี่ย "รออยู่นี่" พูดจบขนุนก็ปล่อยฉันให้เป็นอิสระแล้วเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า

 

ขนุนค้นตู้เสื้อผ้าอยู่พักนึง ก่อนที่จะเดินกลับมาแล้วยื่นเสื้อมาให้

 

                    "ขอบใจ" พอพูดจบฉันก็หมุนตัวกลับไปที่ประตู เพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก แต่

 

                    "เดี๋ยว" อะไรอีกล่ะเนี่ย ฉันหยุดเดินแต่ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง "จะไปไหน" เสียงเย็นเฉียบถามขึ้น

 

                    "กะก็ เอาเสื้อไปให้พี่เทไง" ฉันชูเสื้อขึ้นแต่ก็ยังไม่หันกลับไปมอง

 

                    "ใครบอกว่าผมเอามาให้มัน"

 

                    "อ้าว แล้วนี่?" ฉันหันกลับไปถาม

 

                    "ของพี่"

 

                    "ห๊ะ"

 

                    "หูหนวกหรอ" ฉันเบิกตาโพลงทันที ไอ้เด็กนี่มันกล้าด่าฉันงั้นหรอ

 

                    "พี่ไม่เล่นด้วยนะขนุน" ฉันคลี่เสื้อที่ถืออยู่ในมือออกดู มันเป็นเสื้อแขนยาวสีแดงเบอร์กันดี แต่ไซส์เล็กพี่เทไม่น่าใส่ได้ "เสื้อนี่มันเล็ก"

 

                    "ก็ใช่ไง" ขนุนพูดพลางยักไหล่ขึ้น

 

                    "แล้วเอามาให้พี่ทำไม พี่เทใส่ไซส์นี้ไม่ได้"

 

                    "ผมไม่ได้เอามาให้มัน ผมเอามาให้พี่ใส่ เสื้อมันบางจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" อ้าว

 

                    "เสื้อพี่ในห้องก็มี"

 

                    "แต่ผมจะให้พี่ใส่ตอนนี้ และ เดี๋ยวนี้" เด็กมันพูดพลางล้วงกระเป่ากางเกงยืนจ้องหน้าฉัน "เลือกเอา จะให้ใส่ให้หรือใส่เอง" วอททท???

 

                    "บอกให้เอาเสื้อมาให้พี่เทไม่ใช่หรอ" ฉันเริ่มหงุดหงิดเพราะขนุนเล่นไม่เลิกซะที

 

                    "บอกให้ใส่เสื้อก่อนไม่ใช่หรอ" ไม่ว่าเปล่า เด็กนี่มันก้าวเข้ามาหาฉันอีกแล้ว คราวนี้ฉันไม่ได้ถอยหลังหนี แต่จ้องตาเด็กมันกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ยอมมากเดี๋ยวได้ใจ ดูอย่างคราวนี้สิ ไม่มีความเกรงกลัวกันเลยสักนิด

 

                    "ไม่"

 

                    "ไม่นี่แปลว่าจะให้ถอดให้แล้วใส่ให้สินะ" เด็กมันกวาดสายตามองร่างฉันแล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่... หน้าอก

 

                    "มองทำ อ๊ะ" ยังไม่ทันได้ยกมือขึ้นมาปิด ขนุนกลับเข้ามาประชิดตัวฉันแล้วผลักฉันจนหลังแนบลงมาที่ประตู มือหนาบีบหัวไหล่ทั้งสองข้างของฉัน เสื้อที่ถืออยู่ในมือตกลงพื้นเพราะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

 

                    "ขนาดผมยังมองพี่แบบนี้ แล้วมันล่ะจะมองพี่แบบไหน โตขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อะไรเป็นอะไรอีกหรอ หรือว่ารู้แต่อยากให้มันมอง"

 

                    "นี่ พี่ไม่ใช่คนแบบนั้นนะ" ฉันดิ้นแต่ไม่สามารถหลุดจากมือหนาทั้งสองข้างได้เลย

 

                    "ก็เห็นอยากใส่ไอ้เสื้อบ้านี่ไปหามันนักนี่ ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมไม่ยอมใส่เสื้อผม" ขนุนก้มหน้าลงมาใกล้ฉัน เราสบตากันจนแววตาฉันสั่นระริก ใบหน้าเราอยู่ใกล้กันมาก

 

ตึกตึก

ใกล้เกินไป

 

                    "ทำแบบนี้ไม่ได้นะขนุน" ฉันโพล่งออกมา

 

                    "ผมทำอะไร" ขนุนผ่อนเสียงลง แววตานั่น น้ำเสียงนั่น และรอยยิ้มร้ายที่มุมปากนั่นทำให้ฉันเกร็งไปหมด

 

                    "ใกล้เกินไป มะ ไม่ใช่ ไม่ได้หมายความแบบนั้น" ฉันหลุดปากพูดออกมา ไหนทีแรกตั้งใจจะด่ามันวะ แต่ทำไมพูดออกมาแบบนี้เล่าอีเหนือออ

 

                    "หวั่นไหวกับผมแล้วหรอ"

 

                    "อะไรนะ"

 

                    "หึ เปลี่ยนเสื้อซะ ก่อนที่ผมจะโมโหพี่ไปมากกว่านี้" พอฉันถามขนุนกลับเปลี่ยนเรื่องแล้วปล่อยฉันให้เป็นอิสระ

 

                    "ไอ้เด็กบ้า" ฉันบ่นตามหลังไอ้เด็กบ้าขนุนที่ตอนนี้มันเดินไปนอนบนเตียงเป็นที่เรียบร้อย

 

เห้อ ฉันต้องใส่เสื้อนี่สินะ

 

ฉันก้มลงเก็บเสื้อที่พื้น แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นขนุนที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว แถมเด็กมันยังหน้าขึ้นสีอีกต่างหาก หรือว่าไม่สบาย ช่างเหอะ ไปเปลี่ยนเสื้อก่อนแล้วกัน

 

....

 

หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อเสร็จ ฉันก็ถือเสื้อตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำ ขนุนยังนอนอยู่ที่เดิมแต่หันหน้าไปอีกทาง

 

                    "ขนุน ไม่สบายหรอ" ทีแรกว่าจะเดินออกไปเลย แต่กลับอดไม่ได้ที่จะถามเพราะเห็นเด็กมันเงียบไปแปลกๆ

 

                    "เปล่า พี่ออกไปได้แล้ว" ยังไม่หันหน้ามาคุยกับฉันดีๆอีก

 

                    "เป็นอะไร เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย" ฉันตัดสินใจเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียง ทางเดียวกับที่ขนุนหันหน้ามา พอเด็กมันเห็นฉันมันก็รีบพลิกตัวกลับไปอีกฝั่ง "หันหน้ามาเดี๋ยวนี้นะขนุน" ฉันก้าวขึ้นเตียงพลางยื่นมือไปจับหน้าผากขนุนจากทางด้านหลัง

 

ควับ

 

                    "อย่าจับ" ขนุนโพล่งขึ้นเหมือนตกใจที่ฉันทำแบบนั้น แถมยังจับข้อมือฉันไว้อีก

 

                    "พี่ก็นึกว่าเราไม่สบาย เห็นหน้าแดง"

 

                    "..." เงียบ

 

                    "งั้นปล่อยมือพี่ได้แล้ว" ฉันจะดึงมือกลับแต่เด็กมันก็ไม่ยอมปล่อย เห้อ แถมเสื้อก็ยังไม่ได้อีก ฉันคงต้องไปซักอบชุดให้พี่เทแล้วล่ะ

 

                    "อย่าใส่เสื้อตัวนั้นอีก"

 

                    "ห๊ะ"

 

                    "ตัวเมื่อกี้แหละ คอมันกว้าง"

 

                    "อะ อ้อ อืม" แล้วเขารู้ได้ไงว่าคอมันกว้าง หรือว่า ที่ฉันก้มเก็บเสื้อเมื่อกี้ "เอ๊ะ เมื่อกี้นะ นาย เห็นตอนพี่ก้มอย่างนั้นหรอ"

 

                    "อืม"

 

                    "งะงั้น ที่หน้าแดงเมื่อกี้ก็"

 

                    "อืม"

 

                    "พะ พี่ขอโทษ"

 

                    "ขอโทษ?" ทำไมต้องหันหน้ามาตอนนี้ด้วยเนี่ย ทีเมื่อกี้ไม่ยอมหัน ตอนนี้หน้าฉันคงแดงไปหมดแล้ว ทำไมฉันต้องมาทำตัวน่าขายหน้ากับไอ้เด็กนี่ด้วยเนี่ย แล้วฉันไปขอโทษมันทำไมเนี่ย ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย

 

                    "ช่างเหอะ พี่ไปล่ะ" ฉันดึงมือตัวเองกลับ แต่เด็กมันกลับไม่ยอมปล่อย

 

                    "เมื่อกี้ผมหน้าแดงเหมือนพี่ตอนนี้เลยไหม" ดวงตาเฉี่ยวคมมองมาที่ฉันอย่างล้อเลียน

 

                    "ฉันไม่ได้หน้าแดงนะ ฉันร้อนต่างหาก"

 

                    "พูดแบบนี้กับผมบ่อยๆสิ"

 

                    "ห๊ะ"

 

                    "ที่พี่แทนตัวเองว่าฉัน"

 

                    "ฉัน ไม่สิ พี่แค่เผลอ ปล่อยแขนพี่ได้แล้ว"

 

                    "แต่ผมอยากให้พี่เรียกแบบนั้น เรียกพี่มันแก่ไม่รู้หรอ หน้าพี่ไม่ได้แก่ซะหน่อย" เด็กมันกำลังหว่านล้อมฉัน ฉันแอบยิ้มมุมปากตอนที่มันบอกว่าฉันไม่ได้แก่ แสดงว่าหน้าฉันยังเด็กสินะ

 

เดี๋ยว

ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย

 

                    "พี่ไม่เรียกขนุนว่าน้องก็ดีแค่ไหนแล้ว อย่าโลภให้มันมาก" ฉันใช้มืออีกข้างจิ้มไปที่หน้าผากขนุนแล้วผลักเบาๆ จากนั้นก็แกะมือเขาออกจากข้อแขนฉัน เด็กมันยอมปล่อยไม่ได้ยื้อไว้เหมือนเดิม ฉันแอบเห็นนะว่าขนุนมันแอบยิ้มน่ะ

 

                    "ไม่ไปไม่ได้หรอครับ" แววตาไหววูบที่ดูเหมือนกำลังขอร้องส่งมาให้ฉันตอนที่ฉันกำลังขยับตัวจะก้าวลงจากเตียง ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่ขนุนกำลังทำเลยจริงๆ





................


มีความรั้งอิพี่ อิพี่มันก็เหลือเกินช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย น้องแสดงออกขนาดนี้แล้ว ต้องให้เยอะๆแบบจัดหนักจัดเต็มใช่ไหม เดี๋ยวๆ น้องมันพึ่งย่าง 19 ใจเย็น เดี๋ยวโดนพรากผู้เยาว์ รอน้องมัน20ก่อน เหนือโดนหนักแน่ OOPS



#เม้นให้กันบ้างน้าา 


      

 "ไม่ไปไม่ได้หรอครับ"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #37 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 22:19
    เด็กมันร้ายค่ะหัวหน้า
    #37
    0
  2. #5 IcenoiiNaja (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 23:30
    ขนุนมันร้ายเอ้ยยยน่ารักกก
    #5
    0