[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 12 : EP. 11 พี่ทำอะไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    17 พ.ย. 63

EP.11 พี่ทำอะไร

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]





หลังจากที่ฉันเดินเข้าห้องมาก็รีบล้างแขนด้วยน้ำเปล่า แสบเป็นบ้า เพราะเด็กนั่นคนเดียวเลยฉันถึงได้เจ็บตัวแบบนี้ พอล้างแขนเสร็จฉันก็หยิบโทรศัพท์กระโดดขึ้นเตียง รอพี่เทมาค่อยลงไปแล้วกัน ขี้เกียจเจอหน้าคนบางคน

 

พี่เทเสร็จงานรึยังนะ โทรไปถามดีกว่า

 

ตู้ด ตู้ดดดด 

อุ้ย รับแล้ว

 

               "เหนือโทรมากวนรึเปล่าคะพี่เท"

 

               [ใครพูดสายคะ] อ้าว ไม่ใช่พี่เทนี่ แล้วใครมารับโทรศัพท์กันล่ะ

 

               "น้ำเหนือค่ะ พี่เทไม่อยู่หรอคะ"

 

               [เทไปประชุมค่ะ อีกสักพักคงออกมา]

 

               "อ้ออ แล้วคุณเป็นอะไรกับพี่เทหรอคะ" ฉันถือวิสาสะถามออกไป เพราะปกติพี่เทไม่ยอมให้ใครจับโทรศัพท์ง่ายๆ หรือว่าเขาเป็นเลขากันนะ แต่ทำไมเรียกชื่อกันสนิทสนมแบบนั้นล่ะ

 

               [ฉันเป็น.....] [ใครโทรมาหรอแตงกวา] ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่ทันจบฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนเสียงของพี่เทแทรกเข้ามาในสาย

 

               "ฮะ ฮะโหล" ฉันกรอกเสียงลงไปอีกครั้ง

 

               [ออกไปรอผมข้างนอกก่อนนะ ผมขอคุยโทรศัพท์แปปนึง] ฉันได้ยินแต่เสียงพี่เทที่ดังใกล้เข้ามา ดูเหมือนเขากำลังคุยกับผู้หญิงคนนั้น

 

               "..." ฉันถือสายรออย่างเงียบๆ

 

               [เหนือหรอคะ]

 

               "เอ่อ คะ ค่ะ เหนือเอง ขอโทษที่โทรมารบกวนนะคะ"

 

               [พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะ เหนือโทรหาพี่ได้ตลอดนะ] ฉันไม่ค่อยได้ใส่ใจกับคำพูดพี่เทนัก เพราะในใจมันอยากถามออกไปว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมากกว่าแต่ไม่กล้า [เหนือ ได้ยินพี่รึเปล่าคะ]

 

               "เอ่อ ค่ะ ได้ยินค่ะ เหนือแค่จะโทรมาถามว่าพี่เทเสร็จงานรึยังน่ะค่ะ"

 

               [พึ่งเสร็จเลยค่ะ อีกประมาณสองชั่วโมงเจอกันนะคะ พี่ต้องไปธุระที่อื่นก่อน] ธุระอะไรกันนะถึงต้องไปนานขนาดนั้น เพราะจากบริษัทพี่เทมาบ้านฉัน มันแค่ครึ่งชั่วโมงเอง แต่ฉันก็ทำได้แค่สงสัยอยู่ในใจเท่านั้นแหละ

 

               "ค่ะ เหนือจะรอนะคะ"

 

ก๊อก ก๊อกก๊อกก๊อก

อยู่ๆเสียงเคาะห้องก็ดังขึ้น เคาะสเต็ปแบบนี้มีแค่แม่เท่านั้น

 

               "แปปนะคะแม่" ฉันตะโกนออกไป "แค่นี้ก่อนนะคะพี่เท"

 

               [ดะ....]

 

ตู้ดๆๆๆ ไม่รู้ว่าพี่เทจะพูดอะไรต่อ แต่ฉันมือไวเลยวางไปก่อน ไว้ตอนมาค่อยคุยกันก็แล้วกัน

 

ก๊อก ก๊อกก๊อกก๊อก

เสียงเคาะดังขึ้นอีกรอบ

 

               "ว่าไงคะ มะ..." อ้าว ไม่ใช่แม่ "มีอะไร" ฉันเปลี่ยนสีหน้าทันทีที่เจอเด็กขนุนยืนอยู่หน้าห้อง เด็กมันคงจำสเต็ปการเคาะจากแม่ฉันมาตั้งแต่เด็กๆสินะ ยังจะจำได้อีก

 

               "..." ฉันถามก็ไม่ตอบ แต่สายตากลับจ้องอยู่ที่แขนฉันตรงที่ถูกเล็บเขาครูดเมื่อกี้ มันยังมีเลือดซึมอยู่นิดๆ

 

               "ไม่มีอะไรจะปิดแล้วนะ"

 

               "เข้าไป ผมจะทำแผลให้" ขนุนก้าวเข้ามาทำให้ฉันต้องถอยหลังเข้าห้องอย่างอัตโนมัติ พึ่งสังเกตเห็นว่าเอากล่องปฐมพยาบาลมาด้วย

 

               "ไม่ต้อง เดี๋ยวก็หายแล้ว" ฉันพูด

 

               "ไม่ทายาจะหายได้ไง เลือดยังซึมอยู่เลย" อยู่ๆเกิดห่วงฉันขึ้นมาหรือไง เมื่อกี้ยังบีบแขนฉันจนมันแดงอยู่เลย

 

               "แผลแค่นี้เอง ทำผิดแล้วมารู้สึกผิดทีหลังหรือไง" ฉันว่าพลางซ่อนแขนตัวเองไว้ด้านหลัง เพราะเด็กมันจ้องไม่เลิก

 

               "จะทำแผลดีๆหรือจะต้องทะเลาะกันอีกครับ" แล้วใครมันอยากทะเลาะล่ะวะ

 

               "แล้วนายจะมายุ่งกับพี่ทำไมเนี่ย จึ" ฉันจิ้ปากอย่างเหนื่อยหน่าย

 

               "ผมเป็นคนทำ ผมก็ต้องรับผิดชอบพี่ไงครับ" พูดอย่างกะเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตอย่างนั้นแหละ

 

               "พี่ทำเองก็ได้ เอากล่องมาแล้วออกไปได้แล้ว"

 

               "ไม่ได้ครับ พี่จะใช้มือซ้ายทำแผลให้ตัวเองได้ไง มันไม่ถนัดหรอก"

 

               "เราจะรู้ดีไปกว่าพี่ได้ไง พี่ทำได้หมดแหละ เอามา" ฉันก้าวเข้าไปแล้วพยายามแย่งกล่องในมือขนุน แต่เด็กมันกลับเบี่ยงตัวหนีแล้วเดินตีมึนเข้าไปนั่งที่เตียงโดยที่ฉันรั้งไว้ไม่ทัน "จะทำให้ได้ใช่ไหม" ฉันถอนหายใจพลางเดินเข้าไปยืนเท้าเอวอยู่หน้าขนุน

 

               "อย่าดื้อครับ แก่แล้วนะ" ขนุนเงยหน้ามองฉันแล้วพูดขึ้น

 

               "ฉัน 22 เองย่ะ แก่ตรงไหน เรานั่นแหละเด็ก พึ่งม.6ทำตัวอย่างกะตัวเองโตแล้ว" อย่าให้ฉันได้ว่าบ้างนะ

 

               "นั่งลงครับ" เด็กมันไม่ได้บอกเฉยๆแต่กลับดึงแขนฉันให้นั่งลงที่เตียงข้างๆมันจนฉันเซ

 

               "น่ารำคาญ รีบทำแล้วก็รีบออกไป" ทำไมฉันต้องยอมมันด้วยเนี่ย

 

               "ชอบไล่กันจังเลยนะครับ" ขนุนพูดพลางดึงแขนฉันไปวางไว้ที่ตักก่อนที่จะเปิดกล่องเครื่องมือ ฉันมองตามเด็กมันด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ตอนเด็กๆฉันเคยทำแผลที่หัวเขาให้ขนุนบ่อยๆตอนล้ม แต่ตอนนี้กลับกลายมาเป็นฉันที่ถูกทำแผลซะนี่

 

               "ฉันเป็นพี่นายนะ มีน้องที่ไหนมานั่งทำแผลให้พี่บ้าง" ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะขี้เกียจเถียงกับเด็กมันแล้ว

 

               "พี่ก็ไม่ได้แก่กว่าผมมากซะหน่อย แค่ไม่กี่ปีเอง" ฉันนั่งมองขนุนจากด้านข้าง ตอนที่ตั้งใจทำอะไรก็ดูดีเหมือนกันแฮะ ทำไมเด็กนี่ดูดีจัง ไม่หน้าหงิกเหมือนเคย "มองหน้าผมทำไม" ให้ตายเถอะ ฉันเผลอมองหน้าเด็กมันนานไปหน่อยจนมันรู้ตัว แล้วฉันจะมองมันทำไมเนี่ย

 

               "เปล่ามอง คิดอยู่ต่างหากว่าเมื่อไหร่จะเสร็จซะที" ฉันโกหกคำโตเลย ไอ้เหนือนะไอ้เหนือ บ้าไปแล้ว

 

               "อ้ออ แต่เสร็จนานแล้วนะครับ"

 

               "อะ เอ่อ เสร็จแล้วก็รีบออกไปซะสิ" ฉันดึงแขนตัวเองกลับมา

 

               "วางไว้นานๆก็ได้นะครับ"

 

               "อะไรนะ" ฉันมัวแต่หงุดหงิดเลยได้ยินไม่ชัดว่าเด็กมันพูดอะไร

 

               "เปล่าครับ" ฉันเห็นนะว่ามันแอบอมยิ้มเล็กน้อย เอ๊ะ อมยิ้มงั้นหรอ จะว่าไปตั้งแต่มาที่นี่ เด็กนี่ยังไม่เคยยิ้มให้ฉันเลยสักครั้ง เมื่อก่อนนี่ยิ้มจนปากเกือบฉีกถึงรูหู ทำไมเดี๋ยวนี้มันยิ้มยากยิ้มเย็นนักนะ

 

               "นี่ ถามไรหน่อยสิ" ขนุนทำหน้าแปลกใจที่อยู่ๆฉันก็พูดขึ้น "ทำไมเดี๋ยวนี้ชอบทำตัวไม่ดีกับพี่"

 

               "เปล่านี่" เปล่าบ้าอะไร ดูตอบดิ ห้วนซะไม่มี เมื่อก่อนนี่ต้อง 'เปล่านะครับพี่น้ำเหนือ' หึ

 

               "คิดว่าเชื่อ?" ฉันเอียงหน้าถาม

 

               "ก็ปกตินะครับ พี่หรือเปล่าที่เปลี่ยน" อย่างเช่นสรรพนามนี่ก็ด้วย เมื่อก่อนให้เรียกพี่เหนือเฉยๆเสือกไม่เรียก พอมาตอนนี้กลับตัดทั้งชื่อฉันออกไป เรียกแค่พี่อย่างเดียว

 

               "ถ้าปกติก็ทำเหมือนเมื่อก่อนสิ" ขนุนขมวดคิ้วทำหน้าแปลกใจ คงสงสัยว่าอยู่ๆทำไมฉันถึงมาพูดเล่นกับเขาแบบนี้ เออ ฉันก็สงสัยตัวเองเหมือนกันแหละ

 

               "แบบไหน"

 

               "ก็แบบที่ฉีกยิ้มให้พี่กว้างๆไง" ฉันพูดพลางยิ้มให้เขาดูไปด้วย พอเห็นสีหน้าตื่นๆของขนุน เลยรู้สึกตัวขึ้นมาว่าฉันทำอะไรลงไป บ้าไปแล้ว แต่เดี๋ยวนะ ทำไมเด็กมันหน้าแดง "ทำไมหน้าแดง" ฉันพูดพลางชะโงกหน้าเข้าไปจ้องเด็กมันใกล้ๆ ใช่จริงด้วย ขนาดหูยังแดงเลย

 

               "เปล่าครับ" พอพูดจบ ขนุนมันก็ลุกพรวดพราดขึ้นจากเตียงแล้วยืนขึ้น

 

               "คิดอะไร ทำไมถึงเขิน" ฉันลุกขึ้นตาม พลางก้าวเข้าไปมองหน้าเด็กมันใกล้ๆ แต่เด็กมันสูงจนฉันต้องเขย่งเท้า

 

               "อย่ามองผมแบบนั้นครับ" ขนุนพูดพลางหันหน้าหนี แต่คิดหรอว่าฉันจะยอม หน้าแดงแบบนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ

 

               "หันหน้ามา อ๊ะ"

 

ปึก อัก

 

ฉันเขย่งเท้าขึ้นพร้อมทั้งยกมือทั้งสองข้างจับที่หน้าของขนุนให้หันกลับมา แต่ขาเจ้ากรรมดันพยุงร่างตัวเองเอาไว้ไม่อยู่เลยหงายหลังล้มลงที่เตียง แต่มันไม่น่าตกใจเท่าฉันดึงคอเสื้อขนุนเอาไว้ด้วยนี่สิ เลยทำให้เด็กมันล้มมาทับฉันอย่างจัง

 

               "โอ๊ยย" ล้มทับไม่พอดันเอาหน้าผากมาโขกกันอีก

 

               "พี่ทำอะไรเนี่ย"

 

               "อย่ามาบ่น ลุกอกไปได้แล้ว" ฉันพูดพลางลืมตาขึ้นมา แต่ภาพที่เห็นคือใบหน้าใสของเด็กนี่ที่มองยังไงก็ หละ หล่อ...

 

               "มองผมแบบนี้หมายความว่าไง" เด็กมันอมยิ้ม แล้วที่เมื่อกี้หน้าแดงนั่นละ หายไปไหนแล้ว

 

               "ปะ เปล่า ลุกออกไปได้แล้ว" ฉันเบือนหน้าหลบสายตาเจ้าเล่ห์เกินเด็กอายุสิบแปดของขนุน แต่สิบแปดนี่มันไม่เด็กแล้วใช่ไหม ฉันว่าฉันมองเด็กนี่ผิดไป "จึ จะลุกไหมเนี่ย" ฉันหันกลับมามองหน้าเด็กมันอีกครั้งเพราะมันไม่ยอมลุกจากตัวฉันซะที

 

               "จะลุกได้ไงล่ะครับ ก็พี่จับคอเสื้อผมไว้แบบนี้" พูดจบขนุนก็ก้มลงมอง ฉันเองก็เช่นกัน จริงด้วย จับแน่นเชียวนะอีเหนือ ฉันรีบปล่อยมือทันที แต่ว่าส่วนตรงนั้นของฉันมันนูนขึ้นมาจนเกือบแตะแผงอกของขนุนแล้ว ดีที่เด็กมันใช้แขนทั้งสองข้างยันพื้นเตียงเอาไว้ ไม่งั้นมันคง... เอ่อ นั่นแหละ

 

               "ลุกไปได้แล้ว ปล่อยแล้ว" ฉันพูด เด็กมันยิ้มมุมปากแต่ก็ลุกออกจากตัวฉันอย่างโดยดี

 

เฮือกก ฉันกำลังทำอะไรเนี่ย แล้วที่เต้นอยู่ในอกนี่คืออะไร

 

               "ไปนะครับ" ยังมีหน้ามายิ้มอีก เอ๊ะ ยิ้มงั้นหรอ แถมยังยิ้มตาตี่ด้วย ทำเอาใจฉันกระตุกไปเลย ทำไม... ดูดี ฉันคิดว่าเด็กนี่ดูดีอย่างนั้นหรอ

 

               "อะ อืม รีบออกไปซะ" ก่อนที่ฉันจะบ้าไปมากกว่านี้ นี่คือประโยคสุดท้ายที่ฉันอยากจะพูด

 

               "ตอนนี้ไม่ใช่ผมแล้วนะครับที่หน้าแดง" ไม่ใช่มันแล้ว ใคร ใครหน้าแดง ฉันหรอ ฉันเอื้อมมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมใบหน้าตัวเองทันที

 

ร้อน

 

หน้าฉันร้อนไปหมดแล้ว

 

               "ฉันร้อนต่างหาก ออกไปได้แล้ว" ฉันว่าพลางคว้าหมอนปาใส่ขนุน แต่เด็กมันรับทันแล้วโยนกลับมาให้ฉัน จากนั้นก็หยิบกล่องยาแล้วเดินออกไป ฉันเห็นนะ รอยยิ้มเยาะนั่นนะ ไอ้เด็กบ้าเอ้ย

 

ฟู่ววว

 

ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย ไอ้เด็กนั่นก็ด้วย อยู่ๆทำไมมาเล่นกันแบบนี้ ก่อนหน้านี้ยังทะเลาะกันอยู่เลย แต่ก็ช่างมันเถอะ ดีกันก็ดีแล้วนี่ ฉันแอบยิ้มแล้วซุกใบหน้าลงที่หมอน ทำไมรู้สึกดีใจแบบนี้กันนะ


 

 

[ขนุน บรรยาย]

 

2 ชั่วโมงผ่านไป

 

หัวใจผมเต้นแรงจนน่ากลัวตั้งแต่ตอนที่พี่น้ำเหนือฉีกยิ้มให้ผม มันน่ารักมาก แถมริมฝีปากบางอมชมพูนั่นมันยังเชื้อเชิญให้ผมมองโดยที่เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แถมเธอยังเผลอใช้มือนุ่มนิ่มนั่นกุมใบหน้าผมไว้อีก ดวงตาใสแป๋วที่จับจ้องมาตอนที่อยู่บนเตียงนั่นก็ด้วย มันรู้สึกดีชะมัด 

 

ผมพึ่งมาคิดได้ตอนที่ผมออกมาจากห้องเธอ ทีแรกผมตั้งใจจะไปคุยกับเธออ้อมๆเรื่องชองขวัญวันครบรอบบ้าๆนั่น ผมอยากรู้ว่าเธอจะยอมมันหรือเปล่า แต่กลับลืมซะสนิท ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มเตือนเธอยังไงดี เพราะดูท่าทางเธอจะหลงไอ้บ้านั่นมาก ถึงได้เชื่อใจมันหมดทุกอย่าง สุดท้ายผมก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปแล้วมานั่งเครียดอยู่นี่ไง

 

แล้วตอนนี้ไอ้บ้านั่นมันก็ขับรถมาจอดหน้าบ้านแล้วด้วย ผมดักรอมันมาเกือบสองชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่ออกมาจากห้องพี่น้ำเหนือ

 

ผมไม่รอช้าที่จะเดินออกไปตรงที่รถมันจอดทันที พอมันเดินออกมาจากรถมันก็ทำท่าจะกดโทรศัพท์ คงกำลังจะโทรหาพี่น้ำเหนือ

 

               "ขอคุยด้วยหน่อยสิ" พอผมทักขึ้นมันเลยเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ขึ้นมามองผม แค่เห็นชุดที่มันใส่ก็หมั่นไส้แล้ว มาซะสูทเต็มยศเลยก็แค่วันครบรอบปะวะ

 

               "มีอะไรหรอ น้องของเหนือ" มันพูดเน้นคำว่า 'น้องของเหนือ' ให้ชัดกว่าคำอื่น ผมว่ามันคงอยากพูดย้ำสถานะให้ผม แต่เสียใจด้วย ไม่ใช่พ่อแม่เดียวกันว่ะ

 

               "จะพาพี่น้ำเหนือไปไหน" ผมถามพลางจ้องหน้ามัน มันจะเป็นคนดีหรือไม่ผมไม่รู้ รู้แค่ว่าโคตรไม่ถูกชะตากับมันเลย

 

               "วันนี้วันครบรอบหนึ่งปีของพี่กับเหนือ แต่เหนือไม่อยากไปไหนอยากอยู่ด้วยกันสองต่อสองที่บ้านแทน" สองต่อสองที่บ้านงั้นหรอ ฝันไปเถอะ "ขอตัวก่อนนะ พี่รีบไปหาเหนือ"

 

               "เดี๋ยว" ผมเอ่ยรั้งมันไว้ มันหันมามองผมผมเลยพูดขึ้นต่อ "หวังว่าพี่จะให้เกียรติพี่น้ำเหนือ ถ้าพี่รักเธอจริงๆ"

 

               "หึ แกชอบแฟนฉันใช่ไหม" มันเดินกลับมายืนตรงหน้าผม

 

               "…." ผมเงียบ เพราะมันไม่จำเป็นต้องรู้ว่าผมคิดยังไงกับพี่น้ำเหนือ

 

               "น้ำเหนือของกู เด็กพึ่งหย่านมอย่าสะเออะ" มือหนาเย็นเฉียบแตะลงที่แก้มผมสองสามที ผมไม่ได้เจ็บที่กาย แต่มันกำลังทำให้ผมสติหลุด

              

                   "กูไม่ใช่เพื่อนเล่น"

 

...........


โง้ยยยย คนหล่อสองคนเขาจะปะทะกันแล้วค้าาา ส่วนพาร์ทที่พี่เหนือกับน้องอยุ่ด้วยกันก็มุ้งมิ้งเหลือเกิน แต่งไปยิ้มไป อยากให้อยู่ด้วยกันมากกว่านี้ไหมเอ่ยยยย



ฝากเม้นๆเค้าหน่อยน้าาา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #36 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 22:15
    หู้ยยยเกี้ยวกราดดดด
    #36
    0
  2. #4 Baitoey912 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 23:12
    ไรท์!!!มันโหดร้ายกะน้องเค้าอ่าาาา
    #4
    0