[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 10 : EP. 9 จะเอาแค่คนนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.9 จะเอาแค่คนนี้

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



หลังจากที่พี่เทพาฉันไปหาอะไรกินอร่อยๆที่ห้าง ฉันก็แวะซื้อขนมปังใส้ทะลักเจ้าดังแถวนั้นมาให้แม่กับแมงมุมด้วย เพราะสองคนนั้นชอบกินเอามากๆ แต่ไม่ลืมที่จะซื้อเผื่อเด็กนั่นอีกสองสามอัน เดี๋ยวแมงมุมจะหาว่าฉันใจดำอีก

 

วันนี้พี่เททำดีกับฉันมาก เอาใจฉันทุกอย่าง ตั้งแต่พาไปดูหนัง เลี้ยงข้าว และซื้อของอะไรต่อมิอะไรเขาก็จ่ายให้หมด พี่เทน่ะสายเปย์เลยล่ะ เพราะที่บ้านพี่เขารวยมากกก แต่มีอย่างนึงที่ฉันมักจะสงสัยอยู่ตลอด ก็คือการที่พี่เทไม่ยอมจับมือฉันในที่สาธารณะเลย ขนาดดูหนังเกือบสองชั่วโมงเขายังไม่แม้แต่จะเอื้อมมือมาจับ ฉันก็ไม่กล้าจับมือเขาก่อนด้วย แต่เวลาเราอยู่ด้วยกันสองคนเหมือนเมื่อเช้า พี่เทก็จะทำตัวอบอุ่นเอามากๆ หรือว่าฉันคิดมากไปกันนะ เขาอาจจะแค่ไม่อยากแสดงออกต่อหน้าคนอื่นก็ได้

 

               "เหม่ออะไรคะ" พี่เททักขึ้น เมื่อเห็นฉันมองออกไปนอกหน้าต่างรถอยู่นาน

 

               "เหนือก็มองไปเรื่อยแหละค่ะ ที่นี่ตอนใกล้มืดคนเยอะจังเลยนะคะ" ฉันพูดเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่กำลังคิดอยู่ในใจ

 

               "อืม วันนี้สนุกไหมคะ"

 

               "สนุกค่ะ ไปกับพี่เทเหนือต้องสนุกอยู่แล้วสิคะ"

 

               "ปากหวาน" พี่เทหันมามองหน้าฉันยิ้มๆ

 

               "ใกล้จะถึงบ้านแล้วค่ะ มองทางข้างหน้านู่น ไม่ต้องมองเหนือ"

 

               "ก็เหนือน่ารักทำไมล่ะคะ" ทำไมปากหวานจังเนี่ย ฉันจะเขินจนม้วนอยู่แล้ว นี่ขนาดคบกันมาเกือบปีแล้ว ฉันยังไม่ชินกับอะไรแบบนี้สักที

 

               "ขับรถไปเลยค่ะ เหนือไม่คุยด้วยแล้ว"

 

               "ฮ่าๆ ครับ" พี่เทยิ้มแล้วหันกลับไปทางเดิม แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว อย่าไปคิดอะไรให้มากเลยอีเหนือ

 

.......

 

 

หลังจากที่พี่เทส่งฉันที่หน้าบ้านเสร็จเขาก็ขอตัวกลับเลยเพราะเห็นไปว่าต้องไปธุระต่อ ธุระอะไรกันนะค่ำมืดป่านนี้ ฉันก็ไม่กล้าถามซะด้วย ก่อนกลับพี่เททำสิ่งที่ทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาอย่างนึงนั่นก็คือ เขาหอมหน้าผากฉัน นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ใบหน้าเราสัมผัสกัน ปกติพี่เทไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับฉันเลย ถือว่ามันเป็นเรื่องที่ดีแหละนะ

 

               "กลับมืดเลยนะเจ้" แมงมุมที่นั่งดูทีวีอยู่เอ่ยทักตอนที่ฉันเดินเข้าบ้านมา ฉันบอกมันหลายครั้งแล้วว่าห้ามเรียกว่าเจ้ ปกติเรียกพี่เหนือก็ดีอยู่แล้ว วันดีคืนดีมันอยากจะเรียกเจ้ก็เรียก ฉันไม่เข้าใจมันจริงๆ

 

               "อื้อ นี่ของโปรดเรากับแม่ พี่แวะซื้อมาให้" ฉันยื่นถุงขนมไปให้แมงมุม นางรีบดึงถุงไปแล้วเปิดดู รีบแกะอย่างกะคนไม่เคยกินมาก่อน ฉันได้แต่ส่ายหน้าขำๆให้น้องตัวเอง

 

               "ซื้อมาเผื่อขนุนด้วยใช่ไหม ซื้อมาเยอะเชียว" แมงมุมพูดขณะที่เคี้ยวตุ้ยๆในปาก

 

               "เปล่านี่ ใครจะกินก็กินดิ พี่ไม่ได้ห้าม" ฉันปฎิเสธแล้วเดินไปนั่งโซฟาข้างแมงมุม

 

               "ซื้อก็บอกว่าซื้อ ทำไมต้องเก๊กด้วยเนี่ย มุมกับแม่ไม่กินไส้สังขยาซะหน่อย มีแค่ไอ้หนุนคนเดียวที่ชอบ"

 

               "พี่แค่ชี้มั่วๆแล้วแม่ค้าเขาหยิบให้ต่างหาก... เอ่อ แล้วไอ้เด็กนั่นไปไหนซะล่ะ" ทำไมแมงมุมมันมองฉันอย่างจับผิดแบบนั้นละเนี่ย

 

               "หนุนไปบ้านกะทิอะ เห็นว่านัดกับไอ้กัสกับกะทิไว้" อ้ออ ทีเพื่อนเก่าล่ะกลับมาสนิทกันไวจังนะ แต่กับฉันกลับไม่ยอมพูดด้วย โตแล้วหยิ่งรึไง ชิ แล้วไง ใครสน

 

               "ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับ คิดว่าอยู่บ้านตัวเองหรือไง"

 

               "ผมก็กลับหลังพี่แค่แปปเดียวเองนี่" อยู่ๆเสียงทุ้มก็ดังขึ้นด้านหลัง มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย หรือว่าแอบฟังฉันกับแมงมุมคุยกันนานแล้ว แล้วขนุนมันรู้ได้ไงว่าฉันพึ่งกลับมา

 

               "...." ฉันเงียบแล้วแกล้งหันหน้าไปดูทีวี

 

               "หนุนมาดูหนังเป็นเพื่อนหน่อยดิ" อ้าว แล้วที่ฉันนั่งนี่ไม่ใช่เพื่อนมันหรอ พูดอย่างกะนั่งอยู่คนเดียว

 

               "อืม" ขนุนตอบแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาอีกตัว

 

               "พี่เหนือซื้อขนมมาอะ กินดิ" แมงมุมโยนถุงขนมไปวางแหมะอยู่ที่ตักขนุน เด็กนี่มันห้าวเหมือนใครวะ ฉันไม่ได้ห่ามเท่ามันนะ

 

               "ไม่อะ" ขนุนหยิบถุงขนมแล้ววางไว้บนโต๊ะ ไม่แม้แต่จะเปรยตามองด้วยซ้ำว่าในถุงมีอะไร หึ ตอนเด็กๆทีแม่ซื้อมาล่ะแย่งกันกินใหญ่ ทีงี้มาบอกไม่กิน หมั่นไส้ว่ะ

 

               "พี่เหนืออุตส่าห์ซื้อมาให้อะ ไม่กินหน่อยหรอ" ฉันเบิกตาโพลงจ้องหน้าแมงมุม ทำไมมันพูดแบบนั้นล่ะ ฉันไม่ได้ซื้อมาให้เด็กนั่นคนเดียวซะหน่อย ฉันแค่ซื้อมาเผื่อต่างหาก

 

               "ฉันไม่ได้ซื้อมาให้ ฉันซื้อมาให้แม่ต่างหาก เอามานี่ ไม่กินก็ไม่ต้องกิน"

 

หมับ

 

ฉันกำลังจะเอื้อมไปหยิบถุงขนมที่โต๊ะแต่คนที่วางมันไว้เมื่อกี้คว้าถุงไปซะก่อน ฉันเลยคว้าไม่ทัน

 

               "ทำไมเจ้ต้องรนด้วยเนี่ย ซื้อมาให้มันก็ยอมรับเถอะ"

 

               "ก็บอกแล้วไงว่าซื้อมาให้แม่ เอามานี่" ฉันหันหน้าไปมองค้อนเด็กนั่น

 

               "แม่พึ่งซื้อมาเมื่อวานเองนะพี่เหนือ ไม่มีเหตุผลที่พี่จะต้องซื้อมาอีก พวกเราไม่ได้ชอบทานอะไรกันขนาดนั้น"

 

               "ก็ฉันชอบกินอะ ฉันกินเองก็ได้ ไม่ต้องมีใครได้กินมันแล้วพูดจบฉันก็ลุกขึ้นไปคว้าถุงขนมจากมือไอ้เด็กขนุน แต่มันไม่ยอมปล่อย แถมยังจ้องหน้าฉันนิ่งๆตาไม่กระพริบ แต่กลับไม่พูดอะไรเลย เห็นหน้าละหงุดหงิดโว้ยยย

 

ควับ

 

ในที่สุดฉันก็กระชากถุงหลุดออกมาจากมือมัน แล้วเดินกระทืบเท้าขึ้นบันไดมาทันที

 

เออ ยอมรับก็ได้ว่าฉันซื้อมาให้มัน เห็นว่าตอนเด็กๆชอบกินหรอกนะ แต่อย่าหวังเลยว่าจะมีครั้งที่สอง ฉันไม่ซื้อมาให้กินอีกแล้ว!!!!

 

 

[ขนุน บรรยาย]

 

ถึงบทผมซักทีนะครับ ตั้งแต่โตมาไรท์ยังไม่เปิดโอกาสให้พูดสักที รอแล้วรออีก ฮ่าๆ มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า

 

เก้าปีที่ผมหายไป ยอมรับเลยว่าช่วงแรกๆผมเหงามาก คิดถึงแมงมุม คิดถึงคุณน้า คิดถึงไอ้กัส ไอ้กะทิ แต่คนที่ผมคิดถึงที่สุดคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้หญิงที่เดินปึงปังขึ้นไปข้างบนเมื่อกี้

 

ผมยังจำวันนั้นได้ วันที่ผมต้องไปสิงคโปร์... วันนั้นตอนเช้า ผมตื่นมาเจอพี่น้ำเหนือนอนอยู่ที่พื้น ผมรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ ไม่รู้ผมไปทำอีท่าไหนถึงมานอนในห้องพี่น้ำเหนือได้ แถมยังมาแย่งเตียงเธออีก วินาทีนั้น ผมคิดได้ว่า ถ้าผมโตกว่านี้ ผมคงจะมีแรงอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียง แต่ตอนนั้นผมตัวเล็กกว่าเธอไง จะไปอุ้มเธอไหวได้ไง ผมเลยห่มผ้าให้พี่น้ำเหนือเงียบๆ แล้วเดินออกจากห้องมา

 

ผมกลับเข้าห้องเธอไปอีกรอบหลังจากที่แต่งตัวทานข้าวพร้อมไปโรงเรียนแล้ว ถือกระดาษโน๊ตแผ่นนึงที่ผมตั้งใจเขียน ลบแล้วลบอีกอยู่นานเพราะกลัวพี่น้ำเหนือจะอ่านตัวหนังสือตัวเองไม่ออก ผมเอาไปวางไว้บนลิ้นชักข้างหัวเตียง แล้วยืนจ้องหน้าเธออยู่นานจนกระทั่งได้ยินเสียงแมงมุมเรียกให้ไปโรงเรียน

 

ทีแรกผมหวังให้เธอตื่นมาเจอผม ผมจะได้ขอเธอให้มาส่งผมในตอนเย็น แต่ใจนึงก็คิดว่าเขียนโน๊ตไว้อาจจะดีกว่า เพราะผมก็ไม่กล้าขอพี่น้ำเหนือแบบนั้น กลัวว่าจะถูกปฎิเสธ กลัวพี่น้ำเหนือไม่มา

 

และสุดท้ายเธอก็ไม่มาจริงๆ ผมขอแม่ให้อยู่รอเกือบสองชั่วโมง จนแม่รอไม่ไหวเพราะพวกเราจะตกเครื่องกันหมด ตอนนั้นผมรู้สึกน้อยใจมากที่คนที่ผมอยากกอดลาที่สุดกลับไม่มาส่งผม เรื่องอื่นมันสำคัญนักหรือไง ผมไม่เคยมีความหมายสำหรับเธอเลยหรอ

 

หลังจากนั้นผมก็พยายามลืมพี่น้ำเหนือคนใจร้าย พยายามไม่คิดถึงใบหน้าที่ทำให้ผมแอบปลื้ม แต่วันเวลากลับไม่ทำให้ผมลืมพี่น้ำเหนือเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าสดใสยังคงตราตรึงอยู่ในใจตลอดหลายปี ผมอุตส่าห์ไม่ติดต่อคนทางนี้ตลอดเจ็ดแปดปีที่ผ่านมา แต่สุดท้าย ผมก็ตัดสินใจทักแมงมุมมาเพราะอยากรู้จนทนไม่ไหวว่าพี่น้ำเหนือเป็นยังไงบ้าง

 

ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นน่ะ ผมเคยเห็นรูปของเธอในเฟซบุ๊คของแมงมุม ยอมรับเลยว่าผมเคยแอบส่อง ไม่สิ ผมดูมันทุกวันเลยต่างหากตลอดหนึ่งปีหลังมานี้ รวมทั้งโซเชียลต่างๆของเธอด้วย ผมแอบดูตลอดเพียงแค่ผมไม่เคยแสดงตัว

 

ใบหน้าพี่น้ำเหนือเปลี่ยนไปจากพี่น้ำเหนือคนเดิม เธอสวยขึ้น สูงขึ้น แต่แววตาคมนั่นไม่เคยเปลี่ยน แถมยังตัวเล็กกว่าผมแล้วด้วย มีหลายครั้งที่ผมอยากจะกดส่งข้อความไปหาเธอ แต่ต้องชั่งใจเอาไว้ทุกครั้ง เพราะกลัวว่าพี่น้ำเหนือจะจำผมไม่ได้ ไม่แน่ บางทีเธออาจลืมภาพผมไปหมดแล้ว

 

และแล้ววันนึง วันที่แม่ผมมาบอกว่าจะย้ายไปสหรัฐ แม่ถามผมว่าจะอยู่ที่นี่คนเดียวตลอดหนึ่งปีได้ไหม มันทำให้เหตุการณ์ตอนเด็กๆวนซ้ำมาตอนที่แม่บอกผมแบบนี้ ตอนนั้นมันทำให้ผมต้องไปอยู่กับครอบครัวของพี่น้ำเหนือ ช่วงเวลานั้นผมมีความสุขมาก สุดท้ายผมเลยขอแม่เพื่อกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะอยากรู้เหมือนกันว่า พอผมโตแบบนี้แล้ว พี่น้ำเหนือจะยังเหมือนเดิมกับผมอยู่ไหม จะมองว่าผมเป็นไอ้เด็กขนุนน่ารำคาญคนนั้นอยู่ไหม ผมถึงได้มาอยู่ที่นี่ไง

 

               "เหม่ออะไรอะหนุน จะดูไหมหนังอะ" เสียงแหลมของแมงมุมดังขึ้นทำให้ผมได้สติ นิสัยไม่เปลี่ยนเลยยัยนี่เนี่ย

 

               "ก็ดูไปดิ" ผมตอบ

 

               "ถามจริง ทำไมไม่คุยกับพี่เหนือดีๆเหมือนเมื่อก่อน" มันจ้องหน้าผมอย่างต้องการคำตอบ

 

               "ก็ไม่มีอะไรให้คุยอะ"

 

               "ไม่เชื่อ นี่อย่าบอกนะว่ายังโกรธพี่เหนือเรื่องเมื่อเก้าปีที่แล้ว ที่พี่เหนือไม่ยอมมาส่งอะ"

 

               "..." ผมเงียบ เพราะมันคือความจริง

 

               "โอ๊ยย ไอ้หนุน นึกว่าเรื่องอะไร นี่มึงยังโกรธพี่เหนืออยู่อีกหรอ"

 

               "ไม่รู้สิ"

 

               "เชื่อเลย รีบหายโกรธเร็วๆแล้วกัน กูอึดอัดแทน" มันทำหน้าเอือม

 

               "..."

 

 

 

@ BKK School

12.00 น.

 

               "ไง ที่นี่เรียนเหมือนสิงคโปร์ปะวะ" ไอ้กัสเอ่ยถามผมตอนเราเดินมาที่โรงอาหารพร้อมกันสามคน รวมไอ้กะทิด้วยอีกคน

 

               "ก็ดี" ผมตอบ ยังดีที่ผมยังสามารถโอนหน่วยกิตมาเรียนที่นี่ได้ ทางโรงเรียนให้ผมมาเรียนก่อน แล้วเอกสารจะส่งตามมาภายหลัง

 

               "แล้วไอ้มุมมันไปไหนวะ พอออกห้องก็รีบวิ่งออกไปเลย" ไอ้ทิพูด

 

               "กูว่ารีบแบบนี้ปวดขี้ชัวร์" ไอ้กัสพูด

 

               "ฮ่าๆ กูก็ว่างั้น โอ๊ย" อยู่ๆแมงมุมก็โผล่มาด้านหลัง แล้วกระโดดตบหัวไอ้ทิ

 

               "ขี้พ่อง กูไปฉี่" พวกมันนี่เล่นกันเหมือนตอนเด็กๆไม่มีผิด ไม่น่าเชื่อว่าเราจะกลับมาสนิทกันได้เร็วขนาดนี้ คงเป็นเพราะเราสี่คนคุยแชทกันมาตั้งแต่ปีที่แล้ว ความรู้สึกทั้งหมดมันเลยกลับมา

 

               "นั่งโต๊ะนั้นแล้วกัน" ผมพูดแล้วเดินนำพวกมันมานั่งที่โต๊ะ ระหว่างทางผมเหลือบเห็นว่ามีผู้หญิงที่นั่งเกาะกลุ่มกันทำท่าทางเหมือนซุบซิบอะไรบางอย่าง คงเห็นว่าผมเป็นเด็กใหม่ล่ะมั้ง

 

               "เด็กพวกนั้นมันมองอะไรกันนักหนาวะ" แมงมุมพูดพลางนั่งลงตรงข้ามผม

 

               "กูว่ามองไอ้หนุน" ไอ้ทิพูด ส่วนไอ้กัสพยักหน้า

 

               "กัสจัง มึงไปบอกเด็กพวกนั้นให้เลิกมองที กูรำคาญ" แมงมุมพูด

 

               "ไอ้มุมเหี้ย กูบอกว่าอย่าเรียกกูแบบนั้น จังพ่อง" แมงมุมมันยังไม่เลิกเรียกไอ้กัสแบบนั้นอีก มันโคตรไม่ชอบชื่อที่พ่อแม่มันตั้งให้ มันให้ทุกคนเรียกมันว่ากัสเฉยๆ ห้ามเติมจังเด็ดขาด

 

               "กูจะเรียกอะจะทำไม" แมงมุมทำสีหน้าล้อเลียนไอ้กัส

 

               "พวกมึงเลิกทะเลาะกันสักที กูหิว" ไอ้ทิบ่น

 

               "งั้นกูนั่งเฝ้าโต๊ะ พวกมึงไปซื้อกันก่อน" ผมพูด

 

               "เออๆ งั้นพวกกูไปก่อน" แล้วพวกมันก็เดินออกไปซื้อข้าว ส่วนผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่นรอพลางคิดเรื่องของคนบางคนไปด้วย

 

พี่น้ำเหนือเป็นแฟนกับไอ้บ้านั่นงั้นหรอ ดูท่าทางมันน่าจะรวยถึงได้มีรถขับมารับเธอแบบนั้น แถมแม่พี่น้ำเหนือยังสนับสนุนมันอีก เห็นหน้ามันแล้วหมั่นไส้ชะมัด วินาทีแรกที่ผมเห็นมัน ยอมรับเลยว่าผมรู้สึกเจ็บแปร๊บที่ใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่คิดไม่ฝันว่าผู้หญิงที่ตัวเองเฝ้ามองมาตั้งแต่เด็กจะมีแฟน ในเฟซพี่เหนือก็ไม่เห็นจะมีเรื่องเกี่ยวกับมัน ผมว่าผมต้องแอบถามแมงมุมหน่อยแล้ว ว่าสองคนนี้ยังไงกันแน่

 

ส่วนเรื่องเมื่อคืน อย่าคิดว่าผมไม่เห็นนะ ผมเห็นหมดทุกอย่างแหละรวมทั้งตอนที่ไอ้บ้านั่นหอมหน้าผากเธอ เพราะผมนั่งอยู่ที่กำแพงบ้าน พี่น้ำเหนือไม่เห็นผม เธอยิ้มหน้าบานเข้าบ้านโดยที่ผมได้แต่กำหมัดแน่น แล้วท่องไว้ว่ามันยังไม่ใช่ตอนนี้ มันยังไม่ใช่เวลาของผม

 

               "เอ่อ พี่คะ" อยู่ๆก็มีเด็กผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาหาผมท่าทางเงอะๆงะๆ มีดาวสองดวงปักอยู่ที่หน้าอกในชุด ม.ปลาย เด็กม.5 สินะ

 

               "?" ผมเอียงหน้าถามเป็นเชิงว่ามีอะไร

 

               "เอ่ออ คือว่า เพื่อนหนูโต๊ะนั้นน่ะค่ะ ฝากมาขอเบอร์พี่" เหอะ ผู้หญิงสมัยนี้เขาขอเบอร์ผู้ชายก่อนแล้วหรอวะ ผมหันหน้าหนีเธอแล้วก้มมองโทรศัพท์ตัวเองต่อ

 

               "เอ่อ พี่คะ พี่จะให้ไหมคะ" ที่ผมไม่ตอบมันก็คือคำตอบแล้วไม่ใช่หรอ ยังจะถามอะไรอีก

 

               "ไม่ชอบเด็ก" ผมพูดขึ้นนิ่งๆโดยที่ไม่หันมองหน้าเด็กนั่น

 

               "เอ่อ เพื่อนหนูไม่เด็กแล้วนะคะ เธอแค่เรียนช้ามาปีนึง เธออายุเท่ากันกับพี่ค่ะ" พูดแล้วยังไม่เข้าใจอีก น่ารำคาญว่ะ

 

               "รุ่นเดียวกันฉันก็ไม่ชอบ กลับไปได้แล้ว"

 

               "เอ่อ ตะ แต่"

 

               "ฉันชอบคนนี้ ฉันจะเอาแค่คนนี้ เพื่อนเธอหน้าแบบนี้ไหมล่ะ" ผมชูหน้าจอโทรศัพท์ที่เปิดเฟซพี่น้ำเหนือค้างไว้ให้เด็กคนนั้นดู เธอดูอึ้งไปเลย

 

               "เอ่อ งั้นไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่มารบกวนนะคะ" พอพูดจบเด็กนั่นก็รีบวิ่งออกไปเลย

 

               "ฮ็อตใช่ย่อยนะเนี่ย มึงให้เบอร์น้องไปปะ" ไอ้ทิถือชามก๋วยเตี๋ยวมาวางแล้วนั่งลงข้างผม

 

               "เปล่า"

 

               "เห้ย นั่นน้องจูน ม.5เชียวนะเว้ย น้องฮ็อตมากๆในโรงเรียนนี้แล้ว" ไอ้กัสที่พึ่งเดินมาพูดขึ้น แล้วไงวะ ไม่สวยเท่าพี่น้ำเหนืออยู่ดี

 

               "น้องเขามาขอให้เพื่อน"

 

               "แกงค์น้องเขาก็น่ารักกันหมดอะ นี่มึงปฎิเสธน้องเขาได้ไงวะ"

 

               "ก็ไม่ได้ชอบ" ผมตอบไปสั้นๆ

 

               "แล้วนั่นรูปใคร มึงแอบส่องเฟสสาวที่ไหนอยู่" ไอ้กัสนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วทำท่าชะโงกหน้ามามองผม แต่ผมกดล็อคโทรศัพท์เอาไว้ซะก่อน

 

               "มึงไม่ต้องซ่อนไอ้หนุน กูเห็นนะ" ไอ้กะทิที่นั่งข้างผมพูดขึ้น มันคงจะเห็นชัดกว่าไอ้กัสเพราะมันนั่งติดผมเลย

 

               "เห็นอะไรของมึง"

 

               "ก็รูปพี่เหนือไง คิดหรอว่ากูจำไม่ได้ เห็นแค่เสื้อกูก็รู้ละ กูเห็นเขาลงรูปนี้เมื่อวาน"

 

               "อืม แล้วไง กูก็แค่เข้าดูเฉยๆ"

 

               "อย่าบอกนะว่ามึงยังชอบพี่เหนืออยู่อะ" ไอ้กัสถามพลางจ้องหน้าผมเขม็ง

 

               "พี่เหนือนมสวยอะนะ"

 

               "ไอ้เหี้ยทิ" ผมด่ามันออกไปทันที มาพูดเสียงดังอะไรตรงนี้วะ

 

               "หรือว่าไม่จริง?"

 

               "เออ แล้วไงวะ" ผมยอมรับ

 

               "เหี้ย เอาจริงดิ? มึงไม่เปลี่ยนใจเลยตลอดเก้าปี?" ไอ้กัสถามต่อ

 

               "นี่อย่าบอกนะว่ามึงยังไม่เคยมีแฟน" ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ไอ่พวกเหี้ยนี่

 

               "เออ ไม่เคยมีแฟนแล้วมันทำไมวะ"


....................

                      


        



น้องงง น้องยังไม่เคยมีแฟนนน ส่วนพี่น้ำเหนือนั้น คบกับแฟนมา 11เดือน แต่ยังไม่เคยมีอะไรมากไปกว่าหอมมือ หอมหน้าผาก และกอด(ที่พึ่งมีครั้งแรก) โถๆๆ ไร้เดียงสาไม่ต่างกันเลยลูก แต่ขนุนไม่เคยมีแฟนใช่ว่าจะไร้เดียงสาซะเมื่อไหร่ ตอนเด็กๆนางยังเคยแอบจ้องนมพี่น้ำเหนืออยู่เลย จำได้ไหมคะ อิอิ อยู่ๆเพลงภาพจำก็ลอยมาเลย 


"ภาพจำยังชัดเจน เหมือนเดิมทุกอย่าง ภาพเธอยังชัดเจน เหมือนเดิมไม่ต่าง~~~~"

ติดตามตอนต่อไปจ้า อุอุ


1 คอมเมนต์ = 1 กำลังใจ เม้นให้กันบ้างน้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #34 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 22:07
    กัสจัง กะทิ งู้ยยยชื่อนัลลั้ก
    #34
    0