แอบรักคุณเจ้าของ (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 166 Views

  • 0 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    58

    Overall
    166

ตอนที่ 3 : ไฟแดงที่แสนจะโรแมนติก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

หลังจากวันเปิดเทอมวันแรก ฉันก็นึกว่าพี่น่านจะโกรธ จะงอน จะไม่มารับไปโรงเรียนอีก แต่แปลกแฮะ ไม่ยักจะโกรธ ทำตัวเหมือนเดิมตามปกติ มารับมาส่งทุกวันเหมือนเดิม ขนาดวันหยุดเสาร์ อาทิตย์ ยังมารับไปเล่นวอลเล่ย์บอลที่โรงเรียนเลย พี่น่านสม่ำเสมอกับฉันตั้งแต่เปิดเทอมจนมาถึงตอนนี้ก็เข้าเทอมที่ 2 แล้ว
ส่วนฉัน ฉันเริ่มคุ้นเคยกับผู้คนมากขึ้น อาจารย์ ภารโรง แม่บ้าน แม่ครัว และเพื่อนๆ
ช่วงนี้ฉันรู้สึกแปลกๆ หงุดหงิดบ่อยๆ หงุดหงิดแบบไม่มีสาเหตุ เดี๋ยวก็ร้อนๆ หนาวๆ ปกติฉันชอบกินน้ำมะพร้าวแช่เย็นมากๆ กินมาตั้งแต่เด็กก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร มีช่วงนี้แหละที่แปลกไป กินไปไม่กี่คำปวดท้อง ปวดมากด้วย อารมย์แบบนี้ อาการแบบนี้ อยากนอนพักอยู่ห้องพยาบาลจัง
ฉันตัดสินใจเดินไปห้องพยาบาลหลังจากกินน้ำมะพร้าวแล้วปวดท้อง วันนี้ฉันนั่งกินข้าวกับหนูนา เพื่อนที่ฉันสนิทที่สุด พี่น่านไม่ได้มากินด้วยเหมือนทุกวัน พี่เขาบอกตั้งแต่เช้าแล้วว่าวันนี้กลางวันไม่ได้กินข้าวด้วยนะ พี่เขาเป็นตัวแทนของโรงเรียนไปประกวดการจัดสวนถาด ส่วนนายริดหลังจากที่เขาเห็นพี่น่านมารับฉันไปกินข้าวกลางวันทุกวันๆ ก็คงจะเริ่มท้อ หรืออาจจะเกรงใจรุ่นพี่ เขาก็เลยไปกินกับกลุ่มเพื่อนผู้ชายแทน
ฉันกับหนูนาเดินไปถึงห้องพยาบาล เจอพี่ผู้หญิงคนหนึ่ง ดูจากปกเสื้อที่ปักสีน้ำเงิน 3 จุดทำให้รู้ว่า เป็นพี่ ม.3
ฉันกับหนูนา : สวัสดีค่ะพี่
พี่สาวคนนั้น: จ้า มาห้องพยาบาลเป็นอะไรรึป่าวค่ะ
ฉัน: ปวดท้องค่ะ
พี่คนเดิม: ลงชื่อตรงนี้ก่อนนะคะ ปวดท้องมากมั้ย ไหวมั้ย ถ้าไม่ไหวก็ไปนอนบนเตียงก่อนค่ะ ให้เพื่อนเขียนชื่อให้
ฉัน: ไหวค่ะ
แล้วฉันก็ลงชื่อในสมุดที่พี่เขาบอก
พี่คนเดิม: อยู่ ม.1/2 หรือคะ ริดๆ เพื่อนริดไม่สบายแน่ะ มาดูเพื่อนหน่อย
งงสิค่ะหนูฟ้า ชื่อริด แล้วอยู่ห้องเดียวกับฉันก็มีนายริดคนเดียว คนเดียวกันรึป่าวนะ
นายริด: อ้าว ฟ้าสวยนี่เอง เป็นอะไร
ฉัน: ทำไมเป็นนายล่ะ มาทำอะไรที่นี่
นายริด: ฟ้าสวยไม่รู้ละสิว่าเรามาช่วยที่ห้องพยาบาลช่วงพักกลางวัน เรามาช่วยวันอังคารกับพฤหัสน่ะ
ฉัน: อ๋อ
นายริด: แล้วฟ้าสวยเป็นอะไรมากป่าว เจ็บตรงไหน
แล้วนายริดก็เดินเข้ามาเอาหลังมือมาอังหน้าผากฉัน
นายริด: ตัวอุ่นๆ
ฉัน: ปวดท้องน่ะ
นายริด: ปวดแบบไหน ปวดแน่น ปวดแสบ จุกเสียด
ฉัน: ไม่รู้สิ บอกไม่ถูก
นายริด: มาๆ งั้นขึ้นเตียง เดี๋ยวนายริดคนนี้จะดูแลเอง
เอาแล้วสิ จะดีมั้ยน้า ถ้านอนพักที่ห้องพยาบาลจะได้พักมั้ยนะ นายริดต้องกวนใจแน่เลย
ฉัน: ดีขึ้นแล้วล่ะ พี่คะ ฟ้าดีขึ้นแล้วค่ะ น่าจะหายแล้ว ไปก่อนนะคะ
พี่คนเดิม: อ้าว ยังไม่ได้กินยาอะไรเลย ดีขึ้นแล้วหรือ
ฉัน: ค่ะ ขอบคุณค่ะ
พี่คนเดิม: ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วจ้า ริดไปส่งเพื่อนกลับห้องสิ
ฉัน: ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้ามากับเพื่อนค่ะ เดี๋ยวกลับกับเพื่อนได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ
พูดจบก็รีบดึงมือหนูนาที่นั่งรอเก้าอี้หน้าห้องพยาบาล
ฉัน: กลับกันเถอะ
หนูนา: อ้าว ไม่นอนพักหน่อยหรือ
ฉัน: ไม่เอา ดีขึ้นแล้ว ไปกันเถอะ
ฉันกับหนูนาเดินกลับห้องเรียน พอถึงห้องเรียนฉันก็นอนฟุบกับโต๊ะเรียน
หนูนา: ไม่สบายทำไมไม่ไปนอนพักที่ห้องพยาบาล มาฟุบแบบนี้ทำไม
ฉัน: ฟุบแบบนี้ยังสบายใจกว่านอนห้องพยาบาลอีก ของีบแป๊บนะ เดี๋ยวน่าจะดีขึ้น

ช่วงเย็นก่อนเลิกเรียนอาจารย์ประกาศเสียงตามสายให้นักเรียนทุกคนไปเข้าแถวหน้าเสาธง อาการปวดท้องเริ่มทุเลาลงฉันก็เลยไปเข้าแถวกับเพื่อนๆ ได้ ใกล้ถึงเวลาที่อาจารย์แจ้ง ฉันกับหนูนาชวนกันเดินไปหน้าเสาธง เราเดินผ่านกลุ่มพี่ผู้หญิง ม.2 พวกเขาหันหน้าไปซุบซิบกันจนฉันกับหนูนาอยากรู้ไปด้วยว่าเขาซุบซิบอะไรกัน แต่มีสิ่งที่ฉันสนใจและอยากรู้มากกว่า ฉันจึงดึงแขนหนูนาเดินตรงไปยังกลุ่มพี่ผู้ชาย ม.2 พี่น่านอยู่ในนั้น ฉันอยากรู้ว่าพี่น่านไปประกวดสวนถาดเป็นอย่างไรบ้าง
ฉัน: พี่น่าน ไปแข่งทำสวนถาดเป็นยังไงบ้างคะ
พี่น่านทำหน้าเศร้าลงนิดนึง
พี่น่าน: พี่ทำไม่เสร็จครับ แต่ก็ต้องส่งไปทั้งที่ไม่เสร็จ
ฉัน: เค้าประกาศผลรึยังคะ
พี่น่าน: ยังครับ สัปดาห์หน้า
ฉัน: โอเค ฟ้าไปเข้าแถวก่อนนะ
พูดจบฉันก็เดินหันหลังตรงไปยังแถวของ ม.1 เดินไปได้นิดเดียวพี่น่านก็เรียก
พี่น่าน: ฟ้าหยุดก่อน
ฉันกำลังจะหันไปหา แต่พี่น่านเดินมาชิดด้านหลังฉันก่อน
พี่น่าน: อยู่นิ่งๆ แป๊บนะ
แล้วพี่น่านก็เอาเสื้อวอร์มแขนยาวสีขาวตัวโปรดของเขามาผูกที่เอวฉัน
ฉัน: ทำอะไรอ่ะพี่น่าน
พี่น่าน: เชื่อพี่เถอะครับ อย่าดื้อ ผูกไว้แบบนี้แหละ
ปกติพี่น่านจะติดเสื้อวอร์มตัวนี้มาก พี่น่านจะใส่มาโรงเรียนประจำ ไม่ว่าจะเป็นฤดูร้อน ฝน รึ หนาว พี่น่านก็ใส่ตลอด แต่วันนี้แปลกจัง อยู่ดีๆ ก็เอามาผูกเอวให้ แต่ช่างเถอะ พี่น่านบอกว่า ให้เชื่อพี่เขา อย่าเอาออก ก็ตามนั้นละกัน เดี๋ยวงอนเราอีก

ที่อาจารย์แจ้งให้นักเรียนทุกคนมาเข้าแถวหน้าเสาธงก็เพราะว่าจะแจ้งเรื่องงานกีฬาสี โรงเรียนจะจัดงานกีฬาสีเดือนหน้า ให้นักเรียนจับฉลากว่าตัวเองได้อยู่สีอะไร ให้ประชุมสีเพื่อคัดเลือกนักกีฬา กองเชียร์ ฉันกับหนูนาได้อยู่สีเดียวกัน สีม่วง พี่น่านอยู่สีเขียว นายริดอยู่สีแดง

เย็นวันนั้นกว่าจะได้กลับบ้านก็เย็นมากแล้ว พี่น่านกำชับนักกำชับหนาว่าห้ามแกะเสื้อวอร์มของเขาออก ให้ไปแกะออกที่บ้าน

กลับไปถึงบ้าน รีบเข้าห้องนอน แกะเสื้อวอร์มของพี่เขาออก ลองส่งกระจกดูด้านหลัง แค่นั้นแหละ อายมาก อยากจะแทรกแผ่นดินหนี กระโปรงด้านหลังมีคราบเลือดเป็นดวงๆ ประจำเดือนมานี่เอง ครั้งแรกในชีวิตด้วย ตัวเองแท้ๆ ยังไม่รู้เลยว่าประจำเดือนมา คนอื่นเสียอีกที่เห็นและรู้ก่อน ถ้าเป็นคนอื่นจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่เป็นพี่น่าน อายพี่น่านจัง พี่น่านคงเห็นแล้วไม่อยากให้คนอื่นเห็นอีก ก็เลยบังคับให้เอาเสื้อของพี่น่านปิดไว้ ทำไมพี่น่านดีกับหนูฟ้าขนาดนี้นะ แค่มารับไปโรงเรียนทุกเช้า มารับไปกินข้าวกลางวันเกือบทุกวัน ทุกเย็นก็มาส่งที่บ้านอีก เสาร์-อาทิตย์ก็ยังมารับไปซ้อมวอลเล่ย์บอลอีก แค่นี้น้องฟ้าก็ปลื้มจะแย่แล้ว ยังจะเสียสละเสื้อวอร์มสีขาวตัวโปรดมาให้เรากลัวเราจะอับอายอีก ทำไมดีกับน้องฟ้าขนาดนี้คะ ปลื้มแล้วนะ

0 ความคิดเห็น