คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ Short Fanfiction : Dylmas ] Ice Skating At Midnight , Seriously?

โดย Molybdeenum

ดีแลนชวนโทมัสไปเล่นไอซ์สเก็ตกลางเซ็นทรัลพาร์คตอนเที่ยงคืน

ยอดวิวรวม

641

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


641

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ต.ค. 58 / 22:47 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ต.ค. 58 / 22:47

บันทึกเป็น Favorite


 Ice Skating At Midnight , Seriously?

 fanfiction by Molybdenum

Pairing : dylmas

Writer : Molybdenum

**เรื่องราวในเอนทรี่นี้เป็นเรื่องราวที่ผู้แต่งจินตนาการขึ้นเอง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับความเป็นจริงทั้งสิ้นค่

Wollman Rink (1)


โทมัส โบรดี-แซงสเตอร์ ไม่เคยเข้าใจเลยว่า การยืนบนรองเท้าที่มีส้นเป็นใบมีดแล้วสไลด์ไปข้างหน้ามันน่าสนุกตรงไหนกัน

.

.

- 6 ชั่วโมงก่อนหน้า -

.

ณ มหานครนิวยอร์กช่วงเข้าใกล้ฤดูหนาว คุณจินตนาการไม่ออกหรอกว่ามันหนาวขนาดไหน

.

โทมัสรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะเสียงสั่นจากโทรศัพท์ของเขาข้างหัวเตียงประมาณสี่รอบได้แล้ว นาฬิกาบอกเวลาหกโมงเย็น นอกกระจกหน้าต่างปรากฏแสงสีส้มอมแดงทางขอบฟ้าด้านทิศตะวันตก เขาขยับตัวเล็กน้อย พลางครางฮึมฮำในลำคออย่างไม่พอใจกับเสียงรบกวนนั่น เพราะอะไรน่ะเหรอ... เขาโหมทำงานไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาเกือบสองคืน ..พูดให้ถูกก็คือเกือบ30ชั่วโมง ดังนั้นมันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่หลังจากเขาทำงานเสร็จแล้วกลับมาที่ห้องพัก เขาก็สลบเหมือดลงบนเตียงประมาณ12ชั่วโมงนับจากหกโมงเช้า

.

.

มือเรียวยาวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ดวงตาสีเข้มมองหน้าจอของมันที่ขึ้นชื่อคนที่โทรมาก่อนที่จะเลื่อนปุ่มสีเขียวนั่นรับสาย

.

"ฮัลโหล ว่าไงดีล..." ตาของเขายังไม่เปิดด้วยซ้ำขณะกรอกเสียงงัวเงียนั่นลงไปในสาย น้ำเสียงของคนอีกฝั่งยังฟังดูร่าเริงอยู่เหมือนเดิมทำให้โทมัสรู้สึกตาสว่างขึ้นเล็กน้อย

"เฮ้ นายเพิ่งตื่นเหรอโทมัส" 

"อืม... จะว่าอย่างนั้นก็ได้"

"ตื่นซะทอมมี่ ฉันจะไปรับนายตอนห้าทุ่มนะ!"

"ห้าทุ่ม? ไปไหนดึกดื่นขนาดนั้นน่ะ"

"เอาน่า เดี๋ยวก็รู้เอง เจอกัน! ใส่เสื้อหนาๆไปด้วยล่ะ"

ติ๊ด--

"เฮ้! เดี๋ยว..--" ก่อนที่โทมัสจะเอ่ยคำถามที่เขาสงสัยออกมา อีกฝ่ายก็ชิงวางสายตัดหน้าไป คนผมบลอนด์ถอนหายใจออกยาวๆพร้อมบิดขี้เกียจ สลัดความเหนื่อยล้าที่ยังคงเหลืออยู่เล็กน้อยออกไป แล้วซุกตัวลงผ้าห่มอีกครั้ง ในใจเขาพลางคิดว่าตอนนี้เขาอยากคบกับผ้าห่มแทนดีแลนซะด้วยซ้ำ..

.

นอนต่ออีกสักห้านาทีคงไม่เป็นไร

.

.

ครั้งที่สองที่ทำให้โทมัสรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาคือความรู้สึกหนาวทั่วร่างเหมือนกับโดนกระชากผ้าห่มอันแสนอบอุ่นของเขาออกไป ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลืมขึ้นมา ค่อยๆปรับโฟกัสจนเข้าที่ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือผ้าห่มที่โดนเนรเทศไปอยู่ที่พื้น จากนั้นตามด้วยใบหน้าของคนที่คุ้นเคย ..ดีแลน โอ'ไบรอัน

.

"นายยังไม่ตื่นจริงดิ?"

"เฮ้.. โทษที ฉันกะจะนอนต่อแค่5นาทีจริงๆนะ"

"นี่ทอมมี่ ห้านาทีของนายนั่นปาไปเกือบ5ชั่วโมงแล้วรู้มั้ย อีกอย่างฉันยืนกดกริ่งรอตั้งนาน ไม่เห็นนายมาเปิดนึกว่าเป็นอะไรไปซะอีกก็เลยต้องไขกุญแจสำรองเข้ามาเองเนี่ย แล้วนี่ก็เกือบห้าทุ่มแล้วด้วย ถ้านายไม่รีบลุกแล้วแต่งตัวเราจะไปสายกันนะครับมิสเตอร์แซงสเตอร์ " ดีแลนพูดรัวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสำเนียงอเมริกันของตนเองแบบรวดเดียวจบเมื่อเขาเห็นโทมัสยังขลุกอยู่บนที่นอน

"เอาน่า นายพูดเหมือนฉันแต่งตัวนานอย่างนั้นแหละ.. ขอ10นาที 10นาทีจริงๆ"

.

ทันทีที่พูดจบ หนุ่มบริติชก็รีบลุกจากที่นอนแล้วเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวของตนเอง

--------------------------------------------

"ดีล" เสียงหนึ่งดังขึ้น เรียกความสนใจของดีแลนให้หันไปมอง ภาพตรงหน้าเป็นคนผมบลอนด์สวมเสื้อสเวตเตอร์สีครีมถักมือ กางเกงสีน้ำตาลเข้ม แจ็คเก็ตสีดำ ทั้งหมดนั้นรับกับผ้าพันคอสีเหลืองทองหม่นอย่างน่าแปลกประหลาด ดีแลนจำได้ว่าเสื้อตัวนั้นคือของที่แม่ของเขาถักให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสเมื่อปีที่แล้ว

"ฉันจำได้ว่านายไม่ชอบสีเหลืองนี่ โทมัส" เขาทักขึ้นเมื่อสายตาไปสะดุดกับผ้าพันคอของอีกฝ่าย

"อ่า..อืม.. ก็ใช่ แต่-- " โทมัสเกาปลายจมูกของตนเองแก้เก้อ "มันเข้ากับแจ็คเก็ตของนายน่ะ"

.

สิ่งที่ผุดขึ้นมาในความคิดหลังจากดีแลนได้ยินประโยคนั้นคือ......  น่ารักชะมัด

.

.

.

ทั้งคู่เดินมาตามทางเดินของถนนเรื่อยๆ อากาศด้านนอกเย็นเฉียบ แต่แสงไฟตามทางเดินยังคงส่องสว่างไปตลอดทาง โทมัสที่สูงน้อยกว่าดีแลนเล็กน้อยถูมือไปมาเพื่อให้เกิดความร้อนระหว่างสองฝ่ามือนั้น หลังจากที่เขาเพิ่งสังเกตได้ว่าเขาใส่หยิบถุงมือคู่โปรดออกมาด้วย เสียงฝ่ามือเสียดสีกันไม่ได้เบาเกินกว่าที่ดีแลนจะได้ยิน

.

เห็นดังนั้น ดีแลนตัดสินใจทำการกระทำที่ทำให้โทมัสรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าขึ้นมา เขาสละถุงมือข้างขวาให้กับโทมัส ตอนแรกโทมัสก็ปฏิเสธอยู่หรอก แต่ดีแลนพูดประโยคถัดมาคือ 'นายใส่ไปเถอะน่า แล้วเดี๋ยวฉันจะจับมือข้างซ้ายของนายให้อุ่นๆเอง'

.

มือหนาข้างขวานั่นเอื้อมมากุมมือของโทมัส ความอบอุ่นของมือนั้นไม่เพียงแผ่ซ่านเข้ามากับฝ่ามือที่ประสานกันอยู่ แต่ยังเข้าไปในหัวใจของทั้งคู่อีกด้วย

.

"ดีล นายจะบอกได้รึยังว่าไปไหน"

"เซ็นทรัลพาร์ค"

"ห้ะ?"

"เซ็นทรัลพาร์คไง ทอมมี่ นายไม่เคยไปเหรอ"

"ใช่ ฉันเคยไป --แต่คำถามคือไปทำไมตอนนี้"

"ความลับ"

.

.

.

.

โทมัส โบรดี-แซงสเตอร์ ยังคงไม่เข้าใจเลยว่า การยืนบนรองเท้าที่มีส้นเป็นใบมีดแล้วสไลด์ไปข้างหน้ามันน่าสนุกตรงไหนกัน

.

เขากับดีแลนเดินมาที่เซ็นทรัลพาร์คตอนเที่ยงคืน ..ใช่ เที่ยงคืน

เวลาที่คนสวนใหญ่ในมหานครนิวยอร์กนี้กำลังหลับใหล บรรยากาศในเซ็นทรัลพาร์คเองก็เงียบสงบ ออกจะไปทางน่ากลัวด้วยซ้ำ แต่ดีแลนก็เดินนำเขามาที่ลานน้ำแข็งที่ใช้เล่นสเก็ต ป้ายก็เขียนอยู่ว่าปิดตอนสามทุ่ม แต่อีกฝ่ายก็พาเขาข้ามมาจนได้

.

พวกเขามาถึงลานสเก็ตตอนเวลาประมาณห้าทุ่มห้าสิบแปดนาที น่าประหลาดใจมากที่ตอนเที่ยงคืนไฟทั่วลานสเก็ตก็เปิดขึ้น ทำเอาโทมัสสับสนไม่ใช่น้อย เขาเลยไปคาดคั้นดีแลนว่าทำไมไฟถึงเปิดให้ตอนเที่ยงคืน ทั้งๆที่ลานปิดไปตั้งแต่สามทุ่ม... ดีแลนตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่มุมปากว่า ติดสินบนให้พนักงานนิดหน่อยน่ะ ...โทมัสคิดว่านั้นเป็นรอยยิ้มนึงที่น่าหมั่นไส้ชะมัด

.

"ดีล ฉันดีใจนะที่นายพาฉันมาเล่นสเก็ตอบบคนโล่งๆตอนเที่ยงคืน แต่เสียใจด้วย.. ฉันเล่นไม่เป็น"

"อะไรนะ?" ดีแลนโพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

"นายประหลาดใจอะไร?"

"ฉันแค่สงสัยว่าคุณชายสุดเพอร์เฟ็คแบบนายเล่นไอซ์สเก็ตไม่เป็น?"

"ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยดีล ฉะนั้น เรากลับกันเถอะ"

"โว้วๆๆ เฮ้ ไม่มีทาง ฉันจะสอนนายเอง ดังนั้น ใส่รองเท้าสเก็ตนั่นซะ"

"ไม่เด็ดขาด ฉันไม่เล่น ถ้านายทำฉันแขนหัก ขาเดี้ยงจะว่ายังไง"

"นายไม่เชื่อใจฉันจริงๆเหรอทอมมี่...."

เสี้ยววินาทีหนึ่งโทมัสเห็นแววตาของดีแลนที่ส่งมาให้เขา เป็นสายตาที่อ้อนเขาเหมือนกับสุนัขอ้อนเจ้านาย

"ก็ได้ แต่ห้ามทำให้ฉันบาดเจ็บโอเคมั้ย ไม่อย่างนั้นนายต้องชดใช้แน่" เขาใจอ่อนจนได้....

"ได้เลยครับมิสเตอร์แซงสเตอร์" ดีแลนยิ้มกว้าง

.

----------------------------------------------------

โทมัสยืนไม่ได้

.

เขาทรงตัวไม่อยู่อย่างสุดๆตอนที่อยู่บนไอ้แผ่นน้ำแข็งเวรนี่ ความลื่นของมันทำให้เขาต้องเกาะดีแลนและเกร็งตัวอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้อีกฝ่ายจะบอกให้เขาอย่าเกร็งก็เถอะ แต่ในเมื่อเขากำลังยืนอยู่บนรองเท้าที่มีแค่ใบมีดเอาไว้รองรับน้ำหนักทั้งหมดนี่ มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่เกร็งตัว เขาไม่เข้าใจเลยว่าคนอื่นๆอย่างเช่นนักสเก็ตหรือนักกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งนั้นทรงตัวอยู่กันไปได้ยังไง แถมเวลาเล่นยังสไลด์ไปด้วยความเร็วสุดๆโดยที่ไม่ล้มด้วย

.

"ค่อยๆนะโทมัส.. นายต้องยืนให้มีระยะห่างของขาอีกหน่อย หลังตรงกว่านี้ด้วย.. จับมือฉันไว้สิ"

.

ดีแลนจับมือของเขาเอาไว้แล้วค่อยๆดึงเขาไปด้านหน้า นี่มันเหมือนสอนเด็กหัดถีบจักรยานชัดๆ 

เขาพยายามทำตามทุกอย่างที่ดีแลนบอก ไม่นานสักพักเขาก็รู้สึกคุ้นชินกับการยืนด้วยใบมีดบนแผ่นน้ำแข็งนี้ แต่ก็ไม่มากพอที่จะกล้ายืนด้วยตัวเองคนเดียวได้

.

"นายห้ามบังอาจปล่อยมือฉันเชียวนะดีล"

โทมัสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังสุดๆ มือของเขากำมือของดีแลนแน่นเพื่อให้ตัวเองรู้สึกมั่นคง ผ่านไปได้อึดใจหนึ่ง ช่วงเวลาที่เขาคลายมือของดีแลนเท่านั้นแหละ อีกฝ่ายก็รีบดึงมือออก ปล่อยให้เขายืนอยู่กลางลานคนเดียว

"ไอ้-- ฉิบหายเอ๊ย--" โทมัสสบถออกมาอย่างลืมตัว

"เฮ้ เห็นมั้ยทอมมี่ นายยืนได้นี่"

"ฉันบอกว่าอย่าปล่อยมือไง!!"

"นายพูดตอนไหน ฉันไม่เห็นจะได้ยิน"

ดีแลนทำเป็นจำไม่ได้ ทั้งๆที่โทมัสพูดอยู่เมื่อกี้ นั่นทำให้โทมัสรู้สึกหมั่นไส้ดีแลนเป็นรอบที่ล้านก็ว่าได้ เขาพยายามสไลด์ตัวไปหาดีแลนอย่างลำบาก

.

"นาย.. หยุดเลยนะดีล รอฉันไปถึงก่อนเถอะ"

"มาเร็วๆสิจ๊ะยาหยี ฉันยืนรออยู่เฉยๆเลยล่ะทอมมี่"

.

คนผมสีเข้มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่โทมัสฟังแล้วคิดว่ามันกวนประสาทที่สุดในชีวิตของเขา โทมัสสไลด์ตัวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยความที่เขาเพิ่งจะเล่นเป็นได้ไม่ถึงชั่วโมงนั้นก็ทำให้เขาเสียสมดุลและกำลังจะล้มลง

.

"เฮ้ย!!"

"โทมัส!" ดีแลนรีบสไลด์เข้าไปรับตัวของอีกฝ่ายไว้ แรงที่โทมัสทรงตัวไม่อยู่ทำให้ทั้งคู่ล้มลงโดยโทมัสอยู่บนตัวของดีแลน

.

.

ดีแลนรู้สึกได้เลยว่าหัวของเขากระแทกพื้นน้ำแข็งไปเต็มๆ ทำให้สมองของเขาเบลอไปหมด นั่นใช้เวลาหลายวินาทีกว่าที่ประสาทการรับรู้เขาจะกลับมาเป็นปกติ

.

"เฮ้! ดีล นายเป็นอะไรมั้ย"

"ไม่ๆ ฉันโอเค"

"จะมารับฉันไว้ทำไม เจ็บตัวหมดเห็นมั้ย"

.

"ก็ฉันสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้นายเจ็บนี่"

.

เมื่อจบประโยค ความเงียบกลืนกินบรรยากาศรอบข้างของทั้งสอง ทุกอย่างเคลื่อนที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ไม่มีใครพูดอะไรออกมา โทมัสรู้ตัวอีกทีคือระยะห่างของใบหน้าของเขาและคนผมสีเข้มตรงหน้าห่างกันไม่ถึงห้าเซนติเมตร เขารู้สึกได้ว่าหัวใจในอกของเขากำลังเต้นเร็วขึ้น เร็วขึ้นเมื่อระยะห่างของเขากับดีแลนลดลงเรื่อยๆ สัมผัสต่อมาที่เขาได้รับคือสัมผัสที่อ่อนโยนเหมือนปุยฝ้ายที่ริมฝีปากของเขา มันเป็นสัมผัสที่อบอุ่น ลำลึก วาบหวามในใจอย่างบอกไม่ถูก มือหนาของคนด้านล่างแทรกมาในกลุ่มผมสีอ่อนของเขา ดีแลนยังรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่ไม่คงที่ของโทมัสเผื่อทั้งคู่ผละออกจากกัน

.

"รู้มั้ย.." เสียงของดีแลนดังขึ้นมาเกริ่น ทำลายความเงียบระหว่างเขาทั้งคู่ก่อนที่จะพูดประโยคถัดมา

"ฉันกำลังสงสัยเลยล่ะ.. ว่านายจะจูบฉันมั้ย"

.

โทมัสหัวเราะนิดๆก่อนจะบอก

.

"ครั้งหน้าไม่เอาไอซ์สเก็ตแล้วนะ"

.

.

.

Fin.


สวัสดีค่ะ โมลิบดีนัมเองนะคะ //กลิ้งเข้ามา

ดีลมัสเรื่องแรกของเราเองล่ะค่ะ //ซับๆ

เรื่องนี้เราแต่งเองตอนประมาณเที่ยงคืน แถมตอนแรกเราปิดแท็บผิด ทั้งๆที่แต่งไปถึงครึ่งเรื่องแล้ว เราเลยต้องแต่งใหม่เป็นครั้งที่สงอ แล้วเรารู้สึกว่ามันไม่ดีเท่าครั้งแรกเลยค่ะ //ซับน้ำตา.

ดังนั้นถ้ามันไม่ดีหรือว่าผิดพลาดยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ TvT

แล้วก็เราคิดว่าเราไม่สามารถตัดสินได้ว่าให้โทมัสเมะหรือเคะดี เราเลยเขียนออกมามึนๆหน่อยนะคะ ขออภัยด้วย แต่อันที่จริงเราได้ทั้งคู่นะ

เหมือนเดิมค่ะ สามารถคอมเมนต์ติชมเราได้นะคะ เราอยากรู้ความเห็นของทุกคนค่ะ

เลิ้บๆ

8c54a65dad86318d6f3b523815e60064

Dylmas is good.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Molybdeenum จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 MiNT
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 22:52
    น่าร้ากกกกก ปกติเราเมนminewt 5555

    แค่เรื่องนี้น่ารักมากค่ะะ ชอบบๆ ส่วนตัวชอบให้โทมัส(นิวท์)เคะแหละค่ะ ;))
    #2
    1
    • 31 ตุลาคม 2558 / 11:41
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ
      ส่วนตัวเราก็ให้คุณแซงส์อยู่ล่างค่ะ... ปั้นให้เมะไม่ได้จริงๆ แต่ถ้าอ่านเราได้ทั้งคู่ค่ะฟฟฟฟฟฟ
      #2-1
  2. วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 23:25
    คราวหน้าไม่เอาไอซ์สเก็ตแล้ว เอาอะไรดีเอ่ย อิอิ
    ชอบโมเม้นตอนโทมัสเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วบอกว่าผ้าพันคอเข้ากับเสื้อพี่แล้น...ฮอลลลลล น่ารักมากๆ 
    จริงๆเราก็ได้ทั้งคู่นะ ฮริๆ
    #1
    0