คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ Translated The Maze Runner : Newtmas ] ASTRAPHOBIA.

โดย Molybdeenum

เกิดฝนตกอย่างหนักในทุ่ง แต่ปัญหาคือนิวท์เป็นโรคกลัวฟ้าผ่า เขาเลยต้องการโทมัสมาอยู่เป็นเพื่อน

ยอดวิวรวม

826

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


826

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


39
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ต.ค. 58 / 22:34 น.
นิยาย [ Translated The Maze Runner : Newtmas ] ASTRAPHOBIA. [ Translated The Maze Runner : Newtmas ] ASTRAPHOBIA. | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ต.ค. 58 / 22:34


ASTRAPHOBIA

Translated fanfiction by MOLYBDENUM

Pairing : Newtmas

The Maze Runner

Original : Click


tumblr_n85ty3tQen1swm1iso1_500

มันเป็นช่วงบ่ายแก่ๆของวัน เมื่อท้องฟ้าเริ่มปกคลุมไปด้วยเมฆสีเทา

.

.

พายุกำลังใกล้เข้ามา

.

.

.

โทมัสรู้ว่าฝนจะตก แต่เขาไม่ได้สนใจนักจึงเดินเข้าไปทำงานของตัวเองในสวนกับนิวท์ต่อ

.

.

ผิดคาด พายุพัดเข้ามาอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คาดเดาไว้ หยดน้ำเริ่มตกลงมาจากฟ้าทีละหยด โทมัสสังเกตเห็นนิวท์สั่นไหวเล็กน้อยจากมันแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

.

.

นิวท์พยายามคิดถึงเรื่องอื่น พยายามที่จะไม่สนใจมัน

.

.

ไม่กี่วินาทีต่อมา สายฟ้าได้ผ่าลงมา เกิดเสียงดังราวกับปืนลั่น สายฝนโหมกระหน่ำ ลมพัดอย่างบ้าคลั่ง ชาวทุ่งแต่ละคนหาที่กำบังกันทั่วทิศทาง ส่วนใหญ่ไปหลบอยู่ในกระท่อม แต่โทมัสต้องมาหลบอยู่ในกล่องเพราะมันใกล้ที่สุดและสายฟ้าบ้าๆนั่นทำท่าจะผ่าใส่หัวเขาทุกครั้งที่เขาวิ่งหาที่กำบัง

.

.

ลมที่พัดมากระทบกับผิวของโทมัสขณะที่เขาเปิดประตูและกระโดดลงกล่องมันทำให้เขารู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง การที่เขาอยู่ในกล่องไม่ได้ทำให้ความวิตกกังวลลดน้อยลงสักนิด แต่มันก็ดีกว่าไม่มีอะไรมากำบังให้ล่ะนะ เขาจะคุยเรื่องนี้กับอัลบี้ทีหลัง

.

.

สายฝนยังคงตกลงมากระทบเขาผ่านรูเล็กๆจากประตูของกล่องนั่น เขานั่งอยู่สักพักหนึ่งจึงได้ยินเสียง..

.

.

..เสียงดัง คล้ายๆกับคนทุบประตูของกล่องดังอย่างต่อเนื่อง สายตาเหลือบขึ้นไปมองโดยสัญชาตญาณ เจอกับแววตาที่บ่งบอกถึงความหวาดกลัวของคนผมบลอนด์ด้านบนได้มองลงมาที่เขา

.

.

“ป....เปิดประตูนี่ที..”  นิวท์พูด

.

.

โทมัสสังเกตเห็นว่าเสียงของนิวท์สั่นขนาดไหน แขนที่โอบรอบตัว ดวงตาที่มองต่ำลงของอีกฝ่าย

.

.

เจ้าของผมสีเข้มรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เปิดประตูออกให้นิวท์กระโดดลงมาในกล่อง ทันทีที่นิวท์ลงมา เขาได้คลานอย่างทุลักทุเลไปที่มุมกล่องด้านขวาของโทมัส นั่งลงและกอดเข่าตัวเองไว้อย่างแน่น ตัวของเขาสั่น ลมหายใจที่ออกมามันไม่สม่ำเสมอ สีหน้างุนงง เขากลืนน้ำลายลงเมื่อเห็นสายตาของโทมัสจ้องมองมา แก้มทั้งสองข้างของนิวท์แดงฝาดจากความเย็นของอากาศ

.

.

โทมัสกัดริมฝีปากล่างของตนเองแล้วมองไปทางอื่น

.

.

“ เราควรวิ่งไปที่กระท่อมนะ รู้มั้ย? ”  โทมัสพูดพึมพำเพื่อทำลายบรรยากาศ

.

.

“ ก็ใช่.. แต่ดูๆแล้วมันคงเป็นไปได้ยาก “ นิวท์พึมพำเบาๆ “ ถึงแม้มันจะดีกว่าการมาอยู่ในนี้ก็ตาม... “

.

.

ทันทีที่นิวท์พูดจบ ท้องฟ้าได้คำรามขึ้นมาบนเหนือหัวของพวกเขาทั้งสองคนอีกครั้ง โทมัสเกือบจะผงะหนี แต่เขาเหลือบไปเห็นนิวท์สะดุ้งด้วยความหวาดกลัว การที่นิวท์นั่งกอดเข่าอยู่นิ่งๆนั้น มันทำให้ตัวของอีกฝ่ายสั่นยิ่งขึ้นไปอีก นิวท์หายใจออกในขณะเดียวกันกับที่หลบตาโทมัส คิ้วของเขาขมวดแน่นเพราะรู้ว่าเขากำลังถูกจับจ้องโดยโทมัสอยู่

.

.

‘ นี่.... มัน.. ‘ โทมัสคิดอยู่ในใจ

.

.

โทมัสยังคงมองนิวท์อยู่ด้วยสายตาแปลกๆพร้อมกับรอยยิ้มที่แสดงถึงความเหลือเชื่อของเจ้าตัว นิวท์ยังคงขมวดคิ้วเช่นกัน เขาเม้มปากแน่น และหันไปทางอื่น เขารู้ว่าโทมัสจะพูดอะไรในประโยคถัดมา

.

.

“นิวท์...” โทมัสเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “ นี่นาย..?”

.

“ เออใช่ โอเคมั้ย? “ น้ำเสียงสั่นๆของนิวท์ดังขึ้น “ พระเจ้า.... ”

.

.

ถึงโทมัสไม่ได้เอ่ยคำถามที่สมบูรณ์ออกไป แต่เขาก็รู้ว่านิวท์รู้ว่าเขาจะถามอะไร จึงได้พูดคำตอบออกมา เขาแค่ยังคงจ้องมองไปที่นิวท์ โดยที่ไม่รู้เลยว่า สายตานั้นทำให้คนผมบลอนด์รู้สึกอึดอัดแค่ไหน คิ้วของโทมัสขมวดด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่าน้ำตาของนิวท์จะรื้นอยู่ที่ขอบตา

.

.

นิวท์หันหน้ากลับมาแล้วพึมพำ “ หยุดจ้องมาที่ฉันแบบนั้นสักทีเถอะ... ปลวกเอ๊ย....”

.

“ อ่า..ไม่ ไม่ ..ฉันแค่....“ โทมัสพูดตะกุกตะกัก เขามองไปทางอื่น “ แค่คิดไม่ถึงว่านายจะเป็นแบบนี้น่ะ..”

.

“ ฉันคงไม่ได้ทำให้ทุกคนรู้สึกแปลกใจกันไปซะหมดนะ ? ” นิวท์พูดกลับมา

.

.

ความรู้สึกในใจของโทมัสทำให้ตัวเขาเองระลึกได้ว่าเขาอยากจะได้คำพูดที่เพิ่งพูดออกไปเมื่อสักครู่กลับมามากเท่าไหน

.

นิวท์เห็นโทมัสทำท่าทางแบบนั้น เขาถอนหายใจ และมองต่ำลง

.

.

“ ฟังนะ.. ทอมมี่ ฉันขอโทษ.. เรื่องมันยาว ”

.

“ ฉันมั่นใจเลยล่ะว่าเรื่องมันยาวน่ะ “  โทมัสพูดขึ้น “นายจะเล่าให้ฉันฟังก็ได้นะ รู้มั้ย.. แบบว่า เราเป็นเพื่อนสนิทกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ “

.

นิวท์ยกยิ้ม “ก็ใช่.. แต่ฉันกลัวเวลาของนายจะเสียไปกับการมาฟังเรื่องแย่ๆในชีวิตฉันไงล่ะ ”

.

โทมัสส่ายหัวเชิงปฏิเสธ “ นายไม่ทำให้ฉันเบื่อหรอก “ เขาพูด “ ฉันอยากฟังจริงๆ “

.

นิวท์ลังเลที่จะพูดชั่วขณะหนึ่ง เขากลืนน้ำลายอย่างกังวล

.

.

ทันใดนั้นเอง ฟ้าได้ผ่าลงมาอีกครั้ง สีของเมฆที่ลอยอยู่ด้านบนถูกแต่งแต้มไปด้วยสีของสายฟ้าที่แผ่กระจายทั่วบริเวณ

.

.

นิวท์ได้กรีดร้องขึ้นมา เอาแขนปกปิดใบหน้าของตัวเอง พยายามที่จะกอดเข่าที่ชันขึ้นมาติดกับหน้าอกให้แน่นที่สุด ตัวของเขาสั่นไม่หยุด มือบางนั้นดึงผมของตัวเองไว้

.

.

แล้ว ร้องไห้?

.

.

.

ใช่ นิวท์กำลังร้องไห้

.

.

มันไม่ใช่สิ่งที่น่าแปลกใจเลย ก็แค่เสียงฟุดฟิดจากการสะอื้น เสียงคร่ำครวญของการร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ว่าโทมัสไม่เคยเห็นนิวท์ร้องไห้มาก่อน ไม่เคยเลย แม้แต่ตอนที่อยู่ในช่วงเวลาที่แสนยากลำบากในทุ่ง

.

.

แต่พายุทำให้เขาร้องไห้ได้งั้นเหรอ?

.

.

โทมัสไม่รู้ว่าควรจะคิดหรือจะทำอะไรดี แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่านิวท์กลัวโคตร กลัวฟ้าผ่า

.

“นิวท์...” โทมัสเริ่มพูด ” อะ---.. ”

.

“ ป..เปลี่ยนแปลง...ความทรงจำ... พายุฝน.. แผ่นดินไหว.. วิ่งหนี วิ่งหนี ล้ม ล้ม ล้ม ....” นิวท์หลับตาปี๋ พูดพึมพำวนไปวนมาอยู่คนเดียว

.

.

ตอนนี้โทมัสรู้สึกว่าท้องไส้ของตัวเองกำลังปั่นป่วนไปหมด “ นิวท์.. นิวท์... ได้โปรด..” เขาพูดกับนิวท์เพื่อเรียกสติของอีกคนกลับ

.

.

จม..จมน้ำ...จม.. จมไปหมด!!  โอ้....พระเจ้า!!!!!!”

.

.

“นิวท์!!!!! ตั้งสติหน่อยสิ!!!!!” โทมัสตะโกน

.

.

คนผมบลอนด์เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ริมฝีปากเผยออกเล็กน้อยเพื่อหอบหายใจ แก้มสีชมพูนั้นเปื้อนไปด้วยน้ำตา

.

.

“ ท..ทอมมี่ ฉัน.. ” นิวท์เอ่ยขึ้น

.

“ มานี่สิ “ ในที่สุดโทมัสก็พูดมันขึ้นมา มือของเขาจับประสานกับมือของอีกฝ่าย  เขาไม่อยากให้นิวท์รู้สึกแบบนี้อีกต่อไป.

.

นิวท์ขยับปาก ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างออกมา แต่โทมัสได้พูดตัดหน้าขึ้นมา

.

.

“ใจเย็นๆ นิวท์” โทมัสพูดพึมพำช้าๆ “ มันแย่มากรู้มั้ยเวลาที่นายอยู่คนเดียวตอนกำลังตกใจ.. หรือหนาว”

.

นิวท์เริ่มรู้สึกเย็นลง แก้มของเขาแดงขึ้นอีกครั้ง อาจจะเป็นเพราะอากาศที่หนาว “ฉัน.. อ่า ใช่ ใช่.....”

.

.

โทมัสไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงยิ้มบางๆให้กับคนที่อยู่ข้างๆที่กำลังสูดจมูกจากการร้องไห้อยู่ โทมัสกุมมือนิวท์แน่นขึ้น ความร้อนจากมือของทั้งสองคนแผ่เข้าหากันและกัน เกิดความอบอุ่นขึ้นในหัวใจของทั้งคู่

.

.

ทั้งสองนั่งอยู่ข้างๆกันพักหนึ่ง ก่อนที่นิวท์จะเอนหัวของตนเองลงมาพิงกับไหล่ของโทมัส ดวงตาสีน้ำตาลมองลงไปที่คนผมบลอนด์ โทมัสไม่ลังเลที่จะยกแขนไปโอบไหล่ของอีกฝ่ายไว้ ริมฝีปากสีอ่อนยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก

.

เสียงหัวใจของโทมัสมันเต้นดัง .. ดังจนตัวเขาเองยังได้ยิน

.

.

ฟ้าผ่าอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเสียงของมันจะไกลไปเรื่อยๆ นั่นแสดงว่าพายุกำลังหายไป นิวท์สะดุ้งเล็กน้อยจากเสียงของมัน เขาเกาะแขนโทมัสแน่นขึ้น เอาหัวไปซุกกับแขนของอีกฝ่าย การที่มีโทมัสอยู่ข้างๆนั้น นิวท์รู้สึกว่าตัวเองสามารถสงบลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ

.

.

โทมัสเพิ่งเห็นว่านิวท์น่ารักแค่ไหนก็ตอนนี้.

.

"ทอมมี่.." จู่ๆนิวท์ก็พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูดีกว่าตอนแรกมาก "นายน่าจะรู้ไว้นะ.. ว่านายเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องนี้และคนเดียวที่ฉันทำแบบนี้ด้วย "

.

"แน่นอนอยู่แล้ว" โทมัสตอบกลับอย่างนุ่มนวลกลับไป นิวท์ไม่ได้พูดอะไรต่อ

.

.

สองสามชั่วโมงถัดมา พายุถึงจะหยุดลงและนั่นเป็นเวลาที่เขาทั้งสองคนแยกออกจากกัน

----------------------------------------------------------------------------------

"พวกนายหายไปไหนมา หา????"  อัลบี้ยิงคำถามใส่แทบจะทันที เมื่อเห็นโทมัสและนิวท์เดินเข้ามาในกระท่อม

.

พายุหยุดแล้ว ท้องฟ้ากลับมาสดใส แดดส่องลงมาที่พื้นดินอีกครั้ง โทมัสเห็นดังนั้นค่อยชื้นใจหน่อย ที่จะออกมาจากกล่องนั่นสักที ระหว่างที่เขาและนิวท์ปีนขึ้นมา พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันเลย และระหว่างที่เดินมาที่กระท่อมพร้อมกัน สายตาของคนอื่นๆก็มองมาที่พวกเขา โทมัสเลียริมฝีปากเพื่อคลายความประหม่า

.

.

"เราหลบอยู่ในกล่องน่ะ.. รอฝนหยุดแล้วค่อยออกมา" โทมัสตอบอัลบี้ออกไป

.

อัลบี้แทบจะอ้าปากค้าง "เอาจริงเรอะ?!!? แล้วก็อยู่คนเดียวในนั้นน่ะนะ??"

"สองคน" มินโฮแก้คำพูดของอัลบี้ "พวกเขาอยู่ด้วยกันสองคนต่างหาก"

.

อัลบี้พยักหน้า ส่งสายตาและรอยยิ้มแปลกๆออกมา "อย่างงี้นี่เอง"

.

"นั่นแหละ.." โทมัสตอบออกมาด้วยความประหม่า สายตาของเขามองไปยังคนผมบลอนด์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นนิวท์กำลังมองไปที่มือ เล่นนิ้วโป้งของตัวเอง พวกชาวทุ่งบางคนหัวเราะคิกคัก

.

.

"เอาล่ะๆ พอได้แล้ว" อัลบี้พูดออกมายิ้มๆ "เรารู้สึกอึดอัดพอแล้วตอนที่หาพวกนายทั้งสองคนไม่เจอ ทำไมทุกคนถึงไม่กลับไปทำงานของตัวเองล่ะ?"

"คร้าบ คร้าบ" มินโฮตอบอย่างเอือยๆ ชาวทุ่งคนอื่นๆเดินออกไปจากกระท่อม

.

.

ทุกคนออกไปจากกระท่อมแล้ว.. มินโฮออกมาเป็นคนสุดท้าย เมื่อเขาเดินผ่านโทมัสและนิวท์ มือหนาๆนั่นตบลงไปที่บ่าของโทมัส แรงนั้นทำให้เขาหันหน้ามาแทบทันที

.

"บางทีนายน่าจะบอกฉันบ้างนะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนที่นายสองคนอยู่ด้วยกันในกล่องนั่นน่ะ" มินโฮพูดเบาๆกับเขาแล้วขยิบตาใส่ก่อนจะเดินจากไป

.

โทมัสมองอีกฝ่ายเดินไปแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความเอือมอีก "เราไม่ได้ทำอะไรกันสักหน่อย"

.

"นั่นแหละ!" มินโฮตะโกนตอบกลับมา

.

.

ตอนนี้เหลือแค่เขากับนิวท์แล้วบริเวณกระท่อมนี้ โทมัสกระแอมไอเบาๆ เชิงขอตัว ก่อนที่เขาจะเดินออกจากบริเวณนั้นนิวท์ก็พูดขึ้นมา

"นี่" โทมัสหันหน้ากลับมาตามเสียงเรียก ดวงตาสีน้ำตาลสบตากับนิวท์ "นายจะว่าอะไรมั้ยถ้า เอ่อ.. พายุครั้งต่อไปน่ะ.."

"ด้วยความยินดีอยู่แล้ว" โทมัสยิ้มตอบนิวท์แทบจะทันที

นิวท์ยิ้มกว้าง พยักหน้าสองสามที

.

คนผมบลอนด์มั่นใจว่าเสียงฟ้าผ่าไม่น่าจะทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวได้อีกต่อไป ตราบใดที่เขามี..

"ทอมมี่"

โทมัสหันหน้ากลับมาอีกครั้ง

.

"ขอบคุณนะ" นิวท์พูดยิ้มๆในขณะที่เท้าทั้งสองข้างกำลังก้าวตามโทมัสไป

Fin.

-----------------------------------------------------------------------

สวัสดีค่ะทุกคนฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ ฟิคนี้เราแปลมาจากภาษาอังกฤษในชื่อเรื่องเดียวกัน ถ้ามีตรงไหนผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ TvT// มีบางช่วงที่เรางงๆด้วยล่ะค่ะ(ฮาาา)

เราชิปคู่นี้หนักมากเลยข่ะ... แต่จากที่อ่านในเรื่องนี้แล้วเหมือนจะสลับสมการกันล่ะค่ะ

ภาษายังไม่ค่อยดีนัก ถ้าอ่านแล้วงงๆหรือไม่เข้าใจก็คอมเมนท์บอกได้นะคะ

ปุลุ. Astraphobia เป็นอาการกลัวชนิดหนึ่งค่ะ ในที่นี้คือกลัวฟ้าผ่า กลัวเสียงฟ้าร้องค่ะ

.

.

Newtmas is good.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Molybdeenum จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Jellyza (@jellyza) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 08:56
    น่ารักมากกกกกกก ฮือออออใจเต้นแรง
    ทุกฉากที่เค้าอยู่ด้วยกันอะ
    ฟินจริงจัง แงง้
    ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    แปลอีกค่ะแปลอีกกก งานโคตรดี
    ชอบ ขอบคุณนะคะ ??
    #5
    0
  2. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 21:51
    น่ารักมากเลยค่าาา อ่านแล้วฟิน>< ภาษาดีมากค่ะ ????
    #4
    0
  3. วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 19:34
    อย่าบอกให้ใครรู้ นะ
    น่ารัก การบรรยาย มันทำให้เราอินมากๆแล้วรู้สึกเขินมาก
    ตัวจะแตกตายยย ฮอลลลลลลลลลลลลลลลล 

    นิวท์ทำกับโทมัสคนเดียวนะ
    ฝนตกฟ้าร้องบ่อยๆนะ ขอร้อง 5555
    #3
    2
    • 25 ตุลาคม 2558 / 07:50
      บอกแล้วค่ะ ฟิคไม่น่ารักเราไม่แปล/แต่ง------ //หนีความจริงอันโหดร้าย. --ขอบคุณที่ชอบนะคะฟฟฟฟ
      #3-1
    • 25 ตุลาคม 2558 / 07:50
      บอกแล้วค่ะ ฟิคไม่น่ารักเราไม่แปล/แต่ง------ //หนีความจริงอันโหดร้าย. --ขอบคุณที่ชอบนะคะฟฟฟฟ
      #3-2
  4. วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 14:45
    น่าร้ากกก ชอบบ>////////<
    มุ้งมิ้งมากเลยอ่ะ สำนวนภาษาใช้ได้เลย ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2
    1
    • 25 ตุลาคม 2558 / 07:48
      น่ารักเน้อะะะะะ ขอบคุณที่ชอบค่า ;)
      #2-1
  5. วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 00:34
    *ปิดหน้า* น่ารักมากๆเลยคะ //เขินอาย 
    (เราพิมพ์ยาวๆไม่เก่งหน่ะ ^^)
    แปลดีแล้วคะขอบคุณนะ 


    #1
    1
    • 25 ตุลาคม 2558 / 07:44
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะฟฟฟฟฟ น่ารักเนอะๆ //บิดเขิน(?)
      #1-1