fic reborn sweet time ปฎิบัติการย้อนเวลาจับคู่หัวใจนายมาเฟีย

ตอนที่ 50 : ตอนพิเศษ ย้อนเวลาเปรียนเธอ (Atsuna x Kaito )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 พ.ค. 57

     อะแฮ่มๆ ขอบอกนิดนึงว่าตอนพิเศษตอนนี้สร้างขึ้นมาเพื่อสนองนีดไรท์ที่มันจิ้นคู่นี้ไม่เลิก- -^

ถึงขั้นมานั่งแต่ โดฯ คู่นี้เลย โชคดีหน่อย เป็นโดฯไม่เรท ถึงเรทก็เรท 15+(เก่งสุดได้แค่นี้แหละ

คะ- -;;;)ก็เลยมาทำการแต่งสนองตันหาเลย แค่นี้แหละ

-------------------------------------------------------------------------------------

โลกอนาคต 24 ปีให้หลัง

" พี่คะ ทางฟีนิกซ์ แฟมิลี่ ติดต่อเข้ามาบอกว่าอยากจะเจรจากับพี่ดูอีกสักรอบในวันนี้เวลา

20.00น.คะ คุยแบบส่วนตัวด้วยคะ " สาวน้อยวัย 15 ปีผมสีน้ำตาลเข้มสั้น เอ่ยกับผู้เป็นพี่สาวของ

เธอที่มีตำแหน่งเป็นบอสของวองโกเล่ แฟมิลี่และฟาร์ฟาร่า แฟมิลี่ รุ่นที่ 11 ที่นั่งดูรูปเก่าๆสมัยที่

ยังเป็นเด็กอยู่

" งั้นหรอ ฝากตอบเขาไปว่าตกลงแล้วกัน แต่ว่าห้ามเอาใครเข้าไปในนั้นด้วย มีแค่เราเพียงสอง

คนนะ " เมื่อพี่สาวตอบอย่างนั้นน้องคนเล็กสุดอย่าง ' ซาวาดะ เคียวสึนะ ' ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

เพราะช่วงนี้พี่สาวของเธอดูอ่อนเพรียเนื่องมาจากงานที่หนักมากของทั้งสองแฟมิลี่ที่โถ้มเข้าใส่

ตัวพี่สาวของเธออย่างไม่หยุดหย่อน

" แต่พี่คะ แบบนั้นจะดีหรอคะ? ถ้าพี่เป็นอะไรแล้ว..." เคียวสึนะพูดได้แค่นั้นก็โดนพี่สาวของเธอ

ที่สายตายังไม่ละจากภาพนั้นไปไหน

" เคียวสึ คิดว่าพี่เป็นใครกัน ถึงจะมาตายหรือเป็นอะไรไปง่ายๆ พี่บอกให้ทำยังไงก็ทำไปเถอะ " 

" เอ่อ...คะ พี่ " เคียวสึนะหน้าถอดสีแล้วเดินออกจากห้องไป เธอเงยหน้ามองตามน้องสาวคนนั้น

ด้วยแววตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะไหลรินทุกเมื่อ

" เฮ้อ~ นานแล้วสินะที่เราขึ้นเป็นบอสเต็มตัว...อยากกลับไปเป็นเด็กธรรมดาจังเลยแฮะ " เธอยื่น

มือออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดเอาไว้เพื่อให้อากาศในห้องถ่ายเท และมีนกน้อยตัว

หนึ่งขึ้นมาเกาะที่นิ้วของเธอ " ฉันอิจฉาเธอจริงๆเลยนะ เจ้านกน้อย เธอน่ะ มีทั้งอิสระ เสรีในการ

ใช้ชีวิต ถึงมันจะมีอันตรายอยู่บ้าง แต่มันก็ทำให้มีชีวิตชีวาดีนะ^^ ถ้าเทียบฉันก็เหมือนกับนกใน

กรงนั่นแหละ ไปไหนก็ไม่ได้ มีชีวิตอยู่เพื่อเป็นของเล่นของคนอื่นไปวันๆ น่าเบื่อ เฮ้อ~ "

" อาสึนะจัง " เสียงของชายหนุ่มผู้เปรียบดั่งแฝดของเธอเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่ดูเอา

จริงเอาจังกว่าปกติ

" อ้าว! นึกว่าใครที่แท้ก็ไคคุงนี่เอง^^ " หญิงสาวปล่อยนกออกมานิ้วแล้วหันมาหาชายหนุ่มที่ดู

ผ่านๆแล้วเป็นผู้ชายที่หล่อมาก แต่ถ้าดูดีๆ ทั้งเธอและเขามีใบหน้าที่คล้ายกันมากจนแทบจะ

เหมือนกันเลยล่ะ

" ไม่ต้องมาทำหน้าระรื่นแบบนี้เลยนะ อาสึนะจัง! นี่มันหมายความว่ายังไงกันครับ! " ' คิระ ไค

โตะ' ผู้ได้สมญาว่าเป็น เจ้าชายแห่งรัตติกาล ซึ่งเป็นเหมือนอีกด้านหนึ่งของ เจ้าหญิงแห่ง

ท้องฟ้า อย่าง ' ซาวาดะ อาสึนะ ' ซึ่งมีตำแหน่งเป็นบอสของเขาเอง เดินมาจับไหล่แล้วพูดใส่

หน้า แต่อีกคนก็เอาแต่ทำหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้ำตาที่เกือบจะเอ่อก็ไหล่ย่อนกลับ

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

-------------------------------------เดี๋ยวมาต่อ-------------------------------------

" นี่น้ำลายมันโดนหน้าฉันหมดแล้วนะ ไคคุง " อาสึนะพูดด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งซึ่งถ้าเป็นเธอสมัย

ก่อนก็คงพูดยิ้มๆ ซึ่งมันหมายถึงเธอ...เปลี่ยนไปแล้ว

" นี่อาสึนะ สุขภาพเธอตอนนี้มันพอที่จะไปเจรจาตัวต่อตัวรึไง หะ! ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรขึ้น

มา...อุ๊บส์:x " อาสึนะที่เริ่มรำคาญไคโตะที่เอาแต่บ่น บ่น บ่น และบ่น ให้เธอ เลยจัดการปิดปาก

โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันตั้งตัวแม้แต่น้อย โดยการใช้ปากปิดปาก

อาสึนะค่อยถอนจูบออกมาแล้วเดินมาที่โซฟาสีขาวประดับไปด้วยขนนก ไคโตะมองตามด้วย

สายตาที่อึ้งๆกับการกระทำของอาสึนะ ทั้งที่เป็นเคยคนที่อายกับเรื่องพวกนี้แท้ๆ แต่ในตอนกลับ

ทำมันหน้าตาเฉย สายตาที่เคยดูอ่อนโยนและอบอุ่นตอนนี้มันกลับดูเย็นชาราวน้ำแข็งขั้วโลกใต้


ไคโตะเดินตามไปนั่งตรงกันข้ามกับอาสึนะแล้วเปิดอาสึนะก็เริ่มเปิดบทสนทนา

" ข่าวไวจังนะ ฝีมือยัยน้องสาวตัวแสบของเราล่ะสิ " อาสึนะนั่งไขว่ห้างในแบบมาเฟียแท้ๆแล้ว

ยกน้ำส้มขึ้นมาดื่ม(อายุยังไม่ถึง 18 เลยต้องกินน้ำสมไปก่อน)


" เรื่องนั้นน่ะมันไม่สำคัญหรอก แต่ที่สำคัญน่ะคือ เธอเอาจริงเรื่องนั้นแล้วหรอ " 

" ใช้ ฉันตัดสินใจไปแล้วนี่นา และจะไม่เสียใจภายหลังด้วย "

" เธอนี่มัน...เปลี่ยนไปจริงๆ " ไคโตะเท้าคางมองอาสึนะ

" ก็ใช้น่ะสิ " อาสึนะพูดแล้วยกน้ำส้มขึ้นมาดื่ม

" เธอ...มานี่เลย " ไคโตะลุกออกจากเก้าอี้ออกมาแล้วเดินมากระชากอาสึนะ จนอาสึนะต้องยอม

ลุกขึ้นมาและลากเธอไปยังห้องข้างๆที่เป็นห้องนอนของเธอเอง แต่ในห้องนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด

แม้แต่ตัวเดียวเลยเป็นที่ๆดีในการโดนทำมิดีมิร้ายแต่คงเป็นรไปไม่ได้เพราะเธอคนนี้เป็นถึงบอสผู้

สูงส่งของวองโกเล่และฟาร์ฟาร่าและมีเกียติ ฉะนั้นจึงไม่ยอมนอนกับใครง่ายๆ(แต่ถ้าเป็นไคโตะ

ก็อีกเรื่องนะ^^//อาสึนะ) ไคโตะเหวี่ยงอาสึนะลงไปนอนบนเตียงแล้วขึ้นค่อมตัวเธอ กดมือทั้ง

2 ข้างของเธอเอาไว้

" หึ! จะทำก็รีบทำเลยสิ ฉันไม่ขัดขื่นนายหรอกนะ " อาสึนะบอกหน้าตายมาพร้อมน้ำเสียงที่เรียบ

นิ่ง ไคโตะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา(มันเป็นแฝดกันก็เลยเหมือนกันแทบทุกอย่าง) แล้วเอาหน้า

ซุกไซที่ลำคอขาวเนียนอมชมพูของอาสึนะ แล้วใช้เคี้ยวกัดลงที่ลำคอของอาสึนะจนเลือดไหล

ออกมา ไคโตะค่อยๆเลียเลือดที่ไหลออกมาอย่างกับแวมไพร์ที่หิวกระหายพร้อมกระซิบข้่างหู

ของอาสึนะเบาๆ" อาสึนะจัง เป็นของผมคนเดียวเท่านั้นครับ ผมไม่ยอมยกเธอให้ใครแน่ "

" นั่นสินะ ก็ฉันเป็นของนายคนเดียว และนายก็ต้องเป็นของฉันคนเดียวด้วย " อาสึนะยิ้มกริ่มแล้ว

หลับตาลงอย่างผ่อนคลายพร้อมที่จะรับสิ่งที่อีกฝ่ายมอบให้เต็มที่

" แต่ผมจะไม่ทำเธอตอนนี้ " ไคโตะว่าแล้วก็ลุกขึ้นและปล่อยให้อาสึนะเป็นอิสระ อาสึนะลุกขึ้น

มาพร้อมลูบๆคล่ำที่ๆแผลที่ต้นคอ" แต่ผมเลือกจะปล่อยเธอไปก่อน แล้วค่อยจับกินทีหลัง และมี

สิ่งที่เป็นเหมือนเครื่องพันธสัญญาของเรา นั่นคือ แผล ของเธอที่ผมทำไว้ และ เลือดของอาสึนะ

จังที่อยู่ในตัวผมไง "

" งั้นหรอ อ๊ะ ทุ่มสี่สิบกว่าแล้วนี่นา ไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกันนะจ๊ะ มายเดียร์ " อาสึนะพูดพร้อม

หอมแก้มไคโตะที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงของเธอ แล้วก็เดินลับหายไปในห้องน้ำ

" เอาล่ะ เราก็มีเรื่องที่ต้องทำเหมือนกัน "ว่าแล้วไคโตะก็เดินออกไปจากห้อง โดยที่ไม่ได้มองดู

เลยว่า ที่มุมปากของตัวเอง และเสื้อเชิตสีดำด้านมันมีคลาบเลือดติดอยู่ แต่ใครมันจะกล้าถาม

ล่ะ? เขาเป็นถึงคนที่บอสสนิทและเป็นเหมือนตัวแทนของบอส ถ้าไปถามเขาล่ะก็มีสิทธิโดน

เชือดแหง-_-;;;

ไคโตะเดินออกมาจากห้องแล้วเดินตามทางเดินไปเรื่อยๆจนมาสวนทางกับเรนที่เดินผ่านมา

" ไคโตะ นายโดนอาสึนะต่อยมารึไงเนี่ย- -^ "

" เอ...ไม่นี่ ทำไมหรอ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่อ่ะ " ไคโตะถามเรนที่ยืนอยู่ตรงทางเดิน

" มุมปากนาย มีเลือดติดอยู่ ที่เสื้อก็มีนะ " เรนชี้แล้วก็เดินจากไป

" อ้อ แต๊งนะ " ไคโตะว่าแล้วก็เอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเลือดออก " แหม...อาสึนะจังเนี่ย อร่อยจัง

แฮะ^^ " ไคโตะยิ้มพร้อมนึกถึงตอนที่ได้จูบและดื่มเลือดของอาสึนะ แล้วนายไคโตะก็เดินต่อไป

จนมาถึงห้องของอิริเอะ อิจิโกะ(ลูกสาวของอิริเอะ โชอิจิ )

" อิจจี้ อยู่มั้ยเนี่ย " ไคโตะตะโกนเข้าไปแล้วเปิดประตูเข้าไปด้านในห้องอย่างถือวิสาสะ

" อ้าว นายเองหรอ มีอะไรถึงได้มาหาฉันล่ะ หรือไปทะเลาะกับอาสึนะมาอีกล่ะเนี่ย ฮะ " เธอเดิน

เข้ามาหาไคโตะ

--------------------------------------เดี๋ยวมาต่อจ้า----------------------------------


" ก็นิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก " ไคโตะเดินเข้ามาในห้องของอิจิโกะแล้วนั่งลงบนเก้าอี้

" แล้วมาวันนี้อยากให้ฉันช่วยอะไรอีกล่ะ? " อิจิโกะรินชามาวางไว้ตรงหน้าไคโตะ

" ช่วยส่งฉันไปอดีตที " ไคโตะบอกเสียงเรียบ

" ทำไมล่ะ? " อิจิโกะถามไคโตะ

" ฉันอยากบอกอะไรบางอย่างกับตัวฉันในอดีต "

" ยังไงก็ต้องทำให้ได้เลยหรอ? " 

" ใช่ เพราะฉันน่ะ ไม่อยากให้อาสึนะ เป็นคนเย็นชาแบบนี้ "

" 5555 นั่นสินะ พวกเราเองก็ไม่ชอบอาสึนะที่เย็นชาแบบนั้นเหมือนกันแหละ งั้น...ตกลงฉันจะ

ช่วยนายเอง ถ้าเป็นนาย ต้องทำได้แน่ ตามมาสิ " ว่าแล้วอิจิโกะก็เดินไปยังห้องทดลองของเธอ

แล้วให้ไคโตะไปยืนบนแท่นก่อนจะส่งไคโตะกลับไปยังอดีต

อีกด้าน

" งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ อาสึนะจัง^^ " ไคโตะที่เดินมาส่งอาสึนะบอกลา

" จ้า ไว้เจอกันนะ " แล้วอาสึนะก็ไป

" น่ารักจังนะ เด็กคนนั้นน่ะ อยากให้เป็นแบบนั้นตลอดไปจังเลย " เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของ

ไคโตะ เมื่อไคโตะหันไปมองก็เจอกับชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ดูจะแก่กว่าเข้าเล็กน้อย




" คุณเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? " ไคโตะมองชายตรงหน้าก่อนจะคว้าเอาปืนออกมา แต่

ก็ช้าไป เพราะชายหนุ่มตรงหน้าได้จับมือของเขาเอาไว้

" หึ หนุ่มน้อย ฉันก็คือ คู่หมั้นของเด็กคนนั้นในอนาคตไงล่ะ และอีกนัยหนึ่งก็คือ ฉันคือนาย ใน

อนาคตนั่นเอง คิระ ไคโตะคุง^^ " ชายคนนั้นบอก แต่ไคโตะไม่แปลกใจเลยเพราะว่าหน้าตาของ

ชายคนนี้คล้ายกับเขามาก แต่ที่เขาแปลกใจคือ ทำไมเขาถึงมาอยู่ในโลกนี้ได้ ถ้าเขามาอยู่นี่ ไค

โตะคนใดคนนึงจะต้องหายไป...แต่ทำไมล่ะ? การทำแบบนี้มันจะทำให้อนาคตพังไม่ใช่หรอ?

" เอาล่ะ อย่ามัวแต่ยืนแบบนี้อยู่เลย ไปคุยกันในห้องดีกว่า " ว่าแล้วไคโตะในโลกอนาคตก็กอด

คอไคโตะอีกคนเข้าห้องของตัวเองไป

ณ ห้องของไคโตะ

" เอาล่ะ บอกผมมาสักทีเถอะว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่ " ไคโตะ1 เริ่มเปิดประเด็น

" นายชอบอาสึนะที่เป็นอยู่ในตอนนี้รึเปล่า? " ไคโตะ2 ถามไคโตะ1

" ก...ก็ต้องชอบอยู่แล้วสิ! ก็อาสึนะจังใจดี อบอุ่น แล้วก็น่ารักมากด้วย " 

" แล้วถ้าอาสึนะเปลี่ยนไปเป็นคนที่เย็นชา เจ้าเล่ห์ จอมวางแผน ร้ายกาจ แล้วก็ไม่เห็นใจคนอื่น

ล่ะ นายจะว่ายังไง "

" คนๆนั้น...ไม่ใช่อาสึนะจัง ผมอยากได้อาสึนะจังที่ผมรัก " ไคโตะ1พูดอย่างมาดมั่น

" ใช่ ที่ฉันมาก็เพื่อเอาอาสึนะที่ฉันรักคืนมา เพราะในอนาคตหลังจากที่อาสึนะได้รับตำแหน่ง

อย่างเป็นทางการไม่ถึงสัปดาห์ พ่อและแม่ของอาสึนะก็ตาย หลังจากที่พ่อแม่ของอาสึนะตายไป

อาสึนะก็เริ่มเย็นชาและร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ฉันสุดจะทนแล้วเลยจำเป็นต้องให้นายหรือก็

คือ ตัวฉันในเวลานี้ทำอะไรสักอย่างเพื่อเอาอาสึนะกลับคืนมา " ไคโตะ2อธิบาย

" แล้วคุณ...ไม่สิ ตัวผมในอนาคตจะทำยังไงล่ะ? " ไคโตะ1ถาม

" นั่นแหละคือประเด็น ซึ่งฉันพึ่งคิดวิธีการออกเมื่อกี้เอง " ไคโตะ2ยิ้มแล้วบอกกับไคโตะ1

" หา..? "

" ฉันจะเข้าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพวกนายชั่วคราว เวลาของฉันมีอยู่ 2 เดือน ฉะนั้นต้องทำให้ได้

ภายในสองเดือนนี้ " ไคโตะ 2 บอก

" เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต? "

" ฉันหวังว่านายคงจะฉลาดพอที่จะรู้นะวันมันหมายถึงอะไร ฉันจะไปในนาม โยรุโฮชิ  ยูเอะ

เป็นลูกพี่ลูกน้องของนายที่จะมาเรียนที่นี่ชั่วคราวเพราะงานของพ่อ...นะ^^ "ไคโตะ2บอกก่อนจะ

ล้มตัวนอนลงบนที่นอนสีโทนขาว-เทา-ดำ แบบที่อาสึนะเลือกให้เข้ากับไคโตะ

" เฮ้ย! เดี๋ยวสินาย! " ไคโตะ1ร้องบอก แต่คงไม่ทันเพราะตัวเขาในอนาคตไปเฝ้าพระอินเรียบร้อย

แล้ว ตัวเขาได้แต่ถอนหายใจแล้วไปทำอาหารที่เขาพอจะทำได้เอาไว้ก่อนจะเดินเข้าไปใน

ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้สอาด พรางคิดเรื่องต่างๆไปเรื่อยเปื่อย...จนกระทั่ง

" เฮ้! นายตายรึยัง " เสียงไคโตะสองหรือยูเอะดังขึ้นให้ไคโตะ1หลุดพ้นจากภวัง

" ถ้าฉันตาย นายก็ต้องหายไปแล้วล่ะเฟ้ย! " ไคโตะเดินออกมาจากในห้องน้ำพร้อมด้วยชุดนอน

สีดำสนิทแล้วเดินมาฟุบลงกับที่นอนของตัวเองแล้วลุกขึ้นมากินอาหารที่วางเอาไว้ และสังเกต

เห็นว่าจานอาหารอีกจานหายไปแล้ว และไปมองเห็นจานที่พึ่งล้างไปหมาดๆพรางคิดว่า สมกับ

เป็นตัวเขาจริงๆ ตอนนี้ยูเอะอยู่ในห้องน้ำมันทำให้เขาต้องทำเวลาในการกินและการเก็บกวาด

เพื่อที่จะได้นอนก่อน


ผ่านไป 10 นาที

ทั้งสองคนนอนลงบนเตียงเดียวกันซึ่งมันชวนจิ้นยิ่งกว่าอะไรดีในสายตาของสาววายเพราะยูเอะ

ใส่แค่ช่วงล่างคือมีบล็อคเซอร์และกางเกงนอนขายาว แต่ส่วนบนไม่ปิดอะไรเลยเผยให้เห็นซิก

แพ็คและกล้ามเนื้อแขนที่แสนจะน่าหลงใหล กำลังกอดไคโตะตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอย่าง

สบายใจโดยไม่รู้เลยว่ามียูเอะคอยให้ความอบอุ่นอยู่ข้างๆ =.,=(อ๊ากกกกกกกกก ฟินนนนนนน//

ไรท์)

เช้าวันต่อมา...

" ไคคุง ฉันเข้าไปนะจ๊ะ " อาสึนะเดินเข้ามาในห้องและเหลือกไปเห็นไคโตะกำลังนอนกอดกับ

ผู้ชายที่หน้าละไม้หลายกันอย่างกับแกะก่อนที่จะสตั้นไป 3 วิ แล้วก็เดินไปปลุกไคโตะที่นอนอยู่

" ไคคุง ตื่นได้แล้วจ้า^^;;;; "อาสึนะเดินมานั่งตรงขอบเตียงแล้วจิ้มแก้มของไคโตะเล่น เล่นไป

เล่นมาไคโตะเอาอาสึนะมากอดซะงั้น อาสึนะที่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่หน้าแดงและทำท่าจะ

ร้องไห้พร้อมดิ้นไปมาและร้องโวยวาย

" กรี๊ดดดดดดดด ไคคุงปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันนนนนนนนนT[]T " และสุดท้าย อาสึนะก็เอาต่อย

ท้องไคโตะแรงๆทีนึง

" โอ๊ยยยยยยยยยยย " ไคโตะปล่อยมือจากอาสึนะแล้วมากุมท้องของตัวเอง พอหันไปอีกทางก็

เจอยูเอะนอนกอดตัวเองอยู่ 

" เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย " ไคโตะร้องเสียงหลงแล้ววิ่งมาใกล้ๆอาสึนะ

" อะไรว่ะ หนวกหูเป็นบ้าเลยเฟ้ยนี่มันเช้าแล้วหรออาสึนะ " ยูเอะค่อยๆลืมตาขึ้นและมองไปเห็น

อาสึนะที่ยืนอยู่เลยวิ่งเข้าไปกอดโดยที่อาสึนะตั้งตัวไม่ทัน

" โฮ...ไปกินยาลดอายุมารึไงเนี่ยเด็กลงเยอะเลยนะเธอ " ยูเอะพูดอย่างลืมตัว

" เอ๋..? ไคคุงช่วยเค้าด้วยT[]T " อาสึนะหันไปขอควมาช่วยเหลือจากไคโตะ

" พูดอะไรของเธอน่ะอาสึนะ...อ๊ะ! " เมื่อเห็นไคโตะ ยูเอะก็รู้ตัว

" นี่ พี่จะทำอะไรอาสึนะจังน่ะ ปล่อยเธอนะ " ไคโตะวิ่งเข้ามาหาอาสึนะทันที

" อ่ะ ขอโทษนะพอดีจำคนผิดน่ะ ฉันชื่อ โยรุโฮชิ ยูเอะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ^^ "

" เอ่อ...อาสึนะคะ แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ในห้องของไคคุงได้ล่ะคะ-////- " อาสึนะถาม

" อ๋อ พอดีว่าฉันก็มาจากอนาคตเหมืิอนพวกเธอ ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของไคโตะน่ะ^^; "

" เอ๋ ไม่เห็นรู้เลยนี่คะ "

" 555 ก็ฉันมากระทันหันนี่นมันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้อ่ะ "

" อ๋อ คะ "


ในชั้นเรียน

" ไม่คิดเลยนะว่าไคโตะจะมีญาติกับเขาด้วย " เรียวนะเอ่ย

" นั่นสิ พึ่งรู้นะเนี่ย เชื่อเลยอ่ะ หน้าโคตรเหมือนกันเลย " เรน

" 5555 ก็พี่ยูเอะเป็นญาติห่างๆกับฉันนี่นา^^ "

" แล้วอาสึนะ เธอคิดว่าไง "

" แฮะๆ ก็ใจนิดหน่อยอ่ะนะจ๊ะ เท่าที่ฉันรู้จักญาติของไคคุงก็มีแค่คุณบาจิล คุณฮินะ น่ะ^^ "

" งั้นหรอครับ "

" จ้า "

" งั้นวันนี้เลี้ยงต้อนรับเฮียยูเอะหน่อยมั้ย? " คาเคริ

" อื้มๆ ดีเลยๆ วัวชอบงานเลี้ยง^O^ มอออ~ " วัว

" เฮ้ๆ นี่งานเลี้ยงคุณยูเอะนะ ไม่ใช่งานเลี้ยงเธอ- - " เคียวมิขัดคอ

" จะแคร์ไปทำไม สุดท้ายก็ได้กินกันเหมือนเดิม- -^ " นามิ

" 555 นั่นสินะ^^ " ยูเอะ

" แต่ว่านะ ยูเอะคุงน่ะ หน้าเหมือนไคโตะคุงมากเลยนะ บางที ฉันก็เผลอคิดว่ายูเอะคุงเป็นไคโตะ

คุงตอนโตเลยนะเนี่ย^^ " สึนะบอก

" นั่นสินะครับ ถ้ามันไม่ติดว่ามีกฎเหล็กแห่งกาลเวลา(ซึ่งตรูก็แหกมาแล้ว)ที่ว่าคนคนเดียวกันจะ

อยู่ในยุคสมัยเดียวกันไม่ได้^^" ยูเอะบอกยิ้มๆ

อาสึนะเริ่มปลีกตัวออกมาจากกลุ่มแล้วคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆพลางคิดเรื่องเมื่อเช้า เพราะ

ทุกคำทุกกิริยาของเขาเมื่อเช้า ถึงจะบอกว่าจำคนผิดแต่มันก็น่าสงสัยเกินไปเพราะถึงจะมีชื่อ

เหมือนกัน แต่หน้าตาก็ไม่น่าจะเหมือนกันเพราะดีเอ็นเอของคนเรามันต่างกันมาตั้งแต่เกิดแล้ว

แถมเขายังบอกว่าเธอกินยาลดอายุมาอีกแบบนี้มันน่าสงสัย โชคดีที่ไคโตะหรือยูเอะไม่น่าจะมี

ลางสังหรณ์สุดยอดเหมือนเธอ ทำให้เธฮคิดแผนสะกดรอยตามออก...

Atsuna say 

หลังเลิกเรียน

ดีจ้า เจอกันอีกแล้วนะ^^ ตอนนี้ฉันกำลังเดินกลับหอกับพวกผู้พิทักษ์ ป๊าป๋า หม่าม๊า แล้วก็คุณยู

เอะที่เป็นญาติของไคโตะคุง...ซึ่งฉันว่...เขาไม่ใช่ญาติของไคโตะคุงหรอก ก็หน้าตาเหมือนกันสัก

ขนาดนั้นมันต้องมีจุดต่างบ้างล่ะน่า แถมเขาพูดอย่างกับว่าเขารู้จักฉันมาก่อนแล้วก็คุ้นเคยกันฉัน

มากจนถึงขั้นมากอดกันแบบนี้ได้ อย่างนี้มันต้องสืบ! ไคคุงกำลังปิดบังอะไรอยู่กันแน่วันนี้ต้อง

เอาให้รู้เรื่อง!...คงไม่ไหวมั้ง=_=;; แค่สะกดรอยแอบใส่เครื่องดักฟังแล้วก็ส่งสปายแบบเนียนๆไป

กับไคโตะคุงไว้ก็เหลือแหลแล้วตอนนี้ ที่เหลือก็ให้พวกเด็กๆที่ประจำการอยู่ที่ต่างๆมารายงาน

เรากัน เฮ้อ~~~ เหนื่อยโชคดีแล้วที่บอกเด็กๆเอาไว้ก่อน 555 สบายเลยฉัน

" อาสึนะจังครับ งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ^^ "ไคคุงโบกมือลาฉัน

" อ่า...จ้า^^ ไว้เจอกันนะจ๊ะ ทั้งสองคน " ฉันโบกมือลาไคคุงที่มาส่งฉัน

" ครับ " หลังจากนั้นฉันก็เดินเข้าไปในห้อง ถ้าเป็นไคคุงจริงๆ เขาต้องรู้ว่ามีคนแอบติดตั้งเครื่อง

ดักฟังอยู่แน่เพราะไคคุงในยุคน่ะ ยังอ่อนเกินกว่าจะรู้ว่ามีเครื่องดักฟังติดตามตัวเองและอะไรที่

ทำให้ฉันมั่นใจเพราะคนยิ่งอายุเยอะจะยิ่งแก่ประสบการณ์และคิดเขาคงต้องได้ยินเสียงเครื่องจัก

แน่ๆและเขาอาจจะทำลายมันทิ้งก็ได้เพราะนี่เป็นสัญชาตณาญของมาเฟีย ไม่สิ ต้องเรียกว่าเป็น

ขั้นตอนเบสิคต่างหาก

' เฮ้อ~~ เหนื่อยเป็นบ้าเลยอ่ะ ' 

นั่นมันเสียงคุณยูเอะนี่นา

' ครับๆ ผมเหนื่อยกว่าคุณอีก คุณก็น่าจะรู้ถึงความฉลาดของอาสึนะจังนะครับ "

นั่นมันเสียงไคคุงนี่นา

' นั้นสินะ ก็ฉันคือตัวนายในอนาคต...'

-*- เริ่มมีเงื่อนงำแล้ว!

' ครับๆ ทราบแล้วครับ แต่ผมว่าการที่คุณลืมตัวเมื่อเช้านี้ อาสึนะจังอาจจะเริ่มสงสัยพวกเราแล้ว

ก็ได้ อย่าลืมสิครับว่าเธอคนนั้นที่เราหลงรักเป็นหมอนะ การที่พวกเราจะหน้าเหมือนกันราวกัน

แกะแบบนี้ ถึงจะเป็นญาติกันแต่มันก็แปลกนะครับ '

' 555 นั่นสินะ อย่างยัยนั่นในตอนนี้น่ะก็ดันฉลาดเป็นกรดเกินกว่านายจะคาดถึง แต่ว่า....

ครืน....ครืน...'

อ้าว เฮ้ย สัญญาณถูกตัดไปแล้ว- -^ ไอ้นี่มันทำแน่ๆเบย ชิ! สงสัยเราต้องรอดูต่อไปซะแล้วสิ

" เฮ้อ~~ เอาเถอะ ไว้ค่อยไปอ่านความทรงจำนายไคคุงก็สิ้นเรื่อง- - ตอนนี้เหนื่อยเป็นบ้าเลย

เฟ้ย ตรูอยากอาบน้ำ-[]- " ว่าแล้วฉันก็คว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป

2 ชั่วโมงต่อมา...

"งืม...-/\-"

3 ชั่วโมงผ่านไป...

" งืม....=/\= "

6 ชั่วโมงผ่านไป...

" ว๊ากกกกกกกกกกกกกกก นอนไม่หลับโว้ยยยยยยยย=[]= มันคาใจจจจจจจจจจจ " ฉันลุกขึ้น

มาอาลวาดจากเตียงเพราะนอนไม่หลับอันเนื่องมาจากมันคาใจเรื่องไคคุงกับคุณยูเอะนั่น อย่างนี้

ต้อง...สกดรอย= = วันนี้วันหยุดด้วย แถมพอฉันชวนไปเที่ยวก็ไม่ไป อย่างนี้มันน่าสงสัย- -*

" โอ๊ยยยยยย มันต้องนงต้องนอนมันแล้ว= = " ว่าแล้วฉันก็เดินเข้าห้องน้ำไปและฉันก็เดินออก

มาในชุดนี้




" โอเค พร้อมรบ! " ว่าแล้วฉันก็เดินไปทำอาหารกินก่อนจะออกไปข้างนอกแล้วแอบย่องออก

จากหาเพื่อมาประสานงานกับเหล่าบรรดาเด็กๆทั้งหลายของฉัน( เหล่าสิงสาราสัตว์ และพืชพันธุ์

หญ้ายันต้นกามปู- -;;; )และกว่าจะติดต่อเสร็จก็ปาไป 7.45 น.

" เฮ้อ~ ตอนเช้าอากาศชะมัดเลย ชอบจังเลยน่าที่เจปอนโน่เนี่ย^^ ฮ่าๆ เผลอพูดอิตาลี่ซะแล้ว

สิ " คุณยูเอะเดินออกมาจากหอ ฉันที่เห็นอย่างนั้นก็ทำการแอบขึ้นต้นไม้ต้นเป็นพุ่มๆเพื่อ

อำพรางตัว( ลำบากจริงหน่อนางเอกฉัน- -#ไรท์ เงียบน่า- -*#อาสึนะ )

" นี่ๆ ออกมาไม่รอกันเลยนะ " นั่นไงไคคุงออกมาแล้ว- -*

" เหอะ ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่านายคือตัวฉันในอดีต " อ้าว สงสัยมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ ว่า

ทำไมเวลาอยู่กับไคคุงสองคนต้องพูดคำนี้ตลอดด้วย มันชวนให้คิดนะ-*- หรือว่าคุณยูเอะจะเป็น

ไคคุงจริงๆ0_0 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด> < ไม่จริงๆๆๆๆๆๆๆคนที่มีสายตาแบบนั้นน่ะ มันไม่ใช่ไค

คุง> < ฉันรับไม่ได้! เอาล่ะ แต่เขาก็บอกตั้งสองรอบแล้วนี่ ว่าไคคุงคือตัวเขาในอดีต ฉะนั้นมัน

ต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ทีนี่ก็รู้แล้วว่าเขาเป็นใคร เหลือแค่เปิดเผยให้ทุกคนรู้เท่านั้นก็เสร็จ

ภารกิจ> < เอาล่ะ สองคนนั้นเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว

" แล้ววันนี้จะพาผมไปไหนมิทราบ- -^ " ตอนนี้ไคคุงโดนคุณยูเอะกอดคออยู่

" ฉันจะพานายไปม่านรูด=w= " ฮะ! อะไรนะ0[]0 ถ้าฟังไม่ผิดบอกว่าม่านรูดใช่มั้ย? ร...หรือว่า

เขาจะ...อ๊ากกกกกกกกกก ไม่น้าาาาาาาาาาา ไคคุงT[]T

" ม...ม่านรูด=//[]//= ไม่เอาอ่ะ ยังไงๆผมก็จะไม่ไปเด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมก็จะไม่

ไปT[]T " ดีมากไคคุง ตอนนี้ไคคุงเริ่มถอยห่างจากคุณยูเอะออกมาเป็นวาเลย=w=b

" 555 ฉันล่อเล่นน่า ฉันไม่กล้าทำอะไรกับตัวเองแบบนั้นหรอ อีกอย่างฉันก็ยังซิงอยู่ด้วยไม่ต้อง

ห่วงเพราะความซิงนี้ฉันเก็บไว้ให้เธฮคนนั้นคนเดียวอยู่แล้ว " เฮ้อ~ โชคดีที่ล่อเล่น- - ว่าแต่ เธอ

คนนั้นมันเป็นใครกัน ตรูหึงนะเฟ้ย-*-#

" เฮ้อ~ ค่อยอย่างชั่วหน่อยว่าแต่...ใครคนนั้นของคุณน่ะ ใครหรอครับ " ถามตรงใจฉันมากเลยไค

คุง- -b

" ถามมาได้ก็เธอคนนั้นไง คนที่เราสองคนรักที่สุดขนาดยอมพรีชีพ>////< " โห=O= ท่าทางจะ

เพ้อหนักแฮะ คุณยูเอะ- -;;a

" เอ๋...งั้นก็หมายถึงเธอคนนั้นสินะครับ -////- "

" ถูกต้องเพราะฉะนั้นฉันถึงอยากให้แม่ของลูกที่แท้จริงกลับคืนมาไง อีกสองปีก็ต้องแต่งงาน

แล้วฉันอยากให้เธอคนนั้นกลับมาเป็นคนเดิมอ่ะ "

" เฮะ อีกสองปี!!!!!!0[]0!!!!!! " อีกสองปี!!!!!!0[]0!!!!!!<<<ก็อปปี้ไคโตะมา

" ใช่ มันเป็นพินัยกรรมที่ท่านพ่อกับท่านแม่ของเธอคนนั้นทำเอาไว้ เรื่องที่ฉันเป็นคู่หมั่นกับเธอ

คนนั้นก็ด้วย " เอาจริงดิ= =;;

" อ่า...และต้องมีลูกก่อนอายุ 20 ปี ให้ได้ ถ้าท้องก่อนอายุ 20 ก็โอเคแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นฉันถึง

ต้องค่อยกินยาสมุนไพรบำรุงร่างกายอยู่เสมอๆไงเล่า"

" แล้วถ้าทำไม่ได้....จะเกิดอะไรขึ้น และจะทำยังไงอ่ะ- - "

" ถ้าทำไม่ได้งั้นหรอ....อืม....นั่นสินะ เห็นบอกว่าจะให้แยกกันอยู่อ่ะนะ ซึ่งแบบนั้นมันเป็นอะไรที่

ทรมานมากมายT^T " คุณยูเอะทำหน้าอมทุกข์

" เข้าใจเรื่องนี้ดีเลยล่ะครับT^T " ไคคุงก็เอากับเขาด้วยแฮะ- -

" งั้นเราก็ไปกันเถอะ " 

" ครับ "

" แต่ว่า..." ว่าแล้วคุณยูเอะก็กระซิบกระซาบอะไรกับไคคุงอยู่ก็ไม่รู้มันทำให้ฉันเหมือนมีความลับ

บางอย่างที่ไม่อาจบอกใครได้-*- ไม่ชอบเลยแฮะ แล้วจู๋ๆทั้งคู่ก็หายไป เอาเถอะวันนี้พอแค่นี้

ก่อนก็แล้วกัน

หลังจากนั้นผ่านไป 9 วัน

6.30 น.

" อะไรนะ! ฉะ...ฉันจะหายไปในวันนี้? ไหนบอกว่า 2 เดือนไง! "

[ พอดีว่าเครื่องย้อนเวลามันดันพังขึ้นมาน่ะสิ ตอนนี้ฉันก็พยายามยื้อไว้อยู่อ่ะนะ ]

" เอ๋...แล้วอาสึนะจังทางนั้นล่ะ เป็นอย่างไงบ้าง เธอเปลี่ยนไปบ้างมั้ย? "

[ ทำใจดีๆนะ ไคโตะ อาสึนะในตอนนี้น่ะ...ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย...]

" เอ๋...ไม่จริงน่า "

[ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ คำพูดคำจาหรือแม้แต่กิริยาท่าทางที่มีต่อพวกฉันไม่ได้เปลี่ยนไปจาก

ก่อนที่นายไปเลยด้วยซ้ำ ]

" งั้นก็แปลว่า ภารกิจ...ล้มเหลว...สินะ อึก "

[ น่าๆ นายทำดีที่สุดแล้วล่ะ อย่าโทษตัวเองเลย...นะ เอาล่ะ ฉันจะพยายามยื้อเอาไว้ให้ถึงที่สุด

นายจะทำอะไรก็รีบทำนะ บายล่ะ ]

" บ้าเอ๊ย! โธ่เว้ย "

" เป็นอะไรไปน่ะ "

" ฉันจะต้องกลับอนาคตแล้ว...วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะสามารถเปลี่ยนเธอคนนั้นให้เป็นคนเดิม

ให้ได้ "

" อ่า...เข้าใจแล้ว งั้นวันนี้ก็บอกความจริงทุกอย่างกับทุกคนเถอะ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นทางเลือก

ที่ดีที่สุดสำหรับเราตอนนี้แล้ว เพราะดูเหมือนอาสึนะจังจะรู้ตัวจริงของนายแล้วด้วย ผมว่า ควร

บอกเธอไปตรงๆเลยจะดีกว่า ผมเชื่อว่าเธอคงจะรับมันได้ "

" อ่า..."



" เฮ้อ~~~อากาศวันนี้ดีจังเลยนะ ไคคุง คุณยูเอะ " ตอนนี้ฉันกำลังเดินไปโรงเรียนกับไคคุง คุณยู

เอะ และคนอื่นๆ จากการที่ฉันสืบมาหลายวันทำให้ฉันรู้ว่าคุณยูเอะคือไคคุงจริงๆ และฉันก็พอรับ

มันได้ แต่ว่ายังไม่รู้จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่เลยแม้แต่นิดเดียวT^T และก็พอรู้ด้วยว่าเธอคนนั้นคือ

ใคร เฉลยก็คือฉันนั่นเองแหละจ้าT^T ไม่คิดเลยว่าป๊ะป๋าจะให้ฉันหมั้นกับไคคุงในอนาคต แถม

พออายุ 18 ก็จะให้แต่งงานกันอีกแล้วก็ต้องมีลูก...อ๊ากกกกกกกกกกกกT[]T ฮือๆ แต่เรื่องนั้น

ปล่อยมันไว้ก่อน ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าทั้งสองคนดูไม่สดชื่นเลยนะ มีอะไรรึเปล่าเนี่ย

" อ่า...ครับ อากาศดีจริงๆด้วย ^^;;; " ไคคุง

"  ครับ " คุณยูเอะ

ชักรู้สึกแปลกๆแล้วแฮะมันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆเมื่อวานยังเห็นร่าเริงกันอยู่แม้ๆเลยนี่นา- -

พักเที่ยง

ทุกคมารวมตัวกันที่ดาดฟ้าเพราะคุณยูเอะเรียกมารวมถึงฉันด้วย มีเรื่องอะไรกันนะ

" ขอโทษที่ต้องรบกวนนะครับ ทุกท่าน ผมมีเรื่องอยากจะบอกกับทุกท่านครับ "

" เอ๋... มีเรื่องอะไรจะบอกงั้นหรอจ๊ะ? " หม่าม๊า

" ฮาฮิ นั่นสิคะ "

" ถ้าเป็นเรื่องไม่เข้าเร่องแล้วทำให้เวลาที่มีค่าของรุ่นที่ 10 หายไปอย่างไร้ประโยชน์ล่ะก็ ฉันจะ

บอมแกซะ "

" น่าๆ โกคุเดระคุง นายก็ช่วยห้ามหน่อยสิ ยามาโมโตะ " สึนะหันไปบอกกับยามาโมโตะที่เอาแต่

ยืนปั้นหน้ายิ้มอยู่ "

" 555 นั่นสินะ ใจเย็นก่อนน่าโกคุเดระ "

" เอ่อ...คือว่า...ความจริงแล้วผมน่ะ คือไคโตะอีกคนที่มาจากช่วงเวลาที่ไกลจากไคโตะตอนนี้อยู่

เกือบสามปีครับและที่มาผมมาอยู่ได้นานขนาดนี้ก็เพราะทางวองโกเล่และฟาร์ฟาล่าได้ผลิต

เครื่องแหกกฎกาลเวลาที่สามารถนำคนคนเดียวกันที่อยู่ต่างช่วงเวลามาเจอกันได้ และจุด

ประสงค์ที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อเปลี่ยนอาสึนะจังในอนาคตให้เป็นเหมือนอสึนะจังตอนนี้เพราะว่าอาสึ

นะจังในยุคของผมเป็นคนที่ต่างจากอาสึนะจังตอนนี้มากครับ  มากจนผมทนไม่ไหวเลยจำเป็นที่

จะย้อนเวลามาที่นี่เพื่อขอร้องเธอ....ได้มั้ยครับอาสึนะจัง " คุณยูเอะหันมามองฉัน

" เอ๋..? "

" ช่วยอย่าเปลี่ยนไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้รึเปล่าครับ ถือว่านี่เป็นคำขอร้องจากผมนะครับ

สัญญากับผมได้มั้ย? "

----------------------------------------------------เดี๋ยวมาต่อ-----------------------



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น

  1. #173 ฮิมาวาริ ไอ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 22:24
    รีบๆๆๆๆอัพๆๆๆๆหน่อยค่ะพี่ไรท์เตอร์ _ _***********************************
    #173
    0
  2. #172 nightroom2548 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 16:50
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #172
    0
  3. #170 Miyakojung (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 23:36
    รออยู่นะค่ะ สาวซาดิส(?)ผู้นี้รออยู่นะค่ะ ><
    #170
    0
  4. #131 Yuzuki Yukaru (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 02:43
    อัพสิยัยทึ่มไรเตอร์
    #131
    0
  5. #130 Hydrangea (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 20:48
    สู้ๆๆๆ
    #130
    0
  6. #123 หนูชิ เด็ก My.iD (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 19:22
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    สาวน้อย(?) น่ารัก(?) ผู้นี้จะรอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะคะ^^
    #123
    0
  7. #121 _PimZa_ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 10:11
    อัพพพพพๆๆๆๆ น้าาาาาไรต์ที่รักT0T
    #121
    0