fic reborn sweet time ปฎิบัติการย้อนเวลาจับคู่หัวใจนายมาเฟีย

ตอนที่ 5 : ครูพิเศษตัวน้อยสุดซ่า(วายุ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 พ.ย. 56

2ชั่วโมงผ่านไป...

"ทำไมต้องให้ยัยเด็กเวรนี้เป็นครูสอนพิเศษของท่านรุ่นที่10ด้วยล่ะครับ"โกคุทุบโต๊ะพร้อมเอ่ยอย่าง

อารมณ์เสียที่บอสของเขาต้องมาถูกเด็กผู้หญิงตัวกระเปี๊ยกมาเป็นครูสอนพิเศษให้

"แล้วนายทำได้เท่าเด็กคนนี้มั้ยล่ะ ผลงานมันก็เห็นๆกันอยู่แล้วว่ายัยเด็กนี้น่ะ เก่งกว่านายเป็น

ไหนๆ"รีบอร์นเถียงกลับอย่างที่โกคุไม่สามารถโต้กลับไปได้เลย โกคุเงียบไปก่อนจะคิดแผนการ

บางอย่างออกมา

"งั้นเอางี้มั้ยครับ คุณรีบอร์น"โกคุก้มหน้าถามรีบอร์นที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ในขณะที่อาสึนะนั่งกิน

คุกกี้ที่เบียงกี้ทำอย่างอเร็จอร่อยจนยากจะห้ามใจถ้าหากว่ามันไม่ใช่ยาพิษอ่ะนะ=___= และก็ยัง

คงยัดยาแบบเดิมเข้าปากทุกๆสิบนาที

"หืมห์...อะไรล่ะ โกคุเดระ"รีบอร์นทำท่าทางสนใจในสิ่งที่โกคุคิดที่จะนำเสนอในครั้งนีี้ว่ามัน

จะบันเจิดเริดหรูอลังกาลรึป่าว แต่ว่า...คนอย่างโกคุเดระ ฮายาโตะ ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องยูม่าหรอก

มั่งนะ:)


"ผมจะถามคำถามยัยเด็กนี่ไปเรื่อยๆจำนวน10ข้อ ถ้ายัยนี้ตอบผิดหรือตอบช้าแม้แต่ข้อเดียวจะ

ต้องถอนตัวจากการเป็นครูพิเศษของรุ่นที่10โดยทันทีครับ!!!"โกคุเสนอด้วยความมุ่งมั่นอย่าง

เปรียมล้น อาสึนะมองโกคุด้วยความสนใจแล้วจึงมองตาของโกคุไม่กระพริบจนโกคุต้องเป็นฝ่าย

หลบตาอาสึนะไปเอง รีบอร์นเห็นกริยาดังนั้นก็เอ่ยตกลง

"ก็ด่ะ..."รีบอร์นยังพูดไม่จบอาสึนะก็สอดขึ้นมา"ก็เอาสิคะ หนูรับคำท้าอยู่แล้ว ถ้าเป้นตัวคุณใน

ตอนนี้หนูชนะคุณได้ไม่ยากอยู่แล้ว^^"อาสึนะนั่งเท้าคางมองโกคุด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเต็มไป

ด้วยความดีใจเหมือนกับเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่มาไว้ในกำมือ

"หึ คำถามแรก"โกคุเริ่มถามอาสึนะด้วยความมั่นใจ แต่อาสึนะก็ตอบทุกคำถามโดยไม่ลังเลเลย

แม้แต่น้อยที่จะตอบคำถามที่ตัวเองจะตอบไป-คำถามแรกผ่านไป-คำถามที่สองผ่านไป-คำถาม

ที่สามผ่านไป-คำถามที่สี่ผ่านไป-คำถามที่ห้าผ่านไป ทุกคำถามผ่านไปอย่างรวดเร็วจนพวกสึนะ

ถึงกับอึ้งในความสามารถขอเด็กตัวน้อยๆที่กำลังตอบปัญหาที่มีแต่นักปราชน์เท่านั้นถึงจะรู้ แต่

อาสึนะกลับตอบได้หมดโดยไม่มีติดขัดกับข้อใดเลย พอมาเทียบดูกับพวกเขาแล้วพวกเขาเทียบ

เด็กคนนี้ไม่ติดเลยจริงๆ จนในที่สุดคำถามสุดท้ายของโกคุเดระก็ถูกตอบอย่างรวดเร็ว โกคุอึ้งไป

ถนัดตาไม่คิดว่าเด็กตัวกระเปี๊ยกแค่นี้จะมีความรู้ระดับศาสตร์จารย์ขนาดนี้ รีบอร์นมองโกคุที่สิ้น

หวังกับการที่จะหาวิถีทางมาปลดอาสึนะออกจากตำแหน่งครูสอนพิเศษอีกคนหนึ่งของสึนะ

เพราะเขาได้พิสูตรแล้วว่าเด็กคนนี้มีความรู้มากกว่าเขาหลายขุมนัก โกคุคอตกอย่างยอมปราชัย

ให้แก่เด็กสาวที่แก่นแก้วแต่ก็เป็นอัจฉริยะในเวลาจำเป็นอย่างเธอ ต่างจากเขาที่จะเป็นอัจฉริยะก็

แค่ต่อหน้าบอสของเขาเท่านั้นแต่นอกนั้นไม่ได้เรื่องเลยแล้วยังมาทำเป็นอวดเก่งกว่าใครๆมันชั่ง

น่าอับอายขายขี้หน้าอะไรแบบนี้คนอย่างเขาต้องมาแพ้เพราะเด็กตัวกระเปี๊ยกที่ไม่รู้ว่ามาจาก

ไหน อาสึนะมองโกคุพักใหญ่ๆแล้วเลยคิดคำนวณด้วยจิตรวิทยาที่เธอได้เรียนมามันสั่งให้เธอทำ

บางอย่าง อาสึนะกอดโกคุแล้วเอาหน้ามาซบไหล่ของโกคุอย่างอ่อนนุ่มละมุ่นละไมโกคุจนแทบ

ไม่รู้สึกว่าเด็กสาวตรงหน้ากำลังกอดเขาอยู่เธอลูบหลังของเขาเหมือนกับว่าเธอเป็นแม่ที่กำลัง

ปลอบลูกชายที่เสียใจมากๆมา

"คุณโกคุเดระคะ บนโลกน่ะไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกนะคะ และไม่มีใครที่จะไม่เคยทำพลาด

มาก่อนในชีวิตหรอกนะคะ คนเราน่ะนะต้องมอะไรที่ไม่คาดฝันเป็นเพื่อนอยู่แล้วล่ะคะ คุณน่ะเป็น

คนดีนะคะ ฉะนั้นอย่าท้อกับเรื่องแค่นี้ทำดีต่อไปแล้วคุณจะได้ดีเองแหละคะ^^"อาสึนะกอดไป

ปลอบโกคุไป สิ่งที่อาสึนะพูดออกมาทำให้พวกสึนะเริ่มคิดถึงตัวเองในอดีตที่ไม่มีอะไรดีและเคย

ก้าวพลาดมาหลายครั้งหลายหนจนนับไม่ถ้วนแต่ตอนนี้พวกเขากลับหลงระเริงไปกับอำนาจ

ตำแหน่งของตัวเองจนลืมนึกไปเลยว่าพวกเขาเคยเป็นใคร หนุ่มน้อยซื่อบื่อที่กลับกลายมาเป็น

บอสมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่  นักเบสบอลหนุ่มที่เอาแต่เล่นเบสบอลไปวันๆที่กลายมาเป็นนักดาบที่เก่ง

ที่สุดของโลกมาเฟีย สาวน้อยติ๊งต๊องที่มีดีแต่เพียงแค่วาดวิมานไปวันๆที่กลายมาเป็นสายสืบชั้น

ยอดของโลกมาเฟีย สาวน้อยใสซื่อที่อ่อนต่อโลกที่กลายมาเป็นนักฆ่าสาวฝีมือดีติดหนึ่งในสิบ

นักฆ่าสาวที่เก่งที่สุดของโลกมาเฟีย ลูกชายมาเฟียที่ชอบมีเรื่องกับชาวบ้านไปวันๆที่กลายมา

เป็นมือขวาของบอสมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ มันเป็นตัวบ่งชี้ได้เป็นอย่างดีว่าอาสึนะเหมาะสำหรับเป็นครู

สอนพิเศษจริงๆ รีบอร์นมองดูพวกสึนะด้วยสายตาของความปีติกว่าครั้งไหนๆเพราะไม่ว่าจะกี่

ครั้งพวกเขาก็ยังคงเป็นพวกเขาอยู่วันยังค่ำ อาสึนะมองพวกสึนะที่นั่งมองการกระทำของตัวเอง

อย่างไม่วางตาด้วยสายตาอ่อนโยนที่ดึงดูดให้พวกสึนะวิ่งถลาเข้ามากอดเธอกับโกคุเดระอย่าง

รวดเร็ว เคียวโกะกับฮารุกอดอาสึนะพร้อมทั้งน้ำตาพร้อมกับขอบคุณซ้ำๆหลายๆครั้งด้วยความ

ซึ้งใจที่มีต่อครูสอนพิเศษตัวน้อยคนใหม่คนนี้ มันชั่งเป็นภาพที่สววยงามอะไรเช่นนี้ในสายตา

ของครูพิเศษอย่างรีบอร์น แต่ว่า..."...อะแฮ่มๆ ขอขัดจังหวะซึ้งหน่อยนะ"รีบอร์นเอ่ยขึ้น ทุกคน

ผละออกจากกันไปคนละทิศละทางแล้วก้มหน้างุดงิดอย่างเขินอาย ส่วนพวกเคียวโกะกับฮารุก็

จัดการปาดน้ำตาใสๆออกจากแก้มนุ่มๆของพวกเธอ ส่วนอาสึนะก็มองมาที่รีบอร์นอย่างตั้งอกตั้ง

ใจ รีบอร์นมองพวกสึนะทุกคนแล้วพูดว่า..."พวกนายก็ควรจะมีครูพิเศษเหมือนกันนะ อาสึนะ ได้

เตรียมเอาไว้รึป่าว"รีบอร์นหันไปถามอาสึนะ 

"เรียบร้อยแล้วล่ะคะ อ่ะนี้คะ รูปของครูพิเศษของคุณโกคุเดระกับคุณฮารุ"อาสึนะยื่นภาพเด็ก

หญิงผมสั้นตาสีเขียวมรกตที่กำลังอ่านหนังสืออย่างใจจดใจจ่อ แต่ถ้าคุณมองดูดีๆหนังสือนี่คือ

หนังสือวาย nc-100 โกคุหยิบรูปขึ้นมาดูลักษณะเด่นของเด็กสาวในรูปแล้วจึงยื่นไปให้ฮารุดู

"...ยัยนี่ชื่อเรย์นะ หรือจะเรียกเรนก็ได้คะเป็นหนึ่งในทีมของหนูเอง จะมีกล่องและเเหวนคล้ายๆ

กับของหนูน่ะคะ"อาสึนะอธิบายถึงคนในรูปให้ทั้งคู่ฟังคราวๆ ส่วนมือก็ควานหารูปอีกใบหนึ่ง และ

ในที่สุดเธอก็หาเจอ มันคือรูปเด็กผู้หญิงผมดำตาสีฟ้าที่กำลังฝึกฟันดาบอยู่ด้วยรอยยิ้มที่หันมาที่

กล้องแล้วเอารูปยื่นให้กับยามาโมโตะ "ส่วนคนนี้ชื่อ คาเคริ หนึ่งในเพื่อนในเดอะแก๊งของหนู

เป็นคู่หูคู่กับเรนน่ะคะ"อาสึนะพูดพร้อมเอารูปของคนอื่นๆยัดใส่มือเล็กๆของรีบอร์นแล้วบอกว่า 

"ช่วยเอาไปส่งให้ทีนะคะ หนูมั่นใจว่าคนอย่างคุณไม่น่าจะดูไม่ออกว่าใครเป็นครูฝึกใครนะ

คะ^^"อาสึนะยิ้มอย่างมเลศนัย แล้วละสายตาจากรีบอร์นแล้วประกาศสลายม็อบ

"เอาล่ะคะ แยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเองได้แล้วเหลือแต่คุณเคียวโกะนะคะที่ไม่ได้ไป เดี๋ยววัน

นี้หนูอารมณ์ดีจะทำการบ้านช่วย^^"อาสึนะพูดพร้อมเอาสมุดการบ้านของทั้งสองมาทำอย่าง

รวดเร็วและผ่านไปไม่กี่นาที ทุกวิชาที่ต้องส่งภายในเดือนนี้และเดือนหน้าหรือการบ้านทั้งหมดที่

มีอยู่ตอนนี้ก็เสร็จสิ้นด้วยฝีมือสุดเทพของอาสึนะ แถมทั้งหมดยังเรียบร้อยมากซะด้วยไม่แปลก

เลยที่มันจะได้คะแนนเต็ม
. . . . .

. . . .

. . .

. .

.
ด้านโกคุเดระและฮารุ

โกคุเดินไปกับฮารุแบบสองต่อสองและแน่นอนว่าทั้งคู่ไม่ทะเลาะกันก็ต้องคุยกันไปตามทาง

แน่นอน หลังจากที่เงียบกันมานานฮารุเป็นฝ่ายทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นว่า..."แล้วเราจะหาเด็กคนนี้เจอ

ได้ที่ไหนล่ะคะ" โกคุเงียบไปซักพักแล้วจึงตอบกลับมาว่า"ลองไปบ้านฉันดูมั้ยล่ะ" ฮารุมองหน้า

โกคุด้วยความประหลาดใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อะไรที่ทำให้นายปากปีจอคนนี้พูดดีกับคน

อื่นเป็นด้วยนะ หรือเป็นเพราะคำพูดของอาสึนะในตอนนั้นกันแน่นะ

ไม่นานนักทั้งคู่ก็มาถึงอพาดเม้นของโกคุเดระ โกคุเดระเปิดเข้่าไปในห้องก็ถึงกับอึ้งเมื่อมีเด็กผู้

หญิงที่พวกเขากำลังตามหากันอยู่นั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับยูม่าของเขาอย่างถือวิสาสะอยู่ด้านใน

ของห้อง เด็กสาวผมสั้นวางหนังสือลงแล้วเอ่ยทักทายผู้มาเยือนทั้งสอง

"ไง ฉันชื่อ คาเสะ เรย์นะ จะเรียกเรนก็ได้ยินดีที่ได้รู้จัก นับตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะเป็นครูสอนพิเศษ

ของพวกนาย^^"เรย์นะแนะนำตัวเสียงใสพร้อมยิ้มแบบมีแผนการอยู่ในหัว ทั้งสองเอ๋อรับประทาน

ไปถนัดตาพร้อมต่างคิดว่า...'มาได้เนี่ย' เรย์นะดีดนิ้วแรงๆหนึ่งทีทำให้เกิดเสียงดังป๊รอก! ทำให้

ทั้งคู่หลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เรนเดินมาลากโกคุและฮารุเข้าไปในอพาดเม้นของโกคุ

ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ให้ตายเหอะ! หมอนี้ตัวหนักฉะมัด! ในที่สุดเรนก็ลากโกคุกับฮารุเข้ามา

ได้"เอาล่ะ มีข้อสงสัยอะไรก็ว่ามาได้เลย^^"เรนยืนเท้าสะเอวแล้วเอ่ยขึ้น ฮารุเป็นคนเริ่มถามก่อน

"ทำไมเรย์นะจังถึงเข้ามาในนี้ได้ล่ะคะ"ฮารุถามด้วยความสงสัยสุดๆไม่ต่างจากโกคุเท่าไหร่นัก

"ก็ปีหน้าต่างขึ้นมาไง"เรนบอกงตามความจริงโกคุกับฮารุมองหน้ากันเริกลักแล้วหันไปมองที่เรน

เป็นตาเดียวเรนจึงชี้หลักฐานให้ดูพร้อมพูดประกอบ"...ก็หน้าต่างบานนั้นมั้นเปิดอยู่อ่ะ เลยเข้ามา

ได้"มันทำให้โกคุกับฮารุถึงบางอ้อเลยทีเดียว แต่เดี๋ยวก่อน! ที่นี่มันชั้น10นะ จะขึ้นมาได้ยังไง0_0

โกคุกับฮารุมองหน้ากันอีกทีแล้วจึงมองไปที่เรนอีกครั้ง เรนเริ่มหงุดหงิดเต็มทีเลยว่าให้ว่า...

"โอ้ย! นีี่ยัยอาสึนะได้บอกรึป่าวเนี่ยว่าทุกอย่างบนโลกมันเป็นไปได้เสมออ่ะ ฉะนั้นไม่ต้องมา

งง"เรนบ่นด้วยอารมณ์หงุดหงิดเต็มทีแล้วเดินสะบัดหน้าเข้าไปในห้องนอน โกคุที่มองกริยาของ

เรนอยู่เอ่ยถามขึ้นว่า"จะไปไหน ยัยตัวแสบ!" และแน่นอนว่าคนอย่างเรนต้องตอบว่า"ไปนอน"

แล้วพวกโกคุก็ถึงกับงงเต็กมองหน้ากันอย่างฉงนงงงวยเต็มที นี่พวกเขาคงได้ครูพิเศษที่ไม่น่า

ได้มาแล้วสิ แล้วเรื่องมันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ย????
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


มาอัพแล้วเม้นให้เค้าหน่อยนะ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

178 ความคิดเห็น

  1. #139 Miyakojung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 16:04
    ง่ายจัง "ไปนอน" เฮ่อๆ 0^0 (ก็นะ/มาคะ แฝดเราค่ะ)้

    ป.ล เย้ๆๆๆๆ มีเวลาว่างมาอ่านสักที T^T วันนี้ลากแฝดมาอ่านด้วยค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #139
    0
  2. #114 FF Vongola (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:54
    โห บรรยายชะชื้งเว่อ
    #114
    0
  3. #9 ยัยบ้าฟิค (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 23:22
    ง่ายเนอะ ไปนอน จบค่ะ 555+
    #9
    0