God Presentiment Online ภาค สงครามเทียมเทพ

ตอนที่ 23 : บทที่ 6 ตัวตน : ดวงใจที่แปรปรวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 ก.พ. 57

บทที่ 6 ตัวตน
ช่วงสุดท้าย ดวงใจที่แปรปรวน

นัยน์ตาสีทองคู่เรียวคมจับจ้องไปยังใบหน้าเปื้อนยิ้มเปี่ยมสุขของผู้เป็นน้องสาวด้วยประกายวาววับ ภาพของวอล์คที่เคี้ยวเส้นผัดไทยตุ้ยๆอย่างไม่รู้จักเบื่อนั่นทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมากเลยทีเดียว แต่เขาก็เริ่มอารมณ์บ่จอยไปในคราวเดียวกันเมื่อจานผัดไทยตรงหน้ามันคือจานที่ 3 ของวอล์คเข้าไปแล้ว

ชักเริ่มสงสารกระเป๋าเงินตัวเองแฮะ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังคงยิ้มส่งไปให้วอล์ค หญิงสาวกินจุตอนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะรู้ตัวว่าตนถูกจ้องเลยแม้แต่น้อย หรือว่าบางทีเธออาจจะรู้ตัวแต่ก็ยอมถูกจ้องกันนะ? จะว่าไปแล้วลุงยศหรือตาประธานค่ายกวนโอ๊ยนั่นนัดพวกเขาทุกคนหรือเปล่าหว่า หรือว่าจะให้ริวที่เป็นหัวหน้าวงมาคนเดียว ถ้าเป็นแบบนั้นก็ถือซะว่าเขามาส่งวอล์คก็แล้วกัน อย่างน้อยเขาก็บอกอาจารย์ที่ปรึกษาไปแล้วว่ามาทำธุระกับวอล์ค ก็อยู่ไปให้ถึงที่สุดเลยซิ..

แชะ!

เสียงประหลาดดังขึ้นตรงหน้าฉุดดึงความสนใจจากเขาที่คิดอะไรเพลินๆไปได้หมดสิ้น ปาปารัสซี่ตามถ่ายรูปวอล์คงั้นเรอะ!? ไม่สิ..วอล์คถ่ายเองเลยต่างหาก

ถ่ายรูปพี่ทำไมน่ะ?”เพียงแค่ได้ยินคำถามสาวเจ้าก็ยิ้มเผล่ก่อนจะตอบออกมาด้วยความสัจจริงที่เขาไม่อยากจะเชื่อมันเสียเท่าไหร่นัก

เมื่อกี๊พี่รันหล่อมากๆเลย สมควรที่จะเก็บไว้ใน Run’s best 100 scenes collection เลยค่ะแค่ชื่อนั่นก็ทำเอาเขาต้องลอบยิ้มเจื่อนๆส่งกลับไป นี่มีเก็บไว้ถึงร้อยรูปงั้นเหรอ?

นี่พี่เคยออกแอ็คชั่นเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”รันยกแก้วชาโลหะสีเงินวาวที่มีหยดน้ำพราวเกาะอยู่รอบๆขึ้นดูดผ่านหลอดพลาสติก นัยน์ตาสีทองยังทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนภาพใบหน้าของน้องสาวตนที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มมีความสุขอยู่เช่นเดิม

ถ้าจะให้เพิ่มเติมเลยก็คืออันดับที่ 17 คือรูปตอนที่อาบน้ำด้วยกันตอน 5 ขวบ.. อันดับที่ 23 คือรูปตอนหลับของพี่รันเมื่อคืนวานวอล์คบอกพร้อมกับยิ้มอย่างผู้มีชัย นี่เจ้าหล่อนไปแอบถ่ายตอนไหนนะ.. เมื่อคืนเขามั่นใจว่าวอล์คหลับไปแล้วนะถึงได้ยอมข่มตานอน

เหอะๆ อ้าปากหวอทำหน้าเซ่อๆใช่ไหมล่ะ?”รันแค่นยิ้มถามกลับ

อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้นสิคะพี่รัน..ไม่มีทางแน่นอนค่ะ ใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาต่างหากล่ะคะ แต่น่าเสียดายที่ได้แค่ถ่ายรูปไว้และเอามาครอบครองคนเดียวไม่ได้ ไหนจะต้องไปรบราฆ่าฟันชิงตัวพี่รันมาจากผู้หญิงพวกนั้นอีกวอล์คำหน้ายุ่งดูดน้ำชาจากแก้วน้ำก่อนจะเป่าฟองฟู่ รันได้แต่หัวเราะและยิ้มกับความคิดของวอล์ค เพราะผู้หญิงพวกนั้นของเธอน่ะมีฐานอำนาจใหญ่เทียมฟ้าเลยนะ คนหนึ่งก็เป็นประธาน(ชั่วคราว)ของบริษัทยักษ์ใหญ่ อีกคนก็เป็นผู้ถือหุ้นของบริษัทเดียวกัน แต่วอล์คก็มีฐานกำลังเป็นแรงเชียร์แรงใจจากแฟนคลับนี่นะ

ทำไมเราถึงชอบมองพี่ในแง่ดีอยู่เรื่อยนะ เอาความข้างเดียวแบบนี้มาอ้างอิงมันฟังไม่ขึ้นหรอกนะจะบอกให้ พี่ไม่ได้ดีขนาดนั้นซะหน่อยรันใช้ข้อนิ้วคีบจมูกเชิดรั้นของวอล์คดึงขึ้นเบาๆเป็นเชิงหยอกล้อ

พูดอะไรกันคะพี่รัน ไม่มีตัวตนอยู่หรอกค่ะน้องสาวที่ไม่มองพี่ชายของตัวเองในแง่ดีน่ะเธอกล่าวพร้อมกับร่นคิ้วเรียวมองมาที่เขาด้วยแววตาจริงจังเอาเรื่อง

อืม คิดว่าถ้าลองตั้งใจหาจริงๆคงจะมีกันให้เกลื่อน สัก 9 ใน 10 จากน้องสาวทั่วไปเลยมั้งแบบนั้น?”เขากล่าวพร้อมยิ้มแหยๆให้กับหญิงสาว แต่เธอกลับหัวเราะและอมยิ้มตอบกลับมาเท่านั้น

เหะๆ ถึงยังไงหนูก็ชอบพี่รันที่สุดล่ะนะ ไม่มีใครสู้ได้หรอกวอล์คฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อนิ้วมือของพี่ชายแสนดีของเธอเลื่อนมาเช็ดเศษเส้นผัดไทยที่มุมปากออกและเอาไปเข้าปากตัวเอง รันยกมุมปากขึ้นคล้ายจะยิ้มเมื่อเห็นสีเลือดฝาดก่ำขึ้นบนแก้มนวลทั้งสองข้างนั่น

จ้าๆ คนเก่ง ไปจ่ายเงินแล้วไปหาลุงยศเลยดีกว่า นี่ก็จะสี่สิบแล้ว เดี๋ยวจะไปไม่ทันเอา

พี่รันคะวอล์คเอื้อมมือมารั้งแขนเขาเอาไว้

มีอะไรเหรอ?”

ทำไมช่วงนี้พี่ถึงใจดีกับหนูแปลกๆล่ะ ทั้งๆที่ทุกทีไม่เห็นทำดีกับหนูแบบนี้เลยวอล์คปล่อยแขนเขา รันเม้มปากก่อนจะเดินไปจ่ายเงินโดยไม่ตอบคำถามของหญิงสาว ทำไมเขาถึงทำดีกับวอล์คผิดปกติงั้นเหรอ...แม้แต่เขาเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ทำไมกันนะ?

พี่รัน ตอบหนูมาสิคะ

เราเป็นพี่น้องกันนี่ ทำไมจะให้พี่หันมาทำดีกับน้องสาวตัวเองไม่ได้กัน เมื่อก่อนเราก็อยู่ด้วยกันได้ไม่กี่ขวบก็ต้องแยกกันแล้ว ตอนนั้นแม้แต่พี่ก็ยังดูแลเราไม่ได้ หรือแม้แต่ดูแลตัวเอง พี่เองก็คงจะยกมาชดเชยเอาตอนนี้ละมั้ง?”รันก้มหน้าพูดพร้อมกับยิ้ม เขาหันไปรับเงินทอนมาเก็บใส่กระเป๋าเงินและคว้าข้อมือของวอล์คที่ยืนนิ่งให้เดินตามไป

ไม่มีแม้แต่แรงยื้อยุดหรือแรงฉุดสวนทาง วอล์คยอมเดินตามมาแต่โดยดีโดยไม่แม้แต่จะปริปากบ่น ที่นี่ใกล้กับค่ายเพลงของลุงยศนั่นมากถึงขนาดแค่เดินไปด้วยฝีเท้าคงที่ตามปกติก็ถึงได้ในสิบนาทีด้วยซ้ำ เขาจึงเลือกที่จะเดินและใช้เวลาคุยกับน้องสาวคนนี้ให้นานขึ้นแทนที่จะเรียกแท็กซี่

หนูไม่อยากเกิดมาเป็นน้องพี่เลย ทำไมคะ? แค่มีสายเลือดร่วมกันก็รักกันไม่ได้แล้วงั้นเหรอ?”ข้อมือที่เขากำอยู่เริ่มปูดขึ้นตรงข้อกระดูก รวมทั้งแรงสั่นนั่นทำให้เขาเริ่มสังเกตเห็นว่าเธอกำลังกำหมัดแน่น รันปล่อยมือของวอล์คก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับวอล์ค

ไม่ใช่ว่ารักกันไม่ได้ แต่แต่งงานกันไม่ได้ ..และสังคมจะไม่ยอมรับ ต้องอยู่อย่างปิดบังว่าเรารักกัน..ไม่สามารถคบกันได้อย่างเปิดเผย แสดงท่าทีเป็นคนรักกันได้เพียงแค่ในที่ลับที่ไม่มีใครเห็นหรือรับรู้ แบบนั้นเราชอบเหรอ?”เขารู้ตอนนี้เขากำลังหาเหตุผลข้างๆคูๆชักแม่น้ำไม่รู้กี่สายต่อกี่สายเพื่อหาทางที่จะขัดต่อเหตุผลของวอล์คที่ว่ามาด้วยความรัก

แม้แต่พี่ก็ไม่รักหนูเหรอ?”

รักสิ..

ก็ ‘..แค่พี่น้อง ใช่ไหมล่ะ?”เธอจี้เขาถูกจุด เหมือนโดนแทงใจดำเลยแฮะ

ก็อย่างที่รู้ๆกัน ผู้ชายบางกลุ่มก็เถียงผู้หญิงไม่เคยชนะ และเขาก็อยู่ในบางกลุ่มนั้น และที่สำคัญวอล์คเป็นดาวข่มเขาในแทบจะทุกๆเรื่อง ทั้งเรื่องการพนัน ทั้งเรื่องการแสดง รวมถึงเรื่องหัวใจ

พี่รัน ถึงยังไงหนูก็อยากครอบครองพี่เอาไว้คนเดียวอยู่ดี หนูเลวรึเปล่าคะ? ที่ไม่อยากให้พี่หายไปไหนและอยู่กับหนูคนเดียวน่ะ จารีตประเพณีอะไรนั่นถ้ามันเกี่ยวกับพี่หนูก็ไม่สนทั้งนั้นแหละ.. ถ้าแต่งงานไม่ได้ก็ไม่ต้องแต่ง ถ้าต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆก็หนีไปอยู่ต่างประเทศสิ ทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่แล้วไปเริ่มต้นใหม่กันรันขมวดคิ้วมุ่นมองน้องสาวของตนด้วยแววตาวิตกกังวล

มันทรมานจนเจ็บเจียนจะตายอยู่แล้วนะคะ”

งั้นเราห่างกันสักพักดีไหม เผื่อว่าจะมีใครที่เราชอบและไปเทใจให้คนๆนั้น

แล้วเกือบสิบปีที่ผ่านมานี่เราไม่ได้ห่างกันหรือคะ? ถึงหนูจะไปหาพี่แทบทุกอาทิตย์แต่มีวันไหนบ้างที่หนูได้เจอพี่กันคะ? ถึงจะได้เจอแต่ก็แค่นั้น ..แค่เจอ พี่อยู่หลังประตูเพียงพูดคุยโต้ตอบกับหนู ไม่แม้แต่จะเห็นหน้า พอเห็นหน้ากันเจอกันจะๆพี่ก็เอาแต่หนีหนู ตัดบทไม่ยอมพูดยอมจา นี่ไม่ได้เรียกว่าห่างเหรอคะ?”เธอพูดถูกทุกอย่าง มันเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอเขา ไม่สามารถแม้แต่จะพูดโต้กลับไปหรือแม้แต่หายใจยังติดขัด

ทรมานเหรอ?”รันหลุดปากออกไป

เขานิ่งค้างทำอะไรไม่ถูก

วอล์คร้องไห้ออกมาอีกแล้ว เธอพยักหน้าพร้อมกับยิ้มออกมาทั้งน้ำตา รอยยิ้มเศร้าสร้อยที่เขาไม่อยากเห็น...รันกลอกตามองฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่

วอล์ค..ถ้าเธอรักพี่จริงล่ะก็ อย่าใช้เหตุผลที่พี่แย้งไม่ได้แบบนี้มากดดัน...พี่อาจจะดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่พี่อยากให้วอล์คทำให้พี่รักเรามากกว่านี้ มากกว่าคำว่าพี่น้องที่เป็นอยู่นี่แม้มันจะเป็นคำพูดเอาตัวรอดที่เห็นแก่ตัวและเข้าข้างตัวเองล้วนๆ แต่เขาก็ไม่อาจหาอะไรอื่นมาโต้ตอบกลับไปอีกแล้ว

รันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาเบาแรง เขาไม่อยากให้น้องสาวของเขาต้องร้องไห้อีก แค่เวลาไม่นานน้องสาวของเขากลับต้องร้องไห้เพราเขาถึงสองครั้ง ไม่สิ ..มันมากกว่านั้น มากกว่าสองหรือสามหรือสี่ มากกว่าสิบหรืออาจจะเป็นร้อยครั้ง วอล์คอาจจะร้องไห้เพราะเขามากกว่านี้ เกือบสิบปีมานี่วอล์คหลบไปร้องไห้เพราะเขากี่ครั้งกัน

พี่รันไม่ได้.. เห็นแก่ตัวหรอกค่ะ หนูต่างหากที่เห็นแก่ตัวอยากจะเก็บพี่รันเอาไว้คนเดียวเปลือกตาบางหลุบลงต่ำ วอล์คไม่ยอมสบตาเขาอย่างเคย รันอมยิ้มก่อนจะขยี้หัวอีกฝ่ายและคว้าเข้ามากอดไว้แนบกายก่อนจะปล่อยออกให้เธอยืนนิ่งงันกระพริบตาปริบๆ

พ..พี่กอดหนูทำไมอ่ะ?”

ก็แค่อยาก แล้วก็ระวังว่าพี่จะ อยากจนจับเราทำแม่ของลูกนะ คิดดีแล้วเหรอที่จะจมปลักอยู่กับพี่น่ะหืม?”รันกล่าวถามลองเชิงกับน้องสาวตัวน้อยของตน

วอล์คยิ้มกริ่มพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆดังออกมา

จะเป็นโคลนปลักแบบไหนก็ตามที ต่อให้นั่งแช่ไปทั้งชีวิตก็ยอมค่ะ

งั้นก็พยายามทำให้พี่รักเรามากกว่าพี่น้องให้ได้ก่อนที่ใครจะมาแย่งไปล่ะนะเขากระตุกยิ้มและลูบหัววอล์คเบาๆก่อนจะยื่นมือตรงไปหาเธอ หญิงสาวคล้ายจะรู้ดีว่าเขาต้องการสิ่งใด มือนุ่นถูกส่งออกมาแทนคำตอบ นี่นับว่าเป็นสารท้าทายที่ส่งถึงวอล์คเลยทีเดียว

การเดินเอื่อยๆของสองพี่น้องนั้นถูกกวนไปบ้างด้วยแฟนคลับของวอล์คที่เข้ามาถ่ายรูปหรือถ่ายอยู่ห่างๆ แต่ทุกๆรูปล้วนเป็นรูปที่เขาจับมือเธอทั้งนั้นไม่มีรูปไหนผิดพลาดไปจากนี้

สาเหตุที่ไม่มีใครเข้ามากวนพวกเขางั้นหรือ? นั่นก็ควรจะย้อนไปตั้งแต่ตอนที่วอล์คเดบิวต์ใหม่ๆ คุณเธอประกาศกร้าวออกสื่อเสียงดังฟัดชัดว่าหากมีแฟนคลับหน้าด้านหน้าทนมาตอแยกับเธอนอกเวลางานหรือเวลาที่เธออยู่กับครอบครัว เธอจะงดออกสื่อ อย่าสงสัยว่าทำไมมีคนทำตาม.. เพราะมันเคยมีเกิดขึ้นมาแล้วน่ะสิ ที่มีแฟนคลับมากวนใจเวลาเธอกินข้าวกับอริสาตามประสาแม่ลูกกัน เธองดออกสื่อไปเป็นอาทิตย์ก่อนจะกลับมาเมื่อได้รับจดหมายขอโทษจากแฟนคลับพวกนั้นผ่านทางผู้จัดการ

นับว่าเด็ดขาด(เกินไปจนน่ากลัว)เลยนะน้องเขาเนี่ย..

ชักอยากกลับไปเล่นเกมแฮะ

แต่ว่าถ้าเขาเข้าไปในเกมครั้งนี้เขาจะต้องเป็นจอมมารแล้วบางทีอาจจะได้รับศึกหนักสองด้านพร้อมถูกตราหน้าว่าเป็นคนจับปลาสองมือ เขาไม่ได้คิดจะจับปลาสองมือเลยสักนิด ถ้าจะผิดก็คงต้องโทษที่ปลาซึ่งมานอนลอยคอรอให้เขาจับ และเมื่อผลประโยชน์มารอตรงหน้ามันก็เหลือแต่เพียงคำว่าใครมือยาวสาวได้สาวเอาเท่านั้นแล้วล่ะ

เกิดโรสรู้สองคนนั่นไม่ทะเลาะกันตายเรอะ?

รันก้าวขึ้นสะพานลอยอย่างเรื่อยเปื่อยก่อนจะหันไปมองนาฬิกาข้อมือ อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลานัดแล้ว ประตูทางเข้าอาคารอยู่ตรงหน้าเดินไปไม่กี่นาทีก็ถึง แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกสังหรณ์แปลกๆนะว่าการเข้าพบเจ้าของค่ายครั้งนี้อาจมีอะไรแปลกไปจากที่ควร

ทั้งคู่เดินผ่านประตูไปพร้อมกับรอยยิ้มของวอล์คและท่าทีกังวลใจของรัน เขาเป็นคนที่ออกจะสังหรณ์แม่นสักเล็กน้อยถ้าวัดกันตามสถิติแล้วเขาสังหรณ์ถูกเสียสัก 8 ใน 10 และเขาหวังว่าครั้งนี้เขาจะไม่สังหรณ์ถูก หวังว่า 2 ใน 10 จะยังคงพอทำอะไรได้ล่ะนะ วอล์คตรงเข้าไปในลิฟท์พร้อมกับกวักมือเรียกเขาด้วยรอยยิ้ม รันเดินตามเข้าไปอย่างเสียไม่ได้ก่อนที่นิ้วเรียวของไอด้อลสาวจะกดลงที่ตัวเลขชั้นบนสุด ลิฟท์ทำหน้าที่ของมันได้ดีตามปกติ พวกเขามาถึงที่หมายในเวลาไม่นาน เหลืออีกเกือบสิบนาทีกว่าจะเที่ยง

“Oh!!! You two are here before the time!!! มาๆ ทั้งสองคนนั่งรอก่อนเลย ขอฉัน Clear my business สักครู่น้า~!!!”รันปิดปากหาวอย่างเสียไม่ได้ราวกับมันเป็นสิ่งจำเป็นเวลาได้ยินเสียงนี้ เขาไม่แม้แต่จะมองเงาร่างคุ้นตาทั้งสองที่หนึ่งยืนและอีกหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าเจ้าของค่ายหนุ่มเลยสักนิด สายตาของเขาถูกดึงดูดไปด้วยการตกแต่งของชั้นนี้ที่มีเพียงห้องเดียวครอบคลุมทั้งชั้นราวกับนี่คือห้องทำงานขงผู้ที่มีอำนาจสูงสุด ทำให้มันสมฐานะจริงๆนะตาลุงนี่..

รัน?”เสียงหวานดังขึ้นมาแว่วๆกระชากสติที่หลุดลอยของเขากลับเข้าร่าง รันแทบจะผงะถอยหลังกลับเข้าลิฟท์เมื่อมองเห็นร่างที่มาของเสียงหวานสบายหูนั่น เจ้าของเรือนผมสีดำเหลือบเงาสีแดงยาวสลวยดุจแพรไหมนั่น แล้วยิ่งนัยน์ตาสีทับทิมที่ทอดมองมาด้วยประกายฉงนนั่นอีก แต่การปรากฏตัวของโรสนั้นไม่ได้ทำให้เขาวิตกกังวลจนแทบบ้าได้เท่ากับอีกคนที่นั่งเจรจาอยู่กับลุงยศเจ้าของค่าย..

นัยน์ตาสีม่วงเข้มนั่นหันมาสบกับคู่สีทองเรียวอย่างมิได้คาดหมาย รอยยิ้มพรายปรากฏบนริมฝีปากบางเฉียบตอกย้ำถึงบทสนทนาเมื่อคืนวานที่ว่าเธอจะลงสนามรักเพื่อที่จะชนะเกมที่มีเขาเป็นเดิมพัน..

ทิวลิป..

ตายเสียเถอะโรบิ้น!! อะไรก็ฉุดไม่อยู่แล้วตอนนี้...!!!

ทิวลิป โรส ..เอ่อ?สองชื่อเรียกหลุดจากปากของเขาไปโดยที่มือทั้งสองตะครุบไว้ไม่ทัน หญิงสาวร่างบางข้างกายดูเหมือนจะได้ยินมันชัดเต็มสองรูหูเลยทีเดียว หลักฐานนั้นแน่นอนอยู่แล้วเมื่อเขารู้สึกขนลุกกับรังสีฆ่าฟันอันรุนแรง(?)จากน้องสาวแสนดีของเขา

วอล์ค โรส ทิวลิป

แบบนี้เหรอที่เรียกว่ารถไฟชนกันน่ะ?

โรสขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชัดว่าเขาพาใครมาด้วย และจากสายตาแบบนั้นเขามั่นใจเลยว่าร้อยทั้งร้อยโรสต้องรู้เรื่องที่วอล์คพูดเมื่อคืนจากทิวลิปแล้ว และแน่นอนนั่นย่อมรวมถึงเรื่องของทิวลิปเองด้วย ต่อตอนนี้เขาควรจะหาทางหนีทีไล่เสียก่อนดีไหมหนอ? รู้สึกว่าตอนนี้จะประสับปัญหาอัคคีภัยรถไฟชนกัน

ทำไมต้องอัคคีภัย? ก็เพลิงแค้นของน้องสาวกำลังลุกโชติช่วงเลยน่ะสิ

สวัสดีค่ะ คุณโรส คุณทิวลิปทิวลิปขยับยิ้มร่าก่อนจะโบกมือไหวๆผิดกับโรสที่ร่นคิ้วและคล้ายจะเห็นวอล์คเป็นศัตรูเสียให้ได้เลยเชียว รันเห็นท่าไม่ดีในหัวพลางคิดหาเรื่องอื่นที่จะยกมาคุยแทนเรื่องศึกชิงนายที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้

เอ่อ คือว่า..

หนูไม่ยอมยกพี่รันให้หรอกนะคะวอล์คเอ่ยเสียงกร้าว

ก็จะแย่งมาให้ได้ล่ะน่า ใครดีใครได้นะทิวลิปกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม นัยน์ตาสีม่วงสดเสมองไปยังโรสที่มีท่าทีพร้อมจะพุ่งเข้ามาจับเขาไปทึ้งให้ได้เสียทุกเมื่อ

คำพูดตอนนั้นฉันยังจำได้แม่นไม่เคยลืม และฉันจะยืนยันคำเดิม นายต้องเป็นของฉัน รันแววตาที่แข็งกร้าวเริ่มอ่อนลงคล้ายจะดูอบอุ่นแต่กลับเป็นแบบนั้นเพียงไม่กี่อึดใจมันกลับกลายเป็นแววตาที่แฝงความมุ่งมั่นและมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง ว่าเธอจะช่วงชิงเขาไปเป็นของตนให้ได้..

จะว่าไปแล้วโดยทั่วไปมันต้องผู้ชายแย่งผู้หญิงไม่ใช่เหรอ?

คุณยศคะ.. เรื่องเมื่อสักครู่ถ้ารวมเขาด้วยก็เป็นอันว่าตกลงค่ะ และแน่นอนถ้าเป็นไปได้ก็รวมน้องสาวเขากับเขาด้วยก็แล้วกันนะคะ เอาเป็นว่าหากมีความคืบหน้าอะไรติดต่อมาที่เลขาฯของดิฉันได้เลยนะคะประธานสาวตัวจ้อยกล่าวทิ้งทวนด้วยกิริยาท่าทีดูเป็นผู้ใหญ่เหมาะสมกับตำแหน่ง เธอและโรสยกมือไหว้เล็กน้อยก่อนจะเดินตรงไปยังลิฟท์ ทิวลิปคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเดินผ่านเขา แต่นั่นก็ยังไม่เท่าโรสที่เข้ามาหอมแก้มเขาต่อหน้าวอล์คและตรงเข้าลิฟท์ไปอย่างรวดเร็วไม่เปิดโอกาสแม้แต่ให้เขาร้องตกใจ

พี่รัน..เสียงเรียกจากข้างกายดังขึ้น

จ๋า?”เขาที่สติหลุดอยู่ในตอนนั้นได้ตอบรับออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่กว่าจะแก้คำพูดนั้นก็ได้สายไปเสียแล้วเมื่อคนข้างตัวคว้าเขาไปหอมแก้มซ้ำทับตรงที่โรสเคยทำ

ลบตำหนิค่ะ

น้องใครวะเนี่ย?

“Oh, พวกเธอรู้จักกันมาก่อนแล้วงั้นหรือ~!?”เสียงจากผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในห้องดังขึ้นมาเรียกร้องหาบทบาท รันที่ยืนนิ่งงันไม่ได้ตอบอะไรไปสักนิดแต่วอล์คกลับคว้าแขนเขาไปกอดแล้วกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเอาเรื่อง

ศัตรูค่ะ ศัตรูหัวใจตัวฉกาจเลย

แล้วเรื่องที่ทิวลิปบอกว่าให้รวมผมกับวอล์คเข้าไปด้วยนี่มันหมายความว่าอย่างไรครับ ท่านประธาน แล้วทำไมคนระดับสูงของบริษัทเกมถึงได้มาอยู่ที่นี่กัน?”รันเดินตรงไปนั่งเก้าอี้รับรองแขกตรงข้ามกับชายวัยกลางคนผู้นี้ทันทีพร้อมกับรัวคำถามออกไปเสียชุดใหญ่

“For business!! เขาต้องการนักร้องของเราไปเป็น Presenter~!!!”

พรีเซ็นเตอร์งั้นเหรอ?”เสียงทุ้มเรียบคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง ไม่ต้องหันไปรู้ก็พอจะเดาได้ว่าเสียงทุ้มโทนเรียบเป็นเสียงเบสนี้ใครเป็นเจ้าของ ริวเดินตรงมายังพวกเขาพร้อมกับยื่นกล่องกีตาร์ 1 ใน 2 ใบที่ถืออยู่มาให้เขา กีตาร์ใหม่ จะใช้กีตาร์โปร่งเล่นในวงมันไม่เพราะหรอกนะ..

โห..ด้านในคือกีตาร์ไฟฟ้าสีขาวทรง Stratocaster คอสีดำไม้โรสวู้ดแต่งอินเลย์ลายเถาวัลย์สีขาวไล่ยาวตั้งแต่ตัวคอกีตาร์มาจนสุดพร้อมด้วยปิ๊คการ์ดสีดำ ส่วนหัวมีจูนเนอร์อยู่ด้านเดียว สะพานสายแบบโยกไม่ได้กะไว้ให้เล่นเทคนิคโดยเฉพาะ คงจะแพงน่าดู...ยิ่งไม้โรสวู้ดด้วยแล้ว ถึงเขาจะไม่ค่อยมีความรู้ด้านกีตาร์เสียเท่าไหร่แต่ก็พอจะรู้ราคาของมันนะ

เท่าไหร่อ่ะ ฉันจะจ่ายคืน..รันเงยหน้าถามอีกฝ่ายที่เกาะเบาะเก้าอี้อยู่

ของขวัญรับน้องใหม่..และที่ฉันเอามาให้ก็เพื่อวง อีกอย่างฉันไม่คิดจะรับเงินจากนายด้วย กีตาร์นั่นถือซะว่าเป็นค่าที่ช่วยมาเป็นนักน้องนำให้เราในยามวิกฤตก็แล้วกัน และที่พูดกันเมื่อกี๊น่ะ...พรีเซ็นเตอร์ให้ใครหรือครับลุงยศ?”ริวเอ่ยถามขึ้นมาโดยไม่แม้แต่จะเกรงกลัวต่อท่าทีของอีกฝ่ายด้วยคำเรียกสนิทสนม

พรีเซ็นเตอร์ให้ God Presentimet ยังไงล่ะ!!!เขาก็กะเอาไว้แล้วล่ะว่าเมื่อประธานและผู้ถือหุ้นของบริษัทเกมมาขอให้เป็นพรีเซ็นเตอร์ มันคงจะเป็นอื่นใดไปไม่ได้นอกจากพรีเซ็นเตอร์ให้เกมล่ะนะ เราจะเลือกศิลปินที่เล่นเกมนี้อยู่แล้วมาร่วมงาน แล้วยิ่งหากเป็นระดับ Top Level อย่างวอล์คที่มีระดับ 80 เต็มก็จะแสดงได้ดีถึงความ Popular!! ที่แม้แต่คนในวงการเพลงยังมิอาจอดใจไหว!!

80 เลยเหรอ?”รันหันไปมองน้องสาวตนเองอย่างไม่เชื่อสายตา

ฉันเองก็ 80 นะ นายก็เล่นไม่ใช่เหรอ คุณจอมมาร

ริวเอ่ยเสียงเรียบเคล้าแฝงแววหยอกล้อส่งมาที่รันในช่วงท้าย

เอ๋? พี่รันเป็นจอมมารเหรอ? ผู้เล่นที่เป็นเป้าหมายในการเคลียร์แพทช์นี้น่ะเหรอคะ?”วอล์คหันมาถามเขาด้วยสีหน้าจริงจังเป็นเอามาก หากแต่เสียงหัวเราะก้องกังวานแฝงแววปลื้มปีติก็ดังแทรกบทสนทนา ลุงยศหรือเจ้าของค่ายเพลงดังแห่งนี้กำลังหัวเราะร่า

 “Very Good!!! ได้ M AI n Character แล้ว!! Singers Guild ถือกำเนิดแล้ว!!!!

ตาลุงเสียงดังเอ๊ย...เอะอะอะไรก็ Very Good ให้ตายสิ

การตกลงเจรจาเรื่องเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้เกมนั้นผ่านไปรวดเร็วราวกับสายลมพัดผ่านด้วยเวลาครึ่งชั่วโมง ฮัสกี้แร็กตกลงเป็นพรีเซ็นเตอร์ด้วยการตัดสินใจของริวผู้เป็นหัวหน้าวงโดยที่เขาไม่คิดจะคัดค้าน และเมื่อทั้งวงตัดสินใจร่วมนั่นคือหมายถึงเขาร่วมด้วย และเมื่อรันร่วมวอล์คก็ต้องจำใจตอบรับไปเช่นกัน ด้วยเหตุผลที่ว่า..

หนูไม่ยอมปล่อยให้พี่ไปเป็นเหยื่อล่อเสือล่อตะเข้หรอกค่ะ!!

หมดเหตุผลที่จะโต้กลับด้วยประการทั้งปวง... ทำไมเขาไม่เคยเถียงผู้หญิงชนะเลยนะ

ลุงยศ เขาอนุญาตให้เรียกได้ตามใจแล้ว ลุงยศบอกกับพวกเขาว่าให้ทิ้งรายชื่อตัวละครของตนเองเอาไว้แล้วเขาจะแจ้งไปยังทางทิวลิปโดยตรงเลยเพื่อที่จะให้ส่งไอเท็มตัวละครแฟชั่นมาให้ โดยที่ตัวละครแฟชั่นนี้จะมีลักษณะเหมือนพวกเขาในโลกภายนอกทุกประการ นี่หมดไปหนึ่งปัญหาเรื่องที่เขายังแก้คำสาปไม่ได้ ทั้งยังกำชับมาอีกไว้ว่าเวลาสี่ทุ่มตรงหรือเวลาหกโมงตรงของโลกในเกมพวกเขาจะต้องไปพบกับทิวลิปและโรสที่ห้องรับรองพิเศษอาคารเริ่มต้นของเมืองแรกเริ่ม เขาเพิ่งรู้นะว่าที่นั่นเรียกกันว่าเมืองแรกเริ่ม

หวังว่าแผนการป่าวประกาศตัวตนของจอมมารสาวจะเป็นผลดีนะ ขอแค่เจ้านิทำงานสำเร็จไร้จุดบกพร่องตามที่เราได้เขียนแผนงานส่งให้มันไป ชื่อเสียงของจอมมารสาวในร่างของเขาที่โดนคำสาปก็จะแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วด้วยการใช้คนเพียงหยิบมือต้อนให้มัทนาทมิฬถอนกำลังพลจำนวนมากได้โดยง่าย เพียงแค่นั้นก็น่าจะดีแล้ว...

แล้วจะกลับกันเลยรึเปล่า? วอล์คล่ะ ให้พี่ไปส่งไหม?”ไม่น่าเชื่อว่าเห็นอย่างนี้ติ๋มๆเอ๊าะๆ ริวจะอายุปาเข้าไป 21 ปีแล้ว มีใบขับขี่แล้วด้วย เจ้าตัวเลยอุปมาเรียกตนเป็นพี่เสียสำหรับวอล์ค แต่เรียกแทนตัวว่าฉันกับเขา ลำเอียง เอียงกะเท่เร่เลยด้วย สองมาตรฐานชัดๆ!!

นายมีรถรึไง?”

มีสิ วันนี้ฉันดอดกลับไปเอามาจากที่บ้าน เอามาพร้อมกับกีตาร์ของนายและก็เครื่องอ่านคลื่นสมองนั่นแหละ ว่าแต่วอล์ค ช่วงนี้ไม่มีคิวงานตอนกลางคืนเลยเหรอ?”ริวถามขณะเดินนำตรงไปยังลานจอดรถใต้อาคาร วอล์คเพียงหัวเราะและตอบกลับมาเสียงหวาน

เคลียร์คิวงานมาอยู่กับพี่รันค่ะ...อันที่จริงแล้วช่วงนี้ใกล้สอบค่ะ ก็เลยขอเลื่อนคิวงานไปวันอื่นแทน นี่ถ้าเป็นปกติตีสองตีสามยังซ้อมเต้นอยู่เลยค่ะ แหะๆดูท่าจะงานหนักมากเลยนะเนี่ย รันคิดกับตัวเองก่อนจะยกมือไปลูบหัวอีกฝ่ายและคว้าไหล่เข้ามาแนบกาย

แต่ก่อนอื่นเลยพี่เกือบลืมไปแล้วนะ วันนั้นที่แม่มาที่บ้านพี่อ่ะ ทำไมเราถึงบอกว่าพี่เล่นลงใต้สะดือ หือ? ไหนบอกมาซิว่าทำไมถึงเอาไปโม้แหลกแหลสะบัดแบบนั้นกัน?”ริวที่เดินนำอยู่ถึงกับสะดุดขาตัวเองเกือบล้มจับกบ ชายหนุ่มร่างสูงหันมามองก่อนจะทวนคำเสียงอ่อย

ใต้สะดือ? นี่พี่น้องกันจริงรึเปล่าเนี่ย?”

พี่น้องค่ะ..แต่ไม่อยากเป็นเลย เพราะอะไรๆมันจำกัดไปหมด...ผิดที่หนูเกิดมาเป็นน้องพี่แล้วอยากเก็บพี่เอาไว้คนเดียวรึเปล่าคะเนี่ย?”วอล์ดทำแก้มป่องและหันมาช้อนตามองพี่ชายฝาแฝดตนด้วยใคร่ขอความเห็น แต่สิ่งที่ได้กลับไปกลายเป็นสองนิ้วที่ส่งมาบีบจมูกของเจ้าหล่อนเล่นเท่านั้น

เป็นน้องพี่แหละดีแล้ว ไม่เคยได้ยินรึไงว่าสัมพันธ์ฉันเพื่อนมักจะยืนยาวกว่าคำว่าแฟน แล้วคำว่าพี่น้องมันจะไม่ยืนยาวกว่ารึไง ..เอ่อ ที่พูดนี่ไม่ได้หมายความว่าพี่เห็นเราเป็นสาวอื่นนะ พี่ยังเห็นเราเป็นน้องสาวเสมอมาเลยนารันหลับหูหลับตาพูดก่อนจะแก้เล็กน้อยเผื่อว่าจะไปตกม้าตายตอนจบ

ว่าแต่ทำไมปายกับต้นกล้าไม่มาล่ะ ไม่ใช่ว่าหนีไปหวานกันที่ไหนนะ..

พวกนั้นมันติดเรียน ไม่ได้ว่างเหมือนฉันหรือโดดมาได้เหมือนนาย

รันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะวิ่งไปตีแขนอีกฝ่าย

ฉันไม่ได้โดดนะเฟ้ย ก่อนออกมานี่ก็ขออาจารย์ที่ปรึกษาแล้วด้วยรันแย้งเสียงหลง

เอ่อ..พี่ริวคะ ช่วยแวะไปที่นึงก่อนได้ไหมคะ? หนูจะไปเก็บของหน่อยน่ะค่ะ คอนโดหนูน่ะวอล์คพูดออกมาขณะที่ริวกำลังเปิดประตูรถ ชายหนุ่มร่างสูงหันมาพยักหน้าให้ก่อนจะขึ้นรถไปทิ้งให้เขาชะงักกึกอยู่ที่ประตูที่นั่งข้างคนขับ

นี่จะมาอยู่กับพี่จริงเหรอเนี่ย!?”

ค่ะ เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว แค่หนูไปเก็บของใช้จำเป็นกับพวกเสื้อผ้าอีกนิดหน่อยและก็เครื่องอ่านคลื่นสมอง แค่นั้นหนูก็ไปอยู่กับพี่ได้แล้วภาพของไอด้อลสาวส่งยิ้มร่าสะท้อนจากกระจกมองหลังเข้าสู่การรับรู้ของเขา รันถึงกับยกมือขึ้นคลึงขมับอย่างเสียไม่ได้

หลังจากนี้วอล์คคงตามติดเขาเป็นตังเมไปทุกที่แน่..

คอนโดมิเนียมหรูย่านใจกลางเมืองนี่เป็นอีกแห่งที่เขาได้เดินเข้ามาในหนึ่งอาทิตย์นี้ วอล์คอยู่สูงขึ้นไปชั้น 11 เห็นจะได้ รู้สึกว่าคอนโดแบบนี้ยิ่งสูงจะยิ่งหนาว เอ้ย..ยิ่งแพงไม่ใช่เหรอ? ที่นี่ไม่ห่างจากค่ายเพลงที่เจ้าตัวทำงานอยู่มากนัก ดูจากการตกแต่งห้องแล้วเขาแน่ใจได้เลยว่าเธอไม่ได้ปรับหรือตกแต่งอะไรใหม่นอกจากดาวเรืองแสงบนเพดานห้องนอน ริวและเขาเลือกที่จะมานั่งที่โซฟาหน้าโต๊ะแก้วที่เอาไว้ใช้เป็นห้องรับแขกและห้องนั่งเล่นไปในตัว ในหัวพลางคิดถึงเรื่องที่ห้องของสาวน้อยบราค่อนนี่น่าจะมี รูปถ่ายของพี่ชายอย่างเขา?

เข้ามานี่ยังไม่เห็นสักใบ.. คงไม่มีหรอกมั้ง หรือไม่ก็อาจจะเป็นเสื้อผ้าที่ใส่แล้วของพี่ชาย..รูปถ่ายของพี่ชายตอนเด็ก หรือของขวัญที่พี่ชายให้ในวันเกิด

โอ๊ะ อัลบั้มรูปนี่นา.. จะมีรูปของวอล์คตอนเด็กไหมนะ ชักอยากเห็น..ริวพูดพลางอมยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมกับคว้าเอาอัลบั้มปกแข็งเล่มหนาสีครีมที่วางอยู่บนโต๊ะนั่นมาหมายจะพลิกดู และด้วยความที่เขาหวง(ห่วง)น้องสาวตัวเอง(นิดๆ)จึงอยากจะ(แอบ)ดูด้วยสักหน่อย หากแต่สายตาที่เร็วมากดันเหลือบไปเห็นตัวอักษรลายมือหวัดๆของน้องสาวตนก็ต้องชะงักแล้วรีบชิงมันมาจากมือของเพื่อนร่วมวงทันที

ทำอะไรอ่ะ? หวงด้วยเหรอ?”ไม่ใช่ว่าเขาหวง..อยากดูด้วยซ้ำ แต่ที่หน้าปกมัน...

Run’s best 100 scenes collection!!!

นี่มีเก็บไว้จริงๆเรอะเนี่ย!?

ไม่ได้หวง แต่เล่มนี้ให้ดูไม่ได้จริงๆว่ะถ้าที่วอล์คบอกว่ามีรูปตอนเด็กนั่นก็แสดงว่าคนที่ถ่ายต้องเป็นพ่อหรือไม่ก็แม่ของเขา ซึ่งส่วนมากจะเป็นแม่ถ่ายเสียทั้งนั้น และมันจะต้องมีอยู่แน่ๆ รูปต้องห้ามใบนั้น!!!

เล่นอะไรกันน่ะคะ?”วอล์คเอ่ยถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นทั้งริวและรันยืนคุมเชิงกันอยู่ห่างๆ โดยในมือของรันนั้นมีอัลบั้มรูปอยู่ด้วย ส่วนริวนั้นฉีกยิ้มพร้อมกับชูมือไว้ตรงหน้าหมายจะฉกมันมาให้ได้หากมีโอกาส ทันใดนั้นวอล์คกลับคลี่ยิ้มแล้วเดินไปคว้าอัลบั้มรูปปกแข็งสีขาวบนชั้นวางของมายืนให้ริว

เอ๋? เด็กผู้หญิงนี่ใคร วอล์คเหรอ?”

เฮ้ย!?”รันร้องเสียงหลงเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่คิดเข้ามาแย่งหากแต่ยืนเปิดดูอัลบั้มอีกเล่มหน้าตาเฉย หรือว่า... รันรีบเปิดดูอัลบั้มในมืออย่างรวดเร็วก็ต้องพบว่ามันว่างเปล่าไม่มีรูปสักใบ

เล่มนั้นว่างค่ะ หนูย้ายมาเล่มนี้หมดแล้ว.. อีกอย่างถ้าหนูวางเรี่ยราดแบบนั้นก็ความแตกหมดสิคะ ถ้าแม่มาหาหนูแล้วเกิดเจอเข้าน่ะ อ้อ พี่ริวคะ..รูปนั้นไม่ใช่หนูหรอกค่ะ รูปพี่รันทั้งเล่มเลยต่างหากล่ะคะวอล์คยิ้มร่าก่อนจะเกาะแขนเพื่อนร่วมวงของพี่ชายแสนดีแล้วชี้ไปที่รูปหนึ่ง อันดับที่ 2 รูปพี่รันตอน 5 ขวบที่โดนคุณแม่จับแต่งตัวเป็นผู้หญิงค่ะ

แว๊ก!! หยุดเลยนะ..ขอร้องล่ะ อย่าดูเลยน้า~!!”

 

 

นี่มันอาจจะทำใจเชื่อได้ลำบากยากเย็นชนิดที่ว่าแม้แต่เขาเองที่ได้เห็นแวบแรกก็ไม่อยากจะเชื่อเสียแม้แต่น้อย รัน ริว และวอล์คยืนนิ่งอยู่หน้าประตูไม้ขัดเงาหรูหราคุ้นตาอยู่อย่างเงียบงัน ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆริอาจดังออกมาจากริมฝีปากของคนทั้งสามแม้แต่น้อย นิทรารมณ์ของเด็กหญิงตัวจ้อยทั้งสามเบื้องหน้าทำให้เขาได้ตระหนักถึงการมีอยู่ของตนเองและการมีอยู่ของสามชีวิตน้อยๆตรงหน้า ลมจากเครื่องปรับอากาศเบาๆทำให้อากาศนอกห้องนี่น่านอนอยู่ไม่ใช่น้อย และนั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กหลงพวกนี้มาหลับหน้าห้องเขา

ต้องตามหาพ่อแม่..ริวพูดออกมาอย่างผู้ชำนาญการที่เคยประสบพบเจอสถานการณ์แบบนี้มาแล้ว(ทั้งๆที่ยังไม่เคย) ดูเหมือนคนที่มีวุฒิภาวะมากที่สุดในตอนนี้จะกลับกลายเป็นผู้นำไปโดยปริยาย

น่ารักจัง..วอล์คร้องออกมาเบาๆ แต่จะว่าไปแล้วทำไมถึงต้องมีสามคนล่ะ เหมือนกับว่าเด็กพวกนี้มันให้ความคุ้นเคยประหลาดๆกับเขานะ หรือว่าเขาจะรู้สึกไปเองคนเดียวกันนะ? แต่ว่าเรื่องที่ทำไมถึงต้องมีสามคนนี่ทำให้เขาคิดไม่ตกจริงๆเลยพับผ่าสิ

เออนี่ ทำไมไม่ลองไปแจ้งตำรวจดูล่ะ..เผื่อว่าจะมีใครมาแจ้งความเด็กหายเอาไว้ริวเท้าเอวยืนมองมาที่เด็กทั้งสามอย่างพินิจพิเคราะห์ว่าตนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนรึเปล่า เด็กพวกนี้มีเค้าหน้าคล้ายๆรันกับวอล์คนะเขาว่า บางทีเขาอาจจะคิดไปเองก็ได้กระมัง

ไม่มีทางหรอกค่ะ ที่นี่เป็นคอนโดฯที่ใช้ระบบรูดการ์ดที่บริเวณทางเข้า ไม่น่าจะหลงมาจากด้านนอกได้เด็ดขาด ถ้าลองมองย้อนดูแล้วถ้าหากพวกนี้เป็นเด็กหลงจริงก็น่าจะหลงมาจากห้องใดห้องหนึ่งในชั้นนี้หรือชั้นอื่นวอล์คกล่าวแย้งทันควัน แต่เจ้าหล่อนก็ยังคงนั่งยองๆไล้ผมแกละของเด็กหญิงคนหนึ่งอย่างลืมตัว

นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย ถ้าหากเด็กพวกนี้หลงมาจากห้องใดห้องหนึ่งในคอนโดมิเนียมแห่งนี้ก็จะต้องกลับไปนั่งคอยหน้าห้องแน่ๆถ้าหากดูจากอายุของพวกเธอที่น่าจะอยู่ราวๆ 5-6 ขวบปีแบบนี้ ไม่มีทางที่จะมานั่งหน้าห้องคนที่ไม่รู้จักหรอก.. หรือหากพวกเธอจำไม่ได้จริงๆก็น่าจะมานั่งพิงกำแพงเอาไว้ไม่ใช่มานั่งขวางประตูแบบนี้รันเท้าคางมองดูหญิงสาวทั้งสาม พวกเธอหน้าตาละม้ายคล้ายวอล์คอยู่หลายส่วน นั่นทำให้เขาสงสัยเป็นเอามาก พ่อเขาแอบไปมีลูกลับๆหรือเปล่าหว่า หรือบางทีอาจจะเป็นแม่?

แต่ที่น่าสงสัยสุดๆคือผ้าห่มนั่นล่ะนะ จะว่าผ้าห่มก็คงไม่ได้ เพราะดูเหมือนมันจะเป็นผ้าเช็ดตัวมากกว่าเจ้าของนัยน์ตาสีเทาขุ่นเอ่ยออกมาถึงประเด็นอีกหนึ่งที่ยังไม่ถูกกล่าวถึง หรือจะมีคนตั้งใจพาเด็กพวกนี้มาทิ้งไว้ที่หน้าห้องนายกัน แต่ก่อนอื่นคงต้องพากเด็กพวกนี้เข้าไปในห้องก่อนล่ะ แบบนี้ได้หนาวตายชัวร์ริวเดินเข้าไปอุ้มเด็กสองคนขึ้นก่อนที่วอล์คจะรู้งานเปิดประตูให้โดยเร็ว เด็กผมสั้นกับมัดแกละถูกอุ้มเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วเหลือเพียงเด็กหญิงตัวกะเปี๊ยกที่มัดไซด์เทลเท่านั้น รันส่ายหน้าหน่ายใจแต่ก็อุ้มขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวเข้าห้องไปแต่โดยดี กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่และแป้งเด็กที่ลอยเข้าจมูกทำให้เขารู้ได้ดีว่าคนที่พาเด็กพวกนี้มาต้องถูกอาบน้ำและดูแลมาอย่างดีแน่ๆ แต่กลิ่นของทั้งสองอย่างที่มันปนๆกันเริ่มทำให้เขาใจเต้นแปลกๆแล้วแฮะ

ไม่สิ.. ไม่ใช่กลิ่นกายของยัยเปี๊ยกนี่แน่นอนแต่เป็นความรู้สึกเวลาอุ้มยัยเปี๊ยกไซด์เทลนี่ต่างหาก(ตั้งชื่อเสร็จสรรพ) มันเหมือนกับว่าเขาเคยรู้สึกแบบนี้ที่ไหนมาก่อน ที่โรงเรียนเก่างั้นหรือ? ไม่..ไม่ใช่ หรือว่าที่ร้านเกมกัน? ไม่มีทาง..หรือบางทีอาจจะเป็นในเกม? ถ้ารวมองค์ประกอบทั้งหมดแล้ว..ผู้หญิง สามคน หน้าตาคล้ายเขากับวอล์ค ในเกม ความรู้สึกแปลกๆที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันวูบวาบในอก เหมือนเวลาที่เขาเสียจูบแรก..ให้ลาสโลว์?

เด็กคนนี้คือลาสโลว์? เป็นไปไม่ได้..ไม่มีทางอย่างแน่นอน ไม่มีทางเด็ดขาด..

ข้าคิดถึงเจ้า.. พี่ข้า..เสียงหวานเล็กจ้อยที่ดังออกมาอู้อี้คล้ายเมื่อตอนละเมอเวลาหลับทำเอาเขาตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าต่อเพื่อที่จะเข้าไปในคอนโดของตน วิธีการพูดแบบนี้และกิริยาการเรียกแทนตัวคนอื่นว่าเจ้า และคำว่าพี่ข้าที่เขาได้ยินเมื่อครู่คือคำที่ลาสโลว์ใช้เรียกเขา

ให้ระเบิดแบบโรเบอร์โต้เถอะคุณพระ!! เด็กพวกนี้คือสามสาวเงานิรกายนั่น

ยัยสามคนนั่นเป็น AI ในเกมไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงออกมาอยู่ข้างนอกได้กันล่ะ? คนที่น่าจะทำได้ต้องเป็นพวกที่ฉลาด มีกองทุนหนุนหลัง..โรส? ทิวลิป? ไม่..สิงคนนั้นถ้าทำแบบนี้มีแต่จะเสียเปรียบสิ หรือจะเป็นเกมมาสเตอร์ ต้องใช่แน่ๆ วิซาร์ด? ..ต้องลองถามดูถ้ามีโอกาสล่ะนะ

แต่เพื่อความแน่ใจก็คงต้องปลุกขึ้นมาคุยเท่านั้น ยังจะด่วนสรุปเอาอะไรตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด  AI ในเกมจะมามีตัวตนจริงภายนอกโลกคลื่นสมองได้อย่างไร เขาไม่มีทางเชื่อเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้แบบนี้หรอก เดี๋ยวสิ..ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว แทบจะเป็นไปไม่ได้ต่างหาก..ยังเหลือวิธีการโคลนอยู่นี่ แต่เดี๋ยวสิ..ถ้าโคลนออกมาก็จะวางระบบนิสัยใจคอไม่ได้สิ หรือจะเป็นแอนดรอยด์ที่ใช้ AI ของสามสาวนั่น แต่ก็ดูเหมือนว่าหุ่นยนต์นี่จะทำมาจากวัสดุชั้นเลิศนะ นิ้วเรียวของชายหนุ่มยกขึ้นกดลงเบาๆที่แก้มนุ่มน่าตบด้วยจมูกนั่น มันนิ่มเกินกว่าจะเป็นซิลิโคนหรือวัสดุอื่นใดได้

แล้วทำไมเขาถึงต้องเป็นคนอุ้มลาสโลว์ด้วยล่ะ? ทั้งจูบนั่น รอยยิ้มนั่น การยั่วยวน(ตอนไหน?)นั่น มันเหมือนตอนที่เขาถูกรุกจูบ ความรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงพร้อมจะหลุดจากอกทุกเมื่อ ภาพใบหน้าเล็กน่ารักจิ้มลิ้มนี่กลับซ้อนทับกับภาพที่เขาเห็นในตอนนั้น ดวงหน้าหวานที่ใกล้เข้ามาพร้อมกับทำตำหนิที่ริมฝีปากเขา หมายจะครอบครองเขาไปคนเดียวและตลอดกาล นี่เขาคิดอะไร..เรื่องแบบนี้มันบ้าชัดๆ

รันส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตนออกจากหัว แต่เขาเองก็ไม่รู้ทำไมว่าเวลาอยู่ใกล้เด็กคนนี้แล้วเขาเหมือนว่าจะไม่โกรธหรือรำคาญใจใครหรืออะไรง่ายๆอีกแล้ว น่าแปลกใจจริงๆ..

‘...ข้ากำเนิดมาจากอีกด้านในจิตใจของเจ้า บุคลิกภาพอันน่าคลื่นเหียนที่เจ้าเปิดเผยมันออกมาในยามที่เจ้าเคียดแค้น โกรธเคือง และชิงชังในโลกหล้า..ทั้งหมดหลอมรวมเป็นตัวข้า...

คำพูดที่เขาเคยได้ยินในตอนนั้นมันกลับวกเข้ามาในหัวอีกครั้ง บุคลิกภาพอันน่าคลื่นเหียนยามที่เคียดแค้น โกรธเคือง หรือชิงชังในโลกหล้างั้นเหรอ? ของแบบนั้นเขาจะไปมีได้ยังไงกันเล่า?

แกมันบ้า!! ไอ้โง่..หัดยอมรับตัวเองบ้างซี่ ....ปิดไปก็เท่านั้น ทั้งหูทั้งตา ไอ้โง่!! ฉันอยู่ในหัวแก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!!!

แล้วก็ตอนนั้น...ที่เขาร้องไห้ออกมา...

เอ๊ะ? น้ำตา...?

ของเหลวร้อนๆที่ไหลคลอหน่วยอยู่ที่ตานี่มันอะไรกัน เขาร้องไห้เหรอ? แล้วทำไมน้ำตามันถึงได้ร้อนขนาดนี้นะ ไม่สิ น้ำตานี่ไม่ได้ร้อน หากแต่เป็นผิวกายของเขาที่เย็นเฉียบต่างหาก เขาร้องไห้ออกมาทำไมกัน? ไม่ได้มีเรื่องอะไรให้น่าเศร้าใจหรือเสียใจนี่นา ไม่ใช้ทั้งน้ำตาของความดีใจหรือแม้แต่เสียใจ...แล้วเขาร้องไห้เพราะอะไรกัน?

แต่แล้วสัมผัสนุ่มละมุลพลันบรรจงลงปาดน้ำตาที่ไหลอยู่อย่างต่อเนื่องของเขาออก ผิวกายเย็นเฉียบของเขาเมื่อถูกสัมผัสนุ่มนั่นแตะลงแม้จะแผ่วเบา แต่นั่นราวกับเอาเหล็กที่เผาจนร้อนมาแช่น้ำที่เย็นจัด รันชะงักกายอยู่หน้าประตูห้องอยู่นานแล้วนานเล่า มือเล็กๆของเด็กหญิงในที่ควรจะนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนกลับเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาสีทองกลมโตฉายแววเป็นห่วงและกังวลใจอย่างมิมีปกปิด

พี่ข้า..เจ้าร้องไห้เพราะข้าหรือ?”น้ำเสียงเล็กหวานดุจดั่งนกน้อยลอยไปตามลม เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยไม่ได้จับจุดมองไปที่สิ่งใด รันปล่อยร่างของหญิงสาวให้ลงไปยืนพร้อมกับตนที่ก้มลงไปนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น น้ำตาของเขาหยุดไหลแล้ว มันไหลและหยุดไปอย่างไร้สาเหตุ ในอกกลับเบาโหวงและเหมือนไร้ซึ่งสิ่งที่เคยฉุดรั้งมันเอาไว้ รันกัดฟันขบกรามแน่นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่แย้มออกมาแม้ริมฝีปากจะเรียบชิด เรียวแขนทั้งสองข้างเงื้อไปด้านหน้าดึงร่างของเด็กน้อยมากอบกุมไว้ในอ้อมกอดราวกับถวิลหามานาน

ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเธอหรอกนะ ลาสเสียงเรียบเปล่งออกมาจากลำคอที่แห้งผาก อ้อมกอดกระชับแน่นยิ่งขึ้นไม่กลัวเด็กน้อยจะขาดอากาศ เรียวแขนเล็กบางตวัดโอบกอดตอบที่รอบคออย่างแผ่วเบา ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกดึงหายไปนะ? มันเบาโหวงแปลกๆอย่างที่ไม่เคยเป็น ลาส คิดถึงฉันรึเปล่า?”

ข้าคิดถึงเจ้า พี่ข้า..ข้าอยากเจอเจ้ามาตลอด ช่วงเวลาเพียงไม่ถึงสองวันที่พวกข้าลืมตาขึ้นในโลกนี้มันยาวนานกว่าที่พวกข้าเคยพบมา มันยาวนานราวกับเป็นเดือน เป็นปี ข้ากลัว..เวลาที่ข้ามองไม่เห็นเจ้า ข้ารู้สึกไม่ดีเวลาที่เจ้าไม่อยู่ในที่ๆข้ามองเห็นได้ ข้ากลัว...กลัวว่าความมืด มันจะกลืนเงาอย่างพวกข้าไปจริงๆเธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าอย่างไม่มีปิดบังแม้แต่น้อย น้ำตาของเด็กหญิงไหลพรากออกมาราวกับเขื่อนแตก การหายใจเริ่มติดขัดส่งเสียงสะอื้นออกมาไร้การยื้อยุด

ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่นี่แล้ว..ไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอกนะ ลาส..เขากำลังโกหก โกหกอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง คนที่พร้อมจะทำร้ายเธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาห่างไปเพียงไม่กี่เมตร วอล์คได้ยินบทสนทนาจากปากเล็กบางนี่หมดทุกคำชนิดที่ไม่ต้องสงสัย ไม่เช่นนั้นคิ้วของหล่อนคงไม่ขมวดมุ่นแบบนั้น และเธอไม่มีทางเม้มปากเป็นเส้นตรงแบบนั้นหรอก

ขอให้น้องสาวเขาไม่หึงแม้กระทั่งเด็กก็แล้วกัน..

พี่รัน ต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่องนะคะผิดคาดนะ น้องสาวเขาหึงแฮะ หึงเงียบและแน่นอนเธอย่อมหึงโหด วอล์คเป็นประเภทที่ว่าโกรธง่ายหายเร็ว แต่ก็ไม่แน่ว่าจะหึงง่ายหายเร็วเหมือนกันรึเปล่า รันอดทอดถอนใจไม่ได้ แต่เขาก็ต้องปล่อยเด็กหญิงตรงหน้าออกแล้วเช็ดน้ำตาให้

อย่าร้องนะ เดี๋ยวไม่สวย..

จะสวยหรือไม่..ฮึก ข้าไม่สนหรอก ขอเพียง ฮึก..ได้อยู่ข้างๆพี่ข้า เพียงเท่านี้ ฮึก..ข้าก็มีความสุขจนไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

อุหวา...น่ารักอ่ะ คนนี้เอากลับบ้านได้ไหม?

ไม่สิ..นี่ก็บ้านเขาแล้วนี่หว่า

รันลูบหัวเด็กหญิงเบาๆก่อนจะพาเดินเข้าไปในคอนโดแต่โดยดี

น้องหรือแม่เนี่ย?

เขายื่นมือขวาที่ตอนนี้เย็นเฉียบออกไปให้เธอจับ ลาสโลว์ยื่นมือมาสัมผัสและกอบกุมมันไว้โดยไม่มีแม้แต่สีหน้าลังเลเลยแม้แต่น้อย ทั้งคู่เดินตรงเข้าไปในคอนโดก่อนที่รันจะหันมาปิดประตู รันมารุและโป๊คเกอร์เฟซยังคงนอนหลับอยู่นิ่งบนโซฟาตัวยาวโดยมีริวยืนดูอยู่ใกล้ๆ นัยน์ตาสีเทาขุ่นเสมามองผู้มาใหม่เช่นเขากับลาสโลว์ทันทีที่รับรู้ได้

อ้าว ตื่นแล้วเหรอ?”เพียงแค่คำทักทายของริว ร่างของเด็กหญิงกลับกระตุกวูบและร่นเท้าไปซ่อนตัวหลังเขาทันที ชายหนุ่มร่างสูงหางคิ้วกระตุกเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำล่ะนะ...

เด็กคนนั้น..พี่รู้จักเหรอคะ? กอดกันแน่นแบบนั้นจะว่ารู้จักก็คงไม่ได้...พี่กับเด็กคนนั้นสนิทกันมากแค่ไหนนี่ควรจะเป็นคำถามที่ดูจะเหมาะกว่าในสถานการณ์แบบนี้นะคะ สนิทกันมากแค่ไหนคะ?”วอล์คทิ้งกายลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาด้านตรงข้ามกับที่เด็กๆนอนหลับอยู่ ใบหน้าขาวนวลก้มนิ่งมองตักตัวเองราวกับกำลังซ่อนสีหน้าที่ไม่อยากให้ใครเห็นเอาไว้

เธอมั่นใจว่ารันจะต้องเป็นของเธอแน่ๆ แต่มันเหมือนกับว่าชั่ววินาทีหนึ่งที่เธอเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้ ความมั่นใจนั่นมันสั่นคลอนราวกับต้นไผ่ที่ไหวจนแทบหักลงท่ามกลางพายุ สีหน้าของรันเวลาที่กอดเด็กคนนั้นเป็นสีหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มองไปที่เด็กคนนั้นด้วยความเอ็นดู นัยน์ตาสีทองคมกริบนั่นแฝงความรู้สึกรัก ความรู้สึกห่วงหา ไม่มีซึ่งวี่แววของความคิดเหมือนเวลาที่เขากอดเธอ และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงหึงแม้กระทั่งเด็กตัวกะเปี๊ยกนี่

พะ..พวกเราสนิทกันจนแทบ..ฮึก เป็นคนๆเดียวกันเลยด้วยซ้ำ!!เสียงร้องปนสะอื้นของลาสโลว์เป็นเหมือนแรงกระตุ้นให้ไหล่บางของวอล์คไหวสั่น ริมฝีปากที่เคยเม้มเรียบกลับยกยิ้มขึ้นแฝงความนัย ริวที่เห็นแบบนั่นก็ทำอะไรไม่ถูก นัยน์ตาสีเทาขุ่นเหลือบมองไปที่รันซึ่งแสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ราดน้ำมันบนกองไฟแท้ๆ..

อะ..เอ่อ แค่เด็กน่า วอล์ค..ใจเย็นๆสิวอล์คของขึ้นแน่ๆ เธอโกรธอย่างไม่ต้องสงสัยหรือไม่ต้องคาดการณ์ใดๆ ไหล่บางที่ไหวสั่นนั่นเป็นหลักฐานชั้นยอดที่แสดงถึงอารมณ์ของเธอในตอนนี้ คิ้วเรียวของรันที่ขมวดมุ่นค่อยๆคลายลงพร้อมกับความคิดแปลกประหลาดที่วูบเข้ามาในหัว บางทีวิธีนี้อาจจะได้ผล..

รันลูบหัวลาสโลว์เบาๆก่อนจะกระชับผ้าห่มที่คลุมตัวเธอให้เข้าที่เข้าทางและเดินตรงเข้าไปหาวอล์คที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่ เขายืนมาหยุดตรงหน้าของวอล์คก่อนจะนั่งยองๆลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน มือทั้งสองข้างยกขึ้นจับไหล่ของหญิงสาว เธอสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองแต่อย่างใด เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้ เธอกำลังใจสั่น..

วอล์ค เรารักพี่รึเปล่า..หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ รันเลื่อนมือมาเช็ดน้ำตาของน้องสาวตนอย่างเบามือ แต่แล้วกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดพร้อมกับอาการปวดหัวก็แล่นวูบเข้ามา เขาไม่แม้แต่จะแสดงท่าทีออกอาการใดๆ ถ้าหากเขาเผลอหลุดออกไปตอนนี้วอล์คก็จะเป็นห่วงเขา และเขาก็ไม่อยากให้ใครมาเป็นห่วงตัวเขาโดยที่ไม่ห่วงตัวเองแบบวอล์คหรอก

เขาพยายามข่มอาการปวดศีรษะกัดฟันแน่นขบกรามกันดังกรอดๆ เขาเห็นภาพหลอนอีกแล้ว..ทุกๆอย่างในคลองจักษุของเขากลับกลายเป็นขาวดำพร้อมกับนอยซ์ที่วิ่งพล่านไปทั่ว ของเหลวที่ควรจะเป็นน้ำตากลับกลายเป็นสีแดงสดและกลิ่นคาวคล้ายสนิมลอยโชยเตะจมูก วอล์คเงยหน้าขึ้นมองเขา นัยน์ตาของหญิงสาวที่เขามองเห็นนี้ควรจะเป็นสีขาวหรือไม่ก็ดำตามที่เขามองเห็นสิ่งอื่นเป็นแบบนั้น

แต่ไม่..มันกลับกลายเป็นสีแดงสดเรืองรองราวกับแววตาของสัตว์ป่ากระหายเลือด โลหิตคาวฉุนค่อยไหลออกมาแทนที่น้ำตาอย่างเชื่องช้า สีหน้าแปลกใจของหญิงสาวกลับทำให้เขาชะงัก แต่ทำไมล่ะ..เขาขยับตัวไม่ได้เลย เหน็บชาแทบจะกัดกินสังขารเขาไปทั่วร่าง

พี่รัน...เลือด ที่ตาพี่..

ที่ตาของเขางั้นเหรอ?

มันควรจะเป็นที่ตาของเธอไม่ใช่รึไงกัน

รัน!! เฮ้ย...เป็นอะไรไปน่ะ!!

ริว แกร้องอะไรนักหนา..เดี๋ยวข้างห้องก็ออกมาด่าให้หรอก

พี่ข้า..หลับตาเสียเสียงหวานอ่อนของลาสโลว์ดังเข้ามาที่ข้างหู มันไม่ใช่เสียงของเด็กแบบก่อนหน้า มันกลับกลายเป็นเสียงของหญิงสาวที่เขาเคยได้ยินในเกม โตแล้วงั้นเหรอ? เขาหลับตาลงตามที่เสียงนั้นบอก กลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยเข้าจมูกนั้นเหมือนกับกลิ่นที่เขารับรู้ตอนที่ถูกกอด มือเรียวเล็กวางลงที่หน้าอกกดเบาๆให้เขานอนราบลงกับพื้น รสสัมผัสอันคุ้นเคยโผล่ขึ้นที่ริมฝีปาก รันปรือตาขึ้นมองไปยังเบื้องบน ใบหน้าขาวนวลของลาสโลว์ที่ยาวนี้โตเป็นสาวอยู่ใกล้เขาไม่ถึงคืบ ใจเต้นรัวแปลกๆ ลำคอแห้งผาก เรี่ยวแรงเหือดหาย เขาไม่ขัดขืนและไม่ทักท้วง หนำซ้ำกลับยกมือขึ้นโอบกอดเรือนร่างบอบบางนั่นเอาไว้เสียด้วยซ้ำ

เฮ้ยๆ ผู้หญิงคนนี้ ไม่สิ...เด็กคนเมื่อกี๊งั้นเหรอ?”เสียงของริวดังขึ้นดึงเขาออกจากภวังค์ เขาไม่ได้อยู่คนเดียวนี่ แล้ววอล์คล่ะ มาเห็นพี่ชายที่ตนเองรักนักรักหนามาจูบอย่างดูดดื่มกับผู้หญิงอื่นแบบนี้จะเป็นยังไงกัน แล้วเขาเผลอจูบตอบไปตอนไหนกันเนี่ย!?

ลาส ปล่อยก่อน..รันดันเรือนร่างบอบบางที่ปกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนาออกห่างก่อนจะเสตามองไปยังวอล์คที่ยืนช็อคอยู่ด้านหลัง เธอมองมาที่เขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ หากแต่นั่นก็เป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น แววตาของวอล์คกลับกลายมาเป็นแน่วแน่ เขาไม่ชอบเลยแววตาแบบนี้..มันเหมือนกับว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่ดีขึ้นกับเขาให้ได้ หวังว่าคงไม่เหมือนที่เขาถูกโรสหอมแก้มแล้วเจ้าตัวประกาศว่า

ลบตำหนิค่ะ

หวังว่าคงไม่...

ลบตำหนิ..ล่ะนะคะหญิงสาวเพียงพูดเบาๆพร้อมกับก้าวเดินมาทางเขา รันยิ้มแหยพลางพยายามถอยหนี หากแต่คนเป็นน้องนั่นย่อมเร็วกว่าเมื่อเดินมานั่งคร่อมร่างของเขาเอาไว้

เฮ้ วอล์ค...อย่าๆๆ อย่าเชียวนะ..หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น สองมือเรียวบางของเธอคว้าเข้าที่คอเสื้อเชิ้ตดึงเขาขึ้นมาจ้องตากับเธอ นัยน์ตาสีทองสองคู่ประสานกันนิ่งคู่หนึ่งกลมโตหากแต่พยายามปกปิดความขุ่นเคืองในจิตใจ อีกคาเรียวคมราวใบมีดที่ฉายแววตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

ทำไมคะ? คนนี้ไม่ยอมงั้นเหรอคะ?”

ไม่ใช่..แต่ว่า อุ๊บ..ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวอะไรออกไปได้มากกว่านี้ ริมฝีปากของเธอก็บดเบียดลงมาแย่งอากาศหายใจของเขาเสียแล้ว รันเบิกตากว้างมองหาความช่วยเหลือจากริวที่ยืนกุมขมับอยู่ตรงนั้น หรือแม้แต่ลาสโลว์ที่กระชับผ้าห่มนั่นมองมาที่เขาด้วยแววตาเป็นห่วง แต่วอล์ค..คราวนี้เธอไม่ได้แค่จูบ เขาที่เคยเป็นฝ่ายรุกกลับถูกรุกเสียเอง มือทั้งสองข้างหงิกงอไขว่คว้าหาความช่วยเหลือสุดชีวิต

ต้องแก้สถานการณ์..

สงครามลิ้นในปากนี่ไม่ชวนให้อธิบายเสียเท่าไหร่ เอาเป็นว่าเขาชิงจังหวะเม้มลิ้นของวอล์คเอาไว้ได้ ก็อย่างที่รู้กันอยู่จุดอ่อนของวอล์คคือที่ลิ้น เขากลับดูดมันเอาไว้และพลิกกายกลับมาคร่อมร่างเธอเอาไว้เสียเอง และเมื่ออีกฝ่ายตกเป็นเหยื่อเขากลับถอนจูบและลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับตวาดลั่น

อย่าเห็นผู้ชายอย่างฉันเป็นของเล่น!! นึกจะจูบก็จูบนึกจะทำอะไรก็ทำ ที่เห็นว่าฉัยอ่อนข้อให้ล่ะทำเหิมเกริมรุกเอาๆ ต่อจากนี้ถ้าคิดแม้แต่จะยั่ว...เธอโดนแน่!! ทั้งคู่เลย..ลาสด้วย ห้ามทำอะไรกับฉันนอกจากฉันจะอนุญาต เข้าใจไหม!?”เขาเผลอใส่อารมณ์ไปเต็มที่และพูดออกไปตามที่คิด ให้ตายสิ..ทำไมช่วงนี้ถึงโดนจูบบ่อยนัก ชีวิตเขานี่มันจะส่อแววอีโรติกเข้าไปทุกที

แล้วเรื่องที่เลือดไหลออกจากตา..จะไม่ให้หมอตรวจหน่อยเหรอ?”ริวคว้าแขนเขาเอาไว้ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง รันส่ายหน้าหวือพร้อมกับร่นคิ้ว ริมฝีปากขยับเปิดกระซิบเบาๆกับเพื่อนชาย

จัดการให้ด้วยล่ะ..เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะไปนอนห้องนาย ให้วอล์คนอนห้องฉันแล้วสามสาวนี่ให้นอนอีกห้องที่เหลือ โอเคไหม?ริวถอนใจก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ อ้อ...เอาเสื้อวอล์ค ไม่สิ...คงไม่ยอมแน่ เดี๋ยวฉันเอาเสื้อมาให้ยัยนั่นใส่ ฝากดูด้วยก็แล้วกัน ฉันจะไปทำกับข้าว..

หึ! วิซาร์ด...แกแน่ๆ คนที่ชอบทำให้ชีวิตฉันวุ่นวายแบบนี้ต้องเป็นแกแน่ๆ!!

นายทำเป็นด้วยเหรอ?”ริวร้องเสียงหลง

เป็นสิ ฉันอยู่กับพ่อสองคน..วันไหนถ้าพ่อฉันขี้เกียจถ้าไม่ลงเอยที่พิซซ่าก็ทำกินเอง ไม่งั้นฉันคงไม่รอดมาจนถึงทุกวันนี้หรอก อีกอย่างพ่อฉันก็ทำได้แต่อาหารง่ายๆ ขาดสารอาหารตาย..ไม่สิ นี่เพิ่งจะบ่ายสอง ฉันเข้าเกมดีกว่า...เย็นๆแล้วปลุกด้วยล่ะ ห้ามมวยยัยสองคนนั้นด้วยรันตรงลิ่วเข้าห้องไปอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมาพร้อมกับเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงเลที่ยื่นมาให้เขาและหายลับไปอีกครั้ง

เฮ้อ..แปลกคนริวบ่นเบาๆก่อนจะเดินไปดูอาการของวอล์คที่โดนตวาดใส่

เป็นอะไรรึเปล่าเราน่ะ? แต่ไปจูบแบบนั้นมันก็..นะริวนั่งลงบนโซฟาก่อนจะยื่นเสื้อผ้าให้กับลาสโลว์ที่นั่งมองวอล์คด้วยสีหน้าทำอะไรไม่ถูก หญิงสาวรับเอาไว้ก่อนจะส่งนัยน์ตาสีทองกลมโตที่แฝงแววของคุณนั่นกลับมา

หน้าเหมือนวอล์คแฮะ..

เจ้า..เป็นน้องของพี่ข้างั้นหรือ?”

วอล์คที่นั่งแบะขาก้มหน้ามองพื้นอยู่หันมามองลาสโลว์ก่อนจะพยักหน้าและเช็ดน้ำตาที่รื้นขึ้นออกอย่างลวกๆ เป็นอะไรมากรึเปล่า? คือว่าเมื่อครู่ที่ข้าจูบพี่ข้านั่นก็เพราะ...

เพราะอะไร?”ริวเปรยออกมาสั้นๆ

มีคนบอกข้ามา..ว่าถ้าหากเห็นเลือดไหลออกจากตา จมูก หรือหู ให้ข้า รันมารุ หรือเฟซทำให้พี่ข้าสงบลง ข้าก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง แต่เขาก็บอกว่าให้จูบ..น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดหญิงสาวก้มหน้ากอดเสื้อผ้าในมือแน่น

ใครบอกกัน?”วอล์คเอ่ยถาม

เขาบอกว่าเขา..คือพ่อมดค่ะ

 

 

 

หัวหน้า..ส่งไปแบบนั้นมันจะดีงั้นเหรอ?”เสียงทุ้มห้าวของชายหนุ่มนามวิซาร์ดดังขึ้นมาแข่งกับเสียงรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดจากสองที่มา คนถูกเรียกเพียงไหวไหล่ไม่สนใจก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือของตนอย่างเบื่อหน่าย

โธ่ หัวหน้า...ที่นั่นไม่ใช่ว่ารันมันอยู่คนเดียวนา ยังมีวอล์คกับเพื่อมันอีก..นัยน์ตาคู่คมเบนไปมองยังรูปของบุคคลน่าสงสัยที่ฉายเด่นอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา ภาพของชายหนุ่มผมดำตาคมสีเทาขุ่นนามริว รวินทร์ อินทรอักษร์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณณรงค์ อินทรอักษร์ เจ้าของธุรกิจส่งออกและนำเข้าอุปกรณ์อิเล็คทรอนิคส์รายใหญ่

มันทำให้เขาสงสัยว่ารวยแบบนี้ทำไมถึงมาขอรันอาศัยอยู่ด้วย ไอ้เรื่องครอบครัวเขาจะไปยุ่งด้วยไม่ได้อยู่แล้ว ส่วนข้อมูลที่ได้มานี่ก็แค่ไปหาตามเว็บไซต์ของสำนักพิมพ์ต่างๆแค่นี้ก็ได้มาแล้ว แต่เรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงรู้ว่ารันไม่ได้อยู่คนเดียวงั้นเหรอ? กล้องวงจรปิดไงล่ะ..เพียงแค่เขาขอให้นิคกี้แฮ็คเข้าระบบกล้องวงจรปิด ทำบัตรปลอมให้เขาเพื่อจะเอาเด็กสามคนนั่นไปทิ้งให้คุณพ่อของพวกหล่อนรับผิดชอบ ก็เท่านั้น..ไม่มีอะไรมากมาย

เอ่อ..หัวหน้าคะเสียงของใยไหมดังขึ้น

มีอะไรอีก!?”มานูเอลร้องแหวลั่นหมดความอดทน คนจุดเดือดต่ำหันไปมองยังที่มาของเสียงทันที

พี่รัน..เข้าเกมแล้วค่ะ แถมสภาพของคลื่นสมองยังแปลกไปด้วยค่ะ...มันไม่ใช่ว่าส่งเด็กพวกนั้นไปแล้วความเสถียรของคลื่นสมองจะเพิ่มขึ้นเหรอคะ? นี่มัน...แปรปรวนยิ่งกว่าเดิมอีกนะคะ เป็นแบบนี้อีกไม่เกินหนึ่งเดือนคุณไอริสต้องตื่นขึ้นมาได้แน่ๆเลยนะคะใยไหมกล่าวด้วยสีหน้ากังวล เธอไม่ได้ห่วงเรื่องเกมนี้ แต่เธอเป็นห่วงอาการของเขาต่างหาก เจ้าของกราฟคลื่นสมองสุดบ้าคลั่งนี้

ส่งมาซิ..มานูเอลเพียงออกคำสั่ง วิซาร์ดและนิคกี้ลุกพรึบตรงมายังโต๊ะทำงานของมานูเอลทันที ภาพของกราฟแปลกประหลาดก็โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอของคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของหัวหน้าผู้ดูแล

นี่มันบ้าแล้ว..กราฟคลื่นสมองของคนวิกลจริตมันยังได้ไม่เท่านี้เลยนิคกี้ร้องออกมาขณะที่วิซาร์ดนิ่งเงียบ เขามองไปยังกราฟทั้งสามเส้นที่บ่งเป็นสีน้ำเงิน เขียว ม่วงอย่างเห็นได้ชัด อารมณ์ เหตุผล และความรู้สึก สามอย่างตามลำดับ หากแต่กราฟสีน้ำเงินของอารมณ์นั้นพุ่งสูงขึ้นแทบจะทะลุเพดาน ทั้งๆที่กราฟสีเขียวของเหตุผลและสีม่วงของความรู้สึกยังผลัดกันขึ้นๆลงๆอยู่ในระดับกลางๆ

เขากับมานูเอลไม่ได้พลาด..

ทฤษฎีของฉันกับวิซาร์ดไม่ได้ผิด..เพียงแต่ต้องรอเวลา นี่ยังอยู่ในช่วงบันทึกผล เก็บข้อมูลทั้งหมดมาและตามดูคุณรันเอาไว้ให้ดี ไม่ว่าจะในเกมหรือนอกเกม..ถ้าหากคลื่นสมองของเขามีความเสถียรภาพเมื่อไหร่ เขาอาจจะเป็นตัวอันตรายก็เป็นไปได้นะมานูเอลมองไปยังกราฟในหน้าจอด้วยแววตาเรียบเฉยหากแต่ในใจนั้นกลับยุ่งเหยิงราวกับโดนพายุถล่ม จากการที่กราฟใดกราฟหนึ่งขึ้นไปสูงแบบนั้น อีกสองกราฟที่เหลือกลับไม่มีทีท่าว่าจะลดลง มันกลับเพิ่มขึ้นตาม..

น่ากลัวว่าในไม่ช้ากราฟทั้งสามพวกนี้จะอยู่ในระดับเดียวกัน..

อยู่ในระดับสูงเสียยิ่งกว่าไอริสเสียด้วย...

มานูเอลไล่ลูกน้องตนกลับไปทำงานของตนก่อนจะเปิดกราฟขึ้นมาอีกหนึ่งเพื่อเทียบเคียง บนหัวของกราฟที่เปิดมาใหม่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษเพียงสี่ตัว Iris กราฟของคนๆนั้น..

เส้นสีของกราฟทั้งสามผลัดกันขึ้นลงถี่ยิบเหมือนกับกราฟของรันในตอนแรก..แปรปรวนราวกับพายุ

ใยไหม..ถ้าคุณวอล์คเข้ามาในเกมเมื่อไหร่ให้ตรวจจับคลื่นสมองทำเป็นกราฟส่งมาให้ฉันด้วย ฉันต้องการจะเปรียบเทียบอะไรเสียหน่อย ถ้ามันเป็นไปตามที่ฉันคิด..เราอาจควบคุมไอริสได้..แม้การที่กราฟอารมณ์พุ่งขึ้นสูงอาจจะส่งผลให้มีการแปรปรวนทางด้านอารมณ์ในช่วงแรก แต่เขาก็ไม่อาจจะเสี่ยงให้การถีบตัวของกราฟอื่นๆทำให้รันต้องกลายเป็นคนวิกลจริตไป

รับทราบค่ะหญิงสาวตอบรับไปตามหน้าที่

หากแต่ในหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอกลับมีเพียงกราฟของรันเท่านั้น

อย่าเป็นอะไรไปเลยนะคะ พี่รัน..

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1,284 ความคิดเห็น

  1. #1152 LoliBunSai (@god--me) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 05:10
    ซัก10หน้ากำลังพอดี
    #1152
    0
  2. วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 23:11
    ฮาเร็มๆ555+
    #1079
    0
  3. #1051 เคลวินน้อย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 18:19
    ฮาเร็มจงเจริญ!!!!ครับบ วอล์คสู้ๆๆครับบบบ
    #1051
    0
  4. #929 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:38
    อ๊ากกกก รันน่ารักไปแล้ว!! สาวน้อยมาก...
    #929
    0
  5. #875 preaw231 (@preaw231) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 18:57
    รันน่ารักอะ>_<
    #875
    0
  6. #812 -OSH- (@martyni01) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 16:35
    อย่าเลือกใครเลยเถอะนะ ถ้าเลือก 1 คน อีกหลายคนที่เหลือคงเสียใจน่าดู 

    เพราะฉะนั้นนะ (ฮึๆๆๆๆ ฮี่่่ๆๆๆๆๆ) รวบมาทั้งหมดนั่นละ
    #812
    0
  7. #751 Thanathos (@Thanathos) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 19:51
    น้องสาวของผมไม่น่ารักขนาดนี้หรอก
    #751
    0
  8. #747 hifive (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 10:42
    ไม่อยากให้ใครเสียใจอ่ะ เอามันให้หมดเป็นจอมมารซะเปล่าปล่อยให้หลุดมือก็เสียชื่อแย่เลย
    #747
    0
  9. #701 ★SHIRAZ'II★ (@chwly) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 01:23
     น่ารักอ่ะ รัน :)
    #701
    0
  10. #396 Aburame_Shino (@Nara_nicharee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 16:08
     น่ารักจริงๆ  เลยอ่า อิอิ ซิลคอน ๆ บราคอน ๆ

    55
    #396
    0
  11. #395 [N]ature (@xaouiceza1) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2554 / 06:44
    เป็นน้องสาวที่สุดยอดจริงๆ พระเอกเราจะเจ้าเสน่ห์ไปไหนเนี่ย ไปไหนๆใครๆก็รัก ใครๆก็หลง ขนาดริวยังแทบเผลอใจไม่ได้เลย(เฮ้ย! ไม่ใช่และ) ริวคงงงน่าดู นี่มันน้องสาวพี่ชายประเภทไหนวะเนี่ย! ป่านนี้คงสับสนนำมาจิ้นเรื่องใต้สะดืออยู่ชัวๆ +_+
    #395
    0
  12. #394 Dreamever (@mine1538) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 14:08
     ถ้าไรเตอร์ไม่อยากเอาฮาเร็ม ก็อย่าหาตัวเลือกมาเยอะขนาดนี้สิค๊า

    สนุกมากค่ะ~
    #394
    0
  13. #393 DeathLaw (@deathlawend) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 11:16
    ค้ำคอร์สุดยอด!!!!!!!
    #393
    0
  14. #392 kill.tale (@future1996) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 00:56
    พึ่งเคยเจอแนวพี่น้องเลยอยากอ่าน
    #392
    0
  15. #391 ๏•HadeS•๏ (@zerotee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 21:25
     ไม่ฮาเร็ม งั้นเราเชียร์วอล์คก็ได้ฟะ เหอๆ
    #391
    0
  16. #390 loliz (@neospobkap) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 16:57
    ไรเตอร์ ไม่วอล์ค ม่ายอ่าน นา (ล้อเล่น) น้ำมันมาแล้วครับพี่น้อง
    #390
    0
  17. #389 เทวดาเเปลงกาย (@malons) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 11:43

    ขำๆๆๆๆๆๆ
    สนุกมากมายค่า

    #389
    0
  18. #388 gadion (@nasasa45) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 11:33
     วอล์คๆๆๆๆสู้ๆๆๆ

    #388
    0
  19. #387 gokutara (@pigpig808) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 10:23
    ฮาเร็มค่ะๆๆๆๆ
    #387
    0
  20. #386 Horiel (@horza) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 09:26
    ฮาเร็มๆๆๆ
    #386
    0
  21. #385 Mr.BlackList (@tueykonon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 09:22
    สวดยอดสนุกมากมายครับนางเอกต้องวอล์คเท่านั้น
    #385
    0
  22. วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 07:54
    ขอนางเอกคือวอล์ตตรับคนอื่นไม่เหมาะ
    #384
    0
  23. #383 Fateจัง (@kitti741) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 07:49
     งืมๆ พี่ไรเตอร์ขยันอะ มีตอนใหม่มาอีกแล้ว 
    แถมพี่รันเราเปิดทางให้วอล์คลุยได้อีกอะ อิ อิ
    #383
    0