God Presentiment Online ภาค สงครามเทียมเทพ

ตอนที่ 17 : บทที่ 5 หนึ่งวันที่วุ่นวาย : ก่อนพายุจะมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    8 ม.ค. 57

บทที่ 5 หนึ่งวันที่วุ่นวาย
ช่วงที่สาม ก่อนพายุจะมา

 

“รัน––”

“หืม?”

“แบบนี้มันออกจะไม่โจ่งแจ้งไปหน่อยเหรอ?”

เขาอดที่จะหัวเราะไม่ได้กับท่าทีของเด็กสาวตรงหน้าของเขาที่บัดนี้ละทิ้งซึ่งบุคลิกห้าวๆลุยๆไปจนเหลือเพียงสาวน้อยแรกแย้มที่ไม่ประสีประสากับความรัก รันมองทิวลิปที่จ้องสวนกลับมาก่อนจะยิ้มหวาน เขายกมือขึ้นดึงปลายจมูกที่เชิดรั้นของอีกฝ่ายเป็นการหยอกล้อก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาหน้าท้องของอีกฝ่ายทันที

ใช่แล้ว.. เขากำลังนอนตักของเธออยู่

“ก็ทิวลิปบอกว่ารักรันที่สุดในโลกเลยนี่นา รันก็เลยทำอะไรไม่ถูก วิงเวียนศีรษะคล้ายจะเป็นลม ก็เลยต้องขอนอนตักทิวลิปจนกว่าจะหายมึนไงครับ?”รันยิ้มร่าแล้วจึงปรือตาลงมองอีกฝ่าย พอมาอยู่ใกล้ๆแบบนี้แล้วเขาจึงเริ่มมองทิวลิปอีกครั้ง

เธอจัดอยู่ในเกณฑ์บอบบางน่าทะนุถนอมมากกว่าสวยหรือว่าน่ารัก ด้วยส่วนสูงที่อยู่ประมาณปลายคางของเขากับท่าทางที่เหมือนลูกแมวนั่น ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าพร้อมที่จะพังทลายลงทุกเมื่อถ้าหากลงไม้ลงมือหรือทำอะไรรุนแรงโดยไม่ยั้งคิด..?

อะไรทำให้เขารู้สึกแบบนั้นกัน?

เขาเพิ่งรู้จักเธอได้ไม่ถึงวันดีแล้วทำไมร่างกายของเขาถึงคุ้นเคยกับเธอราวกับรู้จักกันมาเป็นสิบๆปีกัน? เรื่องนั้นคือปัญหาข้อแรกและข้อเดียวที่เขาถามตัวเองเรื่องของเด็กสาวคนนี้ ไม่มีอะไรในตัวเธอที่เขารับไม่ได้ เพียงแต่ว่าเขาในตอนนี้นั้นยังมีเรื่องราวให้ต้องจัดการอีกมากมาย

จะให้หยุดอยู่กับเธอคนนี้ตลอดไปเห็นทีคงจะยาก

ไม่.. ไม่ใช่ว่าเขาจะไปหาผู้หญิงอื่นนอกจากเธอ แต่เขายังมีน้องสาวที่คอยกวนประสาทอยู่อีกตั้งหนึ่งคน ถ้าหากเขาอยากจะเรียกทิวลิปว่าแฟนได้อย่างเต็มปากเต็มคำ เขาจะต้องจัดการเรื่องของโรสแล้วก็ทำให้วอล์คยอมเพลาๆเรื่องบราค่อนซิสค่อนลงบ้างเสียก่อน

“ทิวลิป ฉันสงสัยมาตั้งแต่ตอนที่เราเจอกันแล้วนะ.. เราเคยเจอกันมาก่อนจริงๆรึเปล่า?”เธอขยับยิ้มก่อนจะเลื่อนนิ้วชี้ลงมากดไว้ที่ริมฝีปากของเขา นัยน์ตาสีม่วงเข้มของเธอทอประกายวาววับเพิ่มขึ้นทุกเวลาที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ มีเพียงความขี้เล่นเหลืออยู่ในแววตาของเธอเท่านั้น

“ไว้ถึงเวลาแล้วเดี๋ยวเราจะบอกรันเองนั่นแหละน่า นั่นคือถ้าถึงตอนนั้นแล้วรันยังนึกเรื่องของเราไม่ออกล่ะก็นะ”ประธานสาวแห่งอินเทอร์นัลเทคฯคลี่ยิ้มเผล่และก้มหน้าลงมาประทับจุมพิตที่หน้าผากของเขา ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้เธอถอนจูบออกและค่อยๆพรมจูบไล่ลงมาที่แก้มอย่างถือสิทธิ์

“เอ่อ..?”

“ไว้เจอกันอีกทีในเกมนะรัน รันลืมไปรึเปล่าว่าวันนี้นอกจากเดทแล้วเรามาทำอะไรกัน?”แม้ว่าสัญญาที่ว่าเป็นแฟนกันหนึ่งวันจะจบลง แต่สีหน้าและแววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความคึกคักและความหวังจนเขาต้องลบหวาดหวั่น

“บัตรคอนเสิร์ตสินะ จะว่าไปแล้วฉันก็ต้องไปแล้วสิ”ชายหนุ่มว่าก่อนจะลุกขึ้นจากหมอนที่นุ่มที่สุดเท่าที่เขาเคยนอนหนุน ทว่าเหมือนกับเจ้าของหมอนนั้นจะยังไม่อยากให้เขารีบลุกขึ้นเท่าไหร่นัก ทิวลิปกดปลายคางของเขาลงไม่ยอมให้เขาลุกขึ้นหนีหายไป

“เราอยากจะเสียจูบแรกให้รันตอนที่รันจำเราได้หรอกนะ แต่.. ถ้าไม่จองเอาไว้ก่อนเดี๋ยวเราจะโดนแย่งไปนี่สิ เหะๆ เพราะฉะนั้น..”นัยน์ตาสีทองเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มหลับตาปี๋รอรับจุมพิตแสนหวานจากอีกฝ่าย

ทว่ารอแล้วรอเล่า สิ่งที่เขารอคอยก็ไม่มาถึงเสียที..

“อ๊ะ.. โอ้ว––”รันรู้สึกได้ถึงคอเสื้อยืดของเขาที่ถูกดึงลงไปจนเห็นกระดูกไหปลาร้าทั้งหมด พร้อมกับริมฝีปากของอีกฝ่ายที่สัมผัสลงที่ผิวเนื้อโดยตรง ต่อเนื่องจากสัมผัสนุ่มนิ่มคือความเจ็บปวดที่ไม่บอกกล่าวล่วงหน้าจากเด็กสาวผู้ที่อยู่เหนือกว่า

ผ่านไปเกือบนาทีของสวรรค์ในนรก ทิวลิปก็ถอนจูบออกพร้อมกับลมหายใจหอบถี่ เพียงแค่ฝากฮิคกี้เอาไว้เธอถึงกับหายใจไม่ทัน เขาได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเสียไม่ได้กับมือใหม่ในเรื่องรักๆใคร่ๆตรงหน้าของเขานี้ก่อนจะรั้งศีรษะของอีกฝ่ายลงมาจุมพิตที่หน้าผาก

“ไว้เจอกันอีกทีนะ ทิวลิป”

หลังจากโคลงศีรษะของอีกฝ่ายไปมาด้วยความเอ็นดูเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับยื่นบัตรคอนเสิร์ตปึกหนึ่งที่ถูกมัดเอาไว้ด้วยหนังยางให้กับเธอ โดยยังไม่วายที่จะเลื่อนมือไปจิ้มเบาๆที่แก้มของอีกฝ่ายโดยไม่ได้ขออนุญาตจนต้องถูกหยิกกลับมาที่หลังมือ

“รีบๆเข้าเกมด้วยนะ เราจะรอ”

“จ้า”

ทว่ายังไม่ทันทีเขาจะหันหลังก้าวเดินจากไป มือของเขาก็ถูกคว้าเอาไว้พร้อมกับถุงขนมที่อีกฝ่ายยัดใส่มือ ทิวลิปเสตามองด้านข้างไม่สบตาขณะพยายามคิดหาข้ออ้างที่จะให้เขารับขนมเค้กหลากหลายชนิดในกล่องภายในถุงนั้นไป

“ฝากให้วอล์ค..นะ?”

“อ..อื้ม ฝากให้วอล์ค งั้นเราไปก่อนนะ”รันมองไล่หลังทิวลิปที่วิ่งหนีเข้าไปเสียดื้อๆกันจะนึกขึ้นได้ว่าทั้งเขาทั้งเธอต่างลืมบอกลากันทั้งคู่ ชายหนุ่มยกยิ้มกริ่มก่อนจะนำโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาคนที่เพิ่งจากกันไปเมื่อครู่ในทันที

/“มีอะไรอีกอ่า? หืมๆ?”/

“ลืมบอกบ๊ายบายน่ะ”

/“งืม.. ไม่เอาไม่บ๊ายบาย บอกบ๊ายบายแล้วมันเหมือนว่าจะไม่ได้เจอกันอีกเลยอ่า”/ รันต้องลอบปวดหัวกับตรรกะแปลกๆของทิวลิปก่อนจะส่งเสียงครางอืมกลับไปแทนที่จะพูดอะไร แน่นอนเจอสถานการณ์แบบนี้เขาพูดอะไรไม่ออกหรอก!

“งั้น..ฉันวางก่อนนะ?”

/“จ้า”/ เสียงที่ตอบกลับมานั้นฟังดูยั่วยวนอย่างที่เขาไม่เคยคิดว่ามันจะหลุดออกมาจากริมฝีปากของเด็กสาวคนนี้ ทว่ารอจนเกือบนาทีแล้วกลับไม่มีใครคิดที่จะกดวางสายเลยแม้แต่คนเดียว

“ไม่วางเหรอ?”

/“รันวางก่อนสิ”/

ชักจะ..เหมือนเวลาที่คนเป็นแฟนกันโทรหากันแล้วสิ?จนแล้วจนรอดเขาก็ต้องวางสายไปก่อนอย่างช่วยไม่ได้ รันหัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าแล้วจึงเดินลงจากสวนพฤกษชาติแห่งนี้ทันที ตอนนี้เวลาบ่ายสามโมงส่วนคอนเสิร์ตของวอล์คเริ่มห้าโมงตรง เขาพอจะมีเวลาไปถึงที่นั่นราวๆชั่วโมงกว่าๆเผื่อรถติดและมีเวลาเตรียมเพลงอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง

“ก็ขอให้รถไม่ติดแล้วกันนะ”

ชายหนุ่มโบกมือเรียกแท็กซี่ก่อนจะบอกจุดหมายปลายทางของตัวเองไปอย่างไม่เร่งรีบ เพราะต่อให้สายอย่างไรเขาก็ยังแต่งเนื้อเพลงให้เสร็จบนรถแท็กซี่ได้ไม่ยากนัก

รันถอนหายใจและมองกระดาษโน้ตเพลงในมืออย่างชั่งใจ ตาบอกให้เขาแต่งเนื้อร้องออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อวอล์ค ทิวลิปเองก็ช่วยให้เขาปลอดโปร่งขึ้นเยอะ บางทีถ้าหากเป็นเขาตอนนี้ เนื้อเพลงมันอาจจะไม่มี ไคโร สอดแทรกอยู่เลยก็เป็นได้..

เอาก็เอาวะ..

เขาใช้เวลาในการคิดเนื้อร้องอยู่บนรถแท็กซี่ประมาณหนึ่งชั่วโมงจนถึงที่หมาย เขาไม่ได้สังเกตสภาพโดยรอบเลยแม้แต่น้อยว่าตอนนี้รอบๆโดมที่ใช้เป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตนั้นมีคนมากมายขนาดไหน รันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหยิบเอาบัตรคล้องคอที่วอล์คให้เอาไว้มาสวมและเดินตรงไปยังพนักงานที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าหน้าที่ของทางค่ายเพลง

ชายหนุ่มชี้นิ้วไปที่ป้ายแขวนคอของตัวเองก่อนที่อีกฝ่ายจะขมวดคิ้ว

“ต้องมีบัตรถึงจะเข้าได้ครับน้อง มุขเก่าแล้วล่ะ”

สตั๊นสามวิ...

รันยกมือขึ้นเกาแก้มก่อนจะควานหาโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาน้องสาวของตัวเองที่เป็นเจ้าของคอนเสิร์ตทันที ถ้าหากเขาเข้าไปด้วยป้ายวิเศษนี่ไม่ได้เขาก็ต้องหาหลักฐานอื่นมายืนยันตัวเองว่าเขาเป็นวีไอพีที่สามารถเข้าไปหลังเวทีได้ แน่นอนว่าเสียงวอล์คนั้นน่าจะใช้ได้ ถ้าหากพี่ชายคนนี้ไม่มีจินตนาการเลิศล้ำคิดว่าเป็นแค่คนเสียงเหมือนล่ะก็..

/“ว่าไงคะพี่รัน อยู่ไหนแล้วเหรอคะ?”/

“อยู่ที่ทางเข้าน่ะ ก็เข้าไม่ได้แหละ.. บัตรที่เราให้พี่มาเหมือนจะโดนกล่าวหาว่าเป็นของเก๊ยังไงก็ไม่รู้สิ”เขาได้ยินเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังลั่นจนต้องเอามือถือออกห่างจากหูครู่หนึ่ง รันเบ้หน้ามองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งหนึ่งก่อนจะนำมันกลับมาแนบหูอีกครั้ง

“แล้วจะให้พี่ทำไงล่ะ? คุยกับคุณพนักงานเขาให้หน่อยได้ไหม?”

/“ไม่ล่ะค่ะ พี่เขาคงไม่เชื่อหรอก เดี๋ยวหนูขอให้ผู้จัดการหนูไปรับนะคะ พี่รันก็อย่าหมดหวังซะล่ะ พยายามเข้านะคะ”/ ว่าแล้วก็ตัดสายจากไปเสียดื้อๆ ทิ้งให้เขาต้องเผชิญสายตาจากชายวัยกลางคนหน้าดุตรงหน้าที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างเคร่งครัด

“ตกลงถ้าผมบอกว่านี่บัตรจริงยังไงพี่ก็จะไม่ให้เข้าใช่ไหม?”

“มุขบัตรสต๊าฟมันเก่าแล้วนะน้อง เดี๋ยวนี้มันไม่มีใครกล้าเล่นกันแล้วล่ะ ถ้าอยากเข้าไปก็หาคนที่ขายบัตรหน้างานเถอะ”น้ำเสียงของอีกฝ่ายนั้นช่างดูไร้น้ำใจ รันยืนนิ่งก่อนจะคิดหาถึงวิธีอื่นฆ่าเวลารอผู้จัดการของวอล์คที่จะมาพาเขาเข้าไป

“งั้นถ้าผมเป็นพี่ชายของวอล์คล่ะ?”

“วอล์คมีพี่ชายที่ไหนกัน”

ก็ยืนหัวโด่อยู่นี่ไงเล่า!’

“อ้าว.. นี่พี่ยังไม่เชื่อผมอีกงั้นเหรอ? ผมเป็นพี่ชายของวอล์คจริงๆนะ พวกเราพลัดพรากจากกันไปตั้งหลายปีจนเธอส่งบัตรนี่มาให้ผมแล้วบอกให้มาหาวันนี้ พี่จะไม่เชื่อผมจริงๆเหรอ? พี่จะขัดขวางพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันเกือบสิบปีด้วยเหตุผลโง่ๆที่แค่บอกว่ามุขมันเก่างั้นเหรอ...? พี่ยังเป็นคนอยู่รึเปล่า?”

แท่น..แทน แท๊น! รางวัลดารานำแสดงชายยอดเยี่ยมปีนี้ได้แก่... รัน!!!

“อึก...”

“พี่ดูสิ สีตาของผมกับวอล์คเหมือนกันเลยเห็นไหม..ดูสิๆๆ เห็นรึเปล่า?”เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของชายตรงหน้า เขาจึงรีบเร่งใส่ไฟเข้าไปอีกโดยแสดงสีตาที่ไม่เหมือนใครของทั้งเขาและวอล์คที่ได้มาจากทางแม่ให้เป็นหลักฐานชั้นหนึ่ง

“คุณรันคะ.. เลิกแกล้งเขาได้แล้วค่ะ”เสียงพุดกลั้วหัวเราะของหญิงสาวดังขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้เขาหันไปมอง การที่อีกฝ่ายรู้จักชื่อของเขาได้นั้นจะต้องแสดงว่าเธอคนนี้คือผู้จัดการของวอล์คอย่างแน่นอน หญิงสาวผู้มาใหม่อยู่ในชุดสูทเป็นทางการให้อารมณ์นักธุรกิจสาวเต็มที่ หากไม่มีกระดานพลาสติกที่ดูเหมือนจะเป็นคิวคอนเสิร์ตและบัตรห้อยคอแบบเดียวกับเขาคล้องอยู่ที่คอล่ะก็เขาจะนึกว่าเธอคนนี้เป็นนักธุรกิจมากกว่าผู้จัดการไอด้อลเสียอีก

“เอ่อ คุณใหม่ รู้จักเหรอครับ?”

“เขาเป็นพี่ชายของวอล์คจริงๆ แต่ตัดตรงที่พลัดพรากกันหลายสิบปีออกไปด้วยนะ เรื่องนั้นคุณรันเขาโม้ล้วนๆ”เธอโบกมือให้กับลูกน้องไหวๆก่อนจะหันมามองเขาและส่ายหน้าเล็กน้อย นั่นทำให้รันต้องหลุดขำออกมาและค้อมศีรษะขอโทษชายตรงหน้า

“เอ่อ คุณพี่ชายของคุณวอล์ค ต้องขอโทษจริงๆนะครับ”

“อ่า.. ผมก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันครับ ฮ่ะๆๆ”

รันว่าเสียงอ่อนก่อนจะเดินตามหลังผู้จัดการสาวที่นำเข้าไปในประตูที่มีป้าย Staff Only แปะอยู่ไปอย่างรวดเร็ว เขาเดินตามหลังเธอไปเงียบๆโดยไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่น้อย ทุกก้าวที่เดินเข้าไปคือทุกก้าวที่อากาศรอบด้านเย็นลง ไม่ใช่บรรยากาศที่เย็นลงแต่เป็นอุณหภูมิที่ลดลง เขาเริ่มไม่อยากเถียงแล้วว่าในฮอลล์สำหรับจัดคอนเสิร์ตแอร์มักจะหนาว

“เอ่อ.. ขอบคุณที่ดูแลวอล์คเป็นอย่างดีนะครับ”

หญิงสาวเบื้องหน้าของเขาหยุดเท้าก่อนจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม

“พี่เองต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณรัน ถ้าไม่ได้เพลงเดบิวต์เพลงที่สองของคุณรัน วอล์คคงมาได้ไม่ถึงขนาดนี้หรอกค่ะ”รันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับคำพูดของอีกฝ่าย เพลงเดบิวต์เพลงแรกของวอล์คนั้นแม่ของพวกเขาเป็นคนแต่งให้ ส่วนเพลงที่สองนั้นเป็นเพลงที่เธอขอให้เขาแต่งเพื่อใช้ในมินิคอนเสิร์ต

การตอบรับมันดีก็จริงอยู่.. แต่คนที่พาวอล์คมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เขา

แต่เป็นตัวเธอเองต่างหาก

“ผมไม่ได้ทำอะไรนอกจากแต่งทำนองให้เธอเองนะครับ เนื้อร้องก็เปลี่ยนใหม่เกือบหมดเลยด้วย ก็ผมแต่งคล่องแค่ภาษาอังกฤษนี่นา”ผู้จัดการสาวมองพี่ชายคนสำคัญของนักร้องในความดูแลของเธอตาปริบๆ หญิงสาวดันกรอบแว่นของตนขึ้นเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ

“ถ้าไม่มีคุณรัน วอล์คก็คงไม่คิดจะเข้าวงการหรอกค่ะ”

“ครับ?”

“คุณรันไม่รู้ว่าสาเหตุที่วอล์คเข้าวงการ.. คือเพลงของคุณไคโรเหรอคะ?”

“เพลงที่ผมแต่ง?”รันทวนคำของอีกฝ่ายในความเข้าใจของตน หากสาเหตุที่วอล์คเข้าวงการเป็นเพราะเพลงของไคโรที่เขาแต่งล่ะก็ ปัญหาต่อมาคือเพลงที่เขาแต่งให้กับไคโรไปส่งผลอะไรให้น้องสาวของเขาคิดอยากเป็นนักร้องขึ้นมากัน?

“ทำไมล่ะครับ?”

ผู้จัดการสาวเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆด้วยความประหลาดใจ

ตามด้วยรอยยิ้มมีเลศนัยที่เขาไม่ชอบนัก

“เอาเป็น.. น้องสาวขี้อิจฉา น่าจะเหมาะนะคะ”เธอหันหลังให้เขาก่อนจะเริ่มเดินต่อ และยังไม่วายส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆมาให้เขาได้ยินอีกต่างหาก น้องสาวขี้อิจฉา? วอล์คอิจฉาไคโร เพราะอย่างนั้นเลยขอให้เขาแต่งเพลงให้อย่างนั้นเหรอ?

จริงด้วยสินะ.. ถ้าไม่เป็นนักร้องแล้วจะเอาข้ออ้างที่ไหนมาขอเพลงจากเรากัน?

“ตอนนี้กำลังซ้อมใหญ่กันอยู่ อยากไปดูไหมคะ?”

พออีกฝ่ายพูดขึ้นมานั่นก็ตอบคำถามถึงเสียงเพลงที่ดังมาแว่วๆตลอดเวลานี่ รันไม่ตอบ เขาเพียงแต่พยักหน้าและเดินตามอีกฝ่ายไปเงียบๆโดยไม่ลืมมองสำรวจสองข้างทางที่มีเจ้าหน้าที่เดินสวนไปมาหลากหลายไม่ซ้ำหน้า ทุกคนที่เดินผ่านไปมานั้นหันมามองเขาแทบทุกคน แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม เขาไม่คิดจะเสียเวลาตรองดูให้เปลืองสมอง

เวลาทุกวินาทีในตอนนี้มีค่ากับการแก้ไขเนื้อเพลงให้สมบูรณ์แบบที่สุด..

“เอ่อ.. คุณผู้จัดการครับ”

เสียงเรียกจากชายคนหนึ่งทำให้หญิงสาวที่เสมือนมีอำนาจมากที่สุดในที่นี้หันไปหา เขาเองก็เช่นกัน สีหน้าเป็นกังวลของชายในชุดสีดำพร้อมกับป้ายสต๊าฟคล้องคอแบบเดียวกับเขาขมวดคิ้วมุ่นและกล่าวเรื่องที่อาจเป็นปัญหาออกมารายงานกับผู้จัดการสาว

“มือกีต้าร์ประสบอุบัติเหตุมาไม่ได้ครับ”

“....ไม่มีใครเล่นแทนได้เลยเหรอ?”ประโยคปฏิเสธคือคำตอบของคำถามจากชายคนนั้นซึ่งทำให้ผู้จัดการสาวหน้านิ่วคิ้วขมวด หากไม่มีมือกีต้าร์แล้วจะเริ่มคอนเสิร์ตได้อย่างไรกัน หากเป็นมือคีย์บอร์ดก็ยังพอว่าไปอย่าง แต่นี่คือมือกีต้าร์ที่จะต้องเล่นโซโล่หลายเพลง ถ้าฝีมือไม่ถึงจริงๆมีหวัง..

คอนเสิร์ตจะล่มตั้งแต่ยังไม่เริ่ม!

“...”

รันเบ้ปากเกาแก้มด้วยความอึดอัด

เขาเป็นพี่ชายของนักร้องดัง จะปล่อยให้คอนเสิร์ตของน้องสาวสุดที่รักพังไม่เป็นท่าแบบนี้ ในฐานะของพี่ชายแล้วเขาควรที่จะช่วยเหลือทุกๆทางเท่าที่จะทำได้เพื่อให้คอนเสิร์ตของน้องสาวดำเนินไปได้ด้วยดีและจบลงด้วยเสียงปรบมืออันดังสนั่น

“ผมเล่นให้ก็ได้นะ กีต้าร์น่ะ”

“เอ๋?”

 

 

“ตกลงว่าพี่รัน.. กลับไปแล้วเหรอคะ?”

วอล์คกล่าวถามผู้จัดการของเธอด้วยสีหน้าเซื่องซึม พี่ชายคนเก่งที่เธออยากให้เขามาฟังเพลงของเธอในวันนี้มากกว่าใครกลับไปโดยไม่แม้แต่จะพบหน้าเธอแบบนี้มันก็น่าน้อยใจแย่ ไอด้อลสาวเจ้าของงานคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งนี้ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับความกดดันจากหลายๆทาง จะให้เธอมีเวลาพักใจกับพี่ชายที่เธอรักยิ่งบ้างสักสองสามนาทีไม่ได้เลยหรือ?

“แต่เพลงของเราเสร็จแล้วนะวอล์ค คุณรันมีของขวัญเซอร์ไพรส์เตรียมไว้ด้วยล่ะ”

เธอได้แต่ปล่อยให้ผู้จัดการของเธอรุนหลังพามานั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะที่วางแล็ปท็อปส่วนตัวของเธอเอาไว้อยู่ ที่ตรงกลางหน้าจอสีหวานคือไฟล์วีดีโอที่เธอไม่คุ้นที่มา เธอไม่เคยเห็นชื่อมันและก็ไม่คิดว่าจะมีใครมายุ่งกับของส่วนตัวของเธอได้

“เซอร์ไพรส์ของพี่รัน?”

“เดี๋ยวก็รู้จ้ะ พี่ไปก่อนนะ พยายามจำเนื้อเพลงให้ได้ล่ะ เดี๋ยวช่างจะมาแต่งหน้าให้ สู้ๆนะจ๊ะ”ผู้จัดการส่วนตัวของเธอลูบผมเธอครั้งหนึ่งเพื่อให้กำลังใจก่อนจะผละออกไปจากห้องพักของเธอไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ ทิ้งให้ไอด้อลสาวได้แต่มองชื่อไฟล์วีดีโอนั้นด้วยความลุ้นระทึก เธออยากรู้เสียแล้วว่าเซอร์ไพรส์ของรันนั้นจะเป็นเช่นไร

ไม่รอช้าให้เสียเวลาไปเปล่า วอล์คขยับเมาส์คลิกเปิดไฟล์นั้นขึ้นมาทันที

//โย่ว ถ้าเห็นคลิกนี้แสดงว่าพี่อาจจะไม่ได้อยู่กับเราแล้ว..//

“เอะ? พูดซะอย่างกับว่า..”

//ฮ่าๆๆ แหม่ พูดอย่างกะจะลาไปตาย เรานี่ใจร้ายเหมือนกันนะวอล์ค ไม่ยอมให้ทำนองเพลงพี่ทั้งๆที่มีอยู่ในเครื่องน่ะ// ในคลิปวีดีโอที่ทุกอย่างเป็นสีดำมีเพียงเสียงของรันที่หยุดไม่ให้เธอกรอข้ามไปยังจุดที่มีเนื้อหาน่าสนใจกว่านี้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เสียงของเขาสำหรับเธอมันก็ฟังดูสุดยอดที่สุดอยู่ดีนั่นล่ะ

อา.. นี่รึเปล่านะ Eargasm?’

ไอด้อลสาวรีบกระวีกระวาดควานหาเฮ้ดโฟนในกระเป๋าสะพายของเธอมาเสียบเข้ากับแล็ปท็อปอย่างรวดเร็วด้วยความต้องการที่จะฟังเสียงของเขาในแบบ Full HD 1440p และแล้วอาการลุกลี้ลุกลนก็หายไปพลันเมื่อเสียงของเขาดังขึ้นที่ข้างหู

//โทษทีนะที่ไม่ได้อยู่ฟังเพลงน่ะ แต่ระดับน้องสาวคนเก่งของพี่แล้ว คอนเสิร์ตครั้งนี้จะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน แล้วก็.. พี่ว่าเพลงที่เพิ่งแต่งได้ไม่นานก็คงจะไม่มีเอ็ฟเฟ็กต์หรืออะไรไว้ดึงดูดผู้ชมเท่าไหร่ พี่ก็เลย.. อะนะ ใช้ Private Room ช่วยนิดหน่อย..//

วอล์คเลิกคิ้วน้อยๆเมื่อได้ยินเขาพูดถึงโปรแกรมอำนวยความสะดวกด้วยการใช้คอมพิวเตอร์ควบคู่ไปกับเครื่องอ่านคลื่นสมอง PR(Private Room)ช่วยให้สามารถทำอะไรหลายๆอย่างในเวลาอันสั้นได้อย่างรวดเร็วและสมบูรณ์แบบ เธอชักเริ่มสงสัยแล้วสิว่าเซอร์ไพรส์ของเขาจะเป็นอย่างไร

//เพลงนี้ พี่แต่งให้วอล์คคนเดียวนะ//

แผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ มันทำให้เธอต้องปิดปากนิ่งเงียบและจ้องมองภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอแล็ปท็อปเบื้องหน้าไปโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก เสียงทุ้มนุ่มที่ดังแผ่วๆตลอดเวลาที่ข้างหู ค้างคาอยู่ในหัวและสะท้อนไปมาในจิตใจของเธอเรื่อยๆอย่างไม่รู้เบื่อ เธอไม่อาจหักห้ามใจตัวเองไม่ให้นึกถึงพี่ชายใจร้ายที่หนีกลับไปก่อนโดยไม่ฟังเพลงของเธอได้เลยแม้แต่วินาทีเดียวเมื่อเพลงเริ่มขึ้น

ทำนองเดิมที่เธอฟังจนคุ้นหู บัดนี้มันกลับฟังดูแปลกไปเมื่อเขาใส่เนื้อร้องลงไป

เนื้อหาของมันฟื้นฟูกำลังใจที่เหือดหายของเธอทั้งหมดกลับมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ ที่ว่ากันว่าหนึ่งคำหวานของคนที่เรารักมีค่ายิ่งกว่าทองคำเห็นทีว่าจะจริงสำหรับเธอ วอล์คยิ้มออกมาก่อนจะฮัมเพลงตามไปด้วยอย่างลื่นไหล มันไม่ใช่พรสวรรค์แต่เนื้อเพลงของเขานั้นมีความหมายจนเธอจำได้แทบทุกคำต่างหาก ช่วงเวลาไม่ถึงชั่วโมงนี้เธอจะจำเพลงๆนี้ของเขาให้ขึ้นใจเลยทีเดียว

“พี่รัน.. เหะๆๆ”

 

“ฮะ..ฮัดเช้ย!

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ?”นั้นแม้จะเป็นคำถามที่แสดงออกถึงความเป็นห่วง แต่ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ต่อให้เป็นเขาก็ไม่อาจบอกออกมาไปได้ว่าเป็น รันส่ายหน้าเบาๆก่อนจะปรับสายกีต้าร์ที่คล้องอยู่กับตัวนี้อย่างใจเย็น เขาจะไม่ยอมเสี่ยงให้คอนเสิร์ตของวอล์คล่มเพราะเด็ดขาด

“แอร์เย็นนิดหน่อยน่ะครับ”

สต๊าฟหนุ่มที่ยุ่งอยู่กับแอมป์ที่ห่างไปจากข้างหลังของเขาไม่ไกลนักพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปทำงานของตนเองต่อ ชายหนุ่มผู้อาสามาเป็นมือกีต้าร์เฉพาะกิจเพียงยกมือขึ้นดึงฮู้ดลงให้ปิดหน้ามากขึ้น เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งแล้วจึงวางกีต้าร์ลงกับขาตั้งใกล้ๆเมื่อใกล้ถึงเวลาที่ผู้จัดการของวอล์คได้บอกไว้เต็มที

รันค่อยๆเดินก้มหน้าลงให้มากที่สุดเพื่อทำตัวให้กลมกลืนไปกับความมืดของพื้นที่หลังเวทีหลบหนีจากสายตาของวอล์คที่กวาดมองมาพร้อมกับกล่าวทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม อีกไม่นานแล้วกว่าคอนเสิร์ตจะเริ่ม

ที่ยิ้มได้แบบนั้นก็หวังว่าจะจำเนื้อเพลงได้หมดล่ะนะ

รันกระชับเสื้อกันหนาวตัวนอกที่ได้มาจากผู้เชี่ยวชาญเรื่องคอสตูมที่มาช่วยในคอนเสิร์ตครั้งนี้แน่นเพื่อขจัดความหนาว เขาชักเริ่มสงสัยแล้วสิว่าเสื้อบางๆที่วอล์คสวมอยู่ในตอนนี้มันจะช่วยให้เธออบอุ่นขึ้นมากได้สักเท่าไหร่กัน

เหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่ม

และเหลือเพียงอีกไม่ถึงชั่วโมงที่เขาจะต้องพบกับเธอ

มันเหมือนว่ายิ่งหนีกลับยิ่งเจอ ไม่ว่าเขาจะพยายามลืมเธอสักเท่าไหร่ พระเจ้าก็ช่างพยายามหาทางให้เธอเดินเข้ามาในชีวิตของเขาได้เสียทุกครั้งไป แม้จะมีสถานะต่างกันมากแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่เขาเห็นเธอ ดอกไม้หอมที่มีหนามแหลมซึ่งไกลเกินเอื้อม เขาก็อดไม่ได้ที่จะเจ็บช้ำทุกครั้งไป

รันหลุบตาลงมองคิวเพลงในกระดาษที่เขาถืออยู่ก่อนจะต้องเม้มปากแน่น

“ไคโร ใครจะไปรู้เล่ามายายนั่นจะอยู่ในคอนเสิร์ตของวอล์คด้วย”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1,284 ความคิดเห็น

  1. #926 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 09:56
    รันโมเอ้ >< อ๊ากกก ไอริสกับรันนี่น่ารักจริงๆ!
    #926
    0
  2. #872 preaw231 (@preaw231) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2555 / 19:03
    กรี๊ดรันน่ารักมากกกกก>[]<!!!
    #872
    0
  3. #805 -OSH- (@martyni01) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2555 / 23:11
    โอ้ย สนุกฮว๊าก

    รันตอนเด็กนี่น่ารักเว่อร์อ่ะ
    #805
    0
  4. #696 ★SHIRAZ'II★ (@chwly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 00:37
     สนุกๆๆ ไม่อยากให้รันเลิกเล่นเกมส์นี้เลยอ่ะ
    #696
    0
  5. #312 My Angle (@love-w) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2555 / 21:33
    อะ....

    น้องรันแอ๊บแบ๊ว O[]O:;
    #312
    0
  6. #311 บังเอิญอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2555 / 00:50
    รันสวยยยยยยยยยยยยยยยย
    #311
    0
  7. #310 Aburame_Shino (@Nara_nicharee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 20:59
     งะ ไม่นิดอ่ะ สั้นมากกก T^T

    สู้ ๆ อัพ ๆ หนุก ๆ ไรเตอร์สู้ตายยยยยย
    #310
    0
  8. #309 [N]ature (@xaouiceza1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2554 / 06:36
    โอ้!! รันครับ...ลูกน้องคุณท่านเก่งออกปานนั้น ทำไมคุณท่านโดนคำสาปดอกเดี๋ยวทรุดเลยละครับ สงสัยเพศที่เปลี่ยนไปจะทำให้เปลี่ยนแปลง 555+ อ๊ากกก!! รันตอนเด็กน่ารักเวอร์ >< พ่อกับแม่คุณคงจะรักปานจะกลืนกินเลยสินะครับ เล่นน่ารักเอาซะขนาดนั้น
    #309
    0
  9. #308 ๏•HadeS•๏ (@zerotee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2554 / 23:30
     หนุกๆๆๆ
    #308
    0
  10. #307 Dreamever (@mine1538) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 23:17
    โอ๊ย! รันตอนเด็กน่ารักเวอร์อ่ะค่ะ
    #307
    0
  11. #306 gokutara (@pigpig808) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 08:25
    จี้คอ? คุณรันคะ
    นี่แสดงว่าถูกคอเป็นเพื่อนกันเหรอคะ
    เอาอะไรคิด
    #306
    0
  12. #305 Fateจัง (@kitti741) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 02:01
     งืมๆ รันเรากลายเป็นสาวไปแล้วอะ อิ อิ
    #305
    0
  13. #304 เด็กจอมจุ๋น (@pammy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2554 / 22:25
    มันสุดยอดดดดด อัฟต่อไวๆน่ะค่ะ กำลังสนุกเลย
    #304
    0
  14. #303 เด็กจอมจุ๋น (@pammy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2554 / 22:25
    มันสุดยอดดดดด อัฟต่อไวๆน่ะค่ะ กำลังสนุกเลย
    #303
    0