God Presentiment Online ภาค สงครามเทียมเทพ

ตอนที่ 123 : บทที่ 7 ลานสังหารยามค่ำคืน : ขอดเกล็ดอสรพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ส.ค. 57

บทที่ 7 ลานสังหารยามค่ำคืน
ช่วงสุดท้าย ขอดเกล็ดอสรพิษ

ท่ามกลางคลื่นลมโหมกระหน่ำของทะเลกำมะถันและสายฝนเปลวเพลิงที่ค่อยๆซาลงปล่อยให้เมืองท่าอัลโกกลับสู่สภาวะที่พอจะเรียกได้ว่าปกติสุขอีกครั้ง เงาร่างสูงใหญ่นอกชายฝั่งไกลหลายกิโลเมตรดูเด่นชัดในสายตาของทุกผู้ทุกคน มีทั้งความสงสัย ความกังวล ความกลัว รวมไปทั้งความห่วงหาอาทร ทั้งหมดเป็นส่วนผสมของความรู้สึกที่ลิเวียธานสัมผัสได้จากเมืองท่าในตอนนี้

แต่ความสนใจทั้งหมดของมันนั้นหยุดอยู่ที่มังกรดำที่นิ่งเฉยมาราวชั่วโมงกว่าแล้ว ความเงียบสงัดของเมืองท่าไม่ได้รบกวนความคิดของลิเวียธานเลยแม้แต่น้อย เสียงพร่ำบ่นของอีกฝ่ายนั้นยังดังออกมาไม่หยุดราวกับต้องการจะทดสอบความอดทนของเธอ

ทดสอบเธอว่าจะทนรับรู้ถึงความรักและความห่วงหานี้ไปได้อีกนานแค่ไหน

สายตาของอสรพิษทมิฬหรี่ลงจนปรือเกือบปิดสนิท

สาเหตุที่ลิเวียธานมาที่นี่ไม่ใช่เพราะความต้องการของโซโลมอนหรือเพราะต้องการจะยึดครองเมือง เธอหลบมาที่นี่ด้วยตัวเองนานหลายเดือนแล้วในโลกแห่งการผจญภัย นับดูเวลาที่โลกอสูรนี่ก็หลายสิบปีอยู่ เพื่ออะไร? เพื่อหลบหนีจากความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยน้ำมือของโซโลมอนและจอมมารที่อยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้

ร่างแบ่งภาคที่ทิ้งเอาไว้แล้วอ้างว่าเป็นร่างจริงในทวีปโรเซ็ตต้านั้นยังคงทำงานของมันได้ดีไม่ขาดตกบกพร่อง จนกระทั่งโซโลมอนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอและขอความช่วยเหลือในการสงบความโกลาหลของโลกแห่งการผจญภัยนี้เสีย

เธอเบื่อหน่ายและเลือกที่จะให้ความร่วมมือ

แต่ไม่ได้บอกว่าร่างจริงของเธออยู่ที่ใดจนกระทั่งหลายอาทิตย์ก่อนในโลกอสูรแห่งนี้ที่โครเซลล์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับความต้องการของราชาโซโลมอน ยึดครองเมืองนี้ เธอไม่รู้ว่ามันเพราะอะไรและไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงต้องทำ แต่สิ่งใดที่ปีศาจทั้ง 72 ตนรู้ราชาโซโลมอนเองก็รู้เช่นกัน

และสำหรับราชาแห่งความรู้แล้วการจะข้ามไปมาระหว่างโลกทั้งสองใบนั้นง่าย

และถ้าหากมันรู้ว่าเธอไม่ให้ความร่วมมือล่ะก็เธอจะถูกหักคอเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้

จากการใช้ชีวิตเงียบๆในเมืองท่าอันสวยงามโดยไม่สนใจต่อสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นความขัดแย้งภายในโลกใบนี้หรือความขัดแย้งในโลกอีกใบ มันกลายเป็นการฆ่าล้างบางที่เธอจำใจต้องทำ สังหารผู้บริสุทธิ์ กักขังผู้ที่ไร้ความผิด เนรเทศเด็กตาดำๆ ประหารเจ้าเมืองแสนดีที่เคยให้ความช่วยเหลือเธอต่างๆนานา เมืองๆนี้ไม่สมควรจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้แต่มันก็เป็นไปแล้ว

“......โรสทิวลิปมาโก้วอล์คลาสทิสเฟซโคลอี้ดรีมตาไคโรแอกเน-”

ถ้อยคำพร่ำบ่นของเขาชะงักลงพร้อมกับมังกรดำที่สั่นกระตุกราวกับกำลังจะตื่นจากฝัน ท่าทางของมันดูพะอืดพะอมราวกับจะขย้อนเอาอะไรบางอย่างออกมา ลิเวียธานนิ่งมองพลังงานที่ขึ้นรูปเป็นภายในช่องปากซึ่งกำลังคายบางสิ่งออกมาด้วยความสนใจ

“เอิ๊ก..”

//...!?//

สิ่งที่หลุดออกมาจากลำคอของมังกรดำไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากฟองอากาศสีเขียวจางธรรมดาๆมาพร้อมกับเสียงเรอ กับสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้แล้วเขาเรอออกมามันทำให้เธอต้องหลุดหัวเราะ แต่ทันทีที่ฟองอากาศนั้นชนกับปลายจมูกของอสรพิษยักษ์และแตกออก

ความขบขันนั้นก็เปลี่ยนไปกลายเป็นความหวาดกลัว

เกล็ดที่ถูกฟองอากาศนั่นแตะร่วงลงสู่ทะเลกำมะถันนั่นราวกับถึงเวลาผลัดเกล็ด มันไม่ใช่ตอนนี้และเธอรู้ดี ความผิดปกติไม่ใช่อยู่ที่ตัวของเธอแต่เป็นฟองอากาศที่ออกมาพร้อมกับเสียงเรอนั่น

“ตกใจเลยสิ? อยากจะฟังชีวิตอันแสนเศร้าต่อนะ ที่บังคับให้ได้ยินน่ะ แต่ว่าการกำจัดประสาทสัมผัสทั้งหกของเธอนั้นยังมีจุดอ่อน และจุดอ่อนนั่นเป็นจุดอ่อนอันใหญ่หลวง มันคือสาเหตุที่ทำให้เธอไม่กล้าหือกับโซโลมอน ทักษะนี้ไม่ได้ปิดกั้นความคิดและพลังพิเศษของเป้าหมายอย่างสมบูรณ์แบบ แค่ทำให้มันเลือนรางจนสัมผัสไม่ได้เท่านั้น แน่นอนว่าถ้าหากคิดอะไรเรื่อยเปื่อยมากเกินไป..”

มังกรดำส่ายศีรษะเบาๆและสยายปีกออกมาอีกครั้ง

“มันก็จะเข้ามาในนี้และเปิดช่องว่างให้สวนกลับ”

กรงเล็บที่ขาหน้าเคาะที่ข้างศีรษะเบาๆเป็นเชิงตักเตือน นี่เป็นการพิสูจน์แล้วว่าผู้ที่เขาควรจะกลัวนั้นลดลงไปหลายต่อหลายคน ตัวแทนแห่งบาปเจ็ดประการจำนวนหนึ่งหากจิตใจไม่แข็งแกร่งพอเขาจะสามารถควบคุมได้เหมือนกับลิเวียธานในตอนนี้ ดังนั้นพวกที่เขาควรจะกลัวจึงเหลือเพียงไม่กี่คนอย่างซามาเอล โอดินหรืออย่างพวกพฤกษาแรกกำเนิด

และแน่นอน.. ไอริสด้วย

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ฉันเสียเวลามากแล้ว”ปีกของรันในร่างมังกรนามฟัลกอร์ขยายออกกว้างท่ามกลางอากาศ แสดงแสงสีเขียวสว่างที่เพิ่มความเข้มข้นมากขึ้นจนแทบจะกลายเป็นสีขาวสว่างประหนึ่งดวงอาทิตย์

ลิเวียธานบัดนี้เป็นเพียงเป้านิ่งที่ไม่อาจจะโต้กลับได้แม้แต่น้อย

“ถ้าขอดเกล็ดออกจนหมดแล้วยังสู้ไหวก็เอาสิ”มันคือพลังด้านลบในรูปแบบเดียวกับที่ออซใช้ในทวีปเกียร์ พลังด้านลบที่อยู่ในรูปของฟองอากาศล่องลอยไปตามลมอย่างอ้อยอิ่งไร้จุดหมาย แสดงออกถึงความเฉื่อยชาของเจ้าของที่ไม่เร่งรีบ มันคือพลังด้านลบที่จะขจัดความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกับสิ่งที่สัมผัสเฉกเช่นเดียวกับที่เขาทำให้เกล็ดของลิเวียธานหลุดออกมา

“ลาขาดล่ะนะงูน้อย”

การหลงลืมของสัจธรรม รูปนามไร้นาย..

แสงสว่างสีเขียวถูกสะบัดตรงเข้าหาลิเวียธานด้วยปีกของมังกรดำ ละอองแสงแตกกระจายปะปนไปกับสายลมเป็นเหมือนไอหมอกสีเขียวพุ่งตรงหาอสรพิษยักษ์ด้วยความรวดเร็ว แต่ในวินาทีนั้นรันเทสมาธิไปควบคุมพลังด้านลบมากเกินไปจนปล่อยให้ลิเวียธานเป็นอสิระชั่วครู่ และด้วยเวลาแค่เสี้ยวนาทีนั้นมันก็มากพอแล้วที่จะให้เป้าหมายของการโจมตีได้ป้องกันตัว

เกล็ดวิญญาณริษยา เหนือท้องน้ำทะเลนรก!

พลังงานสีดำแดงแผ่ออกจากลำตัวใหญ่ยักษ์ของลิเวียธานแทรกซึมผ่านมวลน้ำแตกกระจายออกปะปนไปกับทะเลกำมะถัน ด้วยพลังงานในอาณัติปะปนอยู่กับทะเลที่เป็นสมบัติส่วนตัว การต่อสู้ในบ้านตนเองนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับต่อสู้ด้วยสภาวะที่สมบูรณ์แบบที่สุด

เกล็ดสีดำรอบตัวงูยักษ์ไหววูบสะท้อนแสงครู่หนึ่งก่อนที่สายลมหอบนั้นจากปีกของฟัลกอร์จะปะทะ ไอพลังงานสีเขียวอันมีคุณสมบัติในการปลดแอกทุกสิ่งจากความเป็นเจ้าของถูกสลายหายไปพร้อมๆกับพลังงานบนเกล็ดของลิเวียธานที่สูญสลายไปเผยให้เห็นเกล็ดใหม่สีน้ำเงิน นี่คือผลของเกล็ดวิญญาณริษยาที่จะทำให้การทำงานของเกล็ดที่ปกคลุมตัวของลิเวียธานอยู่นี่มีประสิทธิภาพดีขึ้นไปอีกยิ่งขึ้น

ความลับของการที่เกล็ดเปลี่ยนสีเมื่ออยู่ในน้ำหรือบนบกเองก็เป็นเพราะความสามารถนี้เช่นกัน เกล็ดวิญญาณริษยานั้นมีอยู่ด้วยกันสามชนิดเหมาะกับสามสภาพแวดล้อมที่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับศัตรูซึ่งก็คือบนบกหรือใจกลางหุบเขา เหนือผิวน้ำหรือใต้น้ำ และสุดท้ายคือเหนือเมฆหรือก็คือกลางหาว ที่เพิ่งใช้ไปสักครู่นั้นคือเหนือท้องน้ำทะเลนรกที่จะเปลี่ยนเกล็ดของเธอให้กลายเป็นสีน้ำเงินพร้อมทั้งเปลี่ยนธาตุการโจมตีหลักจากธาตุไฟกลายเป็นธาตุเดียวกับการโจมตีของคู่มือในตอนนี้

ธาตุสายฟ้า

อสรพิษยักษ์ส่งเสียงขู่ฟ่อครั้งหนึ่งและทิ้งตัวลงดำดิ่งสู่ใต้ท้องทะเลอีกครั้งสร้างความลำบากกับการต่อสู้ระหว่างตัวเธอกับมังกรดำ การใช้สายฟ้าต่อกรกับสายฟ้าเป็นเรื่องที่ไม่เข้าท่าและจะทำให้เสียเวลาเปล่า การโจมตีธาตุเดียวกันย่อมไม่เห็นผล แต่มันก็ช่วยเป็นหลักประกันว่าเธอเองก็จะไม่ได้รับความเสียหายจากการโจมตีของเขาเช่นเดียวกัน

ลิเวียธานเริ่มบิดตัวไปมาท่ามกลางมวลน้ำมหาศาลแผ่กระจายพลังด้านลบของตัวเองที่เรียกว่าความริษยาออกไปอีกมากขึ้นเพื่อรวบรวมการควบคุมเหนือผืนน้ำสู่ตนเอง เกลียวคลื่นจำนวนมากเริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆลำตัวยาวเหยียดเป็นปราการด่านที่สองต่อจากเกล็ดอันแข็งแกร่งที่จะไม่มีวันบุบสลายเมื่ออยู่ใต้น้ำดั่งเมื่อครู่ก่อนหน้าที่ที่โดนทะลวงจนพรุน

ตอนนี้จะไม่มีอีกแล้วซึ่งความประมาท

ฟัลกอร์ยังคงสยายปีกร่อนเป็นวงกลมเหนือจุดที่ลิเวียธานหายไปอย่างไว้ท่าทีเพื่อดูเชิง แม้จะเสี่ยงถูกการโจมตีแบบเมื่อก่อนหน้านี้อีกแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้หากไม่ลงไปในน้ำ และเมื่อลงไปในน้ำนั่นก็เท่ากับว่าเขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบเต็มประตู มันเริ่มต้นที่ขนาดที่แตกต่างกันแล้ว เขาไม่มีฟริกไนท์มากพอที่จะเพิ่มขนาดตัวเองให้มากไปกว่านี้ ต่อให้ใช้เท่าที่มีอยู่เขาจะทำได้ก็จริงแต่เกราะจะเปราะบางจนแค่ต่อยแรงๆที่เดียวก็ปริแตกออกมาง่ายๆ

ถ้าหากเขาต้องการที่จะดำเนินการต่อสู้นี้ต่อโดยมีเขาเองที่เป็นฝ่ายชนะ ดังนั้นมันก็มีอยู่ทางเดียวคือทำให้ลิเวียธานไม่สามารถกลับลงไปในทะเลได้อีก และแน่นอนว่าเขาสามารถทำได้ แต่ตอนนี้มันจะลำบากมากเพราะเขาไม่มีสื่อกลางในการรวบรวมพลังอย่างราตรีครวญคลั่งแล้ว

มังกรดำส่งเสียงฟึดฟัดอย่างรำคาญใจก่อนจะห่อปีกทิ้งดิ่งลงสู่ทะเล

ร่างพลังงานภายใต้หนังมังกรดำเกิดการเปลี่ยนแปลงทันทีที่สัมผัสผิวน้ำ ต่อแต่นี้ไปจะไม่มีการออมมือหรือไว้หน้าอีก ชีพจรฤดูถูกค้นหาจนพบและเชื่อมต่อท่ามกลางความโกลาหลของท้องทะเล พลังงานในร่างกายของรันยิ่งผ่านไปนานยิ่งเข้มขึ้นขึ้นเรื่อยๆจนบัดนี้แสงสีเขียวเปลี่ยนกลายเป็นสีขาวเล็ดรอดออกมาตามเกล็ดเริ่มดันเกราะที่ช่วงหลังออกจนชี้ตั้งเพิ่มความน่ากลัวให้ปีศาจสีดำ เส้นขนที่ปีกหลุดออกจากร่างกายอีกครั้งและลอยปะปนไปกับสายน้ำ

คราวนี้จะไม่ใช่การโจมตีทางสายฟ้าที่ใช้เศษขนพวกนี้เป็นสื่อกลางในการแสดงคุณสมบัติที่แท้จริงของฟริกไนท์ให้ได้ประจัก หากจำเป็นจริงๆเขาในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ราชกกุธภัณฑ์เพื่อควบคุมโลหะปรสิตพวกนี้อีกต่อไปแล้ว แม้พวกมันจะไม่มีความคิดและเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ แต่เขาก็สามารถแทรกพลังด้านลบเข้าไปในร่างกายของพวกมันเพื่อควบคุมได้ในระดับหนึ่ง

ความคึกคะนองเริ่มก่อเกิดขึ้นมาในจิตใจ

เขาอยากจะรู้ว่าร่างกายใหญ่โตของลิเวียธานนั้นจะรับมือกับการโจมตีในรูปแบบนี้อย่างไร ความหยิ่งผยองและความคึกคะนองที่เขาจงใจแผ่มันออกมาโดยไม่กักเก็บนี้จะเป็นเหยื่อล่อชั้นดีให้ลิเวียธานเริ่มโจมตีใส่เขาก่อนเพื่อเริ่มดำเนินการ

มังกรดำหยุดนิ่งและลอยคว้างไปตามกระแสน้ำ พลังวัตรเกาะกุมร่างกายสร้างเกราะบางแข็งแกร่งขึ้นปกคลุมเกล็ดของมันชั้นแล้วชั้นเล่า หากเขาจะเอาจริงเพื่อทำให้ลิเวียธานหนีออกจากท้องทะเล การกระทำแบบนี้ถือเป็นการเตรียมการที่สมเหตุสมผล แม้เขาจะทำได้ไม่เต็มที่แบบคราวของแอกเนสหรือมาโก้เพราะสภาพแวดล้อมจำกัด แต่ถ้าสถานที่เปลี่ยนเป็นกลางอากาศหรือบนบกเมื่อไหร่ล่ะก็..

มาแล้ว’

ปีกใหญ่ยักษ์ขยับจากที่เดิมตีน้ำเพื่อเอี้ยวตัวหลบกระสุนน้ำจำนวนมากที่พุ่งมาจากด้านล่างไปได้อย่างฉิวเฉียด สีของลิเวียธานตอนนี้คือสีน้ำเงินซึ่งไม่มีทางที่จะทำการซุ่มโจมตีจากด้านล่างได้โดยง่าย แต่นี่คือทะเลกำมะถันที่เป็นสีดำดังนั้นตรรกะเมื่อครู่ย่อมป็นไปได้

กระแสน้ำที่ขยับไหวอยู่ตลอดเวลาแสดงออกว่าลิเวียธานในตอนนี้กำลังใช้ลำตัวยาวเหยียดค่อยๆขดตัวขจัดทางหนีของเขาให้เหลือแต่ด้านบนหรือด้านล่าง แน่นอนว่าศีรษะของมันจะต้องอยู่ด้านบนอ้าปากรอตรงทางออกเพียงหนึ่งเดียว ทว่าตัวแทนแห่งความริษยากลับคิดผิด รันเลือกที่จะขดหางดีดตัวเองลงสู่ความลึกดำมืดที่ไม่น่าจะเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผล

ความสงสัยและความประหลาดใจไล่หลังเขามาจากด้านบนพร้อมกับพลังวัตรขนาดใหญ่ที่เคลื่อนที่ตามลงมา ร่างมังกรของเขานี้ไม่มีตา การมองเห็นจึงต้องพึ่งพลังจิตหรือการสัมผัสความรู้สึกซึ่งเป็นสิ่งที่เขาทำเป็นประจำอยู่แล้วในร่างพลังงาน ดังนั้นเขาจึงไม่มีขีดจำกัดอย่างทัศนะวิสัยและสามารถรู้ถึงสถานการณ์โดยรอบได้โดยไม่ต้องหันหน้าไปมอง

แต่ถ้าไม่หันไปมองเขาจะโจมตีได้อย่างไร

ฟัลกอร์สยายปีกของตนต้านทานมวลน้ำเพื่อลดความเร็วลง จากนั้นก็หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับลิเวียธานที่ตามลงมาไม่ห่าง เกล็ดสีน้ำเงินของมันสะท้อนแสงจากตัวของเขาดูสวยงามและน่าเสียดาย ที่มันจะต้องแปดเปื้อนและหลุดร่วงลงเมื่อรันเริ่มลงมือ

พลังวัตรรวมตัวกันที่ปากของมังกรดำและยิงดับเพลิงมังกรออกไปอีกครั้ง ทว่าคราวนี้พลังด้านลบที่แฝงไปด้วยเข้มข้นกว่าครั้งก่อน บอลเพลิงสีขาวจึงส่องสว่างประหนึ่งดวงอาทิตย์ขนาดย่อม สว่างยิ่งกว่าตัวเขาจนทำให้ลิเวียธานชะงักพร้อมทั้งส่งเสียงคำรามลั่นเมื่อแสงสว่างอย่างฉับพลันท่ามกลางความมืดนั้นทำร้ายดวงตาอันบอบบางอย่างแสนสาหัส

เมื่อมองไม่เห็นเหมือนโดนระเบิดแสง งูยักษ์จึงไม่สามารถหลบการดจมตีของศัตรูได้อย่างทันท่วงทีจนต้องรีบขดตัวรับการโจมตี

เพลิงวัตรลุกโชนท่ามกลางท้องทะเลโดยมีพลังด้านลบความริษยาที่ฉาบเกล็ดสีน้ำเงินของลิเวียธานเป็นเชื้อเพลิง เสียงร้องโหยหวนของอสรพิษทะเลดังบาดหู แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้นเขาสังเกตได้ว่าลิเวียธานไม่ได้คิดจะยอมเป็นฝ่ายเจ็บฝ่ายเดียว

งูยักษ์คู่คำรามอีกครั้งพร้อมว่ายหนีไปทางด้านหลัง

แต่ในขณะที่รันกำลังจะว่ายตามไปนั้นเองมันกลับหันกลับมาอย่างรวดเร็วจนเขาต้องสะดุ้งผงะถูกสีข้างของมันฟาดเข้าทั่วทั้งตัวจนกระเด็นตกลงสู่ก้นทะเลด้วยความเร็วที่เสริมด้วยกระแสน้ำใต้การควบคุมของลิเวียธาน เมื่อลิเวียธานไม่ยอมเป็นฝ่ายเจ็บแต่เพียงผู้เดียวแล้วเขาเองก็ไม่ต่างกัน ทว่าสายฟ้าที่แผ่ออกมาจากตัวของมังกรดำกระจายออกไปกับกระแสน้ำสวนทางไปหาลิเวียธานนั้นไม่ได้ทำให้มันเจ็บอย่างที่เขาคิด

เขารู้สึกได้เลยว่าเธอกำลังยิ้มเยาะเขาอยู่ในใจ

การเปลี่ยนสีเกล็ดที่เขาเห็นนั้นมีอะไรมากกว่าที่คิด ก่อนหน้านี้การโจมตีด้วยสายฟ้ายังคงได้ผลอยู่ รันรีบคำนวณหาความเป็นไปได้ขณะที่ควบคุมปีกทั้งสองข้างที่บิดหักงอผิดรูปให้กลับเข้าที่

มันมีความเป็นไปได้สูงว่าการที่เกล็ดเปลี่ยนสีจะหมายถึงคุณสมบัติทางกายภาพจะเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย เกล็ดดำคือตอนอยู่บนบก เกล็ดน้ำเงินคือตอนอยู่ในน้ำ เขาสามารถสร้างความเสียหายให้กับลิเวียธานผ่านเกล็ดสีดำได้ แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะอยู่บนบกหรือในน้ำเกล็ดของลิเวียธานก็มีแต่สีน้ำเงินที่ดูเหมือนจะมีภูมิต้านทานต่อการโจมตีธาตุสายฟ้า

ดังนั้นการโจมตีที่เขาถนัดที่สุดจะใช้ไม่ได้ผล

มังกรดำสะบัดศีรษะไปมาไล่ความมึนงงและเงยหน้าขึ้นมองลิเวียธานที่พุ่งตรงลงมาพร้อมทั้งคำรามลั่นด้วยเสียงที่เหมือนมังกรมากกว่างูยักษ์ คลื่นเสียงดังสนั่นส่งผลให้มวลน้ำสั่นสะเทือนสะท้อนคลื่นเข้ากระแทกทั่วทั้งตัวจนเขาเป็นได้แต่เป้านิ่ง

แต่เพียงแค่ความคิดก็มากพอแล้วสำหรับการโจมตี

ฝุ่นทรายก้นทะเลพลันลอยตัวขึ้นมาเหมือนไร้แรงโน้มถ่วงบดบังทัศนะวิสัยของงูทะเลยักษ์ให้ไม่ต่างไปจากตาบอด พลังด้านลบกลบทั้งจิตและความคิด ความรู้สึกถูกลบเลือนไปด้วยความตั้งใจ รันบัดนี้เปลี่ยนเป็นฝ่ายลอบโจมตีเทเลพอร์ทตัวเองไปอยู่เหนือศีรษะของลิเวียธานและสะบัดปีกพุ่งตัวเข้ากัดกระชากลำคอจนเป็นแผลเหวอะหวะ

ครั้งเดียวไม่พอสำหรับมังกรดำฟัลกอร์

ลิเวียธานได้แต่สะบัดศีรษะไปมาด้วยความเจ็บปวดปล่อยให้ร่างกายของตนถูกแทะกัดกินไปอย่างทำอะไรไม่ได้ แม้จะรู้ว่าหากเวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่ร่างกายก็จะฟื้นฟูกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งแต่ความเจ็บปวดนี้มันร้ายแรงมากกว่าจะมองข้ามมันไปได้

การกัดกินลำตัวของงูยักษ์อย่างต่อเนื่องไม่ได้หยุดลงเพราะความเหน็ดเหนื่อยแต่เป็นเพราะกระแสน้ำพลันเร่งความเร็วขึ้นพัดตัวมังกรโลหะให้ออกห่างจากเหยื่อตัวใหญ่ยักษ์ ลิเวียธานส่งสายตามองมาที่คู่มือตัวเล็กด้วยความเคียดแค้นและขยับตัวปล่อยให้พลังงานความริษยารักษาตัวเองโดยอัตโนมัติ ทว่ารอแล้วรอเล่าความเจ็บปวดเหล่านี้ก็ไม่ได้หายแต่มีมากขึ้น

นัยน์ตาสีแดงสดเบิกกว้างท่ามกลางท้องน้ำสีดำเมื่อมันหันกลับไปดูร่างกายของตนอีกครั้ง นอกจากแผลของมันจะไม่รักษาตัวเองแล้วยังถูกผลึกสีดำเล็กๆปกคลุมเอาไว้เป็นแพ ซ้ำร้ายโลหะผลึกเหล่านั้นก็แผ่ขยายกัดกินร่างกายของงูยักษ์ด้วยความรวดเร็วที่ยิ่งกว่าการทำปฏิกิริยาของสารเคมี เกล็ดของมันกว่าครึ่งถูกติดเชื้อจากฟริกไนท์ที่ลอยอยู่ในท้องทะเลและตกผลึกกลายเป็นปรสิตแล้ว และนี่คือบทบาทของรันที่จะจัดการสังหารหรือว่าไว้ชีวิต

หากเขาต้องการฆ่า ด้วยเกล็ดทั้งหมดที่กลายเป็นฟริกไนท์ในตอนนี้เขาสามารถควบคุมมันให้ตัดร่างกายอันใหญ่โตของลิเวียธานเป็นชิ้นๆ เขาสามารถสามารถขอดเกล็ดออกทั้งหมดจนไม่สามารถต่อสู้ต่อไปได้หากเขาเลือกที่จะไว้ชีวิต หรือในอีกตัวเลือกหนึ่งที่อันตรายหากลิเวียธานไม่คิดที่จะยอมแพ้ ที่เขาต้องทำก็มีเพียงรอให้ลิเวียธานกลายเป็นไบโอรอยด์เสีย

อสรพิษยักษ์สังเกตเห็นถึงท่าทีของมังกรดำและรู้ได้ในทันทีว่านี่คือจุดจบของตนหากไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่อกำจัดโลหะประหลาดที่กำลังกัดกินร่างกายของตนจากทั้งภายนอกและภายในนี่ให้ทันท่วงที

ลิเวียธานกัดฟันกู่ร้องคำรามลั่นท้องทะเลและบิดตัวเป็นเกลียวจากนั้นจึงคลายออก สลัดเกล็ดวิญญาณริษยาอันมีค่าของตนออกจนเหลือแต่เพียงผิวหนังสีเทาภายใต้เกล็ดที่เริ่มกลายเป็นสีดำด้วยผลึกโลหะปรสิตดูน่าสะอิดสะเอียน การรับมือกับฟริกไนท์ของตัวแทนแห่งริษยาไม่ได้หยุดลงเพียงเท่านั้นเมื่อเธอเริ่มทำแบบเดิมอีกครั้งและสลัดผิวหนังของตน ลอกคราบตนเองออก ชั้นแล้วชั้นเล่าจนขนาดลดลงเหลือเพียงไม่กี่ร้อยเมตรและปราศจากปรสิตอันร้ายกาจ

เสียงหัวเราะดังออกมาจากปากของผู้ชมโชว์เอาตัวรอดที่นอนตีพุงอยู่กลางทะเลกำมะถัน มังกรดำขยับตัวอีกครั้งหลังจากหยุดนิ่งไปนานด้วยความชื่นชมในความกล้าบ้าบิ่นของลิเวียธาน แต่การลอกคราบตัวเองจนส่วนที่ติดเชื้อหมดไปจากร่างกายนั้นต่อให้ไม่ผิดพลาดแต่ก็ทำให้เธอเสียเปรียบมากยิ่งไปกว่าเดิม

นั่นก็คือฟริกไนท์ที่กัดกินคราบชั้นแล้วชั้นเล่าของลิเวียธานจนเพิ่มจำนวนขึ้นมากมายมหาศาลเป็นอาวุธให้เขาได้ใช้งานอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น การเตรียมการของเขาครบถ้วนสมบูรณ์แบบ ลิเวียธานในตอนนี้ก็อ่อนแอเกินกว่าจะทำอะไรได้สะดวก เกล็ดเจ้าปัญหาที่ทำให้การโจมตีธาตุสายฟ้าไม่ได้ผลก็ไม่มีอีกแล้ว หากโดนฟ้าผ่าเพียงครั้งเดียวในตอนนี้เขามั่นใจได้เลยว่าค่าประสบการณ์ที่จะได้จะต้องมากมายมหาศาล

และเพื่อความปลอดภัยที่แท้จริง มังกรดำจึงขยับปีกดีดตัวเองเข้าหางูทะเลสีเทาที่มีขนาดพอๆกับตนเองด้วยความเร็วสูงจนสร้างคลื่นน้ำกระจายเป็นวงกว้าง สิ่งเดียวทีลิเวียธานเห็นเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่โลกทั้งใบจะมืดดับประหนึ่งถูกเล่นงานด้วยทักษะของตนเองนั้นคือรอยยิ้ม รอยยิ้มแสยะอันน่าสยดสยองของมังกรโลหะที่ภายในร่างกายเป็นเพียงพลังงานสีเขียวสว่าง

มันคือรอยยิ้มของผู้ปราชัย

ชีวิตของเธอจบสิ้นลงแล้ว..

 

 

ตอนนี้สั้นๆเหมือนรีบจบเลยนะครับ? ฮ่าๆๆๆ แค่เกือบๆสิบหน้าเอง มันต้องสั้นอยู่แล้ว..
เอาไว้ไปไถ่โทษในฉากที่ไม่เหมาะกับเด็กก็แล้วกัน ลิ้งค์ดาวน์โหลดอยู่ที่เฟซบุ๊กนะครับ
ย้ำนะครับว่าไม่เหมาะสำหรับเด็ก แต่ถ้าจะอ่านก็อย่าหาว่าไม่เตือนนะครับ
ภาษาผมไม่ได้หรูเท่าไหร่ ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องครับ ถือว่าเป็น Unseen ก็ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,284 ความคิดเห็น

  1. #1205 I-J-I (@jkhung) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 20:08
    น่าสงสารอะ ลิเวียแค่หนีสงครามมาเอง
    #1205
    0
  2. #1204 loliz (@neospobkap) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 18:45
    ยังๆๆ งูน้อย เธอยังไม่น่าตายร๊อก มันต้องไปเป็นเหยื่อ ลูกไล่สาวๆในแก๊งค์ก่อน
    #1204
    0