คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [BTS | yoonmin | omegaverse] Gardenia

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Prologue




     อย่างที่รู้กันดีว่ามนุษย์ทุกคนเกิดมามีเพศต้นกำเนิดที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดคือเพศชายและหญิง จนกระทั่งเมื่อเข้าสู่ช่วงอายุ18ปีจึงจะสามารถรับรู้สภาพเพศรองได้จากการตรวจ แบ่งเป็นอัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า





     ความจริงแล้วสภาวะความเป็นโอเมก้าในอดีตและปัจจุบันมีความต่างกันมาก กาลเวลาผ่านไปโอเมก้าที่เคยเป็นสภาพเพศที่อ่อนแอที่สุดก็มีพัฒนาการจนเริ่มมีพละกำลังมากขึ้น และแม้ว่าในปัจจุบันโอเมก้าจะถูกตีลำดับความสำคัญให้เทียบเท่าเบต้าและได้เป็นที่ยอมรับของสังคม แต่ทว่าลึกๆแล้วใครๆก็รู้ว่าสิ่งที่โอเมก้าถูกยกระดับขึ้นนั้นมันไม่มีอยู่จริง





     แม้ว่าโอเมก้าจะแข็งแรงขึ้น แต่หากเกิดอาการฮีท* ก็จะยังคงอ่อนแอ จนบางครั้งไม่แม้แต่จะสามารถทำอะไรได้ด้วยตนเอง ซ้ำยังถูกมองว่าเป็นกลุ่มที่มีไว้เพื่อถูกกระทำเท่านั้น ไม่มีสิทธิหรืออำนาจใดเทียบเท่าอัลฟ่าและเบต้าแม้แต่นิด





     โดยเฉพาะยิ่งกับโอเมก้าเพศชายที่มีจำนวนประชากรหลงเหลือน้อยและพบเจอได้ยากในเจนเนอร์เรชั่นนี้ จึงเป็นเหตุผลที่โอเมก้าเพศชายกลับกลายมาเป็นเป้าหมายของกลุ่มคนหนึ่งที่มีความหลงใคร่มากเป็นพิเศษ





     ทั้งความหลงใคร่ในความเป็น'ของ Rare item' ของโอเมก้า และทั้งความหลงใคร่ในเรื่องของความต้องการทางเพศเฉพาะบุคคล





     'ในโลกนี้ใครมันจะอยากเป็นโอเมก้ากันบ้างล่ะวะ'





     'อ่า...นั่นสินะ'





     ริมฝีปากบางของชายหนุ่มร่างเล็กครางรับความเห็นของเพื่อนร่วมห้องเสียงเบา นัยน์ตาสีหม่นรับกับเรือนผมสีดำสลวยหลุบมองต่ำอย่างไม่รู้ตัว





     'จะยกระดับเชิดชูโอเมก้าให้ตายยังไง โอเมก้าก็ต่ำกว่าเบต้าอยู่ดี เทียบกับพวกเราไม่ได้เลยด้วยซ้ำ'





     ไม่ว่าใครก็ไม่อยากจะเป็นโอเมก้า





     ไม่ว่าใครก็ไม่ต้องการทั้งนั้น





     แม้แต่ตัวเด็กหนุ่มผมดำเองก็เช่นกัน





     'แล้วนี่มึงไปตรวจมายังจีมิน'





     ...!!





     เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหน้า เด็กหนุ่มผมดำที่เพื่อนเรียกกันว่าจีมินชะงักในเพียงพริบตาเดียวก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ พลางสบสายตาของเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่เป็นคนเอ่ยถามคำถามนี้แก่เขา





     ใจของเขากระตุก





     เขากำลังถูกถามคำถามที่เขาไม่ต้องการจะตอบ





     'เออนั่นดิ จีมินไปตรวจมายังอะ ยังไม่รู้ของนายเลย'





     และโชคร้ายที่คำถามนั้นดันเป็นคำถามที่ก่อให้เกิดความสนใจจากเพื่อนร่วมห้องไม่ใช่น้อย





     'จีมินเป็นอัลฟ่าแน่ๆ ฉันรับประกัน'





     ยังไม่ทันที่จีมินจะพูดอะไรโต้ตอบกลับไปก็มีเสียงหนึ่งโพล่งออกมาจากด้านหลัง





     'พี่ชายเป็นถึงอัลฟ่า จีมินไม่มีทางเป็นโอเมก้าหรอก'





     'ก็ไม่แน่ มึงรู้ปะกูตกใจแทบแย่ตอนที่รู้ว่าจีมินเป็นผู้ชาย ผู้ชายอะไรจะหน้าหวานขนาดนี้วะ ตอนนั้นยังคิดในใจเลยว่าเพศรองได้หมอนี่ต้องเป็นโอเมก้าแน่ๆ'





     'บ้าน่าจุนซู! ฉันบอกเลยถ้าจีมินเป็นโอเมก้านี่แม่งโคตรซวย หน้าหวานแล้วยังปล่อยฟีโรโมนได้อีก จีมิน นายต้องโดนจับไปขายตามตลาดมืดแน่ๆ'





     'เฮ้ย พูดงั้นได้ไงวะ ฮ่าๆๆๆๆๆ'





     เขาอยากชัทดาวน์ตัวเองลงในตอนนั้นทันใด เสียงหัวเราะที่ดังลั่นไปทั่วห้องราวกับต้องการบีบให้เขาจมดิ่งแทรกหายลงไปกับพื้น หัวใจเต้นเร็วและแรงขึ้นจนแทบจะทะลุออกมาจากตัว





     จีมินก้มหน้าพลางบีบมือตัวเองแน่น ความรู้สึกเหมือนตัวเขากำลังดำดิ่งอยู่ในความมืดปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ ประสาทการรับรู้และการได้ยินปิดรับจากทุกสิ่งรอบตัว ความอึดอัดถาโถมจนร่างกายเริ่มสั่นอย่างไร้การควบคุม





     ช่วยผมด้วย พาผมออกไปจากที่นี่ที ใครก็ได้...!





     'ทำเพื่อพี่ได้มั้ย'





     จีมินหันขวับทันควันทันทีที่เสียงนุ่มทุ้มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหู แต่หากแรงสัมผัสของอีกฝ่ายกลับเร็วกว่าและมีกำลังมากพอที่จะต้านการกระทำนั้นโดยการตวัดมือเรียวผ่านลำตัวเขาก่อนจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แนบชิดไปตามร่างกายผ่านอ้อมกอดแน่นของคนด้านหลังจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมของอะไรบางอย่าง





     เขากำลังโดนกอด





     ใครกัน





     ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น





     'อ...อ๊าก!!!!!!'





     ยังไม่ทันที่คำถามจะหลุดออกจากปากเพื่อคลายความสงสัยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความเจ็บปวดบริเวณท้ายทอยจากการกระทำของอีกฝ่ายก็แล่นปรี๊ดจนเขาแทบล้มทั้งยืน กลิ่นคาวของเลือดฟุ้งและมีอานุภาพรุนแรงพอที่จะกลบทุกกลิ่นที่เขาสามารถรับรู้ได้ก่อนหน้านี้





     เขาถูกกัดคอ**โดยคนที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร





     จีมินน้ำตาไหลอย่างหยุดยั้งไม่อยู่ ความเจ็บปวด ความเสียใจ ความดีใจ และหลายๆความรู้สึกตีกันจนเกินควบคุม เขาทรุดลงไปกับพื้น ก้มหน้าสะอื้นหอบจนแทบขาดใจ





     ...ทำแบบนี้ทำไมกัน





   
     'เพราะพี่...รักจีมิน'





     จีมินหอบหายใจหนักหน่วง หากแต่กลับตัดสินใจแหงนหน้ามองขึ้นไปตามเสียงนั้นที่เหมือนกำลังตอบคำถามที่เขาคิดเพียงในใจ ฉับพลันที่ความมืดมนชั่วครู่เปลี่ยนไปเป็นความสว่างอย่างรวดเร็วจนน่าฉงน แสงจ้าของพระอาทิตย์ทางด้านบนกำลังบดบังใบหน้าของอีกฝ่ายจนไม่แม้แต่จะสังเกตว่าคนตรงหน้าเขาหน้าตาเป็นอย่างไรและกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่กันแน่





     จีมินหรี่ตาลง แสงอาทิตย์ที่สาดส่องนั้นสว่างเกินไปจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เขาตัดสินใจหลับตาลงและในเสี้ยงวินาทีนั้นที่ประสาทสัมผัสรับรู้ได้ถึงความนุ่มหยุ่นเพียงบางเบาที่ริมฝีปากจากการจุมพิตของใครสักคน





     'พี่--------'

     .





     .



     .



     .

     .

     .
     .
     .
     .

     ป๊อก!!





     "อะ...โอ๊ย!"





     แรงกระแทกของอะไรบางอย่างที่ดีดลงมาที่ท้ายทอยขาว ส่งผลให้จีมินหลุดโพล่งส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดพลางมือสองมือยกขึ้นมากอบกุมหลังคอของตัวเองแน่น ก่อนจะเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้และโพล่งปากออกไปอย่างรวดเร็ว





     "แทฮยอง!!..."





     ทันใดนั้นเองที่จีมินกลับเป็นฝ่ายที่ต้องชะงักค้างการกระทำทั้งหมด เขาเหลือกตาโตเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้ากลับไม่ใช่คิมแทฮยอง เพื่อนสนิทตัวป่วนที่ชอบแกล้งเขาให้โมโหอยู่เป็นประจำ คำพูดหรือแม้แต่เสียงของเขาถูกกลืนหายลงไปในคอทันใด ในขณะที่มือที่กุมท้ายทอยกลับเลื่อนลงมาปิดริมฝีปากสีอ่อนไม่ให้เผลอหลุดส่งเสียงใดๆไปมากกว่านี้โดยอัตโนมัติ





     "รู้มั้ยว่านี่เวลาอะไร ปาร์คจีมิน"





     ถ้าให้เปรียบเทียบใบหน้าของเจ้าของชื่อปาร์คจีมินตอนนี้คงเปรียบได้กับสีขาวซีดของไข่ต้มเป็นแน่ สองขาเรียวได้แต่ยืนนิ่งอึ้งท่ามกลางความเงียบงันของเพื่อนร่วมห้องที่มองมาที่เขาอย่างตะลึงงันไม่แพ้กัน





     ตอนนี้เป็นเวลาเรียน...?





     แล้วเมื่อกี้...





     ...อา ฝันงั้นเหรอ





     "ผ...ผมขอโ--"





     "เอ้า ร้องไห้ทำไม ครูตีท้ายทอยเธอแรงไปเหรอ ครูขอโทษ"





     "เอ๊ะ...ผม..."





     ร้องไห้เหรอ...





     มือเรียวยกมือขึ้นสัมผัสที่พวงแก้มทันใด ความรู้สึกเย็นของน้ำใสๆที่กำลังไหลอาบแก้มกระทบลงบนปลายนิ้วเข้าอย่างจัง แถมยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดไหลลงแม้แต่น้อย





     จีมินรู้ตัวดีว่าความเจ็บแสบจากการถูกลงโทษไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขามากมายจนถึงขนาดจะต้องร้องไห้ออกมาขนาดนี้





     นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน





     เพราะความฝันนั่นเหรอ





     นี่เขา...กำลังร้องไห้เพราะความฝันนั่นน่ะเหรอ









___________________

*อาการฮีทเป็นช่วงที่โอเมก้าจะปล่อยฟีโรโมนออกมาดึงดูดอัลฟ่าให้เกิดอาการ "อยาก"

**เมื่อใดที่อัลฟ่าใช้ฟันขบกัดลงบนท้ายทอยของโอเมก้า นับตั้งแต่วินาทีนั้นชีวิตของโอเมก้าคนนั้นถือว่าเป็นบุคคลในความครอบครองของอัลฟ่าผู้นั้นแต่เพียงผู้เดียว








มีการปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่องนิดหน่อยค่ะ สำหรับคนที่เฟบไว้เราขอโทษจริงๆค่ะที่หายไปนานขนาดนี้ ㅠ
b
e
r
l
i
n
?

สารบัญ 0 ตอน อัปเดตล่าสุด 29 ต.ค. 61 / 15:120 ตอน

ตอน
ชื่อตอน
สถานะ
อัปเดตล่าสุด
    empty-somsom

    นักเขียนยังไม่ได้เพิ่มตอนจ้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 เบื่อ
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 10:33

    เมื่อใหร่จะมาต่อครับ

    #6
    0
  2. วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 19:08
    รอนานละไรท์อย่าดองฟิคสิ
    #5
    0
  3. #4 YOONMINBTS
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 15:27
    รอค่ะไรท์อยากอ่านจะติดตามทุกตอนเลย
    #4
    0
  4. #3 YOONMINBTS
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 15:26
    รอค่ะไรท์อยากอ่านจะติดตามทุกตอนเลย
    #3
    0
  5. วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 18:23
    รอค่าาาาาาๆ สู้ๆนะคร้ะะ
    #2
    0
  6. วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 19:34
    ติดตามค่า
    #1
    0