โอกาสฟ้าชะตาบทใหม่

ตอนที่ 5 : วันเลวคืนร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 740 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

ข่าวเจิ้งกั๋วกงถูกลอบทำร้าย เจ็บหนักสาหัสเป็นตายเท่ากัน แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง เย็นวันนั้นชาวเมืองเห็นรถม้าตระกูลหยางขบวนใหญ่รีบร้อนเข้าจวนกั๋วกง ฮ่องเต้สั่งหมอหลวงไปรักษา หากมียาใดที่ต้องการให้แจ้งจะจัดหาให้ทันที

เดิมชาติที่แล้ว หลังจากช่วยหยางหรงมาจากป่าได้ มีท่านหมอหลี่แพทย์ทหารวัยชราที่ตามหลังคณะค้นหาเป็นคนตรวจคนแรก เนื่องจากพิษหวงเฟิง ในแผ่นดินต้าหนิงนั้นไม่มียาแก้พิษ จึงทำได้เพียงฝังเข็มสกัด และพาคนเจ็บไปรักษาตัวยังสำนักหมอหลวงทันที

เมื่อตอนรุ่งสาง หยาอี้ป้อนยาแก้ร้อยพิษให้ชายหนุ่มกินอีกหนึ่งเม็ด ตอนนี้อวัยวะภายในและไขกระดูกไม่ถูกพิษทำลาย จึงเหลือแต่อาการบาดเจ็บ อ่อนเพลียจากการเสียเลือดเท่านั้น

ระหว่างอยู่บนรถม้ามุ่งหน้าสู่เมืองหลวง หมอหลี่ทำการตรวจชีพจร ดูบาดแผลเสร็จถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก ในใจนึกขอบคุณสวรรค์และบรรพชนสกุลหยางที่เมตตาหยางหรงให้เจอหมอเทวดา

“ตามที่คุณชายเล่าอาการหลังถูกพิษให้ฟังนั้น ข้าน้อยคาดว่าน่าจะเป็นพิษหวงเฟิง ขณะนี้อวัยวะภายในคุณชายไม่ได้รับความเสียหาย เป็นเพราะได้ยาแก้พิษทันท่วงที”

“แสดงว่าแม่นางน้อยเป็นชาวเหลียว เหตุใดจึงบังเอิญเยี่ยงนั้น” หยางอิ้นทำหน้าตะลึงงัน คล้ายปลาพ่นฟองอากาศ

“เป็นไปได้ว่านางมียาแก้พิษหวงเฟิง แต่เท่าที่ตรวจดู น่าจะเป็นยาที่ล้ำค่าหายากกว่านั้น”

“เหล่าหลี่ท่านอย่าได้อมพะนำ นักเลย”

“เสี่ยวอิ้น เจ้าออกไปบังคับรถ บอกทุกคนถอยห่างจากรถม้าสิบจั้ง ดูไว้อย่าให้ผู้ใดลอบฟัง”

เมื่อหยางอิ้นออกไป และคาดว่าทุกคนถอยห่างไปหมดแล้ว หยางหรงจึงบอกให้หมอหลี่กล่าวต่อ

“อวัยวะภายในและกระดูกคุณชาย ไม่ได้รับความเสียหาย ยาแก้ร้อยพิษสรรพคุณไปเคลือบป้องกันไว้ ไม่ว่าถูกพิษใดล้วนไม่สะทกสะท้าน”

“มียาที่วิเศษถึงเพียงนี้เชียว”

“ขอรับ แต่ขั้นตอนวิธีปรุงนั้นยุ่งยากนัก ใช้สมุนไพรล้ำค่ามากมาย จากหม้อใบใหญ่ เคี่ยวจนข้นกลายเป็นกากยา นำมาบดผสมกับยาผงอีกหลายชนิด จากนั้นปั้นเป็นเม็ด ได้สิบถึงสิบห้าเม็ด มีค่าควรเมือง”

“เท่าที่ดูสามารถสันนิษฐานได้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใด”

“ยาสูตรนี้ มิได้เป็นความลับแต่อย่างใด สาเหตุที่มิใช้กันแพร่หลายเพราะส่วนผสมล้วนมีราคาสูง คาดว่านางต้องเป็นบุตรีคหบดี หรือไม่ย่อมต้องเป็นชนชั้นสูงของต้าหนิง”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

เมื่อทุกคนมาถึงจวนกั๋วกง หยางอิ้นสกัดจุดปิดกั้นพลังชี่ทำให้ร่างกายหยางหรงเหมือนคนอาการร่อแร่ หมอหลวงตรวจเสร็จจึงกลับไปถวายรายงานฮ่องเต้ ว่าหยางหรงอาการสาหัส เสียเลือดมากชีพจรสับสน ต้องพักฟื้นฟูร่างกาย แต่มิได้บอกว่าติดพิษ

ฉินอ๋องที่มั่นใจว่าหยางหรงถูกพิษแต่ปกปิดไว้ คาดว่าเป็นแผนของหยางกุ้ยเฟย หากหยางหรงตายดูสิว่าผู้ใดจะสนับสนุนโอรสพระนาง สตรีเยี่ยงนางจะมีความสามารถใดสั่งเดินทัพจากหนานโจวมาได้ ทุกอย่างย่อมตกในกำมือเขา ฉินอ๋องในใจพลุ่งพล่านจนอยากหยิบกระบี่เข้าวังไปฆ่าฟันทุกคนให้ตายตกไปตามกัน แต่สติสั่งให้เขาสงบ งานใหญ่ที่เสียเวลาวางแผนมาหลายปีจะให้พังเพราะอารมณ์ชั่ววูบมิได้

ฉินอ๋องหวังเยี่ยน เป็นอนุชาร่วมอุทรกับหวังเหยา หมิงเฉินฮ่องเต้ ด้วยความที่ตนอยากชิงบัลลังก์จากพระเชษฐาแต่ติดตรงที่ไทเฮายังอยู่ ถึงตนใด้ครองบัลลังก์หากไทเฮาไม่ยอมรับตราหน้าเป็นคนอกตัญญู ตำแหน่งฮ่องเต้ย่อมไม่อาจนั่งบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง ยากนักจะปกครองขุนนางและราษฎร

ผลไม้ที่ฝืนเด็ดย่อมไม่หวาน ฉินอ๋องรอจนไทเฮาสิ้นพระชนม์ในที่สุดวันที่เขารอคอยก็มาถึงเสียที

วันเลวคืนร้ายปลายเดือนสาม วังหลวงเกิดไฟไหม้ นักฆ่าแคว้นเหลียวแฝงตัวเข้ามาลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้สำเร็จ ภายในวังเกิดความวุ่นวายโกลาหล ฉินอ๋องระดมคนเข้าคุมสถานการณ์ อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงบันได ทางขึ้นตำหนักเทียนเสียน หนทางสู่ความยิ่งใหญ่ เดินอีกไม่กี่ก้าวก็จะสิ้นสุด กลับโดนหยางหรงตามมาขัดขวาง

“หยางหรง เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ตาย”นักฆ่ายืนยันมั่นเหมาะ ว่าหยางหรงถูกพิษแล้วแน่นอน หรือว่าเขาโดนหลอกกัน

“ต้องขอบคุณท่านที่สมคบกับแคว้นเหลียวทำร้ายข้า ไม่เช่นนั้นคงไม่อาจรับมือแผนชิงบัลลังก์เจ้าได้ทันท่วงทีเช่นนี้”

“เจ้าใส่ความข้า เป็นฝีมือแคว้นเหลียวทั้งสิ้น”

ต่างฝ่ายต่างพร้อมห้ำหั่นกัน ลานหน้าตำหนักท้องพระโรง คือเวทีตัดสิน ผู้ใดเป็นเจ้าผู้ใดเป็นโจร ให้มันรู้กันไป

“หวังเยี่ยนอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดจะยกห้าหัวเมืองให้แคว้นเหลียว ช่างเหิมเกริมนัก” เสียงสตรีตวาดก้อง จากบันไดขั้นบนสุด

ฮองเฮาและหยางกุ้ยเฟย เดินคู่กันออกมา พระพักตร์ฮองเฮาไร้สีเลือดดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ส่วนหยางกุ้ยเฟยจ้องไปที่หวังเยี่ยน ราวกับจะแล่เนื้อเถือหนัง

“ทหารทั้งหมดร่วมกับเจิ้งกั๋งกง จับกุมฉินอ๋องและพรรคพวก หากจับเป็นไม่ได้ จงฆ่าให้ตายเสีย”

“หยางผิงซี เจ้าใส่ความข้า เจ้ากับน้องชายต่างหากที่วางแผนฆ่าพี่ชายข้า”

“ฉินอ๋องท่านปลดอาวุธเถิด หากท่านยอมถอยข้าจะละเว้นโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรแก่ครอบครัวท่าน หาไม่แล้วอย่าหาว่าฆ่าไร้เมตตา”

“ไม่ข้าไม่ยอม หยางผิงซี วันนี้คือวันตายของเจ้าและตระกูลหยางทั้งหมด”หวังเยี่ยนเงื้อกระบี่ ถีบเท้าพุ่งไปสุดแรง หมายเอาชีวิตหยางกุ้ยเฟย หยางหรงกระโดดขวาง สองฝั่งสู้กันพัลวัน เลือดสาดกระเซ็น ย้อมลานกว้างเป็นสีแดงฉานราวกับนรกบนดิน
 

ฉินอ๋องบาดแผลเต็มตัวเลือดชโลมกาย ยืนหยัดสู้จนคนสุดท้าย ลมหายใจเฮือกสุดท้ายหมดลงแต่ดวงตาเบิกโพรงจ้องไปที่ตำหนักเทียนเสียน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 740 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

263 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #239 darapha08cho (@darapha08cho) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 10:07
    งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #239
    0
  2. #102 Sureepond9585 (@Sureepond9585) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 17:27
    มันก็ยังงงๆนิดหน่อย แต่มึนมากๆค่ะ 555
    #102
    0