โอกาสฟ้าชะตาบทใหม่

ตอนที่ 33 : ราวกับจงใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 325 ครั้ง
    3 ก.ย. 63

‘จูสวิน’คือชื่อของสารถีผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตัวเขาเป็นเด็กกำพร้าที่ฮูหยินนำมาเลี้ยงในจวนตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ในตอนที่มีอาจารย์เข้ามาสอนจื่อเสวียนนั้น ยังมีเด็กชายอีกสองสามคนเป็นเพื่อนเรียนกับคุณชายรอง เมื่อเขาสอบเข้าโรงเรียนแพทย์ประจำเมืองหลวงได้ จึงเหลือคุณหนูจูเรียนกับอาจารย์หญิงเพียงคนเดียว

ก่อนที่นางจะไปจากเมืองหลวงหยาอี้จึงถามความสมัครใจทุกคนก่อนว่ามีผู้ใดอยากเรียนวิชาแพทย์บ้าง หลังจากนั้นจึงพาเด็กชายหญิงในบ้านไปที่จิ่วโจวด้วยกันหลายคน ทุกคนจึงเข้าเรียนที่โรงเรียนแพทย์ของท่านลุง บัดนี้มีหน้าที่การงานดีกันทั้งสิ้น จูสวินเองเป็นบุรุษที่ใช้ได้คนหนึ่ง ไห่ถังอายุถึงวัยออกเรือนเมื่อใดหยาอี้คิดว่านางคงจักยกให้เป็นภรรยาเอกของเขา

หยาอี้กับไห่ถังมาถึงเมืองชินอัน โดยแฝงตัวมากับขบวนสินค้า ที่นั่นมีร้านยาหมอฮัวตั้งอยู่ในย่านการค้า ด้านหลังเป็นเรือนต่อเนื่องกันขนาดสองลานบ้าน ห้องหับเล็กไปสักหน่อยแต่สะอาดสะอ้าน อากาศถ่ายเทสะดวก 

“คุณหนู หลงจู๊เหอมาขอพบเจ้าค่ะ”

หลงจู๊เหอ เป็นคนที่หลงจู๊ถังจ้างมาเฝ้าที่ร้านนี้ เมื่อทราบว่าคุณหนูฮัวมาเขาจึงรีบมาทักทาย หยาอี้จึงขอให้เขานัดนายหน้าเช่าบ้านมาให้นาง 

เนื่องจากใกล้ฤดูหนาว ก่อนที่หิมะจะตกมากีดขวางเส้นทางไปมาระหว่างกัน การค้าขายในเมืองจึงคึกคักมาก นายหน้าพาหยาอี้และไห่ถังไปดูบ้านที่ห่างจากร้านยาไม่ไกลนัก แม้จะอยู่ใกล้ย่านการค้าแต่ก็ยังรู้สึกถึงความเป็นส่วนตัว หยาอี้จึงตกลงเช่าที่นั่น ปรับปรุงบ้านอยู่สิบกว่าวันในที่สุดก็สามารถเข้าไปอยู่ได้ 

เมื่อจูสวินตามมาสมทบ โดยมีสถานะใหม่เป็นลูกชายบุญธรรมของหมอฮัว จึงกลายเป็นพี่ชายบุญธรรมของฮัวเยี่ยนเสียน นามว่า ‘หม่าหลุน’ เข้ามาอยู่ที่เรือนด้านหน้าของบ้านเช่า หลงจู๊เหอส่งบ่าวชายบ่าวหญิงและองครักษ์มาให้จำนวนหนึ่ง นางจึงเลือกเด็กหญิงที่นามว่า ซิ่งเอ๋อร์มารับใช้คู่กับไห่ถัง

หยาอี้จึงเปิดร้านหมอร้านใหม่ให้เขาที่ห่างจากร้านยาหมอฮัวไปอีกหลายถนน โดยที่นั่นจะตรวจโรคและจ่ายยาปั้นเม็ดไม่ต้องต้มเหมือนร้านยาอื่นๆตามแบบฉบับจิ่วโจว ที่ร้านจ้างลูกจ้างทั้งชายหญิง ทั้งต้องสอนเรื่องต่างๆ ทำเอา จูสวินและหยาอี้หัวหมุนกว่าจะเข้ารูปเข้ารอยใช้เวลาอยู่หลายเดือน ทำเอาลืมวันลืมคืนไปเลยทีเดียว

ช่วงที่อากาศหนาวจัดเป็นช่วงที่เมืองชินอันเงียบเหงาถึงขีดสุด หยาอี้สอนวิธีดูและจัดการสมุนไพรต่างๆให้กับสาวใช้คนใหม่ ส่วนไห่ถังฝึกยุทธ์ท่ามกลางความหนาวอยู่ที่ลานหน้าเรือน เมื่อความหนาวเย็นผ่านพ้นไป ประตูเมืองเปิดกว้างต้อนรับผู้คนอีกครั้งหนึ่ง ร้านรวงจึงกลับมาคึกคักอีกครั้ง


 

นอกจากตลาดการค้าแบบทั่วไปจะคึกคักแล้ว การค้าม้าก็เป็นช่วงคึกคักที่สุดของปี

 

ดินแดนที่ราบทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ที่ต้าหนิงยึดมาได้จากแคว้นเหลียว หลังจากหลายปีแห่งความพยายามของหรงอ๋อง ในที่สุดม้าป่าที่ต้อนมายังทุ่งหญ้านี้ก็ให้กำเนิดลูกม้าจำนวนนับร้อยตัว ม้าของที่ทุ่งแห่งนี้ได้รับการดูแลและคุ้มครองอย่างดี น้ำและหญ้าที่กินล้วนต้องทำให้แน่ใจว่าปลอดภัย ละเอียดทุกขั้นตอน

ทุ่งเลี้ยงม้านี้เป็นสมบัติส่วนตัวของหยางหรงทั้งสิ้น โดยผ่านความเห็นชอบจากไทเฮา มีสัญญาซื้อขายม้าแบบผูกขาดขายให้ราชสำนักต้าหนิงแต่เพียงผู้เดียว 

ปีนี้หยางหรงไม่ได้รับมอบหมายให้ไปเจรจาซื้อขายม้าที่ชายแดนทางเหนือ เขาจึงเดินทางมาทุ่งเลี้ยงม้าเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยแทน ลูกม้าจะถูกส่งมอบให้กองทัพเมื่อมีอายุครบหนึ่งปี ลูกม้าที่เกิดในปีที่แล้วได้เข้าประจำฝึกในกองทัพตั้งแต่หลายเดือนก่อน

การตรวจม้าผ่านไปด้วยดี หยางหรงใช้เวลาที่ทุ่งอยู่หลายวัน จึงเดินทางกลับเมืองหลวง 

ระหว่างทางเมฆฝนเริ่มตั้งเค้า เนื่องจากทุ่งเลี้ยงม้าห่างจากถนนหลวงไกลพอสมควร อาจจะต้องขี่ม้าตากฝนจนกว่าจะถึงศาลาพักริมทาง ถนนดินสายเล็กผ่านหมู่แมกไม้ ก่อนที่ฝนจักตกจนเป็นแอ่งดินโคลน ทั้งหมดจึงเร่งม้าแข่งกับเวลา ระหว่างนั้นเกิดฟ้าผ่าเสียงดังสนั่นฟาดใส่กิ่งไม้จนตกลงมาขวางม้าของหยางหรงพอดิบพอดี ม้าตกใจยกข้าหน้าทั้งสองขึ้นสูง ชายหนุ่มรู้สึกชาไปทั้งตัวไม่มีกระทั่งแรงดึงบังเหียน สุดท้ายตกลงมาคว่ำหน้ากับพื้น หมดสติไป

ผู้ติดตามในขบวนรีบกระโดดลงจากม้า พุ่งมาที่พลิกตัวเขาขึ้นมา หยางอินรีบสั่งให้ตั้งกระโจมและพาหยางหรงเข้าไปที่ด้านใน คนอื่นให้ทำเพิงหลบฝนชั่วคราว 

แต่หลังจากฟ้าผ่าได้ไม่นาน เมฆดำทะมึนกลับสลายไปเสียอย่างนั้น ราวกับจงใจให้กิ่งไม้ตกใส่ท่านอ๋อง ทุกคนมองหน้ากันไปมา 

‘นี่มันเกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่’

 

 

 

 

====================
 

อ่านถึงตรงนี้แล้วหลายคนคงเดาได้

 

พี่ท่านจิองค์ประทับแล้ววววคร่าาาาาาา

:*+.\(( °ω° ))/.:+

 

รอคอยเธอมาแสนนาน ทรมานวิญญาณหนักหนา 

 

มาแล้วๆๆๆ หลังจากลุ้นกันจนมวนท้องไปหลายยก อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 325 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

263 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #207 0890854561 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 08:37
    บุพเพ.
    #207
    0
  2. #206 som_khiewsopon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 12:30

    มาประทับเลยหรอ

    กรี๊ดค่ะ
    #206
    1
    • #206-1 mujiii(จากตอนที่ 33)
      7 กันยายน 2563 / 21:42
      ขอบคุณมากคร่า
      #206-1
  3. #205 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 01:36

    จะรีบร้อนกลับไปได้ยังไง ก็ยังไม่ได้เจอใครบางคนเลยนินา

    #205
    1
    • #205-1 mujiii(จากตอนที่ 33)
      7 กันยายน 2563 / 21:46
      ถึงไม่เจอกันแต่พี่ท่านส่งคนไปดูแลน้องตลอดๆ น้า
      #205-1
  4. #200 moragot5296 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 12:32

    ท้ายที่สุดด้ายแดงก็ดึงให้มาใกล้กันจนได้

    รออออค่าาาา

    #200
    1
    • #200-1 mujiii(จากตอนที่ 33)
      7 กันยายน 2563 / 21:37
      ขอบคุณมากค่า
      #200-1
  5. #199 nenut (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 18:57
    จับน้องให้อยู่นะท่านอ๋อง
    #199
    1
    • #199-1 mujiii(จากตอนที่ 33)
      7 กันยายน 2563 / 21:37
      เอาใจช่วยท่านอ๋องด้วยนะค้า
      #199-1
  6. #198 JennyPakjira (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 17:23
    ขอบคุณนะคะไรท์ รอค่าาาา
    #198
    1
    • #198-1 pook1819(จากตอนที่ 33)
      3 กันยายน 2563 / 21:55
      จะได้ป๊ะหน้ากันแล้วเน้อ คริคริ
      #198-1
  7. #197 Sureepond9585 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 16:37
    รอๆๅๆๆๆๆเจ้าค่ะ ท่าน้ำใกล้ล่มแล้ว คนรอเยอะเกิน 555
    #197
    0
  8. #196 Poly_Mokona (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 16:11
    มาแล้ววววว
    องค์ต้องเข้าแล้วหล่ะ
    #196
    0
  9. #195 thacha13012 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 15:47
    อิพี่จิจำได้แล้วชิมิ
    จากที่สนใจจำต้องสืบข้อมูลสกุลฮัว
    หลังจากนี้ต่อให้น้องหนียังไงก็คงไม่พ้นแง้งงงงงงง
    #195
    0
  10. #194 Moonidchi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 14:10

    วันนี้ที่รอคอย 5555
    #194
    0