โอกาสฟ้าชะตาบทใหม่

ตอนที่ 19 : บุพเพยังต้องรอต่อไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 555 ครั้ง
    19 ก.ค. 63

วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด ของทุกปี ชนชั้นสูงทั้งหลายต่างเดินทางไปที่ทะเลสาบหลินชิง อันเป็นที่ตั้งของพระราชวังฤดูร้อน เพื่อร่วมเทศกาลชีซี ที่ทางราชสำนักจัดขึ้น 

บุรุษเปรียบเหมือนหนุ่มเลี้ยงวัว สตรีเปรียบเหมือนเทพธิดาทอผ้า ไทเฮาเปรียบเหมือนเจ้าแม่หวังมู่ เป็นการละเล่นที่จัดขึ้นโดยราชวงศ์ต้าหนิง

หนุ่มสาวแต่ละคนจักลอยเรือไปปล่อยประทีปที่กลางทะเลสาบ ชายใช้สีแดงเข้ม หญิงใช้สีแดงอ่อน ในประทีปใส่สิ่งของบางอย่างไว้ หลังจากปล่อยแล้วระหว่างทางให้ต่างคนต่างหยิบประทีปมาหนึ่งอัน ดูสิ่งของในนั้น แล้วทายว่าเป็นประทีปของผู้ใด หากทายถูก เจ้าของประทีปต้องตกรางวัลคนผู้นั้น แลกของกันและกันอย่างสนุกสนานครื้นเครงยิ่ง

ที่ดินรอบทะเลสาบ ทางราชสำนักจะจัดสรรที่ดินให้แต่ละสกุล สร้างเรือนตากอากาศของตนเอง ที่ดินสร้างเรือนมีจำกัดฉะนั้นหากใครจะมาพักต้องจัดสรรกันเองมิใช่จะมาได้ทุกคน เมื่อทุกคนไปถึงต่างเข้าพักที่เรือนตน หากใครยังไม่มีเรือนสามารถไปพักเรือนที่ทางวังจัดไว้ให้

หลังจากนี้ไต้เท้าจูและจูจื่อฉีจักต้องอยู่ที่นี่จนกว่า เชื้อพระวงศ์จักกลับเมืองหลวง

เมื่อจัดแจงข้าวของเรียบร้อย หนุ่มสาวต่างพากันออกมาเดินเล่นชมทะเลสาบ เดือนเจ็ดอากาศร้อนอบอ้าว สตรีต่างใส่เสื้อผ้าบางเบาพริ้วไหว เดินกางร่มสีสันสดใส สวนกันไปมา หยาอี้กับจื่อเสวียนเดินไปยังริมทะเลสาบ มีขันทีคอยแจกประทีปให้แก่ทุกคน คุณชายและคุณหนูทั้งหลายอยู่ที่ท่าน้ำต่างขึ้นเรือ ออกไป เก็บประทีปกัน บนเรือนั้นสายตาทุกคนต่าง ชายมองหญิง หญิงมองชาย

“พี่รอง หากข้าไม่ลอยประทีปจักมีปัญหาใดหรือไม่” หยาอี้มิได้อยากจะทายประทีปของชายใด และไม่อยากให้ใครมาเก็บประทีปตนเองด้วยเช่นกัน

จื่อเสวียนคิดเล็กน้อย

“ย่อมมิได้ ตอนนี้เราเกี่ยวดองสกุลถงแล้ว ย่อมไม่ควรทำอันใดหักหน้าไทเฮา”

“เอาเยี่ยงนี้ พี่จักพายเรือออกไปดูว่ามีผู้ใดบ้าง ขอประทีปกับเขา แล้วหาผู้อื่นแลกกับประทีปเจ้าดีหรือไม่”

“แล้วถ้าจู่ๆ ข้าแลกกับคุณชายถงไปเสียเลยดีหรือไม่”หยาอี้ได้ยินว่าถงอ้าวกลับมาจากหนานโจวแล้ว

“ต้องถามความสมัครใจของผู้อื่นก่อน เราออกตามหาคุณชายถงกันเถิด”

หยาอี้และจื่อเสวียน กลับไปยังเรือนตากอากาศ ไป๋ซวงเห็นว่าทั้งสองยังมิได้ลอยประทีป หยาอี้จึงบอกว่าตนอยากแลกประทีปกับถงอ้าว

“งั้นเอาเยี่ยงนี้ น้องรองเจ้าไปลอยประทีปของตนก่อน ข้ากับหยาเอ๋อร์ จักไปหาญาติผู้พี่เอง เมื่อใกล้เวลาเสด็จแล้ว ไปพบกันที่ปรัมพิธี”

เมื่อไปถึงเรือนพักกลับพบว่าถงอ้าวไม่อยู่ หยาอี้กับไป๋ซวงจึงเดินไปที่ปรัมพิธี กลับไม่พบจื่อเสวียน เวลาไม่คอยท่าแล้ว หยาอี้กับไห่ถังจึงไปที่ท่าน้ำ มองหาพี่ชาย ฝนเจ้ากรรมดันตกลงมาห่าใหญ่ หยาอี้กับไห่ถังวิ่งหาที่หลบฝน ดีที่ตกเพียงสองเค่อก็หยุดลง

หยาอี้ชุดเปียกเป็นส่วนใหญ่จึงต้องกลับเรือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน จื่อเสวียนกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน พร้อมนำประทีปของสหาย นามคุณชายเยี่ยมาให้น้องสาว

“เจ้านำประทีปเจ้ามาพี่ชายจักนำไปให้คุณชายจ้าว” สหายของพี่ชายทั้งสองคนนี้ เป็นบุรุษที่มีคู่หมายแล้ว จื่อเสวียนไม่ปล่อยผู้ใดมาเกี้ยวน้องสาวตนได้โดยง่าย

“ขอบคุณพี่รองมากเจ้าค่ะ” หยาอี้ดีใจจนยิ้มแก้มปริ ดวงตาประกายดุจทะเลดารา

“หยาเอ๋อร์ของพี่รองยังเยาว์นัก บุพเพอย่างไรเสียต้องรอต่อไปอีกสักหน่อย”

 

เมื่อถึงปรำพิธี เห็นชัดว่าคนที่เปียกฝนจนต้องผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นส่วนใหญ่ ไทเฮาและฮ่องเต้น้อยจึงเสด็จล่าช้ากว่ากำหนดการณ์  จนกระทั่งทุกคนมากันครบ เจ้าหน้าที่ไปแจ้งขันที ให้เชิญเสด็จได้ ทุกคนจึงได้เริ่มกินดื่ม ชมการแสดงและฟังดนตรี 

พระอาทิตย์คล้อยต่ำ ลมพัดพาความเย็นสดชื่นดับความร้อนในตอนกลางวันไปจนหมดสิ้น คบไฟเริ่มถูกทยอยจุด ไทเฮาบอกให้ เริ่มทายประทีปได้ จำนวนบุรุษที่มาร่วมงานมีมากกว่าสตรี ฉะนั้นบุรุษหลายคนจึงไม่มีประทีปสีแดงอ่อน รวมทั้งจื่อเสวียนด้วย แต่ชายหนุ่มมิได้กลุ้มอกกลุ้มใจแต่อย่างใด

การทายเริ่มจากตระกูลขุนนางขั้นหนึ่งก่อนแล้วไล่เรียงไปตามลำดับ เมื่อนับแล้วหรงอ๋องคือบุรุษคนแรกที่ต้องทายประทีป

สายตานับร้อยคู่จับจ้องไปยังเขา แต่หยางหรงหาได้สะทกสะท้าน กลับตีหน้าเฉย แล้วบอกไทเฮาไปตรงๆว่า

“กระหม่อมมิได้เก็บประทีปของผู้ใดพะยะค่ะ”

“เหตุใดจึงมิได้เก็บเล่า” 

“ไทเฮาย่อมทรงเห็นว่าตั้งแต่มาถึงที่นี่ กระหม่อมคุยปรึกษางานราชการตลอด เมื่อคิดจักไปเก็บ ประทีปกลับล้วนมีแต่ของบุรุษเสียแล้ว”

“เจ้าเข้าใจอ้างยิ่งนัก เช่นนั้นข้าจักทำโทษเจ้า” พระนางสั่งนางกำนัลนำสุรามา บังคับน้องชายให้ดื่มจนหมดไห ถือเป็นลงโทษที่หยางหรงผ่านได้อย่างสบาย

เมื่อเริ่มทายประทีป บุรุษสตรีทั้งหลายที่ทายถูก จึงเริ่มแลกของกัน บางคนให้เป็นของมีค่า บางคนเป็นภาพวาด บางคนร่ายรำ บางคนดีดพิณเป้าขลุ่ยตีฉิน ผู้ใดมีของดีอันใดล้วนปล่อยออกมาเต็มที 

หยาอี้ได้กำไลหยกจากที่ทายคุณชายเยี่ย และยาเม็ดสมุนไพรบำรุงร่างกายแด่คุณชายจ้าว ชายหนุ่มหลายคนรวมทั้งจื่อเสวียนที่โดนทำโทษดื่มสุราทั้งไห ตอนนี้หน้าแดงกล่ำจนเหมือนโลหิตจะหยาดหยด สุดท้ายก็หลับฟุบไปจริงๆ เป็นที่ขบขันครึกครื้นทั้งงาน

เมื่องานรื่นเริงจบลงระหว่างเดินกลับที่พัก รับรู้ได้ถึงความเย็นของลมทะเลสาบ จู่ๆ หยาอี้ก็ปวดหัวขึ้นมา จึงนึกได้ว่าตนถูกฝน และไม่รีบกินน้ำขิงตามทันที มัวแต่ห่วงว่าจักเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ทัน ก่อนนอนจึงไม่ลืมกินน้ำขิง
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 555 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

263 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #117 Sureepond9585 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 22:14
    ติดตามๆๆๆ
    #117
    0
  2. #58 Oiljang89 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 15:20
    มาต่อเร็วๆนะ...รออ่านตอนต่อไปค่ะอยากให้ไทเฮาไม่ได้คิดเหมือนครอบครัวนางเอกว่าไทเฮาอยากได้ครอบครัวที่มีอำนาจมากให้น้องชายตัวเองอยากให้ไทเฮาอยากได้ครอบครัวที่จงรักภักดีมากกว่าไม่กีดกันน้องชายแบบนี้จะได้เป็นแค่เรื่องจองพระนางหาทางกันเอาเอง
    #58
    1
    • #58-1 mujiii(จากตอนที่ 19)
      22 กรกฎาคม 2563 / 19:49
      หวังว่าจะพบคำตอบในตอนล่าสุดนี้นะคะ55
      #58-1
  3. #57 noknaree (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 19:01

    สนุกคะ อ่านรวดเดียวเลย
    #57
    1
    • #57-1 mujiii(จากตอนที่ 19)
      22 กรกฎาคม 2563 / 19:48
      ขอบคุณมากๆ คร่าาาา
      #57-1
  4. #56 RungarunSch (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 10:41

    สนุกค่ะไรท์รอติดตามตอนต่อไปนะคะ

    #56
    1
    • #56-1 mujiii(จากตอนที่ 19)
      22 กรกฎาคม 2563 / 19:48
      ขอบคุณมากคร่าาาาา
      #56-1