(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 9 : จุมพิตคนพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

          "ร้านโน้น ร้านนี้น่ากินไปหมดเลยน่อ"

          คางุระเอ่ยขึ้นขณะเดินเที่ยวในงานเทศการฤดูร้อนกับโซโกะ เธอรู้สึกสุขใจที่ได้เที่ยวงานรวมถึงการมีตัวตนอยู่ข้างๆชายหนุ่มในวันนี้

          "อยากกินอะไรก็ไปซื้อสิ"

          โซโกะบอกสาวน้อยที่ทำตาละห้อยมองของกินสองข้างทาง





          "อั๊วไม่ได้ขอเงินกินจังมาน่อ สงสัยวันนี้ได้แค่ดมกลิ่นล่ะน่อ"

          "ไปซื้อเถอะ วันนี้เราสองคนสงบศึกกันวันหนึ่ง ฉันเลี้ยงเอง"

          คางุระหันมองหน้าคนตัวสูงกว่าอย่างประหลาดใจ

          "ลื้อนี่เปลี่ยนไปจริงๆน่อ แต่ช่างเถอะ อั๊วไม่เกรงใจล่ะน่อ"

          สาวน้อยว่าแล้วก็พุ่งตัวไปซื้อของกินทันที โซโกะอมยิ้มแล้วเดินตามแต่ได้ยินเสียงร้องทักเสียก่อน

          "พี่ชายที่อยู่ตรงนั้นน่ะ พี่คนที่ใส่หน้ากากเจ้าหมานั่นแหละ"

          โซโกะหันมองรอบตัว แล้วพบกับชายหนุ่มเจ้าของเสียงด้านหลังของเขาเป็นซุ้มขายเครื่องประดับที่ทำเอง เขาคนนั้นกวักมือเรียกโซโกะให้เขาไปหา

          "ไม่สนใจซื้อของน่ารักๆให้คุณแฟนหน่อยเหรอพี่ชาย"

          "แฟนงั้นเหรอ?" โซโกะพึมพำ

          "ก็แม่หนูคนนั้นไงเล่า อย่าบอกนะว่าเป็นพี่ชายน้องสาว "

          โซโกะไม่พูดอะไรได้เพียงแต่เดินไปดูเครื่องประดับที่วางเรียงรายอยู่ สายตาของเขาสะดุดกับปิ่นปักผมมุกสีขาวกับชมพูเรียงกันเป็นรูปดอกไม้ส่วนตัวขาเป็นสีทองทั้ง2ขาดูสวย และคงเหมาะกับผมสีส้มอมชมพูของยัยหมวย

          "โอ้...ตาถึงนี่พี่ชาย ที่มุกแท้เลยนะเหมาะกับความสวยน้องสาวคนนั้นมากๆ"

          พ่อค้าพยายามขายของและชมคางุระที่กำลังซื้อของกินอย่างเอาใจ แต่โซโกะกลับไม่พอใจที่พ่อค้ามาชมยัยหมวยของเขาจึงวางปิ่นลงแล้วหันหลังกลับทันที

          "เฮ้ย!! พี่ชายจะไปไหน? นี่หึงใช่ไหมเนี่ย? ตกลงๆฉันจะไม่ไปแตะน้องสาวคนนั้นแล้ว อุดหนุนกันหน่อยเถอะนะ วันนี้ยังขายไม่ได้เลย เดี๋ยวจะลดให้พิเศษเลยนะ"

          พ่อค้าร้องเรียกโซโกะ ทำให้ชายหนุ่มหันกลับมาอีกครั้ง เพราะเขาเองก็สนใจปิ่นปักผมนั่นเช่นกัน พ่อค้ายื่นปิ่นปักผมให้โซโกะ

          "ลดให้พิเศษเลยนะ เหลือ 3หมื่นเยนพอ ของแท้แต่ลดขนาดนี้ที่ไหนไม่มีแล้วนะจะบอกให้"

          "อย่ามาหน้าด้านหน่อยเลย งานเทศกาลแบบนี้ใครจะมาขายของจริง เรียกสรรพสามิตดีกว่า"

          โซโกะว่าแล้วหยิบมือถือของตนที่อยู่ในชุดยูกาตะออกมาแล้วกดโทรออก

          "ใจเย็นๆพี่ชาย!! งั้นลดให้อีกก็ได้นะ 3000 เยนเป็นไง??"

          โซโกะไม่พูดอะไร แต่เอามือถือแนบกับหูแทน

          "สวัสดีครับ..สรรพสามิตใช่ไหมครับ.."

          "โอเคๆ ลดให้เหลือ 900 เยนเลย อย่าแจ้งเลยนะขอร้องล่ะพี่ชาย"

          พ่อค้าขอร้องชายหนุ่มสวมหน้ากากสุนัข โซโกะเก็บมือถือแล้ววางเงิน 900 เยนให้กับพ่อค้า ทิ้งพ่อค้านั่งน้ำตานองกับร้านตัวเองอยู่อย่างนั้น

          "อาตี๋ ทางนี้น่อ"

          คางุระโบกมือเรียกโซโกะ ชายหนุ่มแอบเก็บปิ่นปักผมไว้ที่อก ก่อนจะรีบเดินไปหาสาวน้อยที่เรียกเขาอยู่


          โซโกะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เขารู้สึกมึนหัวอยู่บ้างและจำเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ค่อยประติดประต่อ ชายหนุ่มมองเพดานสีขาวแล้วจมดิ่งสู่ห้วงคิด เมื่อสักครู่เขาฝันถึงตอนที่แอบซื้อปิ่นปักผมให้กับยัยหมวย แล้วหลังจากนั้นยัยหมวยนั่นก็ตามโจรกระชากกระเป๋า เขารีบวิ่งตามเธอไป...สุดท้ายเขาก็โดนแทง

          ยัยหมวย!!

          โซโกะเบิกตากว้างเมื่อจำทุกอย่างได้แล้ว ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นทันทีแต่เจ็บแปลบที่หลังจนต้องนอนลงไปอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นว่ามีคนๆหนึ่งนอนหมอบอยู่ข้างๆของเขา เรือนผมสีส้มอมชมพูนิดๆของคนนอนหมอบอยู่นั้นมีปิ่นปักผมที่เขาจำได้ดีว่าเป็นคนซื้อ เธอกรนเบาๆพร้อมทั้งมีน้ำลายยืดติดผ้าปูสีขาว แต่นั้นช่างเป็นภาพที่ทำให้โซโกะอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน

          "ว่าไง ฟื้นแล้วเหรอ?"

          เสียงฮิจิคาตะดังขึ้น โซโกะหันไปมองตามเสียงทัก ก็พบกับชายผมดำร่างสูงยังคงสวมหน้ากากปลาหมึกอัปลักษณ์อยู่ ข้างๆกันมีชายสวมหน้ากากแมลงสาบยืนอยู่ด้วย

          "ฟื้นแล้วพวกฉันก็กลับก่อนล่ะนะ" กินโทกิที่นั่งอยู่ห่างๆลุกขึ้นเดินมาหาสาวน้อยที่หลับข้างๆเตียงของโซโกะ "คางุระกลับกันเถอะ"

          "เช้าแล้วเหรอ กินจัง...." คางุระขยี้ตางัวเงียยกศีรษะขึ้น

          "กลับไปนอนบ้านกันเถอะครับ คางุระจัง" ชินปาจิช่วยกินโทกิปลุกคางุระอีกแรง

          คางุระนั่งสะลึมสะลืออยู่ชั่วครู่ก็นึกออกว่าตนกำลังทำอะไรอยู่

          "อาตี๋ล่ะน่อ? อาตี๋!"

          "จะตะโกนให้เจ็บคอหอยทำไม ฉันอยู่นี่"

          โซโกะรับคำเรียกของคางุระ สาวน้อยมองคนนอนอยู่บนเตียงอย่างดีใจเมื่อเห็นเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว

          "อั๊วนึกว่าลื้อจะไม่ตื่นขึ้นมาแล้วน่อ"

          "น้อยๆหน่อยยัยคางุระ โอคิตะคุงแค่โดนมีดอัดยาสลบเสียบแค่นี้เอง" กินโทกิเอ่ยขึ้นแล้วดึงตัวคางุระออกห่างจากโซโกะ

          "ว่าไปเจ้าพวกนั้นคงไม่อยากให้เหยื่อถึงกับตายเลยตั้งกลไกติดสลักยาสลบไว้ที่มีด โชคดีไปนะครับคุณโอคิตะ"

          ชินปาจิพูดกับโซโกะ

          "แล้วนี่ผมหลับไปนานเท่าไหร่?" โซโกะหันไปถามฮิจิคาตะกับคอนโด้

          "5 ชม." ฮิจิคาตะตอบ "ดีนะที่โรงพยาบาลที่นี่เก็บเรื่องของแกเป็นความลับ ไม่งั้นได้มีไอ้พวกบ้าแห่มาจับแน่"

          "พักผ่อนเถอะโซโกะ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพวกเราดูแลเอง"

          คอนโด้บอกกับโซโกะ หนุ่มผมสีน้ำตาลหลับตาลงอีกครั้งแล้วหันไปมองสาวน้อยที่มีทีท่าห่วงเขา ชุดยูกาตะสีสวยของเธอกลับต้องมามีเลือดของเขาเปื้อนอยู่

          "ยัยหมวย"

          "เอ้าๆ กลับได้แล้ว พรุ่งนี้มีงานรออยู่" กินโทกิรีบแทรกขึ้นแล้วโอบคางุระให้เดินไปด้วยกัน "อยู่ไปนานๆเดี๋ยวจะติดเชื้อบ้าเอา คนอะไรงานเทศกาลจบไปหลายชม.แล้วยังจะบ้าใส่หน้ากากอยู่ได้"

          "มันก็อยากจะถอดเหมือนกันเฟ้ย แต่ทำไม่ได้ไงเล่า!!" ฮิจิคาตะตะโกนไล่หลังพวกกินโทกิที่ยังอุตส่าห์แขวะเขาก่อนจากกัน

          กินโทกิโอบคางุระมาจนถึงชั้นล่างของโรงพยาบาล โดยมีชินปาจิเดินตามอยู่ไม่ห่าง

          "วันนี้นายขี่ซาดาฮารุก็แล้วกัน คางุระมากับฉัน" กินโทกิบอกลูกน้องทั้งสองคน

          "แต่กินจัง...อั๊วยังเป็นห่วงอาตี๋อยู่เลยน่อ" คางุระค้าน "ให้อั๊วเฝ้าอาตี๋ได้ไหม?"

          "เมื่อก่อนโอคิตะคุงแขนหักขาหักยังไง หล่อนก็ไม่เคยสนใจนี่"

          "แต่คราวนี้อาตี๋เจ็บเพราะอั๊วน่อ"

          "คราวไหนๆก็เจ็บเพราะคางุระจังนั่นแหละ" ชินปาจิพึมพำเบาๆ

          กินโทกิมองสีหน้าและแววตาที่ว้าวอนของสาวน้อย แล้วส่ายหน้า เขายกมือขึ้นโยกศีรษะของเธอเบาๆ

          "คางุระเอ๋ย หล่อนยังเด็กเกินไปที่จะมีความรัก เชื่อคุณกินคนนี้เถอะนะ จะได้ไม่น้ำตาเช็ดหัวเข่า"

          คางุระพยักหน้าแล้วยอมขึ้นรถไปกับกินโทกิโดยดี ชินปาจิมองกินโทกิที่หวงคางุระเกินเหตุอย่างเห็นใจ แล้วพยายามขี่ซาดาฮารุที่โตขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างทุกลักทุเลกลับบ้าน นึกในใจว่าโชคดีที่โอทาเอะกลับไปก่อน

          ภายในห้องพยาบาล โซโกะยังคงมองเพดานสีขาวอยู่อย่างนั้น เขาคงต้องรวบรัดเธอให้มากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นยัยหมวยคงต้องคล้อยตามลูกพี่และห่างจากเขาไปตลอดกาลแน่แท้




          แม้กินโทกิจะบอกว่าเธอยังเด็กเกินไปที่จะมีความรัก แต่เมื่อคางุระได้มานั่งดูละครรักน้ำเน่าเธอก็ยิ่งมั่นใจว่าความรู้สึกที่มีต่ออาตี๋ซาดิสม์เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ และแม้อยากไปเยี่ยมโซโกะเท่าไร กินโทกิก็หาเรื่องใช้งานเธอทำให้เธอไปไหนไม่ได้อยู่ดี

          "ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรเลยนะครับคุณกินถ้าหากสองคนนั้นเขารักกัน"

          ชินปาจิพูดขึ้นขณะที่กำลังซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของกินโทกิไปซื้อของที่ซูเปอร์

          "ถ้านายพูดเรื่องนี้อีก ฉันจะเตะนายลงจากรถเดี๋ยวนี้ล่ะ"

          กินโทกิบอกชินปาจิด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ชินปาจิไม่ลดละ

          "คางุระจังอายุ 16 ปีแล้วนะครับ การที่จะมีแฟนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แล้วความจริงคุณโอคิตะก็เป็นคนที่พึ่งพาได้ด้วย"

          ".............."

          "ความสุขของคางุระไม่ใช่ความสุขของคุณกินหรอกเหรอครับ?"

          กินโทกิไม่พูดอะไร จนชินปาจิเลิกพูดเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากจะทะเลาะกับกินโทกิเช่นกัน




          ติ๊งต่อง........

          เสียงกริ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น คางุระที่เฝ้าร้านอยู่คนเดียวจำใจต้องลุกขึ้นไปเปิดเองเพราะชินปาจิไม่อยู่

          "มาแล้วน่อ"

          สาวน้อยเลื่อนบานประตูเปิดออก แล้วก็อึ้งเมื่อรู้ว่าคนที่มานั้นคือใคร

          "อาตี๋ ลื้อหายดีแล้วเหรอ?"

          "เชิญเข้าไปหน่อยสิ"

          โซโกะบอกกับคางุระ ซึ่งเธอก็รีบเชิญเขาเข้ามาในร้าน ชายหนุ่มนั่งรอสักครู่คางุระก็เอามามาเสิร์ฟให้แล้วนั่งตรงกันข้ามกับเขา

          "มีอะไรน่อ?"

          "หล่อนไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?"

          โซโกะเอ่ยถามถึงเรื่องวันงานเทศกาล คางุระส่ายหน้าปฏิเสธ

          "อั๊วไม่เป็นไรน่อ แล้วลื้อล่ะหายดีแน่ๆแล้วเหรอถึงได้มาเดินปร๋อแบบนี้น่ะ"

          "ฉันมาทวงหนี้ที่หล่อนติดฉันไว้น่ะ"

          "ห๋า?"

          คางุระอุทานเมื่อได้ยินโซโกะมาทวงหนี้ เธอคิดไม่ออกว่าติดหนี้อะไรกับอาตี๋หัวเป็ดนี่กันแน่ โซโกะยิ้มมุมปากแล้วทวนความจำของเธอ

          "จำได้ไหม ที่ฉันบอกว่าไม่เคยทำอะไรให้ใครฟรีๆ วันนี้ฉันเลยขอมาทวงคืน"

          "ทวงบ้าอะไรน่อ ไปเลยไปก่อนที่กินจังจะมา"

          คางุระแกล้งเฉไฉ เพราะเธอนึกออกแล้วว่าโซโกะต้องการอะไร

          "ถ้าไล่กลับคราวนี้ ฉันก็ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร๋"

          "เอ๊ะ?"

          "ฉันต้องกลับเกียวโตในเย็นนี้แล้วล่ะ"

          สาวน้อยตกใจเมื่อรู้ว่าจะต้องไม่ได้พบหน้ากันอีกเป็นครั้งที่สอง โซโกะมองคางุระที่ยังใช้ปิ่นปักผมที่เขาให้อยู่ แล้วยิ่งมั่นใจเต็มที่ว่าเธอคิดเช่นเดียวกับเขา โซโกะลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างเธอแล้วจับมือเล็กๆของเธอมากุม

          "อย่างน้อยก็ขอให้ฉันรู้ใจหล่อนเถอะนะ"

          คางุระใจกระตุกวูบไม่อยากให้เขาจากไป

          "ลื้อก็รู้อยู่แล้วน่อ ความรู้สึกของอั๊วน่ะ"

          "ฉันไม่รู้อะไรเลย" โซโกะบอกแล้วขยับตัวชิดใกล้ร่างบาง "ไม่รู้จริงๆ"

          สองสายตาประสานกันต่างบอกความในใจ แต่ทั้งคู่ก็อยากได้ยินออกจากปากของกันและกันมากกว่า

          "แล้วถ้าบอกมันจะมีความหมายอะไรน่อ ยังไงลื้อก็ต้องจากอั๊วไปอยู่ดี"

          คางุระถามอย่างอ่อนไหว เธอรู้สึกอ่อนแอเมื่อได้อยู่ต่อหน้าโซโกะทุกครั้ง ไม่อยากให้เขาไปไม่อยากจากกันอีกแล้ว เมื่อในงานเทศกาลที่เขาโดนแทงคางุระเองก็แทบทนไม่ได้หากโซโกะจะต้องตาย

          หัวใจโซโกะราวกับถูกกระชากออกอย่างแรงเมื่อได้เห็นสีหน้าและแววตาอันแสนเศร้าของสาวน้อย ชายหนุ่มจะดึงเธอเข้ามากอดแต่ทว่า

          โครม!!

          เสียงพังประตูเข้ามาอย่างแรงจนทั้งคู่ผงะออกจากกัน คางุระเบิกตาโตเมื่อเห็นว่าคามุอิยืนอยู่หน้าประตู โดยมีอาบุโตะอยู่ด้านหลัง

          "เห็นอดีตคุณตำรวจหายเข้ามาตั้งนานสองนาน นึกว่าจะมีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันเยอะแยะ ที่แท้แอบมาพลอดรักกันตอนที่เจ้าของบ้านไม่อยู่เนี่ยนะ ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ"

          คามุอิเอ่ยทักโซโกะอย่างยิ้มๆแล้วย่างสามขุมมาหา

          คางุระกระโดดมาขวางไม่ให้คามุอิถึงตัวโซโกะ แต่กลับโดนคามุอิพลักไปจนตัวลอยชนประตูห้องนอนอย่างแรง โซโกะกระโดดหลบเมื่อคามุอิหวดร่มใส่

          "ความจริงก็ไม่ได้แค้นอะไรแกหรอกนะ แต่ว่าแกจะทำให้คางุระอ่อนแอ ซึ่งฉันก็รับไม่ได้ เพราะฉะนั้นตายซะ"

          คามุอิลงมือกับโซโกะอีกครั้ง แต่โซโกะหลบได้อย่างว่องไวเตรียมชักดาบจะออกมาสู้ คางุระที่ตั้งหลักได้คว้าโซโกะขี่ซาดาฮารุออกจากร้านอย่างรวดเร็ว ซึ่งคามุอิก็รีบตามไปอย่างไม่ลดละ อาบุโตะส่ายหน้าเมื่อมองสภาพร้านของกินโทกิ

          "ฉันล่ะละอากับความบ้าของพี่น้องจริงๆ"




          คามุอิใช้ปืนที่แฝงอยู่ในร่มสีม่วงอมแดงของเขายิงใส่พวกคางุระอย่างไม่ลดละ ท่ามกลางความตื่นตะหนกของชาวบ้าน

          "คางุระ?"

          กินโทกิที่กำลังขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้านพร้อมกับชินปาจิตะโกนเรียกคางุระอย่างตกใจ

          "นั่นหล่อนกำลังจะหนีตามผู้ชายงั้นเรอะ"

          "จะบ้ารึไงครับคุณกิน โน่น!ดูโน่น!! คุณคามุอิกำลังไล่ฆ่าสองคนนั้นอยู่นะครับ"

          ชินปาจิรีบบอกกินโทกิที่หวงคางุระจนไม่มองอะไร ชายหนุ่มผมเงินรีบเลี้ยวรถกลับแล้วตามทั้งสามคนหนึ่งตัวไปทันที


          ชายหนุ่มจากยาโตะยังคงตามน้องสาวของตนกับอดีตตำรวจนั่นอย่างไม่ลดละ กินโทกิที่ตามไปติดๆโยนดาบไม้ของตนไปทางคามุอิเพื่อสะกัดให้หยุด คามุอิเสียจังหวะเล็กน้อยแล้วหันมายิงใส่รถกินโทกิจนเกือบล้ม

          คามุอิไล่ตามคางุระทัน เขากระโดดลงไปนั่งบนตัวซาดาฮารุที่มีคางุระกับโซโกะนั่งอยู่ แล้วดึงโซโกะลงไปกลิ้งกับพื้นด้วยกัน

          "อาตี๋!!" คางุระร้องลั่น แล้วรีบกระโดดลงไปช่วยโซโกะ

          "หึ...ก็ถือว่าพัฒนาขึ้น"

          คามุอิชมโซโกะที่แทงเขาได้โดยไม่ทันตั้งตัว แล้วเสยหมัดต่อยเข้าปลายคางของโซโกะอย่างแรง จนหนุ่มมนุษย์ตัวปลิวต้องรีบตีลังกาลงสู่พื้นไม่ให้ตัวเองบาดเจ็บไปมากกว่านี้

          "จะทำไงล่ะทีนี้ ในเมื่อดาบอยู่กับฉัน"

          ชายหนุ่มยาโตะถาม คางุระยิงปืนใส่พี่ชายแต่คามุอิก็หลบได้อย่างรวดเร็ว สาวน้อยจึงกระโดดถีบผู้เป็นพี่ โซโกะสบโอกาส รีบลุกขึ้นไปดึงดาบจากตัวคามุอิคืน

          "หลบไป!!" คามุอิใช้ร่มฟาดน้องสาวกระเด็นร่วงแม่น้ำที่กำลังเริ่มไหลเชี่ยวเนื่องจากฝนเริ่มตกไม่ต้องฤดูกาลเป็นผลจากพายุนั่นเอง

          "คางุระ!!"

          กินโทกิตะโกนเรียกคางุระเสียงหลงเมื่อเห็นเธอจมหายไปในแม่น้ำ แล้วรีบกระโดดลงไปช่วยเธอทันทีโดยลืมไปว่าตนว่ายน้ำไม่เป็น

          "คุณกิน!!"

          ชินปาจิรีบกระโดดลงไปช่วยกินโทกิอีกคน โซโกะที่กำลังต่อสู้กับคามุอิอย่างดุเดือดเป็นห่วงคางุระ เขารีบกระโดดตามลงน้ำไปเมื่อสบโอกาส คามุอิมองอยู่เหนือน้ำอย่างเย็นชา ไม่คิดว่าจะปล่อยโซโกะไปแน่




          ชินปาจิช่วยกินโทกิขึ้นมาจากน้ำได้ เพราะโซโกะช่วยอีกแรง เขาจะไปตามหาคางุระด้วยอีกคน แต่โซโกะกลับบอกให้ชินปาจิคอยดูแลกินโทกิให้ฟื้นก่อน

          "ฉันจะพายัยหมวยกลับมาแน่"

          "ฝากด้วยนะครับ"

          ชินปาจิบอกโซโกะ แล้วมองกินโทกิไม่เจียมตัวเองเสียเลยว่าว่ายน้ำไม่เป็นแท้ๆ




          ด้านทางคางุระนั้น ซาดาฮารุกับเธอพากันขึ้นฝั่งได้สำเร็จ คางุระชวนหมาน้อยของเธอไปช่วยโซโกะด้วยกัน โดยเดินย้อนขึ้นไปทางต้นน้ำ เพียงสักพักเธอก็พบกับโซโกะที่เดินโซเซอยู่กำลังเดินมาหาเธอ

          "อาตี๋"

          "ยัยหมวย"

          ซาดาฮารุรีบวิ่งไปรับร่างของโซโกะไม่ให้เขาล้มลงพื้น คางุระมองร่างที่บอบช้ำจากการสู้กับพี่ชายของตนอย่างสงสาร เธอกอดเขาแล้วพร่ำขอโทษ

          "ขอโทษน่อ เป็นเพราะอั๊วแท้ๆเลย ขอโทษจริงๆน่อ"

          "จะมาขอโทษอะไร"

          "ก็คามุอิ..."

          "ช่างเถอะ หล่อนไม่บาดเจ็บตรงไหนนะ"

          "ไม่น่อ แล้วแผลลื้อล่ะ เจ็บอีกไหม?"

          คางุระถามอย่างเป็นห่วง แล้วชะงักเมื่อเห็นโซโกะยิ้มให้

          "หัวกระแทกรึไงน่อ?"

          "เปล่า" โซโกะปฏิเสธ "หล่อนบอกว่าฉันเปลี่ยนไป แต่จริงๆแล้วหล่อนต่างหากที่เปลี่ยน ถ้าเป็นเมื่อก่อนหล่อนคงไม่สนใจและปล่อยให้ฉันตายแน่ๆ"

          "อั๊วไม่ใจร้ายอย่างนั้นหรอกน่อ อั๊วเป็นสาวสวยใจดีจะตายไป"

          "ถ้าหล่อนชมตัวเองอย่างนั้น ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด"

          โซโกะหัวเราะเบาๆ แล้วผละออกจากเธอเล็กน้อย มองผมมวยของเธอที่ยังคงมีปิ่นปักอยู่ แม้จะกระเซอะกระเซิงก็ตาม

          ชายหนุ่มค่อยๆบรรจงดึงปิ่นปักผมออกแล้วมวยผมเธอขึ้นใหม่จากนั้นก็เสียบมันลงอีกครั้งอย่างสวยงาม

          "ลื้อดูปักปิ่นเก่งจังน่อ" คางุระทักอย่างสงสัย

          "เมื่อก่อนท่านพี่ไว้ผมยาว เลยมีบ้างที่ฉันช่วยทำผมให้"

          "ลื้อสนิทกับอาเจ๊มากสินะ"

          "ก็คงงั้น" โซโกะตอบแล้วลูบหน้าเธอที่ชื้นน้ำให้แห้งขึ้น "แต่มั่นใจเถอะ ว่าฉันจะทำให้กับคนพิเศษเท่านั้น"

          "คนพิเศษ...อั๊วคือคนพิเศษของลื้องั้นเหรอน่อ"

          "ถ้าตอบว่าใช่ จะให้จูบไหม?"

          โซโกะแหย่เล่น แต่ทำคางุระหน้าแดง

          "ถ้าอั๊วยอม แล้วลื้อจะจับอั๊วขังในกรงไหม"

          "เอ๊ะ"

          "ลื้อเคยบอกไว้ว่าจะเอาอั๊วไปเลี้ยงในกรงอ่ะน่อ เมื่อ 2 ปีก่อน"

          "นั่นฉันบอกว่าจะให้หล่อนไปเป็นเจ้าสาวในกรงต่างหากล่ะ"

          "มันก็กรงเหมือนกันล่ะน่อ"

          คางุระแย้ง แล้วยิ่งเขินเมื่อโซโกะคว้าเอวเธอแล้วเบียดร่างเข้าใกล้

          "ว่าแต่หล่อนเถอะ ไหนเคยบอกไว้ว่าจะไม่ยอมญาติดีกับฉันไง แล้วจู่ๆทำไมถึงยอมให้ฉันกอดแบบนี้ล่ะ"

          โซโกะว่าแล้วยื่นหน้าใกล้เธอ แม้อยากจะขัดขืนแต่คางุระกลับอ่อนละทวยเช่นนั้น

          "ว่าไง...จะให้จูบไหม?"

          "......"

          "ว่าไงล่ะ ยัยหมวย"

          "อั๊วไม่อยู่ในกรงน่อ"

          "ตามใจ ฉันเคยขัดหล่อนได้ซะทีไหน"

          คางุระหน้าแดงจัด เธอได้แต่หลับตาพยายามข่มใจตนไม่ให้เต้นแรงไปกว่านี้เมื่อได้รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ คลอเคลียที่ใบหน้าสวยของเธอ ชายหนุ่มโน้มหน้าลงประทับริมปากบางของเธอกับเขาเข้าด้วยกัน ความหอมหวานซึมแทรกไปทุกอนูร่างกาย รสจูบที่รอคอยมานานนั้นช่างอ่อนโยนเสียเหลือเกิน

          "หวังว่านี่คงเป็นความทรงจำระหว่างลื้อกับอั๊วน่อ ไปเกียวโตแล้วลื้อห้ามลืมเด็ดขาดน่อ"

          คางุระเอ่ยขึ้น ตาสีฟ้าสวยๆของเธอมีน้ำใสๆคลอเบ้า โซโกะจูบซับน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน แล้วปลอบเบาๆ

          "แค่อาทิตย์เดียวเองไม่ลืมหรอก"

          "นั่นแหล่ะ อาทิตย์เดียวก็นานจะตาย เอ๊ะ" คางุระชะงัก "ไหนตอนแรกลื้อบอกว่าไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่ไงน่อ"

          "ฉันบอกงั้นเหรอ?" โซโกะแกล้งตีหน้าซื่อ คางุระทั้งอายทั้งโมโหพลักโซโกะออกแล้วไล่เตะเขาอย่างหัวเสีย

          "กลับมานี่น่อ ไอ้บ้า ไอ้ซาดิสม์ ลื้อจะแกล้งอั๊วไปถึงไหนน่อ"

          โซโกะหัวเราะลั่นอย่างไม่เคยเป็น เมื่อแกล้งคางุระสำเร็จ เขารอโอกาสเธอส่งลูกถีบเข้ามาอีกรอบ แล้วรีบกอดรัดเธออีกครั้ง

          "ฉันชอบเธอนะ ยัยหมวยโหด"

          ชายหนุ่มกระซิบข้างหูทำคางุระหายโกรธยอมอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง รู้สึกจะเป็นลมเมื่อได้ยินคำบอกรักจากโซโกะ เธอแอบสังเกตว่าใบหน้าของโซโกะเองก็แดงก่ำไม่ต่างจากเธอ

          "ขออีกนะ"

          "เอ๊ะ"

          "ขอจูบอีกที ให้แน่ใจไง ว่ายังไงฉันก็ไม่ลืม"

          โซโกะพูดแล้วก้มลงจูบเลยโดยไม่ฟังคำตอบจากคางุระ สาวน้อยอ่อนใจกับคนที่ไม่ยอมฟังคนอื่นพูด แล้วยอมให้เขาจูบเธอเนิ่นนานอย่างนั้นด้วยความเต็มใจ

          ห่างกันไม่ไกลนักชินปาจิกับกินโทกิยืนตะลึงเมื่อเห็นหนุ่มสาวกำลังประคองกอดจูบกันอย่างนั้น

          "เอาไงดีครับ จะกลับหรือว่าลุย"

          ชินปาจิถามกินโทกิที่นิ่งผิดสังเกต กินโทกิไม่พูดอะไรแต่หันมายิ้มกับชินปาจิด้วยรอยยิ้มที่เหมือนยักษ์คาบุกิ จนหนุ่มแว่นแทบจะถีบหัวหน้าตนทิ้ง

          "โฮ่ง"

          ซาดาฮารุเห่าทักทั้งคู่ คางุระกับโซโกะจึงหันไปมอง

          "กินจัง...ชินปาจิ..."

          สาวน้อยเรียกชื่อทั้งสองคนอย่างตกใจ

          "คางุระ...กลับบ้านเดี๋ยวนี้!!!!"

          กินโทกิตะโกนลั่นป่าด้วยความโมโห แข่งกับสายฝนที่โหมกระหน่ำในตอนนี้


        

        


        


                   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #52 โจรสลัดตัวน้อย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 00:02
    โอ้ยยยย พ่อหนุ่มโรแมนติก กินซังใจเย็นๆนะคะ;-;
    #52
    0
  2. #40 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:19
    เอ่อ คุณพ่อใจเย็นนะคะคุณพ่อ
    #40
    0
  3. #34 soujandaisuki (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 20:37
    ในที่สุดก้ได้แอ้มแร้วว่อยยยยยยย
    #34
    0
  4. #7 ChoL_JaE_612 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 01:50
    กรี้ดดดดดดด ในที่สุดโซโกะก็คอมพลีท แงๆ
    #7
    0