(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 8 : คืนสุดท้ายของเทศกาลฤดูร้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

          ร้านรับจ้างสารพัดกินจัง

          กินโทกิมองใบประกาศของงานเทศกาลฤดูร้อนที่คางุระเอามาให้เขาอ่านอย่างเฉยเมย แล้วถอนหายใจ

          "จะไปทำไมกันคางุระ? มันก็มีแต่ตาลุงแก่ๆที่ยังไม่หมดไฟ กับพวกหนุ่มสาวไฟแรงออกร้าน  อ้อ ยังมีคู่รักกระหนุงกระหนิงคล้องแขนกันเหมือนๆกันทุกๆปีล่ะหน่า ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย"

          "ก็อั๊วอยากไปนี่หน่า กินจัง นี่มันสองปีมาแล้วน่อที่อั๊วไม่ได้ไปเที่ยวงานเทศกาลไหนๆเลย"

          คางุระให้เหตุผลกับคนที่ดูแล้วไม่อยากไปไหนให้วุ่นวาย กินโทกิมองสาวน้อยที่ส่งสายตาออดอ้อนเขาตามแบบฉบับของเธอแล้วถอนหายใจอีกรอบ

          "ผู้หญิงนี่น่าเบื่อจริง"




          "ขอบใจน่อ กินจัง!" คางุระกระโดดกอดกินโทกิอย่างดีใจที่เขาอนุญาต แต่กินโทกิแย้ง

          "เฮ้ย!! นี่ฉันยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ"

          "งั้นอั๊วไปหาอาเจ๊ใหญ่ก่อนน่อ อาเจ๊ใหญ่มีชุดยูกาตะให้อั๊วใส่ด้วย!!"

          "คางุระ!! นี่ฉันยังไม่ได้..."

          กินโทกิพูดค้าง เมื่อคางุระที่วิ่งไปเปิดประตูเพื่อจะไปบ้านของชินปาจินั้นชะงัก เพราะมีผู้ชาย 4-5 คนมายืนออกันอยู่หน้าร้านของเขา

          "คางุระจัง ออกมาแล้ว!!"

          "ไปงานเทศกาลกันนะครับ"

          "คางุระจัง!! คืนนี้ไปเที่ยวกับผมนะครับ!"

          "นี่ดอกไม้สำหรับการเชิญชวนครับ คางุระซัง"

          "คางุระจังต้องไปกับฉันต่างหากล่ะเฟ้ย"

          "ฉันต่างหากไอ้หน้าวอก"

          "ฉันต่างหาก"

          "ฉัน!"

          เหล่าผู้ชาย 4-5 คนนั้นพยายามแย่งกันชวนคางุระไปเที่ยวงานเทศกาลด้วยกันคืนนี้ พวกเขาทั้งเบียดทั้งดันและต่อยกันเพื่อจะได้เป็นแค่บุคคลเดียวที่จะได้ชวนอาหมวยแห่งร้านรับจ้างสารพัดไปควง

          "หุบปากซะ เจ้าพวกเหลือขอทั้งหลาย!!"

          คางุระตะคอกผู้ชายที่ทะเลาะกันเพื่อเธอ แล้วกอดอกเชิดหน้าดั่งนางพญามองเหยียดหนุ่มๆ

          "ถ้าจะอยากให้อั๊วไปเที่ยวด้วย ก็ทำตัวกันดีๆหน่อยสิ อั๊วไม่ชอบผู้ชายไม่ได้เรื่องดีแต่หาเท้ามาปะทะหน้าตัวเองแบบนี้ไปวันๆน่อ"

          "คะ..ครับ คางุระจัง พวกเราจะระวังตัว"

          ชายหนุ่มทั้งหลายรับคำจากสาวน้อยที่ตอนนี้วางท่าเป็นหญิงสาวสูงส่งเต็มที่ตามนิสัย S นิดๆที่มีอยู่ข้างใน

          กินโทกิเกาพุงตัวเองพลางมองคางุระไปด้วยแล้วส่ายหัว ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ด้านหลังเธอ โบกมือไล่หนุ่มๆที่ตามตอแยกับสาวน้อยของเขา

          "เข้าใจแล้วก็ไปให้พ้นๆหน้าร้านฉันสักที เสียเวลาทำมาหากินหมด"

          "รับทราบครับ คุณพ่อ!!"

          ชายหนุ่มทุกคนรับคำพร้อมกันแล้วรีบพากันวิ่งลงบันได เพราะกลัวกินโทกิ

          "แล้วอย่างนี้จะเที่ยวอย่างมีความสุขงั้นหรอ ยัยหมวยหน้าจืด เดี๋ยวไอ้พวกนั้นมันก็ตามก้นเธอตลอดงานหรอก"

          "ไม่เห็นเป็นไรเลยน่อ ดีซะอีกน่อ อั๊วจะได้เจี๊ยะของฟรีในงานไง"

          "เป็นผู้หญิงจะเห็นแก่กินได้ยังไงห๊ะ?"

          "กินจังจะเจี๊ยะอะไรล่ะน่อ อั๊วจะได้บอกพวกนั้นให้ซื้อเผื่อ"

          คางุระถามชายหนุ่มผมเงินอย่างซื่อๆ

          "นี่...หล่อนเข้าใจที่ฉันพูดไหมยัยสมองทึบ?"

          กินโทกิพึมพำอย่างเบื่อหน่ายกับสาวน้อยที่ไม่ค่อยจะเชื่อฟังเขาเท่าไหร่นัก แต่ก็ปล่อยให้คางุระไปหาโอทาเอะที่บ้าน




          "นี่มันอะไรกับครับคุณคอนโด้?"

          โซโกะถามขึ้นเมื่อเห็นคอนโด้เอาหน้ากากหน้าตาประหลาดๆมากมายมาเรียงรายกันเป็นหลายแถวอยู่ตรงหน้าของตัวเอง

          "หน้ากากไงล่ะ"

          ฮิจิคาตะตอบ แล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

          "ผมไม่ได้ตาบอดครับ สมองก็ไม่ได้ฟีบเหมือนคุณฮิจิคาตะด้วย" โซโกะว่าอดีตรองฯอย่างหน้าตาเฉย

          "นี่แกว่าใครนะ?"

          "สองคนนี้หยุดทะเลาะกันก่อนได้ไหม แล้วมาเลือกว่าจะเอาหน้ากากอันไหนไปเที่ยวงานเทศกาลฤดูร้อนนี่"

          คอนโด้ห้ามทัพแล้วชวนทั้งสองคนมาเลือกหน้ากากกับเขา

          "คุณคอนโด้พวกเราไม่ได้ว่างถึงขนาดนั้นน่ะครับ" ฮิจิคาตะค้านเบาๆ โซโกะจึงหันไปมองคนไม่เห็นด้วยกับการไปเที่ยวงานเทศกาล

          "แล้ววันๆนี่พวกเราทำอะไรกันบ้างล่ะครับคุณฮิจิคาตะ นอกจากรอข่าว เดินไปก็เดินมา ซากิก็ชวนเพื่อนๆเล่นแบดมินตัน ส่วนคุณก็เอาแต่อัดมะเร็งเข้าปอดแบบนี้"

          ฮิจิคาตะพูดไม่ออกเพราะโซโกะพูดถูก ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลผู้ซึ่งอ่อนวัยกว่าขยับตัวมองดูหน้ากากที่เรียงรายอยู่อย่างสนใจ

          โซโกะหยิบหน้ากากปลาหมึกปากจู๋ตาเหล่ขึ้นมาดู ทำให้ฮิจิคาตะหัวเราะ

          "เหมาะกับนายดีนี่หว่า ฮา่ฮ่า"

          "ผมว่าเหมาะกับคุณฮิจิคาตะมากกว่าครับ"

          โซโกะบอกแล้วเอาหน้ากากปลาหมึกอัปลักษณ์นั่นไปใส่ให้ฮิจิคาตะ อดีตรองฯโวยวายแล้วแกะหน้ากากออก แต่ทว่าแกะยังไงก็แกะไม่หลุดเสียที

          "นี่มันอะไรกัน!! ทำไมมันหนึบแบบนี้เนี่ย??"

          "หรือว่านี่จะเป็นหน้ากากปลาหมึกต้องคำสาปในตำนานกันนะ?"

          โซโกะเอ่ยพึมพำออกมาแต่ฮิจิคาตะได้ยิน ชายหนุ่มผมดำสั่นสะท้านรู้สึกหนาวขึ้นมาทั้งๆที่อยู่ในหน้าร้อน แต่พลันสายตาของเขาเหลือบไปเห็นว่าโซโกะถือกาวซ่อนไว้ทางด้านหลังจึงได้รู้ว่าโซโกะแอบทากาวติดไว้นั่นเอง

          "แก!!"

          "ไม่ต้องห่วงครับคุณฮิจิคาตะ กาวนี้มีฤทธิ์ติดแค่ 1 วันเอง เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ออกแล้วครับ"

          "แค่วันเดียวอะไรกัน! ตั้งวันนึงเลยนะเฟ้ย!"

          "ก็ดีนะโทชิ คนอื่นจะได้ไม่รู้ไงว่าเป็นเรา โซโกะเอากาวมาติดหน้ากากแมลงสาบนี่ทีสิ"

          คอนโด้บอกกับโซโกะ ซึ่งโซโกะก็ทำตามโดยดี เมื่อทาเสร็จแล้วคอนโด้ก็รีบใส่หน้ากากทันที เพราะกลัวกาวแห้ง

          "นายเองก็เลือกได้แล้วนะ"

          โซโกะมองหน้ากากอีกครั้ง แล้วสะดุดตากับหน้ากากซาดาฮารุจึงหยิบขึ้นมาดู

          "อะไรกัน มีหน้ากากเจ้าหมาของยัยหมวยด้วยรึเนี่ย?"

          ฮิจิคาตะที่ยอมรับสภาพของตนได้แล้วอุทานออกมาอย่างแปลกใจ

          "ยามาซากิบอกว่าเจ้าหนูนี่ดังในละแวกนี้พอดู เลยมีขายน่ะ" คอนโด้อธิบาย

          นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงของโซโกะจ้องหน้ากากซาดาฮารุ แล้วคิดถึงหน้าเจ้าของมาสคอตนี้ เขาอยากเจอเธอ แต่มันไม่ง่ายนักเมื่อเขาถูกเจอตัวง่ายๆอย่างเมื่อวาน

          "นี่โทชิ ฉันหล่อรึยัง? คุณโอทาเอะเห็นฉันแล้วจะหลงรักไหม?"

          คอนโด้สะกิดฮิจิคาตะที่พยายามจะสูบบุหรี่ผ่านหน้ากากปลาหมึกอยู่ ชายหนุ่มมองหัวหน้าตนแต่ไม่พูดอะไร แล้วพยายามสูบบุหรี่ต่อ

          "หมายความว่าไงโทชิ?? หล่อใช่ไหม? หล่อสินะ ดูไม่เหมือนกอลิล่าอีกแล้วสินะ?"

          "ครับ...ดูเหมือนแมลงสาบมากกว่า"

          โซโกะตอบแทนฮิจิคาตะ คอนโด้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

          "ดีนะ..ที่ไม่เหมือนกอลิล่า"

          "ดีตรงไหนไม่ทราบ!" ฮิจิคาตะตะโกนถามคอนโด้อย่างหงุดหงิด เนื่องจากสูบบุหรี่ไม่ได้สักที

          "ว่าแต่คุณคอนโด้ คุณนัดกับซือเจ๊ไว้เหรอครับ?"

          โซโกะถามคอนโด้อย่างสงสัย

          "ใช่แล้วล่ะ เห็นว่าจะพาชินปาจิคุงกับยัยหมวยไปด้วยนะ"

          คอนโด้ตอบตามตรง โซโกะก้มมองหน้ากากซาดาฮารุที่อยู่ในมือของตนอีกครั้ง แล้วยิ้มที่มุมปาก

          "งั้นผมเอาหน้ากากนี่แหละ"




        

          "ว้าว...สวยจังเลยคางุระจัง ดูเป็นสาวขึ้นเยอะเลย"

          โอทาเอะยืนเอามือประสานกันอย่างภูมิใจเมื่อเธอแต่งชุดยูกาตะสีชมพูให้กับคางุระออกมาแล้วจากสาวน้อยอาหมวยกลายเป็นสาวสวยขึ้นมา

          "จริงเหรออาเจ๊ใหญ่? งั้นอั๊วไปให้ชินปาจิดูด้วยดีกว่า"

          คางุระวิ่งออกจากห้องอย่างดีใจ

          "อย่าวิ่งสิจ๊ะ คางุระจัง"

          โอทาเอะตะโกนไล่หลังสาวน้อย แล้วเดินตามเธอออกไป

          คางุระ เรียกชินปาจิให้ดูเธอในชุดยูกาตะสีสดใส ชินปาจิมองสาวน้อยที่สวยขึ้นมากเมื่อปล่อยผมสีส้มอมชมพูของเธอยาวไล่หลังในชุดยูกาตะสีชมพู

          "โอ้...สวยจังเลยนะ คางุระจัง"

          "โห่ยยย คนสวยอยู่แล้ว แต่งอะไรก็สวยล่ะน่อ" คางุระยอตัวเอง

          "งั้นไปกันเลยไหมจ๊ะ เอ๊ะ คุณกินไม่ไปด้วยกันเหรอ?"

          โอทาเอะถามถึงกินโทกิ เมื่อไม่เห็นเขา

          "คงตามไปทีหลังล่ะน่อ ไปกันเถอะอาเจ๊ใหญ่ ชินปาจิ อั๊วหิวจะตายแล้วน่อ"

          คางุระวิ่งไปคล้องแขนของทั้งคู่ แล้วพากันไปเที่ยวงานเทศกาล ที่กำลังจะเริ่มขึ้น




          เมื่อไปถึงงานเทศกาลชินปาจิปล่อยให้พี่สาวของตนไปเที่ยวกับหน้ากากแมลงสาบที่มารออยู่แล้ว คางุระมองคนตัวสูงที่สวมหน้ากากปลาหมึกอัปลักษณ์จนฮิจิคาตะชักทำตัวไม่ถูก เมื่อเห็นอาหมวยที่เขาคิดว่าเป็นเด็กเสมอโตเป็นสาวสะพรั่งถึงขนาดนี้

          "เหมาะกับลื้อดีนี่อามายองเล่อร์"

          คางุระทักเขาแล้วยิ้มหวานให้ เพราะถูกใจกับหน้ากากปลาหมึก คิดว่ากินจังของเธอก็น่าจะเหมาะกับหน้ากากนี้เหมือนกัน

          "หล่อนก็น่ารักดีนะ"

          ฮิจิคาตะชมตอบ สาวน้อยยิ้มกว้างภูมิใจที่มีคนชมว่าสวยอีก

          "เอ๋....มีหน้ากากซาดาฮารุด้วยเหรอครับเนี่ย? คุณโอคิตะก็เป็นแฟนคลับของซาดาฮารุเหมือนกันเหรอครับ?"

          ชินปาจิทักโซโกะที่หันหน้าไปทางคางุระอยู่อย่างแปลกใจ

          "รู้ด้วยเหรอว่าเป็นฉัน"

          "เรารู้จักกันมานานแล้ว แค่นี้จำกันไม่ได้ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้วครับ"

          ชินปาจิตอบ แล้วสะกิดคางุระให้หันมองโซโกะที่ใส่หน้ากากซาดาฮารุ

          "อ๊า...มีหน้ากากของซาดาฮารุด้วยน่อ อาตี๋ลื้อเอาเงินค่าลิขสิทธิ์มาน่อ"

          "พร่ำอะไรของหล่อน"

          "หน้ากากซาดาฮารุไม่ช่วยให้ลื้อฉลาดขึ้นเลยน่อ"

          "การแต่งตัวของหล่อนก็ไม่ทำให้ดูดีขึ้นมาเหมือนกัน"

          โซโกะต่อว่าเธอแล้วเมินหน้าหนี ไม่พอใจที่คางุระไปทักฮิจิคาตะก่อนเขา ชินปาจิสังเกตอาการของคางุระที่ดูซึมไปถนัดตาเมื่อได้ยินโซโกะพูดแบบนั้น แล้วชักจะเข้าใจแล้วว่าทำไมกินโทกิถึงกลัวนักว่าจะเสียคางุระไปให้โซโกะ

          "อั๊วไปก่อนนะชินปาจิ ป่านนี้พวกบ้านั่นรออั๊วอยู่แน่ๆน่อ"

          คางุระหันไปบอกกับหนุ่มแว่น แล้วเดินก้าวฉับๆออกไปทันที

          "พวกบ้า? พวกไหน?"

          โซโกะหันมาถามอย่างสงสัย

          "ก็คงจะเป็นพวกที่ตามตื้อคางุระจังบ่อยๆล่ะมั้งครับ ซึ่งคางุระจังก็ชอบหลอกกินของฟรีเสมอ...อ้าว คุณโอคิตะ"

          ชินปาจิยังพูดไม่จบตะโกนเรียกโซโกะ แต่ชายหนุ่มกลับรีบวิ่งตามสาวน้อยที่เริ่มไกลลับตาแล้วทันที

          "แล้วเราสองคนจะเอายังไง?"

          ฮิจิคาตะถามชินปาจิที่มองตามทั้งคู่อย่างกังวล

          "ถ้าไม่รังเกียจก็ไปด้วยกันสิครับ"

          "อา..."

          ชายหนุ่มทั้งสองคนตกลงแล้วพากันเดินเที่ยวกันเอง แม้จะกระดากใจเล็กน้อยที่เป็นผู้ชายด้วยกัน


          โซโกะตามคางุระมาจนทัน เขารีบคว้าข้อมือสาวน้อยทันทีเพื่อไม่ให้เธอไปไหน

          "ทำบ้าอะไรน่อ?" คางุระหันมาถามอย่างน้อยใจ "ลื้อตามอั๊วมาทำไม"

          "ก็งานเทศกาลน่ะต้องมีคนเดินคู่ไม่ใช่รึไง เดินคนเดียวเดี๋ยวก็มีคนเอาไปล้อหรอก"

           โซโกะแถแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ แล้วมองซ้ายขวาไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่จะเข้ามาหาคางุระ

          "มองหาซัทจังหรอน่อ?"

          คางุระประชดอย่างหมั่นไส้เมื่อเห็นเขาลุกลี้ลุกลน

          "เกี่ยวอะไรด้วย"

          "ไม่รู้สิน่อ อั๊วก็ลองๆพูดดู"

          สาวน้อยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ โซโกะไม่อยากทะเลาะกันเพราะว่าเวลาที่เขาได้อยู่กับเธอมันน้อยนิดนัก

          "เดินไปสิยัยหมวย จะไปร้านไหนก็เลือกเอา ฉันจะยอมไปเป็นเพื่อนหล่อนเอง"

          "อั๊วไม่ได้ขอร้องสักกะหน่อยน่อ อย่าสาระแน" คางุระปฎิเสธทั้งๆที่ในใจอยากจะเดินไปกับเขา

          "งั้นฉันกลับก็ได้" โซโกะที่ยังคงใส่หน้ากากซาดาฮารุอยู่หันหลังกลับ จนคางุระต้องเป็นฝ่ายจับข้อมือเขาเอง

          ชายหนุ่มก้มมองข้อมือที่ถูกจับไว้ด้วยมือนิ่ม ใจเขาเต้นแรงเพราะไม่คิดว่าเธอจะรั้งเขาไว้ คางุระรีบปล่อยมือเมื่อรู้ว่าตนทำอะไรอยู่ สาวน้อยรีบหันหน้าหนีซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของตน

          "วันนี้สงบศึกกันชั่วคราวก็ได้น่อ"

          "เอางั้นก็ได้"

          ทั้งคู่ตอบตกลงแล้วเดินเคียงข้างกันเพื่อเที่ยวงานเทศกาลคืนสุดท้าย


          ภายในงานโซโกะตามใจคางุระที่ซื้อของกินมากมาย เขายอมจ่ายให้เธอเพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มสวยๆจากคางุระ การสงบศึกครั้งนี้สร้างความสุขให้กับเธอและเขาเป็นอย่างมาก

          "โอ้! มียิงปืนชิงโชคด้วยน่อ"

          "จริงด้วย"

          "เรามาประชันกันไหมน่อ อั๊วไม่แพ้แน่ๆ"

          "มั่นใจระวังตกม้าตายนะ"

          โซโกะพูดข่มคางุระ

          คางุระวางของกินไว้ข้างๆปืนลม แล้วตะโกนเรียกให้เจ้าของร้านเอากระสุนมาให้

          "คุณลุงคะ อั๊วขอกระสุนด้วยน่อ"

          "ได้เลยสาวน้อย อ๊ะ อ้าว คางุระจังนี่เอง มากับใครรึเนี่ย?"

          เจ้าของร้านหันมาแล้วเอ่ยทักคางุระเมื่อเห็นว่าเป็นเธอ

          "อะไรกัน..มาดาโอะเองหรอน่อ งั้นวันนี้อั๊วเล่นฟรีสิน่อ"

          "ฟรีบ้าอะไร!! แค่นี้ก็หาเงินเลือดตาจะกระเด็นอยู่แล้วยังมีหน้ามาขอฟรีอีกเรอะยัยหมวยหน้าเลือด" ฮาเซงาว่าแย้งเสียงหลง

          "ช่างเถอะครับ เดี๋ยวผมจ่ายเอง"

          โซโกะตัดบท ฮาเซงาว่ามองคนสวมหน้ากากซาดาฮารุอย่างพิจารณา แล้วหันไปกระซิบกับคางุระ

          "นี่คางุระจังไปคว้าพ่อหนุ่มใจสปอตคนนี้มาจากที่ไหน แล้วนี่คุณกินรู้รึเปล่า?"

          "อย่าถามมากหน่า เอากระสุนให้อั๊วเร็วๆมาดาโอะ"

          คางุระเร่งอย่างหงุดหงิด

          เมื่อทั้งคู่ได้รับกระสุนแล้ว แทนที่จะยิงของชิงโชคแต่ทว่าทั้งคู่รุมยิงของแต่งตัวต่างๆของฮาเซงาว่า  แม้ฝ่ายคนถูกกระทำจะห้ามเท่าไหร่ก็ตาม

          "โอ๊ย โอ๊ย ...นี่เดจาวูรึไงกันเนี่ย? ทำไมเหมือนเมื่อหลายปีก่อนจัง"

          ฮาเซงาว่าร้องขึ้น โซโกะกับคางุระชะงักนึกถึงเมื่อหลายปีก่อนที่เขาและเธอแย่งกันยิงฮาเซงาว่าแบบนี้ คางุระหลุดหัวเราะลั่น แล้วเอารางวัลจากตัวของมาดาโอะออกมาก่อนจะชวนโซโกะไปที่อื่นต่อ ทิ่้งฮาเซงาว่าหรือมาดาโอะชอกช้ำกับโชคชะตาอยู่อย่างนั้น

          "จะถึงเวลาดอกไม้ไฟแล้วน่อ"

          สาวน้อยพูดขึ้นเมื่อเธอกับโซโกะกำลังเดินมาที่ชายหาดซึ่งก็มีคนมารอดูกันอยู่แล้วมากมาย

          "กินจังไม่มาจริงๆสินะ"

          โซโกะไม่พอใจทันทีที่คางุระพูดถึงกินโทกิ เพราะเขาไม่อยากให้เธอนึกถึงใครคนไหนนอกจากเขา

          "ยังไงก็ขอบใจลื้อนะ อาตี๋ ที่อุตส่าห์เลี้ยงขนมอั๊ว" คางุระบอกโซโกะอย่างเขินๆ

          "ใครบอกฉันจะเลี้ยงหล่อนฟรี" ชายหนุ่มพูดขึ้น คางุระหันมองโซโกะอย่างงุนงง "คนอย่างฉันไม่เคยทำอะไรให้ใครฟรีๆหรอกนะ"

          "ละ..แล้วลื้อจะเอายังไงน่อ?"

          คางุระเสียงสั่นเมื่อโซโกะเดินเข้ามาใกล้ชิด

          "อืม.....ทำอะไรดีน้า?"

          โซโกะแกล้งก้มลงกระซิบถามที่ข้างหู แล้วหยิบปิ่นปักผมดอกไม้สีชมพูที่ทำด้วยสีมุก เขาถือวิสาสะมวนผมเธอแล้วเอาปิ่นเสียบไว้

          "สวยจัง"

          "ห๊ะ?..ลื้อว่าอะไรน่อ?"

          "ของดีพูดได้แค่ครั้งเดียว" โซโกะแกล้ง แล้วลูบแก้มที่แดงระเรื่อของเธอเบาๆ

          "ของตอบแทน...ขอเป็น....."

          ชายหนุ่มไล้นิ้วตนไปตามริมฝีปากบางของสาวน้อย คางุระเขินจัดพลักโซโกะออกห่างจนเขาผงะเกือบล้มหงายหลัง แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ถือสาอะไร

          "ช่วยด้วยค่า!!! โจรขโมยกระเป๋าหลุยห์ของอะฮั้นไปค่า"

          เสียงตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างจีบปากจีบคอดังขึ้น พร้อมๆกับชายร่างเล็กคนหนึ่งวิ่งผ่านคางุระกับโซโกะไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับกระเป๋าที่อยู่ในมือ

          "ยัยหมวย!!"

          โซโกะตะโกนเรียนคางุระ เมื่อเห็นคางุระวิ่งไล่ตามโจรกระชากกระเป๋าไป

          คางุระไล่ตามชายคนนั้นจนถึง เธอกระโดดถีบโจรจนตัวโจรล้มหมุนกลิ้งคลุกฝุ่นไปไกลหลายเมตร สาวน้อยเดินย่างสามขุมไปหาคนที่นอนอยู่ แล้วเหยียบข้อมือที่ยังคงกำสายกระเป๋าให้คลายออก

          "โอ๊ย...เจ็บๆๆๆ ไม่ทำแล้วปล่อยได้แล้ว"

          เสียงโจรร้องลั่น คางุระก้มหยิบกระเป๋าแล้วถอนเท้าออกจากข้อมือของโจร

          "อย่าหนีน่อ ไม่งั้นอั๊วเจี๋ยนลื้อแน่ๆ"

          เธอขู่ แต่โจรไม่เชื่อ เขาพยายามลุกขึ้นหนี ซึ่งคางุระก็ตามไปอีก คราวนี้เธอล็อคชายหนุ่มตัวเล็กเอาไว้อยู่หมัด แต่ทว่ากลับมีต่างดาวผู้ชายตัวใหญ่อีก 3 คนมาจับเธอแยกแล้วล็อคตัวเธอแทน สาวน้อยต่อสู้ดิ้นสุดกำลังซึ่งพวกนั้นก็พากันลงไปนอนกับพื้น

          "มาต่อยกับเลดี้แบบนี้ได้ไงน่อ ไอ้พวกผู้ชายโสโครก"

          "ยัยหมวย!"

          โซโกะเรียกคางุระเมื่อเขาเจอเธอ ชายหนุ่มถอดหน้ากากซาดาฮารุออกขณะเดินไปหาเธอ

          "อาตี๋ อั๊วเอากระเป๋าคืนมาได้แล้วน่อ"

          คางุระยกมือโชว์กระเป๋าที่อยู่ในมือตน โซโกะพูดอะไรไม่ออกเขาดึงตัวเธอมากอดแน่น ตอนที่เขาวิ่งตามแล้วหาเธอไม่เจอนั้น โซโกะรู้สึกเหมือนใจจะสลายกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเธอทั้งๆที่รู้ดีว่าคางุระแข็งแกร่งแค่ไหน

          "อย่าทำแบบนี้อีกนะ"

          เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือหลับตาลงอย่างอ่อนไหว คางุระตกใจที่เห็นโซโกะอ่อนแออย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ สาวน้อยจึงกอดตอบร่างที่สั่นเทานั้นอย่างอ่อนโยน

          "อืม"

          เธอรับปาก แล้วลูบหลังเขาเบาๆให้โซโกะใจเย็นลง โซโกะลืมตาขึ้นแล้วพบว่าหนึ่งในกลุ่มโจรกำลังลุกขึ้น มันถือมีดสั้นเข้ามาหาคางุระอย่างรวดเร็ว

          เสี้ยวนาทีที่ไม่มีเวลาคิด โซโกะหมุนตัวคางุระแล้วพลักเธอออกจนล้มลง จากนั้นเอาตัวเองรับแรงเสียบของมีดแทน

          "ไปโว๊ย!!!"

          เหล่ากลุ่มโจรรีบชวนกันกลับ ทิ้งคางุระให้อยู่กับโซโกะที่ทรุดฮวบลงไป

          "อาตี๋!!!!" คางุระร้องเรียกโซโกะที่ยังมีมีดปักหลังอยู่อย่างนั้น เธอพยายามตบหน้าเขาแรงๆจนเลือดซิบออกมุมปาก แต่โซโกะก็ไม่ได้สติ

          "อย่ามาสำออยน่อ แค่นี้ลื้อจะตายไม่ได้น่อ ลื้อต่อสู้ในสงครามมาเป็นร้อยๆ จะมาตายเพราะไอ้มีดปอกผลไม้ไม่ได้น่อ อาตี๋!!!"

          "ได้เวลาจุดดอกไม้ไฟแล้วค่ะ" เสียงประกาศแว่วล่องลอยมาตามลม

          คางุระแบกโซโกะขึ้นหลังของตน ตอนนี้ชุดยูกาตะสีชมพูดสดใสของเธอแปดเปื้อนไปด้วยเลือดจากชายหนุ่ม

          "ลื้อทำใจดีๆไว้น่อ อั๊วจะพาลื้อไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้น่อ"

          "เริ่มนับถอยหลังแล้วนะคะ"

          "10.....9....8...7...6...5...4..."

          "โอย...ทำไมอั๊วไม่มีแรง....ใครก็ได้ช่วยที" คางุระที่เดินแบกโซโกะไปท่ามกลางหมู่คนพึมพำกับตัวเองเมื่อขาเริ่มก้าวไม่ออก

          "3"

          "ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยอาตี๋ที!!"

          "2"

          "ช่วยด้วยน่อ!!!"

          "เกิดอะไรขึ้นน่ะคางุระ???" กินโทกิที่ยอมตามคนอื่นมาในงานทีหลังวิ่งเข้ามาถาม เมื่อเห็นคางุระแบกโซโกะขึ้นหลังมาอย่างทุลักทุเล

          "1"

          "กินจัง...ช่วยด้วย!!"

          คางุระตะโกนเรียกกินโทกิที่กำลังวิ่งมาหา

          ปัง ปัง ปัง

          เสียงดอกไม้ไฟดังสนั่น ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายของพวกชินปาจิที่มาเจอคางุระกับโซโกะ

          ช่วยอาตี๋ด้วยน่อ อย่าให้อีเป็นอะไร เพราะอั๊วยังไม่ได้บอกเลย ว่าอั๊วรู้สึกยังไงกับอาตี๋

          ช่วยด้วย...กินจัง







       






         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น