(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 4 : ถ้าเป็นพีชายก็ย่อมหวงน้องสาวเป็นธรรมดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

         "กินจัง"

          คางุระรีบเข้าไปหากินโทกิที่ยืนทำหน้าตาเมินเฉย ส่วนมือนั้นก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมาแคะหู

         "ชิโรยาฉะ"

         คามุอิเรียกฉายาของกินโทกิ แต่มือยังคงไม่ปล่อยโซโกะ ชายหนุ่มที่ถูกตรึงไว้กับกำแพงขยับเท้าทั้งของข้างของตนยกถีบคามุอิอย่างแรงจนกระเด็นปล่อยโซโกะที่เป็นอิสระชักดาบข้างตัวออกมาจี้คอชายหนุ่มผมเปียอย่างรวดเร็ว

         "แกถูกจับแล้ว"





         ถึงแม้โซโกะจะพูดเช่นนั้นแต่คามุอิก็ยังยิ้มได้ และหันไปมองน้องสาวที่ยืนชิดกับกินโทกิ

         "ใจคอจะไม่ช่วยพี่ชายคนนี้หน่อยเหรอ"

         "ลื้ออย่ามาแหลสดน่อ คามุอิ กะอาตี๋สำอางค์ตัวเดียวแค่นี้ไม่คณนามือลื้อหรอกน่อ" คางุระตอบกลับ ไม่มั่นใจเลยว่าคามุอิจะยอมปล่อยให้โซโกะกลับไปโดยสวัสดิภาพหรือไม่

         คนที่เป็นพี่ชายยิ้มรับ แล้วตวัดขาหมายจะเตะเข้าสีข้างชายหนุ่มที่ยืนเหนือเขา แต่ทว่ากลับมีดาบไม้มาต้านแรงของเขาไว้

         กินโทกิเข้าไปกันขาของคามุอิได้ทันท่วงทีก่อนที่สถานะการณ์จะแย่ลง

         "กลับไปก่อนเถอะ โอคิตะคุง พวกพ้องนายรออยู่ที่ฐานลับ"

         โซโกะมีท่าทีไม่เชื่อแต่เมื่อสบสายตากับกินโทกิแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่น่าเกรงขาม

         "กลับไปซะ"

         "นี่เป็นโอกาสที่ผมจะชำระบัญชีกับหมอนั่น"

         "โอกาสที่ลื้อจะตายล่ะสิไม่ว่า อย่าดื้อเป็นกระทิงแรดแบบนี้ได้ไหมน่อ กลับไปซะอาตี๋หัวขี้เลื่อย"

         คางุระไล่สมทบอีกเสียง แต่นั่นกลับทำให้คามุอิไม่พอใจปัดดาบไม้ของกินโทกิอย่างแรง

         "เป็นห่วงมันรึไงห๊ะ ยัยขี้แย!"

         "อั๊วไม่ได้เป็นห่วงใครทั้งนั้นล่ะน่อ อั๊วแค่ไม่อยากให้ใครตายเพราะความสนุกของอาเฮียแล้ว"

         "ยาโตะเป็นเผ่าที่ต้องฆ่าทำลายล้างเท่านั้น" คามุอิแย้ง แล้วหันไปมองโซโกะ "อย่างไอ้หมอนี่ก็ควรจะตายเพราะยาโตะ"

         "เหตุผลงี่เง่า!!" คางุระเถียงทันที ทำให้คามุอิหงุดหงิดมากขึ้นเดินย่างสามขุมเข้าไปหาน้องสาว

         "หยุดแค่นั้นนาเหวย" กินโทกิแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียด "พวกแกสองคนอยากจะทะเลาะกันก็ไปทะเลาะกันที่อื่น ยัยหมวยนี่ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกแก ฉันจะพายัยนี่กลับบ้าน"

         "ไม่เกี่ยวได้ไง ฉันนี่แหล่ะที่สายเลือดอันแน่นหนาของยัยขี้แยนี่ ส่วนอดีตคุณตำรวจหน้าจืดน่ะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไร แล้วฉันจะพาคางุระกลับไปด้วยกันให้ได้วันนี้"

         "อ้าวๆ ฉันเลี้ยงยัยคางุระมาหลายปีจู่ๆจะมาเอากลับไปง่ายๆอย่างนี้ได้ยังไง มันไม่สมควรล่ะมั้ง อีกอย่างคางุระน่ะขาดฉันคงได้ร้องไห้ฟ้าถล่มแน่ๆ" กินโทกิย้อนกลับแล้วเดินไปหาคางุระ "กลับกันได้แล้ว"

         สาวน้อยพยักหน้าแล้วเดินไปกับกินโทกิแต่โดนกระชากตัวอย่างแรงด้วยพี่ชายมหาโหด คางุระยกขาตวัดสูงไปที่คอของคามุอิอย่างรวดเร็ว แต่คามุอิยิ้มรับทั้งๆที่ขาเรียวของคางุระคาต้นคออยู่ เขาจับขาของคางุระขึ้นจนเธอตัวลอยแล้วฟาดตัวเธอลงกับพื้น

         คางุระหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บ แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงมัน เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่ามีผู้ชายสองคนมาเป็นเบาะรองรับเธอไว้ ซึ่งก็คือกินโทกิที่คอยดูแลเธอเสมอ กับเจ้าตี๋จอมซาดิสม์ที่ไม่คาดคิดว่าจะมาช่วยเธอ

         "หล่อนจะมาหาว่าฉันไม่เกี่ยวอะไรกับหล่อนไม่ได้หรอกนะ ในเมื่อเราสัญญากันไว้แล้วหากฉันกลับมาเอโดะเราสองคนจะอยู่ด้วยกัน" โซโกะพูดโกหกหน้าตายแล้วรีบกอดคางุระที่กำลังลุกขึ้น

         "แก๊!!! สำรอกอะไรออกมา! แล้วไปสัญญากันเมื่อไหร่ห๊าา"

         กินโทกิเป็นฝ่ายร้องตะโกนอย่างสติแตก ความหวงและห่วงพุ่งทะลุฟ้า ส่วนคามุอิกลับยิ้มอย่างเลือดเย็น

         "อาตี๋ ลื้อบ้าไปแล้วแน่ๆ!"คางุระทึ้งผมโซโกะที่กอดเธออยู่

         โซโกะกลับไม่ถือสาเขายิ้มที่มุมปาก แล้วอุ้มร่างบางพาดบ่าวื่งหนีจากคุณพ่อจำเป็นและพี่ชายกระหายเลือดไปอย่างรวดเร็ว

         "แก๊!!!"กินโทกิแหกปากแล้ววิ่งตาม ไปพร้อมๆกับคามุอิ

         "ปล่อยอั๊วนะ!! ลื้อมันบ้าที่สุดเลยน่อ"

         คางุระตะโกนใส่หูของโซโกะ จนแก้วหูแทบแตก ทั้งดิ้นทั้งดันตัวเขาแต่โซโกะก็ไม่ยอมปล่อยเธอ

         "เงียบๆหน่อยได้ไหมยัยหมวยติ๊งต๊อง ฉันกำลังช่วยหล่อนอยู่นะ"

         "ช่วยให้อั๊วแย่ลงน่ะสิ ปล่อยน่อ"

         "อยากกลับไปอยู่กับเผ่ายาโตะมากใช่ไหม งั้นฉันจะปล่อยเธอเดี๋ยวนี้"

         "ไม่!"คางุระปฏิเสธทันควันเธอไม่ยอมกลับไปอยู่กับคามุอิเด็ดขาด

         "ดี!"

         โซโกะหัวเราะอย่างชอบใจแล้ววิ่งมุ่งไปทางภูเขาหลังวัดอย่างรวดเร็ว



        

           "หนอย...มันอยู่ไหนฟะ?"

          กินโทกิที่วิ่งตามมาจนถึงภูเขาหลังวัดพึมพำอย่างหัวเสียเมื่อมองไม่เห็นแม้แต่เงาของโซโกะที่พาคางุระของเขาหนี คามุอิที่กระโดดข้ามหลังคาบ้านของใครต่อใครมาจนถึงที่เดียวกับกินโทกิได้กระโดดทิ้งตัวลงพื้นอยู่ข้างๆชายผมเงิน เขากวาดสายตามองไปทั่วพยายามฟังเสียงด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า แต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงน้องสาวของตนกับคนที่บังอาจมายุ่งกับดวงใจของเขา

          "ออกมาเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย!! ไม่ออกมาเดี๋ยวถ้าหาเจอพ่อจะสับให้ไส้เละเลยคอยดู๊!!!"

          กินโทกิยังคงโวยวายกับต้นไม้บนภูเขาไม่เหลือมาดของชิโรยาฉะเลยแม้แต่น้อย

          เสียงสวบๆดังขึ้นคามุอิรีบหันไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว เขาพุ่งร่มสีแดงของตนใส่ทันที แต่ทว่ากลับไม่ใช่คนที่เขาคิด

          "จะฆ่ากันรึไง..คามุอิ"

          ผู้ชายผมยาวที่ดูท่าทีมีอายุนามว่าอาบุโตะปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับยกมือข้างที่่เหลืออยู่ขึ้นเหนือหัวตน ชายหนุ่มผมเปียค่อยๆเอาร่มตัวเองกลับมาพาดบ่า

          "มาคุ้ยอะไรกินแถวนี้รึไงอาบุโตะ?"

          "ดูพูดจาเข้าหัวหน้า...ท่านทากาสุงิต้องการคุยธุระสำคัญน่ะ"

          อาบุโตะบอกจุดประสงค์แล้วหันไปมองกินโทกิที่มองมายังพวกเขา ทั้งคู่จ้องตากันแต่ไม่มีใครเอ่ยอะไร คามุอิข่มอารมณ์ด้วยการยิ้ม เขายอมไปกับอาบุโตะอย่างว่าง่ายแต่ก่อนไปชายหนุ่มฟาดร่มของต้นเข้ากับต้นไม้อย่างแรงจนต้นไม้หักโค่นล้มไปทางกินโทกิ

          "เฮ้ย!!"อดีตชิโรยาฉะร้องลั่นหลบต้นไม้ได้อย่างฉิวเฉียด"จะฆ่ากันรึไงฟะ?"

          แม้จะตะโกนถามแต่คามุอิก็ไปกลับมาตอบ กินโทกิถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตัดใจหันหลังลงเขากลับร้านของตน แต่ก่อนไปเขาได้ทิ้งท้ายเอาไว้

          "โอคิตะคุงเอ๋ย...แกพาคางุระจังของฉันกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยด้วย และเตรียมตัวหัวแตกซะนะ"

          ราวกับพูดลอยๆแต่ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นได้ยินทุกประการ

          "อั๊วจะไปหากินจัง ส่วนลื้อจะไปตายที่ไหนก็ไปน่อ ปล่อยอั๊ว"

          คางุระพลักโซโกะออกแล้วลุกขึ้นเดินห่างจากเขาไป แต่โซโกะกลับคว้าข้อมือเล็กๆของเธอไว้ คางุระรู้สึกร้อนผ่าวตรงข้อมือที่ถูกจับ ทั้งๆที่เธอมีแรงฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่ทำไมเมื่อโดนไอ้บ้านี่จับกลับทำท่าว่าเรี่ยวแรงจะหายไปดื้อๆเสียอีกแล้ว

          "หล่อนปากไม่ตรงกับใจ ถ้าอยากให้ฉันตายเมื่อกี้นี้หล่อนคงจะโผล่ออกไปแล้ว"

          โซโกะพูดแทงใจดำ คางุระหาคำแย้งไม่ได้แต่ในที่สุดเธอก็ปฏิเสธ

          "อั๊วไม่อยากไปกับคามุอิต่างหากล่ะน่อ ปล่อยอั๊วได้แล้ว!!"

          "ไม่จริง....เธอห่วงฉัน" จู่ๆโซโกะก็พูดกับเธอเพราะขึ้นแล้วดึงร่างบางมาชิด สาวน้อยไร้เรี่ยวแรงขัดขืนเมื่อถูกนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงของชายหนุ่มจ้องประสานมา

          "มะ...ไม่ใช่น่อ"

          ยิ่งปฏิเสธเท่าไร คางุระก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอกำลังเข้าทางเจ้าหนุ่มซาดิสม์คนนี้ ทั้งๆที่เป็นคนคบไม่ได้แท้ๆ แต่คราวนี้ที่ได้พบกันเขากลับเปลี่ยนแปลงไปมาก มากเสียจนทำให้เธอหวั่นไหว

          โซโกะไม่พูดอะไรต่อเพราะอารมณ์แสนหอมหวานที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ก่อนพากันหนีตายนั้นกลับมาอีกครั้ง ความคิดถึงเผาผลาญใจกลายเป็นความปรารถนาซึ่งตนก็ไม่เข้าใจว่าทำไมสองปีที่ไม่ได้เจอกันเขาถึงได้ใฝ่หาเธอขนาดนี้

          ร่างสูงเลื่อนใบหน้าประทับริมฝีปากที่หน้าผากนวลของสาวน้อยไล่ลงมายังพวงแก้ม แต่เมื่อจะถึงริมฝีปากบางกลับมีเสียงบางอย่างดังขึ้นอีก

          "หัวหน้า!! มาทำอะไรที่นี่ครับ?"

          คางุระกับโซโกะผละออกจากกันทันที รีบหันไปมองคนทักก็พบกับชายหนุ่มผมยาวกับเป็ดปริศนาจากนอกโลกยืนมาพวกเขาอยู่

          "ซึระ!!"

          "ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหาก" คาซึระตบมุขประจำตัว ส่วนอลิซาเบธยกป้ายถามคางุระว่ามาทำอะไรที่นี่

          "เอ๊ะ...หัวหน้าพาใครมาที่นี่? หน้าตาคุ้นมากๆ" คาซึระสงสัยแล้วเดินเข้าไปใกล้โซโกะพร้อมทั้งเดินวนรอบตัวเขาเพื่อสำรวจ ก่อนจะตกใจเมื่อนึกออกว่าโซโกะคือใคร

          "นี่แก...แกคือไอ้หนุ่มร้านซาลาเปาที่แอบไปจีบท่านอิคุมัตสึตอนฉันไม่อยู่ใช่ไหม?"

          "ลื้อนี่ยังบ้าไม่เปลี่ยน..ตั้งใจจะบ้าไปจนตายใช่ไหมน่อ?"

          คางุระพึมพำอย่างเซ็งๆ แล้วเดินหนีคาซึระที่จะวางมวยกับโซโกะเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นคู่แข่งทางด้านความรักของเขา

          เอลิซาเบธชูป้ายที่เขียนว่า 'นี่มันอดีตหัวหน้าหน่วยหนึ่งของชินเซ็นกุมิต่างหาก' ให้คาซึระอ่าน เมื่อชายหนุ่มได้อ่านข้อความที่สัตว์เลี้ยงแสนน่ารักของตนจึงเปลี่ยนจากเคร่งเครียดเป็นหัวเราะทันที

          "ฮาฮาฮ่า ความจริงฉันล้อเล่นน่ะ อลิซาเบธ ฉันรู้อยู่แล้วล่ะน่า"

          "แถจนสีข้างถลอกแล้วนะครับนั่น"

          โซโกะอดพูดไม่ได้ แล้วรีบตามคางุระที่เดินไปไกลจากเขาแล้ว

          "อ้าวไปกันหมดแล้วสินะเอลิซาเบธ งั้นเราเล่นซ่อนหากันได้อย่างสบายใจแล้วล่ะ" คาซึระชวนเป็ดสีขาวของตนเล่นอย่างที่เคยทำ

          เอลิซาเบธยกป้ายชูขึ้นเริ่มนับ 1 2 3 คาซึระรีบวิ่งไปหาที่ซ่อนอย่างร่าเริง


         

         





       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #50 PoshKitten (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 09:08
    ซึรพคีพคาร์อรคเตอร์บ้าๆบอๆมากค่ะ ชอบบ5555555555555555
    #50
    0
  2. #47 Radarine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:27
    ซึระออกป๊ายยย
    #47
    0
  3. #37 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 18:34
    ไอคุณคาสึระแกมีดีแค่หน้าตาหล่อจิงๆใช่มั้ย
    #37
    3
    • #37-1 Naokitaotome(จากตอนที่ 4)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:44
      พยายามหาข้อดีของเขาเพิ่มมากขึ้นค่ะ
      #37-1
    • #37-3 Naokitaotome(จากตอนที่ 4)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:29
      555555 หล่อเสียของจริงๆค่ะ
      #37-3
  4. #30 soujandaisuki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 09:36
    ขอเกลียดคาซึระได้มั้ย5555555555555555
    #30
    0
  5. #5 Pira Dari (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:18
    ไอคุณ(คา)ซึระแกจะมาขวางทำม่ายยยยยย
    #5
    0