(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 3 : หากจะถามชื่อใคร ให้แนะนำชื่อตัวเองก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    19 ก.พ. 62

          คอนโด้และฮิจิคาตะยังคงนั่งคุยอยู่กับพวกกินโทกิที่ร้านรับจ้างสารพัด จนได้รู้ความจริงว่าพวกกินโทกินั้นเพิ่งได้กลับเข้ามาอยู่เอโดะอีกครั้งเมื่อประมาณ 2 เดือนที่แล้วหลังจากพากันหนีพวกล่าค่าหัวของกินโทกิที่อากิบะบ้างและที่ต่างๆบ้าง

          "เพราะอย่างนี้ไงล่ะ ฉันถึงได้บ่จี๊ค่าเช่าบ้านก็เลยไม่มีจ่ายป้าแก่ ป้ายร้านก็ต้องปลดออกเพราะโดนล่า"

          กินโทกิพูดพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวมาเช็ดน้ำตาอย่างเสแสร้งซึ่งทุกคนก็มองออกยกเว้นคอนโด้ที่มีน้ำตาคลอเบ้าตามกินโทกิ




          "ไม่ใช่เพราะเอาเงินไปซื้อของไร้สาระหรอกเหรอครับ กินซัง" ชินปาจิพึมพำอย่างเคืองขุ่น

          "เอาเหอะ ไม่ว่าจะยังไงก็แล้วแต่พวกฉันก็เงินไม่มีเหมือนกัน ถ้ายังไงเจ้าโซโกะกลับมาก็บอกให้ไปรวมตัวกันที่ที่นัดไว้แล้วกันนะ"

          ฮิจิคาตะลุกขึ้นแล้วหันไปชวนคอนโด้กลับด้วยกัน แต่โดนกินโทกิขวางไว้

          "เฮ้ยๆ มาฝากบอกกันปากเปล่าอย่างนี้ได้ไงฟะ มันต้องมีค่าส่งสาส์นกันหน่อยสิ"

          "นี่แกจะช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากบ้างไม่ได้รึไงฟะ?"

          "ไม่ได้!! ช่วงนี้เศรษฐกิจตกสะเก็ด อ้อ แล้วฉันขอคิดค่าเดทจากพวกแกด้วย" หนุ่มผมเงินแบมือไปทางหนุ่มหน้าดุอดีตรองหัวหน้าชินเซ็นกุมิ

          "ห๋า? เดทอะไรนี่แกเมาความจนใช่ไหม ถึงได้มาขอค่าเดทอะไรเนี่ย? อย่าบอกนะว่าแกนับการที่เรานั่งคุยกันเป็นเดท"

          "อ้าว?ก็พวกฉันคุยกับพวกนายตั้งนานสองนานนี่จะไม่ให้ค่าเสียเวลาเหรอ อย่างนี้มันเอาเปรียบกันนาเหวย"

          "เอ้า!! ชักดาบมาเสียบกันเลยเด้!!" ฮิจิคาตะหมดความอดทน

          แต่ยังไม่ทันที่อะไรจะเลวร้ายไปมากกว่านี้ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอย่างแรงจนสั่นสะเทือน ทั้ง 4 คนหันไปมองต้นเสียงก็พบกับโอทาเอะยืนหายใจหอบอยู่ คอนโด้มองหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นที่รักของตนอย่างคิดถึง ผมสีดำสนิทของเธอยาวขึ้นมากทำให้เธอดูหวานกว่าเดิม

          "คุณคอนโด้ กลับมาแล้วจริงๆ ชินจัง....ขอบใจนะ" โอทาเอะน้ำตาซึมเมื่อเห็นคอนโด้ยืนอยู่ เธอหันไปขอบใจชินปาจิ แล้วเดินเข้าไปหาคอนโด้

          "คุณโอทาเอะครับ...." คอนโด้เรียกชื่อหญิงสาวแล้วเดินเข้าไปหาเธอเช่นกัน

          คอนโด้และโอทาเอะมีน้ำตาคลอเบ้า มองหน้ากันอย่างคิดถึง ทั้งสองคนรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ที่แสนหอม

          แต่ทว่า

          "ฮั้ยย่ะ!!!!"

          โอทาเอะเปร่งเสียงเรียกพลังแล้วจับคอนโด้ทุ่มพื้นอย่างแรงทั้งรวดเร็วและทรงพลังจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน คอนโด้ถึงกับนอนน้ำลายฟูมปากชักกระตุกอยู่กับพื้น

          "ทำอะไรของหล่อนนะห๋าาาาา???" ฮิจิคาตะตะโกนถามหญิงสาวด้วยความตกใจ

          "อุ๊ย! ขอโทษนะคะ พอดีว่าลืมตัวไปหน่อย จู่ๆก็นึกถึงตอนที่คุณคอนโด้เป็นสโตกเกอร์อยู่" โอทาเอะเอามือป้องปากหัวเราะนิดๆ "สัญชาตญาณมันแสดงออกมาเองน่ะค่ะ"

          "ไม่เป็นไรครับคุณโอทาเอะ ผมรู้สึกถึงวันเก่าๆขึ้นมาทันทีเลย" คอนโด้ที่หายชักแล้วลุกขึ้นยืนทำราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น แม้ศีรษะของเขาจะปูดโนขึ้นก็ตาม "และผมก็ยินดีที่จะเป็นสโตกเกอร์ของคุณโอทาเอะตลอดไป"

          "มันน่ายินดีตรงไหน?" ชินปาจิอดแทรกขึ้นมาไม่ได้

          "เอ้าๆ เชิญพวกนายคุยกันให้พอแล้วกัน ฉันจะออกไปตามหายัยคางุระสักหน่อย หายไปนานแล้วจะเป็นไงบ้างไม่รู้"

          กินโทกิตัดบทแล้วเดินออกไป

          "อ้าว ไหนว่าจะเอาค่าเสียเวลายังไงล่ะ" ฮิจิคาตะงงกับกินโทกิที่จู่ๆก็เดินออกจากร้านไปเสียอย่างนั้น

          "ผมว่าคุณกินแค่ถ่วงเวลาไม่ให้พวกคุณกลับก่อนที่คุณพี่ของผมจะมาน่ะครับ" ชินปาจิบอกกับฮิจิคาตะ ชายหนุ่มที่สูงวัยกว่าหันไปมองหัวหน้าของตนกำลังคุยยิ้มอย่างมีความสุขกับหญิงที่ตัวเองรักแล้วถอนหายใจอย่างหน่ายๆ ก่อนจะยิ้มนิดๆออกมา



        

          "หายไปไหนนะยัยคางุระ กลับมาพ่อจะตีให้เข็ดเลย" กินโทกิเดินหาสาวน้อยของเขาอย่างหงุดหงิดแต่เมื่อนึกถึงพลังของเผ่ายาโตะแล้วก็รีบเปลี่ยนคำพูด "เอ๊ะ!! ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวเราจะเป็นคนถูกตีซะเอง"

          ชายหนุ่มเดินไปเรื่อยๆ จนพบกับโซโกะที่กำลังเดินขึ้นมาจากทางลาดใต้สะพาน ทั้งสองคนมองหน้ากัน แล้วกินโทกิก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากถามก่อน

          "สุสานของคุณพี่ย้ายไปอยู่ใต้สะพานแล้วรึไง โอคิตะคุง?"

          "คำถามนี้ถ้าไม่ใช่ลูกพี่ ผมว่าไม่มีใครคิดได้นะครับ" โซโกะตอบกลับไม่ตรงคำถาม

          กินโทกิมองสภาพอดีตหัวหน้าหน่วยหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าผ่านการโจมตีอันรุนแรงมา เพราะทั้งดินและฝุ่นเปื้อนชุดของเขาเต็มไปหมด รวมถึงเศษปูนเล็กๆที่เกาะตามผมสีน้ำตาลนั่นด้วย

          "ว่าแต่ลูกพี่มาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ?"

          "ฉันก็มาสำรวจอะไรนิดหน่อย" กินโทกิตอบ "ว่าแต่นายเห็นคางุระรึเปล่า?"

          โซโกะรู้สึกถึงความเจ็บที่แล่นแปล๊บสู่หัวใจตนเองเมื่อได้ยินคำถามจากคนที่เขานับถือว่าเป็นลูกพี่ ภาพความสนิทสนมของกินโทกิกับคางุระเมื่อยามเช้ากลับเข้ามาในห้วงคิดจึงเผลอโกหกไปว่าไม่เห็น

          "ไม่เห็นจริงๆน่ะเหรอ? งั้นก็ไปล่ะ ระวังอย่าให้สุนัขรับใช้ตัวไหนมาเจอเข้าล่ะ" กินโทกิทิ้งท้ายแล้วเดินตามหาคางุระต่อ

          โซโกะมองตามอย่างไม่พอใจที่เห็นกินโทกิห่วงใยยัยหมวยของเขาแบบนั้น

          ยัยหมวยของฉันเหรอ นี่คิดอะไรบ้าๆอยู่นะเรา แล้วทำไมใจถึงเจ็บแบบนี้

          ชายหนุ่มถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมตัวเองถึงได้ถวิลหายัยหมวยจอมกวนได้ถึงขนาดนี้ ในขณะที่ความคิดกำลังต่อสู้กันอยู่ในใจอย่างหนัก โซโกะก็รับรู้ได้ถึงเงาบางอย่างมาคลุมตัวเขาไว้

          "ทำตัวเป็นจุดสนใจ ระวังจะโดนหมากัดน่อ"

          คางุระบอกกับเขาอย่างไว้เชิง ความจริงเธอตั้งใจจะทิ้งเขาไว้จะเป็นตายร้ายดียังไงก็เรื่องของเจ้าคนจอมซาดิสม์นี่ แต่เธอกลับเป็นห่วงสวัสดิภาพของเขาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

          โซโกะมองคางุระที่ห่วงตนด้วยหัวใจพองโต แต่แล้วก็เผลอคิดถึงกินโทกิที่ตามหาสาวน้อยเมื่อสักครู่นี้ทำให้ตนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีก

          "จะมาสนใจอะไรฉัน หล่อนไปสนใจลูกพี่ดีกว่า เมื่อกี้ตามหาหล่อนอยู่"

          "อะไรเล่าอาตี๋นี่ ตอนอั๊วไม่สนก็ตื้อ พออั๊วกลับมาก็ดันมาไล่อั๊วอีก งั้นก็เชิญอยู่คนเดียวตามสบายไปแล้วกันน่อ"

          เด็กสาวบ่นแล้วจะหันหนีแต่โซโกะก็คว้าแขนเธอไว้ แล้วดึงเธอมาชิดกับตัวเขา

          "อะไรของลื้อ!!" คางุระโวยวาย ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

          "ชู่ว...."

          โซโกะใช้นิ้วชี้ของตนสัมผัสที่ปากบางของเธอเพื่อส่งสัญญาณให้เงียบ แต่คางุระตกใจเกินกว่าจะเข้าใจ อ้าปากงับนิ้วโซโกะอย่างแรง

          "อ๊ากกกกก ยัยบ้านี่!!" โซโกะร้องออกมาอย่างเจ็บปวดแล้วผลักหัวคางุระออกไปอย่างไม่ปรานีจนสาวน้อยเซไปอีกทาง

          "ใครใช้ให้ลื้อมาทำอะไรบ้าๆแบบนี้ล่ะน่อ"

          "หัดแหกตาดูรอบข้างซะบ้างยัยหมวย"

          คางุระหันมองรอบตัวตามที่โซโกะพูด แล้วเธอก็พบกับพวกตรวจลาดตะเวนเมืองเอโดะประมาณ 5-6 คน ยืนซื้อน้ำแข็งไสไม่ห่างจากทั้งคู่มากนัก

          "ลื้อซี้แหงๆ ทำไมพวกนั้นออกมาเพ่นพ่านตอนกลางวันได้ล่ะน่อ"

          "รู้แล้วก็รีบไปกันเถอะ ฉันยังไม่อยากมีเรื่องตอนนี้" โซโกะชวนคางุระให้หลบไปจากหน่วยลาดตะเวน และด้วยความเป็นห่วงคางุระจึงยอมให้โซโกะอาศัยร่มด้วยกัน เพื่อกันไม่ให้พวกนั้นเห็นโซโกะถนัด

          "เฮ้..ดูสิ 2 คนนั้นน่ะไม่ร้อนรึไงเบียดกันอยู่ใต้ร่มคันเดียวกันทั้งๆที่อากาศร้อนแบบนี้เนี่ยนะ" ผู้ชายคนหนึ่งในหน่วยชี้เพื่อนๆให้ดูโซโกะกับคางุระที่แนบชิดเดินไปด้วยกันภายใต้ร่มคันเดียวกัน

          "สงสัยจะเป็นคู่รักกันซะล่ะมั้ง เขาว่ากันว่าพอมีความรักแล้วก็ไม่รู้สึกถึงร้อนหนาว" ผู้ชายที่เป็นเพื่อนกันสันนิษฐาน แล้วพากันจ่ายเงินค่าน้ำแข็งไสแล้วเดินตามทั้งสองคนเพราะไปทางเดียวกัน

          คางุระรู้สึกอึดอัดและร้อนมากเมื่อมีโซโกะอยู่ข้างกาย เพราะว่าเป็นคนเผ่ายาโตะทำให้คางุระอ่อนไหวกับความร้อนเป็นพิเศษ ซึ่งโซโกะก็สังเกตได้ว่าคนข้างๆมีสีหน้าที่ซีดลง

          "ไหวรึเปล่ายัยหมวย?"

          "นี่พวกเราพ้นไอ้พวกนั้นรึยัง?"

          โซโกะแอบมองด้านหลังของตนแล้วส่ายหน้า เพราะหน่วยลาดตะเวนยังตามพวกเขาอยู่

          "ฉันว่าเราหลบไปอีกทางดีกว่า"

          ชายหนุ่มว่าแล้วพาคางุระเลี้ยวไปทางด้านซ้ายมือทันทีเมื่อเจอทางเลี้ยวระหว่างตึก

          หลังจากพ้นจากสายตาของหน่วยตะเวน โซโกะก็รีบพาคางุระไปนั่งพักที่ลังเปล่าข้างตึกนั้น

          "ดีขึ้นรึยัง?"

          เขาถามเธออย่างเป็นห่วง พร้อมกับโบกมือไล่ลมให้เธอเย็นขึ้น คางุระมองโซโกะที่ดูเปลี่ยนไปมากอย่างหวั่นไหว

          "นี่ใช่อาตี๋หัวเป็ดจริงๆรึเปล่าเนี่ย? ทำไมลื้อมาใจดีกับอั๊วอย่างนี้น่อ"

          โซโกะเงียบแล้วหาคำตอบที่ตัวเองก็ยังไม่รู้อยู่ในใจ

          "ก็....ผ่านมา 2 ปีแล้ว ฉันก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ใครจะบ้าแบบหล่อนได้ตลอด"

          "อั้๊วไม่ได้บ้าน่อ แต่อั๊วจะบอกไว้ก่อนให้ลื้อรู้ไว้ ว่ามาทำดีกับอั๊วก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกน่อ"

          "ฉันรู้และฉันก็ไม่ได้พิศวาสหมูตัวเมียอย่างหล่อนนักหรอก อย่าสำคัญผิดไป"

          "อั๊วก็ไม่ได้คิดว่าลื้อพิศวาสสักหน่อยน่อ"

          คางุระปฏิเสธ เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนเวลาเขาทำดีใส่ แต่พอเขาทำสันดานเดิมๆเธอก็รู้สึกผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก

          "แต่ตลอดเวลาที่เราจากกัน ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงเธอเลยนะ"

          โซโกะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและสรรพนามที่นุ่มนวลขึ้นทำให้สาวน้อยหันกลับมามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน สีหน้าที่ซีดเผือดของเธอกลับมามีสีเช่นเดิม และดูเหมือนสองแก้มนวลจะมีสีชมพูเรื่อๆให้เห็น สร้างความปิติให้กับคนมองยิ่งนัก

          "อั๊ว...อั๊วก็....."

          "ไหนว่าไม่ได้คิดยังไงล่ะ?"

          ชายหนุ่มแกล้งถามสาวน้อยที่หน้าแดง คางุระทั้งโกรธทั้งอายเพราะเธอเองก็เกือบจะหลุดปากไปว่าเธอก็คิดถึงเขาทุกวันเช่นกัน

          "ไอ้ตี๋บ้า!!!"

          คางุระเงื้อมือจะฟาดคนกวนประสาท แต่โซโกะหลบทัน ชายหนุ่มหัวเราะอย่างชอบใจเมื่อเห็นอาการของเด็กสาว โซโกะจับข้อมือทั้งสองข้างของคางุระไว้ไม่ให้ทำร้ายเขาได้อีก

          "เห...ข้อดีของอากาศที่ร้อนแบบนี้ก็มีด้วยแฮะ"

          "อย่าพูดอะไรบ้าๆน่อ"

          "หือ? ตอนแรงหล่อนยังไม่ฟื้นตัวดีนี่ก็เหมือนกับผู้หญิงธรรมดานี่เอง"

          คางุระชะงักเมื่อได้ยินโซโกะพูดเหมือนรู้จักผู้หญิงอื่นดี โซโกะมองสาวน้อยที่จู่ๆก็นิ่งและท่าทีอ่อนลงอย่างแปลกใจ แต่ใบหน้าหวานๆที่ออกจะเศร้านั่นมองเขาด้วยนัยน์ตาสีฟ้าใสอย่างผิดหวัง ทำให้โซโกะหวั่นไหว ความรู้สึกบางอย่างที่เก็บไว้ถูกกระชากออกมา

          ใบหน้าหล่อเหลาที่ค่อนไปทางหวานราวกับผู้หญิงของโซโกะโน้มลงใกล้ชิดกับใบหน้าของคางุระ มือที่จับข้อมือของเธอไว้เลื่อนมาประคองสองแก้มของสาวน้อย คางุระสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆของเขา เธอเผลอหลับตารอรับบางสิ่งเมื่อโซโกะเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

          "พวกแกทำอะไรกัน?"

          เสียงนิ่มๆแต่เย็นจัดจนทำให้ทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกัน

          "มือไหนที่แกแอบแตะต้องยัยขี้แงนี่ ฉันจะเป็นคนตัดทิ้งให้เอง"

          "คามุอิ?" คางุระกับโซโกะพึมพำพร้อมกัน เมื่อเห็นว่าคนที่มาขัดจังหวะพวกเขาคือชายหนุ่มผมสีส้มที่่ถักเปียยาว ใบหน้าของเขายิ้มแต่เพียงพริบตา ร่างสูงนั้นก็พุ่งเข้ามาหาโซโกะอย่างรวดเร็ว พลักโซโกะที่ไม่ทันตั้งตัวติดกำแพงอย่างแรงจนกำแพงร้าว

          "อาเฮีย!!" คางุระเตะแขนคามุอิให้ปล่อยโซโกะแต่ไม่เป็นผล เพราะแรงเธอยังไม่กลับมาเป็นแบบเดิม และคามุอิก็ไม่ได้สนใจน้องสาวที่ทั้งกัดทั้งถีบตนเลยสักนิด

          "อ้าวๆ มาวันแรกก็หาเรื่องเลยนะ โอคิตะคุง"

          เสียงที่คุ้นหูของอีกคนดังขึ้น

          "กินจัง!!!!!"


       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #4 Pira Dari (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:19
    โอ๊ยยยยตอนนี้สนุกจังอลยจะรอตอนต่อไปนะคะ รอๆ รอๆ
    #4
    1