(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 18 : แผนการของคาซึระ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    2 เม.ย. 61

          "งั้นผมกลับก่อนแล้วกันนะครับ"

          ชินปาจิเอ่ยขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน และเขาได้ทำอาหารเย็นสำหรับกินโทกิกับคางุระเสร็จเรียบร้อยแล้ว

          "เออ โชคดี" กินโทกิบอกกับหนุ่มแว่นโดยที่ตัวเองไม่หันไปมอง แต่คางุระโบกมือให้กับชินปาจิพร้อมกับคำเตือนด้วยความเป็นห่วง

          "โชคดีน่อ ชินปาจิ อย่าไปโดนสาวหูแมวหลอกอีกล่ะน่อ"

          "เก็บปากไว้กินข้าวเถอะครับ"




          ชินปาจิย้อนคางุระเบาๆ แล้วถอนหายใจอย่างโล่งใจเมื่อเห็นเธอดูสดใสขึ้นแม้จะถูกกินโทกิห้ามพบกับโซโกะเด็ดขาดจนกว่าจะถึงวันนัดประชุมกันอีกทีเนื่องจากหัวหน้าผมเงินหัวหยักศกของพวกเขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดงเมื่อโซโกะพาคางุระมาส่งหลังจากพากันกลับมาจากบุชู ในตอนแรกนั้นคางุระไม่ยอมถึงขั้นตีกับกินโทกิ แต่สุดท้ายแล้วเมื่อเห็นว่ากินโทกิโกรธจริงคางุระจึงยอมทำตามคำสั่งง่ายๆ ส่วนโซโกะนั้นโดนกินโทกิฝากหมัดหนักไว้ที่หน้าหล่อๆของเขาหนึ่งแผล

          หนุ่มแว่นปิดประตูแล้วเดินลงมาจากร้าน เขาเดินไปได้ไม่ไกลนักก็พบกับชายคนหนึ่งสวมหมวกปีกกว้างยืนพิงกำแพงรั้วอยู่ข้างทาง แม้จะยังไม่ได้เปิดเผยหน้าแต่ชินปาจิก็รู้ดีว่าเป็นใคร เพราะคนๆนี้มารอเขาเช่นนี้ทุกๆวัน

          "สวัสดีครับ คุณโอคิตะ"

          เมื่อชินปาจิเอ่ยทัก โซโกะจึงเดินเข้ามาหาเขาพลางขยับหมวกปีกกว้างของตนให้มองเห็นหน้ากันและกัน

          "วันนี้ยัยหมวยเป็นไงบ้าง?"

          เขาถามถึงคางุระด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แม้สีหน้าจะไม่ได้แสดงออกให้เห็นออกมาก็ตาม

          "ก็เหมือนเดิมทุกๆวันล่ะครับ"

          ชินปาจิตอบตามสภาพ โซโกะพยักหน้ารับรู้แล้วมองไปทางร้านรับจ้างสารพัดด้วยความคิดถึง หนึ่งเดือนกว่าๆหลังจากกลับจากบุชู กินโทกิไม่ยอมให้เขาพบเจอยัยหมวยเลยแม้แต่น้อย

          "ขอบใจนะ"

          โซโกะกล่าวขอบใจกับชินปาจิ แล้วหันหลังเดินจากไป ชินปาจิมองตามด้วยความเห็นใจ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้


          "อาบน้ำแล้วไปนอนซะ พรุ่งนี้มีงานแต่เช้า"

          กินโทกิบอกกับคางุระหลังจากทานอาหารเย็นกันเสร็จ คางุระทำตามอย่างว่าง่าย กินโทกิมองตามอย่างสบายใจที่คางุระไม่ได้ดื้อดึงเหมือนวันแรกๆที่กลับมา แต่เขาก็อดไม่สบอารมณ์ไม่ได้เมื่อคางุระเดินไปแต่ตัว

          "เฮ้ย อย่างน้อยก็เก็บจานซะบ้างสิฟะ"

          แม้จะโดนเรียกจากทางด้านหลัง แต่คางุระก็ไม่ได้สนใจ เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วถอดชุดออกเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ สาวน้อยมองร่างตัวเองที่กำลังโตเป็นสาวเต็มที่ในกระจก แล้วหยุดสายตาไว้ตรงเหนือทรวงอกด้านซ้ายของตน หวนคำนึงถึงเมื่อเดือนก่อน

         

          "ลื้อจะเข้าไปจริงๆเหรอน่อ?"

          คางุระหันถามโซโกะที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอเมื่อใกล้จะถึงร้านสารพัดรับจ้าง เธอเป็นห่วงสวัสดิภาพของโซโกะหาเขาพบกับกินโทกิในยามค่ำคืนเช่นนี้

          "ยังไงก็ต้องไปพบกับลูกพี่ให้ได้ เพราะฉันพาหล่อนไปค้างคืนแถมยังพามาส่งตอนดึกๆแบบนี้ ถ้าไม่พบกันลูกพี่จะหาว่าฉันไม่จริงใจกับหล่อนได้"

          โซโกะให้เหตุผลและยืนยันว่าจะไปส่งจนถึงร้านเพื่อพบกินโทกิด้วย แม้คางุระไม่อยากให้เขาไปก็ตาม

          "กินจังเวลาเอาจริงน่ากลัวน่อ" คางุระหยุดเดินแล้วหันไปคุยกับโซโกะอย่างจริงจัง "เมื่อไหร่ลื้อจะว่าง่ายแล้วทำตามที่อั๊วบอกสักทีสิน่อ"

          "ลูกพี่ไม่ฆ่าฉันหรอก"

          โซโกะบอกกับคนรักด้วยความมั่นใจ แต่นั่นไม่ได้ทำให้คางุระรู้สึกดีเลยสักนิดเดียว เขาจึงพาเธอหลบมาคุยกันในซอกอาคารเพื่อหลบสายตาขี้เมาบางกลุ่มที่พากันเฮฮาระหว่างพากันไปต่อหรืออาจจะกลับบ้าน

          "โซโกะ? ลื้อทำบ้าอะไรน่อ!!"

          คางุระโวยวายเมื่อโซโกะปลดกระดุมเสื้อด้านบนของเธอแล้วดึงออกเผยให้เห็นเนินอกที่ขาวนวลแม้อยู่ในที่สลัว

          "สร้างความมั่นใจให้หล่อนไง"

          "แล้วลื้อมาถอดเสื้ออั๊วทำไมน่อ???"

          คางุระถามเสียงดัง แล้วกำลังจะพลักเจ้าคนที่บังอาจมาทำมิดีมิร้ายเธอโดยไม่ขออนุญาต แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ริมฝีปากอุ่นๆของโซโกะก็แนบชิดกับผิวบางที่เนินอกด้านซ้ายของเธอ คางุระรู้สึกร้อนวูบวาบพานทำให้ร่างกายเกร็งไปหมด สัมผัสที่ได้รับทำให้ร่างบางไปไม่เป็นเลยทีเดียว

          โซโกะถอนริมฝีปากออกจากผิวบางของคางุระ ทิ้งร่องรอยแดงระเรื่อไว้ท่ามกลางความงุนงงของสาวน้อย ชายหนุ่มดึงเสื้อเธอเข้ากระชับแล้วติดกระดุมให้ดังเดิม

          "สุขสันต์วันเกิดนะ คางุระ ขอโทษที่ไม่ได้มีของขวัญให้หล่อนเหมือนกับคนรักเขามีให้กัน"

          คางุระแตะหน้าอกด้านซ้ายของตนเบาๆราวกับกลัวรอยนี้จะจางหายไปหากสัมผัสโดน โซโกะยิ้มแล้วจูบหน้าผากเธออีกครั้งด้วยความรัก

          "ลื้อรู้ด้วยเหรอน่อ?"

          "แล้วหล่อนจะรู้ ว่ายังมีอีกหลายเรื่องของหล่อนที่ฉันรู้"

          คางุระน้ำตาซึมโผเข้ากอดโซโกะ ชายหนุ่มกอดตอบก่อนจะพาไปส่งยังร้านรับจ้างสารพัด


          คางุระยังคงมองตัวเองในกระจกแล้วพึมพำอย่างเศร้าซึม

          "มันหายไปแล้วน่อ อาตี๋"


          ทางด้านฐานลับของอดีตชินเซ็นงุมิ

          ฮิจิคาตะออกมาสูบบุหรี่ข้างนอก ก็พบกับโซโกะนั่งมองท้องฟ้าที่ไม่มีแม้แต่ดวงดาวหรือพระจันทร์เลยอย่างเหงาๆ จึงอดเข้าไปทักไม่ได้ด้วยความสงสัย

          "แกมานั่งตากลมอะไรตรงนี้ เดี๋ยวหวัดก็เล่นงานหรอก โอ๊ะ ลืมไปเลยนี่หว่าคนบ้ามักไม่เป็นหวัด"

          "ออกมาอัดมะเร็งอีกแล้วเหรอครับ" โซโกะหันไปหาฮิจิคาตะที่มานั่งข้างกัน "ท่าทางคุณฮิจิคาตะน่าจะตายก่อนเป็นหวัดได้นะครับ"

          "พูดแบบนี้แสดงว่าไม่เป็นไรมากสินะ ฉันเห็นแกเศร้าๆเลยมาถามดูเท่านั้นแหละกลัวแกจะไม่มีกำลังใจไปออกศึก"

          ฮิจิคาตะพูดกับโซโกะตามสไตล์เป็นห่วงของเขา โซโกะไม่โต้ตอบอะไรต่อได้แต่มองท้องฟ้าอย่างเงียบๆต่อ โดยมีฮิจิคาตะนั่งเงียบๆอยู่ไม่ห่างด้วย

          "คุณฮิจิคาตะเคยมานั่งคิดถึงพี่สาวผมบ้างไหมครับ?"

          โซโกะเอ่ยถามทำลายความเงียบ ฮิจิคาตะสูบบุหรี่อีกครั้งแล้วพ่นควันออกมาก่อนจะตอบคำถามด้วยสายตาที่เหม่อมองออกไปไกล

          "ไม่เคยหรอก เพราะฉันคิดถึงยัยนั่นทุกลมหายใจอยู่แล้ว"

          ชายหนุ่มอายุน้อยกว่ามองผู้ชายมาดมากอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าฮิจิคาตะรักพี่สาวเขามากแค่ไหน แต่เขาเองก็ไม่สามารถเข้าใจความนึกคิดของผู้ชายคนนี้ได้หมด ความรักที่ยอมตีตัวออกห่างเพื่อให้คนที่รักมีความสุข  แต่สำหรับโซโกะเองนั้นความรักของเขาคือการที่ได้อยู่ร่วมหัวจมท้ายกันไปตลอดชีวิต

          "ว่าแต่ไอ้หัวหงอกนั่นมันเข้มน่าดูเลยนะ แต่ฉันก็เข้าใจเพราะว่าแกดันไปหลอกพาลูกสาวเขาไปค้างคืนหนี่หว่า"

          ฮิจิคาตะเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ยังไม่ทันจะคุยต่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นหูเข้ามาใกล้

          "โอ้ โทชิ โซโกะ พวกนายออกมาดูดาวทำไมไม่ชวนฉันเลย"

          คอนโด้ทักโซโกะกับฮิจิคาตะที่นั่งอยู่ด้วยกัน แล้วเดินไปนั่งด้วยบ้างกลายเป็นว่าโซโกะนั่งอยู่ระหว่างคอนโด้กับฮิจิคาตะในตอนนี้

          "ว่าแต่นายไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเลยนะ โซโกะว่าไปเที่ยวบุชูคราวนี้ได้ประสบการณ์อะไรกลับมาบ้าง?"

          กอลิล่าหนุ่ม เอ๊ย คอนโด้กระเซ้ารุ่นน้องเรื่องที่โซโกะพาคางุระไปค้างคืนที่บ้านนอกของพวกเขา

          "ก็....." โซโกะเปรยขึ้น "ได้อะไรที่คุณคอนโด้กับคุณฮิจิคาตะไม่ได้"

          "กรี๊ดดดดดดดด"

          คอนโด้หวีดร้องหน้าแดงราวกับหญิงสาวเพราะคิดไปไกล ส่วนฮิจิคาตะยังคงทำหน้านิ่งไม่สะทกสะท้าน

          "แต่อีกไม่กี่วันก็จะได้พบกันแล้วนี่หน่า เลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วมีสมาธิกับสิ่งที่จะเกิดดีกว่า"

          ฮิจิคาตะกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะขอไปนอน ปล่อยให้คอนโด้คะยั้นคะยอให้โซโกะเล่าเรื่องประสบการณ์อะไรนั่นไป 2 คน




          วัน X'mas ณ ร้านรับจ้างสารพัด

          กินโทกิมองต้นคริสต์มาสใหญ่เบิ้มที่ถูกประดับประดาและโดนบังคับให้มาตั้งอยู่ในห้องของเขา โดยไม่มีใครสนเลยว่าต้นของมันจะงอแค่ไหนและเตรียมจะเด้งดีดใครต่อใครได้ทุกเมื่อด้วยอารมณ์ที่เกินคาดเดา จากนั้นชายหนุ่มก็ปลายตามองเหล่าคนมากมายที่มาชุนนุมทำหม้อไฟ แบ่งออกเป็นกลุ่มกันอย่างไม่เกรงใจทำให้เขาเริ่มที่หงุดหงิดขึ้นมา

          "กินโทกิ มานั่งนี่สิ คอนยัคกุจะสุกแล้วนะ"

          คาซึระเรียกเพื่อนรักพร้อมกับกวักมือให้กินโทกิไปนั่งที่ว่างข้างๆเขา

          "เฮ้ ซึระ นี่ฉันจ้องคอนยัคกุมานานแล้วนะ"

          ซากาโมโต้โวยเมื่อเห็นคาซึระเขี่ยคอนยัคกุไปหมกไว้ในผักเพื่อรอกินโทกิไปร่วมวง

          "อะไรกัน??? คอนยัคกุนี้มีไว้เพื่อกินโทกิโดยเฉพาะเลยนะ"

          "คินโทกิน่ะ กินแค่เห็ดเข็มทองในหม้อก็พอแล้ว ฉันได้ข่าวมาว่าน้ำตาลในเลือดใกล้วิกฤตแล้ว เพราะฉะนั้นห้ามกินคอนยัคกุเด็ดขาด"

          ซากาโมโต้ยังคงเรียกชื่อกินโทกิผิดๆเหมือนเดิม แต่คาซึระกลับไม่ได้สนใจตรงนั้น

          "ในคอนยัคกุมันมีน้ำตาลซะที่ไหนเล่า ซากาโมโต้ ฉันกับอลิธซาเบธก็ไดเอทกันด้วยไอ้นี่เนี่ยแหละ"

          "ไดเอทหรือหมดตูดกันแน่ฟะ ซึระ"

          ผั๊วะ!!

          กินโทกิฟาดมือลงไปที่หัวของเพื่อนทั้งสองที่ยังคงทะเลาะกันบ้าๆบอๆ แล้วไปนั่งที่ว่างที่คาซึระเว้นไว้ให้ซึ่งนั่นก็นั่งข้างๆกันกับทากาสุงิพอดี ชายหนุ่มผมเงินหยิบตะเกียบคีบคอนยัคกุขึ้นมา แล้วเอาไปใส่ในถ้วยของทากาสุงิ

          "กินเยอะๆ จะได้สูงขึ้นนะ"

          ผั๊วะ!!

          เสียงการทำร้ายเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับกลายเป็นทากาสุงิทำร้ายกินโทกิแทน

          ชินปาจิมองทุกคนที่เอะอะกันอย่างมีความสุข กลุ่มของพวกกินโทกิก็มีเพื่อนๆมารวมตัวกันครบ ทางด้านคอนโด้ก็คืนดีกับโอทาเอะเรียบร้อยเนื่องจากมีของขวัญวันคริสต์มาสเป็นฮาเก้นดาสสุดหรู ส่วนฮิจิคาตะเองก็นั่งเขี่ยๆของในหม้อ แล้วเอามายองเนสมาวางเตรียมไว้ในกลุ่มนี้ก็ยังมี ฮัตโตริ กับซัทจังรวมอยู่ด้วย แม้ตอนนี้ซัทจังจะพยายามไปใกล้ชิดกินโทกิก็ตาม ชินปาจิยิ้มแล้วหันมองกลุ่มที่อยู่ใกล้ๆกันอีกกลุ่มทำให้เขาหุบยิ้มทันที เมื่อกลุ่มนั้นคือกลุ่มยาโตะแต่โซโกะดันไปร่วมนั่งด้วย แถมยังไปนั่งข้างคางุระที่มีคามุอินั่งประกบอีกต่างหาก กลายเป็นว่าคางุระนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพี่ชายกับคนรักที่ไม่ถูกกันเสียอย่างนั้น

          แม้จะเขม่นกัน แต่โซโกะกับคามุอิก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เพราะกลัวแก้วตาดวงใจของพวกเขาจะเป็นอะไรไปอีก คามุอิจึงหันไปสนใจอาหารแข่งกับน้องสาวที่กินจุพอๆกัน ส่วนโซโกะก็กินอย่างพอเพียงโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

          กินโทกิคอยชำเลืองมองคางุระกับโซโกะเป็นระยะๆ เขารู้สึกแปลกใจที่เห็นคางุระหน้าแดงก่ำเมื่อพบโซโกะ แต่ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งวุ่นวายมากนัก เพราะว่าโซโกะถือช็อกโกแลตมาให้เขาเป็นของขวัญคริสต์มาส

          "ตกลงว่าเราจะเริ่มการประชุมวางแผนแล้วนะ"

          คาซึระเอ่ยขึ้นขณะเคี้ยวเนื้อเต็มปาก

          "เคี้ยวให้เสร็จก่อนก็ได้มั้ง ซึระ"

          กินโทกิทัก ซึ่งทำให้คาซึระตบมุขทันที

          "ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหากล่ะ"

          "เออ ให้เนื้อมันติดคอแกตายไปเลย"

          กินโทกิแช่งด้วยความหมั่นไส้ จากนั้นคาซึระก็ได้บอกแผนการให้ทุกคนรู้ว่าควรจะไปบุกส่วนไหนของปราสาท และใครจะได้ไปสู้ศึกอีกเมืองหนึ่ง

          "พวกเราจะบุกที่เอโดะนี่เลย ส่วนพวกอดีตชินเซ็นกุมิ ฮัทโตริกับยัยสาวแว่นพวกนายต้องไปที่ฮาโกดาเตะ เพราะว่าโชกุนอยู่ที่นั่น ส่วนที่นี่เราจะไปคุมตัวแม่ทัพให้เอง"

          "แล้วพวกนายจะไหวเหรอ แม่ทัพของรัฐบาลนี่แข็งแกร่งมากนะ"

          ฮิจิคาตะแย้ง คาซึระจึงชี้แจง

          "รัฐบาลโนบุโนบุนี่ อำนาจขึ้นอยู่กับแม่ทัพใหญ่ หากเรากำราบมันได้ก็สามารถบังคับให้โนบุโนบุเปลี่ยนแปลงอำนาจได้เช่นกัน ฉันรู้ว่าพวกนายเป็นตำรวจพิเศษฝีมือดีมาก่อน แต่นี่มันผ่านมาแล้ว 2 ปีนะ แถมพวกที่พวกนายรวมตัวมาก็เป็นแค่ซามูไรฝึกหัด ฉันให้พวกนายไปสู้ในที่ๆโชกุนหละหลวมเองน่ะดีสุดแล้ว"

          "แต่พวกคุณกินเอง ก็ห่างจากการต่อสู้มานานแล้วเหมือนกันนะคะ"

          ซัทจังเป็นห่วงกินโทกิ แต่คำแย้งของเธอดูจะไม่มีใครใส่ใจเพราะแต่ละคนมั่นใจในฝีมือของทั้ง 4 คนนี้อยู่แล้ว

          "พวกเรามีอดีตฮารุซาเมะอยู่ด้วย ไม่ต้องกังวลไปหรอก"

          คาซึระบอกกับซัทจัง กินโทกิที่นั่งอยู่นานรู้สึกสงสัยอะไรบางอย่างจึงเอ่ยถามคาซึระบ้าง

          "เอ้ ซึระ ถ้าฉันจำไม่ผิด แกเคยบอกพวกอดีตชินเซนงุมิไว้ใช่ไหมว่าทากาสุงิน่ะจะลอบสังหารเจ้าทัตซึมะใช่ไหม?"

          "ห๋า? ฉันน่ะเหรอ? ถึงแม้จะรำคาญแต่ก็ไม่เคยคิดจะฆ่ามันสักครั้ง"

          ทากาสุงิบอกกับกินโทกิอย่างงุนงง ชายหนุ่มทั้งสองคนจึงหันไปหาคาซึระที่หลับตานั่งกอดอกนิ่ง

          "หมายความว่าไงกันล่ะเนี่ย?"

          คอนโด้เองก็งงไม่แพ้กัน ทุกคนต่างพากันมาสนใจคาซึระกันเป็นจุดเดียว ขายหนุ่มผมยาวถอนหายใจแล้วเฉลย

          "นั่นคือกลยุทธให้พวกศัตรูสับสนงงงวยจนไม่ทันตั้งตัวต่างหากล่ะ"

          "พวกตูเองต่างหากที่งงงวยน่ะ ไอ้บ้าซึระ"

          กินโทกิโวยวายกับคนที่ทำอะไรไม่เคยปรึกษา เสียงตุบตับทุบตีไล่ตามมาทีหลัง เมื่อเงียบลงก็พบว่าอลิธซาเบธพยายามปฐมพยาบาลคาซึระที่กำลังเดี้ยงเพราะถูกรุมทำร้ายเมื่อสักครู่

          "แต่อั๊วไม่เข้าใจเลยน่อ บ้านเมืองมันก็สงบอย่างที่ควรจะเป็นแล้วแท้ๆ ทำไมพวกลื้อต้องกระหายเลือดอยากจะรบแบบนี้ด้วยน่อ ต้องให้มีคนตายอีกกี่คนน่อ? ศักดิ์ศรีกินได้ไหมน่อ?"

          คางุระเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจหลังจากหม้อไฟของกลุ่มตนหมดลงแล้ว

          "มันไม่ใช่แค่ศักดิ์ศรีหรอกน่ะ ยัยหมวย" โซโกะเป็นคนอธิบายข้อสงสัยของคนรักด้วยตัวเอง"หล่อนอยู่เอโดะ ก็เห็นแค่ความลำบากของพวกเอโดะ หล่อนไม่รู้หรอกว่าข้างนอกเอโดะนั่นมันรุนแรงแค่ไหน ตอนไปบุชูหล่อนก็ห่วงแต่กินเลยไม่ทันสังเกตชาวบ้านน่ะสิ"

          สาวน้อยมองสีหน้าจริงจังของโซโกะ แล้วหันไปมองกินโทกิกับทุกคนที่รู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

          เมื่อเห็นคางุระนิ่งลง โซโกะจึงพูดสำทับต่อ

          "ถ้าพวกเราตาย แต่นั่นได้ทำให้ชีวิตอีกหลายชีวิตอยู่รอด เราก็จะทำ"

          "แต่พวกลื้อไม่ใช่ตำรวจแล้วน่อ"

          คางุระยังแย้ง เพราะเธอไม่อยากให้ใครต้องจากเธอไปอีกแล้ว

          "มันคือสิ่งสุดท้ายที่เราต้องทำก่อนที่ไม่มีโอกาส อำนาจหรือตำแหน่งน่ะไม่สำคัญหรอก"

          ฮิจิคาตะแทรกขึ้น ซึ่งคางุระก็รับรู้

          "อั๊วรู้น่อ"

          "พวกเราจะเริ่มทำศึกหลังจากเสร็จสิ้นปีใหม่อีก 2 อาทิตย์ แต่กว่าจะถึงตอนนั้น..." คาซึระพยายามกลับเข้ามามีส่วนร่วม "ฉลองคริสต์มาสกันเถอะ"

          "เย้!!"

          ทุกคนร้องเฮฮา ลืมเรื่องที่เคร่งเครียดเมื่อสักครู่แล้วหันมาสนุกกับเทศกาลแห่งความสุขแทน


          หลายชั่วโมงผ่านไป ผู้ใหญ่แต่ละคนพากันเมาหลับ ส่วนพวกทากาสุงิก็ขอตัวกลับไปก่อน เหลือเพียงแต่อดีตหัวหน้าชินเซนงุมิทั้ง 3 คน คาซึระ ซากาโมโต้ นอนหลับใกล้ๆกินโทกิที่ข้างกายมีซัทจังนอนกอดอยู่

          "พวกผมก็กลับก่อนนะครับ ฝากดูแลด้วยนะ"

          "ไปก่อนนะจ๊ะ คางุระจัง"

          "โอ้ ได้เลยน่อ"

          คางุระรับปากกับชินปาจิและโอทาเอะ ที่ขอตัวกลับไปบ้านก่อนเช่นกัน เมื่อทั้ง 2 คนจากไป คางุระที่กำลังปิดประตูหน้าร้านก็ได้ยินเสียงปิดประตูห้องอีกด้านดังขึ้นเช่นกัน

          "อาตี๋? อั๊วนึกว่าลื้อเมาเป็นสุนัขเหมือนตาแก่พวกนั้นไปแล้วน่อ"

          "ฉันคอแข็งพอ"

          โซโกะเดินเข้าไปหาคางุระที่กำลังเดินมาหาเขาเช่นกัน ทั้งคู่จ้องตากันบ่งบอกถึงความคิดถึงในใจแม้ไม่มีคำพูดใดๆ

          "ของขวัญที่ลื้อให้อั๊ว มันหายไปแล้วน่อ"

          คางุระบอกเขา ทำให้โซโกะก้มลงมองที่อกของเธอทันที คางุระรีบปิดทรวงอกของตนแทบไม่ทัน เพราะเกิดอาการอายขึ้นมาดื้อๆเมื่อนึกถึงการมอบของขวัญของโซโกะ

          "อ้าวๆ ปิดทำไม ฉันตั้งใจจะให้ของขวัญวันคริสต์มาสสักหน่อย"

          โซโกะแกล้งแหย่สาวน้อย คางุระมองหน้าโซโกะที่ล้อเธอเล่น แล้วจู่ๆความรู้สึกบางอย่างก็วิ่งวูบเข้าสู่หัวใจ ร่างบางโผเข้ากอดคนตัวสูงทันที

          "อั๊วรู้สึกกลัวน่อ กลัวว่าจะไม่ได้เจอลื้ออีก"

          ชายหนุ่มกอดตอบคนในอ้อมกอด แม้สีหน้าเขาเองก็บ่งบอกว่ากลัวเช่นกัน แต่โซโกะก็เลือกที่จะไม่พูดให้เธอรับรู้

          "ฉันก็อยู่ตรงหน้าหล่อนไง"

          "มันไม่เหมือนกันน่อ" คางุระแย้งแล้วผละตนเองออกห่างจากเขาเล็กน้อย ตาสีฟ้าใสมองหน้าคนที่กำลังก้มมองเธอ แล้วตัดสินใจพูด "ทำให้อั๊วเป็นของลื้อทีน่อ"

          โซโกะตกใจเมื่อได้ยินคำจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ชายหนุ่มตั้งสติให้คงที่แล้วเอ่ยถาม

          "แอบดื่มเหล้าไปรึเปล่า รู้ไหมผู้หญิงเขาไม่พูดแบบนี้"

          "อั๊วไม่ได้กระดกสักนิดน่อ แต่อั๊วอยากเป็นของลื้อเพราะเราไม่รู้ไม่ใช่เหรอน่อว่าเราจะได้มาเจอกันอีกไหม?"

          "ถึงอยากจะทำ แต่มันก็ทำไม่ได้หรอกยัยบ้า"

          "ทำไมน่อ? หม่ามี๊อั๊วยังท้องก่อนแต่งเลย"

          คางุระยังยืนยันคำเดิม โซโกะทำตัวไม่ถูกพยายามแย้งหาเหตุผล

          "หล่อนยังเด็ก เลยพูดอะไรไม่คิดน่ะสิ"

          "ลื้อไม่อยากมีอะไรกับอั๊วเหรอ โซโกะ"

          "ไม่มีใครไม่อยากจะไม่ผูกพันกับคนรักของตนหรอกนะ แต่ฉันไม่อยากทำร้ายหล่อนไปมากกว่านี้ ความรักอย่างเดียวมันไม่พอหรอกคางุระ และฉันทำไม่ได้จริงๆ"

          คางุระมองโซโกะที่ยังยืนยันคำเดิมแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปมองอีกด้านหนึ่งของห้อง

          "อย่างนี้อั๊วก็พบกับโซโกะได้ทุกวันแล้วสิน่อ กินจัง"

          "เอ๊ะ?"

          โซโกะอุทานอย่างแปลกใจเมื่อได้ยินคางุระพูดถึงลูกพี่ของเขา

          "เออ"

          กินโทกิที่ควรจะหลับเพราะดื่มเหล้าเยอะกลับมายืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ไม่ไกลนักรับคำคางุระ สาวน้อยหันมากอดโซโกะด้วยความดีใจ ขณะที่โซโกะยังตีความไม่ออก

          "นี่อะไรกันเนี่ย?"

          "อั๊วกับกินจังตกลงไว้น่อ ว่าถ้าอั๊วอ่อยลื้อแบบนี้แล้วลื้อเคลิ้มไปกับอั๊ว กินจังก็ยังจะไม่ให้อั๊วเจอลื้ออีก แต่ถ้าลื้อปฏิเสธเราก็จะได้เจอกันเหมือนก่อนไงน่อ"

          คางุระเฉลยแล้วกอดเขาต่อ โซโกะหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนความจริงของตน ว่าที่ "ทำไม่ได้" ของเขานั้น หมายถึง "คนอยู่เยอะ เลยทำไม่ได้" ต่างหาก

          แต่ให้ตายยังไงเขาก็จะเก็บความคิดนี้ไว้เป็นความลับตลอดจนสิ้นชีวิต เพราะทั้งกินโทกิกับคางุระไว้ใจเขาเต็มที่เสียขนาดนี้แล้ว


          เกือบไปแล้วเรา


          โซโกะพึมพำในใจ


         









         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #48 SiAr_. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 07:52
    เกือบไปจริงๆนั่นแหละอาตี๋55555
    #48
    0
  2. #45 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 06:14
    ไอซาดิส5556
    #45
    0
  3. #26 DeedeeWeedee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:44
    เกือบหล่อละนะ โซโกะ 555
    #26
    0
  4. #20 PrincesZ O_O (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 17:49
    ฮา โซโกะ
    #20
    0