(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 17 : สัญญาของสองเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    30 มี.ค. 61

          การเดินทางมายังบุชูนั้น แม้จะต้องลำบากในการโบกรถต่ออีกหลายๆครั้งแต่สำหรับสาวอึดอย่างคางุระแล้วเธอกลับรู้สึกสนุกเสียด้วยซ้ำ ตรงข้ามกับโซโกะที่เริ่มตระหนักถึงความกินจุของสาวน้อยอย่างแท้จริง ในเมื่อเสบียงที่เขาเตรียมมานั้นเขายังต้องยอมแบ่งส่วนของตนเองให้กับคางุระ แถมช่วงระหว่างต่อรถนั้นคางุระก็ขอแวะซื้อขนมอะไรต่อมิอะไรหลายอย่างกินอีกจนเขาต้องขอร้องให้เธอเพลาๆลงบ้าง

          "แล้วอย่างนี้ลื้อจะเลี้ยงอั๊วไหวเหรอน่อ?"

          คางุระถามโซโกะที่เปิดกระเป๋าสตางค์ของตนดูหลังจากเพิ่งจ่ายค่าราเมงข้างทางไปหมาดๆ

          "นั่นสิ ฉันเองก็เริ่มคิดหนักแล้ว"





          โซโกะพึมพำแล้วปิดกระเป๋าสตางค์เก็บเข้าเสื้อของตน

          "อย่างนี้ไม่รักกันจริงน่อ อาตี๋หัวขี้เลื่อย"

          "กินล้างกินผลาญอย่างนี้ยังไงก็ต้องคิดกันหน่อยล่ะ ยัยหมวยนรก"

          "กินจังยังไม่เคยว่าอั๊วเลยน่อ"

          สาวน้อยสะบัดหน้าใส่โซโกะบอกให้รู้ว่างอน แต่โซโกะไม่ง้อ เขาเดินนำหน้าเธอไปก่อนและครุ่นคิดไปด้วยว่าหลังจากเสร็จจากการรบที่กำลังจะเริ่มนี้แล้ว เขาจะไปหางานที่ไหนทำที่จะเพียงพอต่อการเลี้ยงยัยหมวยจอมตะกละนี้ได้โดยไม่ลำบาก

          คางุระเห็นโซโกะไม่ง้อแล้วทำหน้างอ ก่อนจะถอนหายใจเดินตามเขาไปอย่างเสียไม่ได้ หากเป็นเมื่อก่อนแล้วเธอกับเขาน่าจะลงไม้ลงมือกันให้แหลกไปข้างหนึ่งแล้ว

          "นี่ก็เริ่มมืดแล้วน่อ พวกเราจะไปพักที่ไหนกันเหรอ?"

          "ก็คงจะเป็นโรงแรมแถวนี้แหละ" โซโกะตอบแล้วมองหาโรงแรมที่พอจะพักได้ "แถวนี้เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ"

          สาวน้อยมองตามสายตาของโซโกะ เธอมองเห็นความเจริญที่แตกต่างจากที่โซโกะเล่าให้ฟังในระหว่างเดินทาง พื้นที่ที่น่าจะเป็นพืนป่ากลับกลายเป็นป่าปูนตึกรามบ้านช่องถูกสร้างขึ้นแทน

          "ที่นี่แหละ"

          โซโกะเอ่ยขึ้น ทำให้คางุระหันไปมองแล้วพบว่าเป็นโรงแรมจิ้งหรีดนั่นเอง สาวน้อยหันไปมองคนข้างๆอย่างไม่ค่อยมั่นใจเสียเท่าไร ว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ แต่เมื่อคิดดูดีๆแล้วเธอเองที่ยอมมากับเขาเองนี่หน่า คำพูดของกินโทกิดังขึ้นในโสตประสาทว่าหญิงชายหากอยู่ด้วยกันยังไงก็หนีไม่พ้นเรื่องอย่างว่าแน่นอน

          "เอาจริงเหรอน่อ?"

          "ใครใช้ให้หล่อนกินอย่างกับยัดมาตลอดทางล่ะ พักได้แค่ที่นี่เท่านั้นแหละ ถ้าไม่พอใจหล่อนจะไปนอนข้างถนนก็แล้วแต่เลยแล้วกัน ฉันเหนื่อยแล้ว"

          ชายหนุ่มพูดกับเธออย่างไม่ใยดี แต่ความจริงแล้วเขารู้สึกชอบใจที่ได้เห็นสีหน้าที่แสนกังวลของคางุระยิ่งนัก

          "อั๊วคิดผิดจริงๆเลยน่อ อย่างลื้อน่ะเหรอจะเปลี่ยนนิสัยชั่วๆได้ ไม่มีทางจริงๆ"

          สาวน้อยด่าโซโกะพอเป็นพิธีก่อนจะยอมเดินเข้าไปในโรงแรมจิ้งหรีดกับเขา พลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง

          โซโกะเดินไปติดต่อที่รีเซฟชั่นจนได้ห้องมาอยู่ชั้น 3

          "อ้าว แล้วห้องอั๊วล่ะ?"

          คางุระถามเมื่อเห็นโซโกะถือกุญแจมาแค่ดอกเดียว

          "ก็นอนกับฉันไงล่ะ อย่าพูดมากไม่อยากนอนก็ไปนอนหน้ารีเซฟชั่นไป แต่ไม่รับประกันว่าใครจะฉุดหล่อนขึ้นห้องไปแล้วกัน"

          "ใครจะมาฉุดอั๊วได้ อั๊วจะซัดให้หมอบเลยคอยดูน่อ"

          โซโกะมองสาวน้อยที่ออกอาการดื้อดึงแล้วยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

          "กลัวฉันจะทำอะไรหล่อนสินะ"

          "ไม่มีทางหรอกน่อ"

          คางุระรีบปฏิเสธแล้วมองไปอีกทางหนึ่งเพื่อหลบสายตาที่มองมาของโซโกะ

          "งั้นก็นอนด้วยกันอย่าเรื่องมาก"

          "แต่อั๊ว......."

          โซโกะไม่รอคางุระพูดต่อ เขาเดินไปยังลิฟท์อย่างรวดเร็ว จนทำให้คางุระต้องเดินไปกับเขาอย่างเสียไม่ได้


          ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆนั้น มีเตียงนอนสีขาวสำหรับนอนได้กัน 2 คน วางอยู่กลางห้อง ด้านขวามือเป็นห้องน้ำขนาดเล็ก ส่วนแสงไฟนั้นก็เป็นสีเหลืองนวลอ่อนเหมาะสำหรับสร้างบรรยากาศยิ่งนัก โซโกะเหลือบมองคางุระที่ทำสีหน้าไม่สู้ดีทั้งๆที่ปกติเธอไม่กลัวใครอย่างชอบใจ แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำโดยปล่อยให้คางุระเดินสำรวจรอบห้องอยู่อย่างนั้น

          สักครู่ใหญ่เมื่อเขาเดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำ เขาก็พบว่าร่างบางของคางุระนั้นกำลังนิทราสนิทอยู่บนเตียงนุ่ม และมีเสียงกรนเบาๆออกมาเป็นหลักฐานให้รู้ว่าหลับจริง โซโกะเดินไปยังเตียงนั้น แล้วก้าวขึ้นไปมองคนที่กำลังกรนใกล้ๆ

          ใบหน้าสวยของคางุระดูสงบนิ่งยิ่งนัก มองแทบไม่ออกเลยว่าเป็นคนๆเดียวกับยัยหมวยจอมกวนประสาท ผิวขาวจนซีดของเธอยามต้องแสงไฟสีเหลืองนวลนั้นดูเปล่งปลั่งสวยยิ่งนัก สวยมากจนทำให้โซโกะต้องนั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองไม่ให้กระเจิดกระเจิงไปมากกว่านี้

          ปู๊ด!

          เสียงๆนึงดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นอันไม่พึงประสงค์โชยมา โซโกะแทบลุกหนีกับแก๊สพิษที่คางุระปล่อยยามหลับไม่ทัน มันช่างทำลายภาพพจน์ยามนิทราของสาวสวยเสียนี่กระไร

          "นี่คิดดีแล้วใช่ไหมโซโกะ ที่มาหลงรักยัยหมวยบ้านี่?"

          ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองพร้อมโบกมือไล่กลิ่นที่กำลังอบอวลให้จางลง ใจอยากจะแก้แค้นโดยการผายลมอัดใส่หน้าสวยบ้าง แต่เพราะความรักเลยทำให้โซโกะยับยั้งชั่งใจไว้ทัน

          "ยัยหมวย ตื่นไปอาบน้ำ" โซโกะเดินเข้าไปหาคางุระอีกครั้งแล้วสะกิดแขนเธอให้ตื่น แต่คางุระไม่ยอมตื่นง่ายๆ

          "จะมานอนตัวเหม็นแบบนี้ไม่ได้นะ ตื่นไปอาบน้ำก่อน"

          ผั๊วะ!!

          คางุระฟาดมือเข้าที่ต้นคอโซโกะพอดี ชายหนุ่มอยากจะร้องแต่ร้องไม่ออก เพราะความเจ็บปวดรุนแรงเกินคาดไว้ อารมณ์โมโหเข้าครอบงำโซโกะ เขาคว้าหมอนที่อยู่ข้างๆมากดหน้างามๆของสาวน้อย  จนเธอเริ่มหายใจไม่ออกดิ้นไปมานั่นแหละ เจ้าชายแห่งดาวซาดิสม์อย่างโซโกะจึงยอมปล่อย

          "แฮ่กๆๆๆ นี่ลื้อจะฆ่าอั๊วงั้นเหรอน่อ? ลื้อเอาอั๊วมาลวงฆ่าที่นี่ใช่ไหมอาตี๋ซาดิสม์"

          คางุระโวยวายทันทีเมื่อสูดลมหายใจเข้าปอด

          "หล่อนนั่นแหละจะฆ่าฉัน ฟาดมาได้อย่างแรงเลย ถ้าฉันคอหักไปใครจะรับผิดชอบ"

          โซโกะโวยกลับพลางคลำที่ต้นคอของตนไปด้วย คางุระชะงักเมื่อเห็นโซโกะเจ็บเธอนึกถึงซาดาฮารุที่เป็นกระต่ายตัวที่เธอนอนกอดรัดจนตายเมื่อสมัยเด็กขึ้นมาทันที

          "งั้นอั๊วนอนข้างล่างก็ได้น่อ"

          คางุระบอกโซโกะแล้วดึงผ้าห่มกับหมอนลงมายังพื้น แต่โซโกะกลับดึงไว้

          "ฉันบอกให้หล่อนไปอาบน้ำ ไม่ใช่มางอนไปนอนข้างล่างแบบนั้น"

          "แต่ยังไงอั๊วก็ไปนอนข้างบนกับลื้อไม่ได้หรอกน่อ"

          โซโกะมองคางุระที่ทำหน้าเศร้าปฏิเสธการนอนร่วมเตียงกับเขา แล้วไผล่นึกไปว่าเธอกลัวเขาจะล่วงเกินเป็นแน่

          "จะลงไปนอนข้างล่างได้ยังไง? ขึ้นมานอนด้วยกันนี่แหละ ฉันไม่ทำอะไรหล่อนหรอก เพราะฉันเองก็เคยรับปากสัญญากับลูกพี่ไว้เหมือนกัน"

          "อั๊วไม่ได้กลัวลื้อจะทำมิดีมิร้ายกับอั๊วหรอกน่อ เพราะอั๊วอัดลื้อเดี้ยงได้ง่ายๆอยู่แล้ว แต่ว่า...."

          "แต่ว่าอะไร?"

          โซโกะถามด้วยความสงสัย แล้วเดินเข้าไปใกล้คางุระที่นั่งอยู่บนพื้น สาวน้อยมองคนรักอย่างช่างใจแล้วตัดสินใจเล่าเรื่องกระต่ายน้อยของเธอให้เขาฟัง โซโกะอึ้งไปเมื่อได้ยินเรื่องราวที่น่าสงสารพอๆกับน่าขันของคางุระ ที่ตอนเด็กๆเธอแอบเอากระต่ายมานอนด้วยแล้วดันฝันร้ายจนกระทั่งเผลอกอดรัดกระต่ายจนตาย

          "เพราะงั้น....อั๊วขึ้นไปนอนกับลื้อไม่ได้หรอกน่อ"

          คางุระบอกแล้วน้ำตาคลอเบ้า โซโกะถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ทำให้หัวใจของสาวน้อยเต้นแรง มือใหญ่ของเขาเอื้อมมาลูบศีรษะเธอ

          "ฉันไม่ใช่กระต่ายตัวนั้นนี่หน่า แข็งแรงกว่าเยอะ แถมยังโต้ตอบหล่อนได้หนักพออีกต่างหาก"

          "ใครจะไปรู้น่อ บางทีอั๊วตื่นมาลื้ออาจจะเละคาอ้อมกอดอั๊วแล้วก็ได้"

          "งั้นเอาเป็นว่าฉันจะกอดหล่อนเองแล้วกัน" โซโกะสรุป แล้วดึงคางุระให้ไปอาบน้ำ "ไปอาบน้ำก่อนแล้วมานอนด้วยกันนี่แหละ พรุ่งนี้เราต้องไปต่อกันแต่เช้า"

          คางุระพยักหน้าแล้วทำตามที่โซโกะพูดอย่างว่าง่าย เมื่อคางุระเข้าห้องน้ำไปแล้ว โซโกะจึงดึงหมอนกับผ้าห่มที่อยู่บนพื้นขึ้นมาบนเตียงดังเดิม แล้วนอนรอคางุระออกมาจากห้องน้ำ


          เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วคางุระในชุดคลุมอาบน้ำเช่นเดียวกับโซโกะเดินไปนั่งที่ปลายเตียงอย่างขวยเขิน ชายหนุ่มที่รออยู่แล้วลุกขึ้นเขยิบไปใกล้แล้วช่วยเธอเช็ดเรือนผมสีส้มที่เปียกหมาดจากการสระผมมา

          สาวน้อยข่มใจตัวเองไม่ให้หวั่นไหวไปมากกว่านี้ พอๆกับโซโกะที่พยายามห้ามใจไม่ให้ล่วงเกินสาวน้อยเป็นอย่างมาก

          "ละ...ลื้อไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอน่อ?"

          คางุระเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบ เพราะกลัวโซโกะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเธอ

          "อือ"

          โซโกะรับคำในลำคอ ไม่รู้จะชวนคางุระพูดอะไรต่อ เมื่อไม่ได้ยินเสียงโซโกะพูดอะไรอีก คางุระจึงหันไปหาแล้วพบว่าใบหน้าของโซโกะนั่นอยู่ห่างกับเธอไม่เกินฟุต

          ราวกับมีแรงดึงดูด หนุ่มสาวค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าหากันและประทับริมฝีปากกันและกันโดยลืมเสียสิ้นทุกสิ่ง

          ร่างของคนที่บอกว่าจะอัดชายหนุ่มหากเขามาทำมิดีมิร้ายตนนั้นโอนอ่อน ยอมนอนลงตามแรงกดดันของร่างสูงอย่างว่าง่าย กลิ่นหอมจากกายสาวพาให้เลือดหนุ่มพุ่งพล่านซุกไซร้ไล้ร่างบางอย่างหมดความควบคุม ส่วนคางุระนั้นเข้าใจได้แล้วว่าทำไมพวกสาวๆถึงชอบสละความเป็นวัยรุ่นสาวบริสุทธิ์ได้ง่ายดายอย่างนั้น

          "ห้ามเกินเลยกับยัยนั่น ถ้าฉันรู้ฉันจะตามไปสับนายให้เละเป็นหมูบะช่อเลย"

          จู่ๆคำพูดของกินโทกิก็โผล่ขึ้นมาพร้อมๆกับจิตใต้สำนึกของตน เขาจึงชะงักกับสิ่งที่กำลังคิดจะทำทันที

          "โซโกะ?"

          คางุระเรียกชื่อคนรักอย่างงุนงงเมื่อจู่ๆเขาก็หยุดการกระทำกลางคันเสียอย่างนั้น โซโกะพลิกร่างตนมานอนข้างๆกับร่างบางของคางุระแล้วหลับตา

          "ฉันทำไม่ได้"

          "ทำไม่ได้? หรือหมายความว่าลื้อบ่มีไก๊งั้นเหรอน่อ?"

          "จะบ้าเรอะ ฉันยังหนุ่มยังแน่นไม่เหมือนคุณฮิจิคาตะที่เอาแต่อัดมะเร็งเข้าปอดจนเสื่อมสมรรถภาพหรอกนะ"

          โซโกะลืมตาแล้วหันมาโวยคางุระที่เดาไปมั่ว

          "แล้ว....."

          คางุระอยากจะถามว่าทำไมเขาถึงไม่ทำต่อ แต่ก็ถามไม่ออกเพราะเริ่มที่จะเขินและรู้ตัวแล้วว่าเมื่อครู่นี่พวกเธอกำลังจะทำอะไร

          "หล่อนยังเด็ก" โซโกะเอ่ย "แล้วฉันก็สัญญากับลูกพี่ไว้แล้ว"

          "เหตุผลนี่น่ะเหรอ? ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างลื้อจะเชื่อง่ายๆน่อ"

          สาวน้อยถามอย่างแปลกใจ แล้วสบตากับโซโกะที่มองเธออย่างจริงจัง ชายหนุ่มเอื้อมมือมาลูบแก้มเธอเบาๆอย่างทะนุถนอม

          "ถ้าหากฉันทำจริงๆ แล้วมันจะเป็นยังไงหล่อนรู้ไหม?" เขาถาม แต่คางุระส่ายหน้า โซโกะจึงพูดต่อ "หล่อนจะลำบาก ถ้าเรามีลูกด้วยกันขึ้นมา และเป็นช่วงที่ฉันจะต้องไปรบด้วย เข้าใจใช่ไหม?"

          "เรื่องรบน่ะ อั๊วก็ไปกับลื้ออยู่แล้วน่อ อั๊วเข้าใจแล้วล่ะอาตี๋" คางุระยิ้มรับอย่างคนเข้าใจง่าย "เพราะฉะนั้นลื้อห้ามตายเด็ดขาดน่อ"

          "หล่อนก็ห้ามตายเด็ดขาดเหมือนกัน" โซโกะพูดแล้วยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับนิ้วเรียวของคางุระ "จบจากศึกนี้แล้ว ต่อให้หล่อนห้ามยังไงฉันก็ไม่หยุดแล้วนะ"

          "ได้เลยน่อ ถ้ารอดมาด้วยกัน ลื้ออยากจะทำอะไรอั๊วก็ยอมทั้งนั้น แต่เรื่องเล่น SM ยังไงอั๊วก็รับไม่ได้น่อ"

          "ฮะฮะ เสียดายจริงๆ"

          โซโกะหัวเราะแล้วดึงคางุระมานอนกอด คางุระเกร็งตัวไม่กล้ากอดโซโกะกลับเพราะกลัวโซโกะจะกลายเป็นเหมือนกระต่ายนั่น

          แล้วทั้งสองก็พากันหลับไปด้วยความเพลียจากการเดินทาง


          รุ่งเช้ามาเยือน โซโกะพาคางุระออกจากโรงแรมแต่เช้า เขาพาเธอไปยังโรงฝึกเก่าที่ตอนนี้ถูกปล่อยร้าง พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวในสมัยอยู่โรงฝึกให้เธอที่คอยถามด้วยความอยากรู้ฟังทั้งหมด จากนั้นก็พาคางุระไปยังสุสานที่อยู่ไม่ไกลจากโรงฝึกนัก

          คางุระมองโซโกะที่วางขนมกับดอกไม้หน้าป้ายหลุมศพตระกูลโอคิตะอย่างเข้าใจความรู้สึกที่โดดเดียวของเขา เพราะคางุระเองก็เคยประสบมาตอนที่แม่ได้จากโลกนี้ไป

          "ท่านพี่ครับ ผมพาว่าที่น้องสะใภ้มาให้ท่านพี่รู้จัก นี่ คางุระครับ"

          โซโกะเอ่ยกับป้ายตระกูล ส่วนคางุระรู้สึกเขินเล็กน้อยที่โดนโซโกะแนะนำตัวเช่นนั้น

          "เพราะยัยหมวยนี่ทำให้ผมได้เป็นผู้เป็นคนขึ้นมา และได้รู้จักคำว่ารักอีกครั้งหนึ่ง ผมรู้ว่าท่านพี่คงสัมผัสถึงความอ่อนโยนของยัยนี่ได้นะครับ"

          "สวัสดีน่ออาเจ๊ ไม่ต้องเป็นห่วงน้องชายของอาเจ๊น่อ อั๊วสัญญาว่าจากนี้ไปอั๊วจะคอยดูแลไม่ให้อาตี๋ เอ๊ย โซโกะไปเกเรที่ไหนได้น่อ เพราะอั๊วตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่กับโซโกะตลอดไปเลยน่อ"

          คางุระเอ่ยกับป้ายตระกูลบ้าง โซโกะอมยิ้มกับคำพูดของสาวน้อยแล้วเดินไปกอดเธอที่ยืนกางร่มอยู่ สาวน้อยทิ้งร่มที่ตนถือไว้แล้วกอดตอบร่างสูงด้วยความรัก

          "ถ้าจบศึกแล้ว เรามาที่นี่กันอีกน่ออาตี๋ พาลูกๆของพวกเรามาด้วยน่อ"

          "ตกลงว่าจะยอมมีลูกกับฉันจริงๆเหรอ?"

          "หรือลื้อจะให้อั๊วไปมีกับคนอื่น?" 

          คางุระแกล้งถาม โซโกะไม่ได้ว่าอะไรแต่ขู่แทน

          "ฉันจะตามไปฆ่าเลยคอยดู"

          "โห...น่ากลัวจริงๆน่อ"

          สาวน้อยหัวเราะ อย่างมีความสุข


          ตอนบ่าย ขากลับจากบุชู

          โซโกะมองคางุระที่ยังคงกินตลอดระหว่างเดินทางแล้วส่ายหน้า พยายามคิดให้ออกว่าหากรอดจากสงครามครั้งนี้ เขาจะไปหางานที่ไหนทำเพื่อให้ยัยหมวยของเขาได้สุขสบายกัน


          เรื่องการกินของคางุระนั่น เป็นปัญหาใหญ่ของโซโกะจริงๆ     




เหลืออีก 3 ตอน ไรท์เตอร์ก็จะจบฟิคชั่นนี้แล้วนะคะ ช่วงนี้ไรท์เตอร์ยุ่งๆหน่อย อาจจะไม่ได้อัพฟิคเท่าไหร่ แต่ก็จะพยายามยังไงใครมาอ่านก็เอาใจช่วยกับความรักของสองหนุ่มสาวด้วยนะคะ


จาก ไรท์เตอร์


         


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #14 B.A.I.M.O.N. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 19:57
    สนุกมากกกกกกก
    #14
    1