(FIC GINTAMA)สายลมใหม่ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก (OKITA X KAGURA)

ตอนที่ 10 : ชื่อนั้นสำคัญไฉน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

          เช้าวันใหม่หลังจากพายุได้เคลื่อนผ่านเอโดะไปแล้ว ท้องฟ้ากลับมาสดใสดังเดิมสมกับหน้าร้อน ชินปาจิเดินออกจากบ้านของตนมายังร้านสารพัดรับจ้างอย่างอารมณ์ดี และทักทายคนรู้จักไปทั่วตามนิสัยมารยาทดีของเขา

          "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณทามะ"

          ชินปาจิทักหุ่นยนต์สาวใช้ทามะเมื่อเห็นเธอกำลังกวาดหน้าร้านสแน็กอยู่

          "อรุณสวัสดิ์ค่ะ หนุ่มแว่นหน้าจืด"

          "ใครกันฟะที่หน้าจืด!!" ชินปาจิโวยทามะที่ทักกลับอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองที่ตั้งของร้านสารพัดรับจ้างที่ตนทำงานอยู่




          "อรุณสวัสดิ์ครับ ทุกคน....ยังไม่ตื่นกันสินะ"

          ชายหนุ่มขยับแว่นของตน แล้วหันไปเลื่อนบานประตูปิด ก่อนจะถอดรองเท้าขึ้นไปปลุก สองหนุ่มสาวแห่งร้านสารพัดรับจ้าง

          "คุณกิน...ตื่นได้แล้วครับ เอ๊ะ!"

          ชินปาจิอุทานขึ้นเมื่อเลื่อนประตูห้องนอนของกินโทกิ ก็พบว่ากินโทกินั้นตื่นอยู่แล้ว ชายหนุ่มผมเงินนั่งกอดอกมองสาวน้อยที่กำลังนั่งสะลึมสะลืออยู่ตรงหน้าของเขา ผมยาวสีส้มของเธอยุ่งฟูบ่งบอกว่าถูกปลุกให้มานั่งอยู่ที่นี่

          "วันนี้ก็เป็นแบบนี้อีกแล้วเหรอครับ?" หนุ่มแว่นตัวตบมุขเอ่ยปากถามทั้งคู่

          "ฮ้าวววว ชินปาจิ ลื้อมาก็ดีแล้วน่อ ช่วยพูดกับกินจังหน่อยสิ"

          คางุระอ้าปากหาวกว้าง แล้วกวักมือเรียกชินปาจิให้เข้าไปหา

          "คุณกินครับ"

          "หยุด" กินโทกิยกมือห้ามชินปาจิที่กำลังจะอ้าปากพูดต่อ "ฉันพูดจนปากฉีกแล้วนะพวกแกทั้งหลาย ว่ายังไงฉันก็ไม่เลิกล้มความตั้งใจที่จะไม่ปล่อยให้ยัยคางุระไปคบกับโอคิตะคุงหรอกนะ ดูสิ ฉันรอมาตั้งอาทิตย์หนึ่งกับ 12 ชม.แล้วแท้ๆ เจ้านั่นยังไม่โผล่มาคุยกันให้เป็นเรื่องไปราวเลย กล้าดียังไงมาจูบลูกสาวคนอื่นเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต"

          "เรื่องแบบนี้เขาต้องขออนุญาตเจ้าตัวไม่ใช่เหรอครับ"

          ชินปาจิอดแย้งไม่ได้ คางุระถอนหายใจหนัก ปล่อยตัวนั่งชันเข่าแล้วยกนิ้วก้อยแคะจมูกตัวเอง

          "อั๊วก็บอกจนปากจะฉีกแล้วเหมือนกันน่อ ว่าอาตี๋นั่นไปเกียวโตยังไม่กลับมา"

          "ผมก็บอกจนปากจะฉีกแล้วเหมือนกันนะครับว่าคางุระจังอย่าทำท่าทางแบบคุณกิน ชอบเอานิสัยไม่ดีๆมาใช้จริงๆเลยนะครับ"

          "เอ็งพูดแบบนี้หมายความว่าไงฟะ ชินปาจิ"

          กินโทกิหันไปเล่นงานชินปาจิที่พูดสอนคางุระแต่ดันว่าแดกดันเขาซะงั้น

          "ก็หมายความที่พูดล่ะครับ" หนุ่มแว่นย้อน "คุณกินก็พอคุณกิน คางุระจังโตแล้วนะครับ แล้วคุณโอคิตะก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหนด้วย"

          "ก็เพราะไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหนน่ะสิ ฉันถึงรู้ว่าความซาดิสม์ของเจ้านั่นมันมีแค่ไหน"

          "จะต้องให้อั๊วบอกกี่รอบน่อ ว่าอาตี๋กับอั๊วไม่ได้เล่น SM กันแบบนั้นน่ะ ถ้าเป็นอย่างนั้นอาตี๋จะได้ซี้ม่องเท่งคามืออั๊วล่ะน่อ" คางุระตบพื้นอย่างโมโหที่กินโทกิไม่ยอมทำความเข้าใจและยอมรับเธอกับโซโกะ

          "เดี๋ยวก่อนครับ ทำไมมันกลายเป็นเรื่อง 18+ ไปได้ล่ะครับนั่น"

          ชินปาจิเอ่ยเบรคคู่พ่อลูกที่ทำท่าจะทะเลาะกันใหญ่โต

          "ผมจะไปทำอาหารเช้าให้แล้วกันนะครับ คางุระจังกับคุณกินก็ไปแต่งตัวได้แล้ว วันนี้เรามีงานทำความสะอาดสระน้ำกับคุณฮาเซงาว่านะครับ"

          "ชิ" กินโทกิสบถอย่างไม่พอใจ แล้วลุกไปแปรงฟันพร้อมๆกับคางุระอย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกวัน รู้สึกงอนสาวน้อยที่ไม่เคยเข้าใจความเป็นห่วงของเขาเอาซะเลย คางุระเองก็งอนกินโทกิที่ไม่พยายามเข้าใจความรักของเธอที่กำลังผลิบานเลยแม้แต่น้อย




          "ในที่สุดก็ใกล้ถึงเอโดะจนได้นะครับ"

          ฮาราดะบอกกับโซโกะเมื่อพากันลงจากเรือบินประจำของพวกเขา หลังจากลงจอดในสถานที่ลับซึ่งฮิจิคาตะกับคอนโด้ได้เตรียมไว้ให้แล้ว

          "อือ"

          โซโกะรับคำในลำคอ แล้วเดินนำกลุ่มผู้ต่อต้านที่พามาจากเกียวโตอีก 10 กว่านั่นออกห่างจากเรือบินมุ่งสู่เอโดะเพื่อไปรายงานความเรียบร้อยให้คอนโด้รับรู้




          "เรียบร้อยดีสินะ"

          คอนโด้ถามโซโกะเมื่อชายหนุ่มมาถึงแล้วรายงานสถานการณ์ปัจจุบัน

          "ครับ" โซโกะรับคำแล้วหันไปมองฮิจิคาตะที่สูบบุหรี่ด้วยสีหน้าที่กังวล "มีอะไรรึเปล่าครับคุณฮิจิคาตะ"

          "ผมว่ามันง่ายไปรึเปล่าครับคุณคอนโด้ ที่โซโกะจะกลับมาโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแบบนี้ ผมว่าเราควรย้ายฐานลับโดยด่วน"

          ฮิจิคาตะบอกสิ่งที่ตัวเองคิดให้หัวหน้าฟัง ซึ่งคอนโด้เองก็พยักหน้าเห็นด้วย

          "ฉันก็ว่าอย่างนั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าโซโกะพึ่งพาไม่ได้หรอกนะ เรื่องนี้สงสัยต้องส่งจดหมายไปหาคาซึระแล้วล่ะ เพราะยังไงซะพวกเราก็ยังต้องอาศัยการหลบหนีที่ชำนาญของหมอนั่นอยู่"

          เมื่อพูดถึงจดหมาย ยามาซากิก็ยื่นกระดาษและซองจดหมายสีชมพูพร้อมทั้งปากกาสีลูกกวาดให้กับคอนโด้อย่างรู้งาน

          "หาอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ได้รึไง"

          ฮิจิคาตะถามยามาซากิ แต่คอนโด้ขัดขึ้น

          "ฉันบอกเองล่ะ ใจเย็นๆหน่าโทชิ"

          โซโกะมองหัวหน้าทั้งสองคนของตัวเอง แล้วลุกขึ้นยืน

          "ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อน

          "หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ แกยังจะมีกะใจออกไปข้างนอกต่ออีกเหรอ อย่างน้อยก็พักให้หายเหนื่อยก่อนก็ได้มั้ง"

          ชายหนุ่มผมดำหน้าดุเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกน้องของตนจะออกไปข้างนอก โซโกะไม่พูดอะไรแต่หันไปทางคอนโด้แทน ซึ่งคอนโด้ก็พยักหน้ายอมให้โซโกะไป

          "ตามใจแบบนี้มันจะแย่เอาทีหลังนะครับ"

          ฮิจิคาตะเตือนคอนโด้ที่ตามใจโซโกะตลอดด้วยความเป็นห่วง

          "คนกำลังมีความรัก ห้ามยังไงก็ต้องไปอยู่ดี ตอนนี้โซโกะน่ะเหมือนฉันตอนที่ตามจีบคุณโอทาเอะใหม่ๆ แต่อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าหมอนั่นไปไหนนี่หน่าโทชิ"

          คอนโด้พูดแล้วมองตามแผ่นหลังของโซโกะที่กำลังเดินไปอย่างเข้าใจลึกซึ้ง ฮิจิคาตะส่ายหน้าที่ทุกอย่างไม่เป็นดั่งใจ




          ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนใส่หมวกกว้างตลอดทางที่เดินมายังร้านรับจ้างสารพัดกินจัง เพื่อปิดบังหน้าตาของตนไม่ให้คนอื่นจำได้ เขาพร้อมที่จะเผชิญกับลูกพี่ขี้หวงเพื่อจะได้พบกับสาวน้อยที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดเวลาที่กลับไปเกียวโต แต่กลับพบว่าไม่มีใครอยู่ที่ร้านนอกจากซาดาฮารุที่เปิดประตูมาต้อนรับ โซโกะจึงเดินลงมาชั้นล่างแล้วได้พบกับแคทเธอรีนสาวแมวลูกจ้างของโอโตเสะ

          "มาหาเจ้าบ้าซากาตะอย่างนั้นเหรอ เจ้าพวกนั้นน่ะไปทำความสะอาดสระเอโดะกันไม่มีใครอยู่หรอกนะ"

          แคทเธอรีนเสนอหน้าบอกโดยที่ชายหนุ่มยังไม่ทันพูดอะไร โซโกะได้ยินดังนั้นจึงไปที่สระน้ำเอโดะโดยไม่ได้ขอบใจแคทเธอรีน

          "อะไรกัน แทนที่จะบอกขอบคุณหรือตอบแทนด้วยสร้อยคอทองคำก็ไม่มี เชอะ"

          สาวแมวตะโกนไล่หลัง แต่โซโกะหาได้สนใจไม่ เขาเร่งฝีเท้าไปยังสระน้ำเอโดะตามเสียงหัวใจเรียกร้อง จนกระทั่งถึงที่หมาย ที่หน้าทางเข้าปิดประกาศไว้ว่าหยุดให้บริการ แต่ชายหนุ่มก็ยังคงดันทุรังเปิดประตูเข้าไปจนได้

          ด้านในของล็อบบี้สระน้ำไม่มีแม้แต่เงาของใครสักคน ซึ่งมันก็เงียบพอที่จะทำให้โซโกะได้ยินเสียงเล็กๆของคนที่เขาคิดถึง

          "กินจัง ลื้ออย่าอู้ให้พวกอั๊วทำงานหนักได้ไหมน่อ มาช่วยกันเร็วๆ"

          คางุระตะโกนเรียกกินโทกิที่นอนพักอยู่บนเตียงผ้าใบจิบนมสตอว์เบอร์รี่อย่างสบายอารมณ์

          "พวกนายทำกันไปก่อนเถอะ คุณกินขอพักฟื้นฟูแคลเซี่ยมก่อน"

          กินโทกิตะโกนกลับ ข้างๆมีมาดาโอะนอนหลับอย่างสบายใจหลังจากโดนเขากล่อมให้อย่างหักโหมงานมากนัก

          "ขอให้มันทำงานไปฟื้นฟูสมองด้วยนะครับ"

          ชินปาจิบ่นสมทบคางุระ พลันสายตาเงยไปมองเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินตรงมายังพวกเขา ชายหนุ่มคนนั้นถอดหมวกกว้างของตนออก ่ทำให้ชินปาจิเห็นได้ชัดว่าเป็นใคร

          "คุณโอคิตะ"

          "อะไรน่อ ชินปาจิ?" คางุระที่กำลังขัดพื้นสระวิ่งสไลด์ไปมาอย่างสนุกสนานหันมาถามชินปาจิเมื่อเธอได้ยินหนุ่มแว่นพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่ถนัดหู ชินปาจิไม่ตอบอะไรสาวน้อยจึงหันไปมองตามสายตาของเขา

          "อาตี๋"

          คางุระอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา กินโทกิสะดุ้งรีบลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองทางที่คางุระกับชินปาจิมองก็พบกับโซโกะที่กำลังเดินมาหาพวกเขา

          "ลุกซิฟะ มัวนอนทำอะไร!!"

          กินโทกิหันไปพาลกับมาดาโอะ จนมาดาโอะตกใจรีบลุกขึ้นตาม

          "กะ..เกิดอะไรขึ้นรึ คุณกิน"

          "กล้ามากนี่โอคิตะคุงมาถึงที่นี่ได้"

          กินโทกิเดินไปหาโซโกะที่กำลังเดินเข้ามา ทั้งคู่หยุดมองหน้ากันอย่างไม่มีใครหลบสายตา

          "สวัสดีครับลูกพี่" โซโกะเอ่ยทักกินโทกิก่อน

          "โอ้ สวัสดี เอ๊ย ไม่ใช่สิ" กินโทกิรีบดึงสติของตนเมื่อเผลอไปญาติดีกับโซโกะ "แกมาทำอะไรที่นี่? ไม่เห็นรึไงว่าติดป้ายไว้ว่าหยุดให้บริการน่ะ แล้วแสนรู้จริงนะว่าพวกเราอยู่ที่นี่"

          "ผมควรตอบคำถามไหนก่อน?" โซโกะย้อนถาม

          กินโทกิข่มอารมณ์ที่เดือดปุดๆของตนเต็มที่

          "แล้วแต่"

          "งั้น ข้อ 1 ผมมาหายัยหมวย ข้อ 2 ผมเห็นแล้วว่าหยุดให้บริการ ข้อ 3 สาวใช้ที่ร้านสแน็กเป็นคนบอก"

          "คุณทามะน่ะเหรอครับ?" ชินปาจิถามอย่างสงสัย

          "ไม่ใช่ที่ซากิชอบหรอกนะ" โซโกะตอบ ทุกคนจึงรับรู้ได้ว่าเป็นแคทเธอรีนนั่นเอง

          "หนอย..ยัยแมวปากมาก"

          กินโทกิคาดโทษไว้ แล้วเอ่ยปากไล่โซโกะกลับไป

          "กลับไปซะ ตอนนี้พวกเราไม่ว่างคุยกับนาย"

          "แล้วเมื่อกี้ที่เห็นลูกพี่นอนดกนมสตอว์เบอร์รี่อยู่ล่ะครับ"

          "ก็ตอนนี้ไม่ว่างแล้วไง หมดเวลาพักแล้ว ไปซะไป ชิ่วๆ"

          กินโทกิโบกมือไล่โซโกะอย่างไม่ไยดี

          "งั้นอั๊วขอพักบ้างล่ะน่อ"

          คางุระพูดขึ้น แล้ววางไม้ขัดพื้นส่งให้มาดาโอะที่ทำตาปริบๆมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความงุนงง

          "ใครให้พัก" กินโทกิค้านทันที แต่คางุระไม่สนใจ เธอกระโดดขึ้นจากสระแล้วเดินไปหาโซโกะ

          "อั๊วขออนุญาตตัวเองน่อ มีปัญหาอะไรไหม?"

          กินโทกิโมโหจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นคางุระทำท่าทีแข็งข้อกับเขาจึงเดินเข้าไปแทรกกลางคนทั้งคู่แล้วดันคางุระกลับไปทำงาน

          "ทำงานซะ จะได้กลับบ้านเร็วๆ พอเสร็จงานแล้วจะให้คุย"

          ชินปาจิมองกินโทกิที่จู่ๆก็เปลี่ยนท่าทีอย่างแปลกใจ และเริ่มไม่ไว้ใจหัวหน้าของตนเองเท่าไรนัก  คางุระเองก็เหล่ตามองกินโทกิอย่างไม่ใว้ใจเช่นกัน

          "ลื้อคิดอะไรน่อ"

          "หือ? คิดอะไรไม่มีอะไรสักหน่อย ทำงานเข้า เดี๋ยวอดคุยนะ"

          กินโทกิทำไขสือ แล้วหันไปหาโซโกะ

          "โอคิตะคุงเองก็ออกไปรอข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวผู้จัดการมาเห็นว่าคนนอกมายุ่งย่ามในที่ทำงานแบบนี้คุณฮาเซงาว่าจะโดนดุเอา"

          โซโกะมองหน้าคางุระ แล้วยอมตกลงไปรอข้างนอก เพราะเขาเองไม่ได้อยากจะมีเรื่องกับกินโทกิ คางุระมองตามโซโกะอย่างใจหายเพราะเธออยากคุยกับเขาเหลือเกิน

          "เอ้า รีบๆเข้า" กินโทกิเร่งคางุระ

          ชินปาจิมองกินโทกิอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วลงมือทำความสะอาดต่อด้วยความเห็นใจที่มีต่อคางุระกับโซโกะนัก


          เมื่องานเสร็จสิ้นกินโทกิกลับคว้าข้อมือคางุระให้ออกทางประตูหลังสระทันที

          "เดี๋ยวก่อนน่อ กินจัง อาตี๋รออั๊วอยู่ข้างนอกน่อ"

          คางุระค้าน แต่กินโทกิกลับไม่สน

          "เมื่อสามนาทีที่แล้ว โอคิตะคุงเมลมาว่ากลับก่อนแล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

          "แตหลอชัดๆ คุณกินมีมือถือที่ไหนล่ะครับ"

          ชินปาจิขัดขึ้น ซึ่งก็โดนกินโทกิตบจนหัวทิ่มแว่นเกือบตก

          "กินจัง ปล่อยอั๊วน่อ"

          คางุระบอกกับกินโทกิ แต่ชายหนุ่มผมเงินไม่ยอมปล่อย สาวน้อยชักหงุดหงิดจะเริ่มใช้กำลังคนที่บังคับเธอ แต่ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งทักขึ้นมาก่อน

          "อย่างที่คิดไว้จริงๆว่าลูกพี่จะต้องพายัยหมวยออกทางประตูนี้แน่นอน"

          โซโกะกอดอกมองกินโทกิที่ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อโดนจับได้

          "ใคร...ใครกัน จะทำแบบนั้นได้ ฉันแค่พานังหนูหน้าจืดมาชมต้นไม้ด้านหลังหรอก" กินโทกิแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

          "แถชัดๆ" ชินปาจิพึมพำอย่างเคืองๆเพราะโดนตบหัว

          "รีบกลับเถอะครับ ผมเองก็มีเรื่องอยากจะคุยกับลูกพี่"

          โซโกะชวนกินโทกิกลับไปยังร้านสารพัดรับจ้าง ชายหนุ่มผมเงิน มองชายอ่อนวัยกว่าอย่างเคร่งเครียด เขารู้ดีว่าคนอย่างโซโกะไม่เคยหันหลังให้กับสิ่งที่ตัวเองต้องการ

          "งั้นก็ได้" กินโทกิรับคำแล้วพาคางุระกับชินปาจิเดินไป พร้อมๆกับโซโกะ

          "เฮ้ย ไอ้คุณกิน ทำงานเสร็จรับเงินแล้วแต่ไม่เก็บอุปกรณ์ได้ไงฟะ กลับมาก่อน คุณกิน!!!!"

          มาดาโอะตะโกนเรียกกินโทกิ แต่นั่นก็ยิ่งทำให้สามรับจ้างสารพัดซอยเท้าเดินเร็วมากขึ้น




          ภายในร้านสารพัดรับจ้าง ชินปาจิเอาชามาเสิร์ฟให้กับทุกคน แล้วก็นั่งลงข้างๆคางุระที่มีกินโทกินั่งอยู่ไม่ห่างตรงข้ามกับโซโกะที่มีสีหน้าจริงจัง

          "มีอะไรว่ามา" กินโทกิเปิดบทสนทนาก่อน

          โซโกะมองหน้าคางุระ ที่มองเขาอยู่แล้ว จากนั้นก็หันไปมองกินโทกิอีกครั้ง

          "ผมก็คงไม่ต้องอ้อมค้อม ผมมาขออนุญาตคบกับยัยหมวยครับ"

          "สุดยอดไปเลย" ชินปาจิชมโซโกะที่กล้าพูดตรงๆกับกินโทกิที่ขึ้นชื่อว่าหวงคางุระยิ่งกว่าจงอางหวงไข่

          คางุระมองโซโกะอย่างชื่นชมเป็นครั้งแรก เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจที่ได้รับรู้ว่าโซโกะนั้นคิดจริงจังกับเธอ

          "คบไปทำอะไร คบแบบไหน คบไปเล่น SM เหรอ" กินโทกิถามกวนประสาทหนุ่มอ่อนวัยกว่าอย่างจงใจ

          "ก็คบอย่างที่ชายหนุ่มหญิงสาวคบกันล่ะครับลูกพี่ ส่วน SM ถ้ายัยหมวยปฏิเสธผมก็ไม่ว่าอะไร"

          "นี่จะเล่น SM จริงๆเหรอเนี่ย"

          ชินปาจิตกใจ ส่วนคางุระอยากจะขอคืนความรู้สึกเมื่อสักครู่นี้ทันที

          "อั๊วบอกว่าไม่เอาไงน่อ"

          "ฉันก็บอกว่าตามใจหล่อนไง"

          โซโกะบอกทันที คางุระรู้ว่าโดนโซโกะแกล้งอีกแล้ว

          กินโทกิมองโซโกะแล้วถอนหายใจ "ชินปาจิ คางุระ พาซาดาฮารุไปเดินเล่นก่อนไป"

          "แต่กินจัง.."

          "ไปเถอะครับคางุระจัง"

          ชินปาจิชวนคางุระที่ทำท่าทีกังวลกลัวว่าโซโกะจะโดนกินโทกิเป่าหูอะไรเข้า แต่เธอก็ยอมพาซาดาฮารุไปเดินเล่นกับชินปาจิ เมื่อเห็นสีหน้ากินโทกิจริงจัง

          ชินปาจิพาคางุระกับซาดาฮารุออกไปตามคำสั่งของกินโทกิ เมื่อประตูปิดลง กินโทกิจึงเอ่ยปากพูดกับโซโกะทันที

          "รู้สถานะตัวเองรึเปล่า ว่าตอนนี้เป็นยังไง"

          "ครับ"

          โซโกะรับคำโดยดี

          "ตอนนี้นายไม่สามารถดูแลคางุระได้หรอกนะโอคิตะคุง ตัวนายเองก็ยังแทบเอาตัวไม่รอด ต้องหลบๆซ่อนๆหนีพวกตำรวจ ฉันไม่อยากให้ยัยนั่นต้องไปมีชีวิตแบบนั้นหรอกนะ"

          ชายหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนพยักหน้าเข้าใจทุกคำที่กินโทกิพูด แต่ทว่าความรักที่เขามีให้กับคางุระมันมากเกินกว่าที่จะตัดใจ

          "ผมจะพยายามปกป้องยัยหมวย และดูแลให้ดีที่สุดครับ"

          กินโทกิรู้ดีว่าโซโกะพูดจริง ความจริงแล้วเขารู้ดีว่าโซโกะจะปกป้องคางุระได้ แต่มันยังมีเรื่องราวให้คิดมากกว่านั้น

          "โอคิตะคุงเอ๋ย แค่พูดใครก็ทำได้ นายจะยอมมองคางุระเปื้อนเลือดไปพร้อมๆนายได้อย่างนั้นเหรอ  ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็หมดปัญญาจะห้าม แต่นายก็คงรู้เรื่องพ่อกับพี่ชายของยัยนั่นดีนี่ นั่นคืออุปสรรคชิ้นโตเลยนะจะบอกให้"

          "อุปสรรคชิ้นโตที่ว่านั่น คือลูกพี่ต่างหากล่ะครับ"

          โซโกะแย้ง แล้วมองตากินโทกิที่ตะลึงเมื่อได้ยินโซโกะพูดเช่นนั้น

          "พูดอะไรของนาย"

          "ผมมองยัยหมวยมาตลอด ผมย่อมรู้ดีว่าอะไรคืออุปสรรคที่สำคัญ ว่าแต่ลูกพี่จะยอมให้ผมคบกับยัยนั่นได้แล้วใช่ไหมครับ"

          โซโกะเปลี่ยนเรื่องกลับมาที่การขอคบกับคางุระ

          "เรื่องนั้นฉันจะไปห้ามอะไรได้ ยัยคางุระได้อัดฉันเละเป็นโจ๊กแน่ๆแต่ทุกครั้งที่จะไปไหนให้บอกสถานที่ให้ชัดเจน อย่ากลับเกิน 1 ทุ่ม" กินโทกิเงียบเว้นช่วงแล้วจ้องตาชายหนุ่มที่มีแววมุ่งมั่น "แล้วที่สำคัญ ห้ามทำให้ยัยนั่นร้องไห้"

          "ครับ"

          "และที่สำคัญกว่านั้น" กินโทกิยังมีข้อแม้ "ห้ามเกินเลยกับยัยนั่น ถ้าฉันรู้ฉันจะตามไปสับนายให้เละเป็นหมูบะช่อเลย"

          "แหม...ข้อนี้ยากจังนะครับ" โซโกะแบ่งรับแบ่งสู้ "เดี๋ยวนี้เด็กอนุบาลเขาก็เริ่มต้นจากจูบกันแล้ว"

          "ช่างหัวไอ้เด็กแก่แดดพวกนั้นซิเฟ้ย ไปได้แล้วไป ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ"

          กินโทกิเอ่ยปากไล่

          "งั้นขอตัวล่ะครับ ขอบคุณนะครับลูกพี่"

          โซโกะกล่าวขอบคุณอย่างดีใจ เขายิ้มให้กับกินโทกิแล้วรีบออกไปหาคางุระ

          "เชอะ มาทำหน้าดีใจอย่างนั้น คิดว่าฉันจะยอมแพ้ง่ายๆเรอะ"

          กินโทกิกล่าวไล่หลัง แล้วมองโซโกะที่เปิดประตูร้านออกไปอย่างเจ้าเล่ห์




          "โฮ่ง"

          ซาดาฮารุเห่าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคนคุ้นเคย ชินปาจิกับคางุระหันไปมองก็พบว่าโซโกะวิ่งตามพวกเขาอยู่

          "คุยเสร็จแล้วเหรอครับ"

          ชินปาจิถาม โซโกะพยักหน้า หนุ่มแว่นรู้ตัวว่าควรปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน จึงขอตัวไปซื้อของเพื่อทำอาหารเย็น

          "กินจังว่าไงบ้างน่อ?"

          คางุระถาม นัยน์ตาสีฟ้าของเธอฉายแววกังวลให้เห็น โซโกะยกมือลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู

          "ลูกพี่ยอมให้เราคบกัน"

          "เอ๊ะ ทำไมง่ายๆอย่างนั้นล่ะน่อ หรือว่าลื้อโกหกอั๊ว"

          สาวน้อยไม่อยากเชื่อแต่โซโกะก็ยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง สองคนกับอีกหนึ่งตัวเดินไปอย่างเงียบๆ เพราะไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อจนกระทั่งถึงสะพานไม้ ท้องฟ้านั้นมืดครึ้มเรื่อยๆจนในที่สุดราตรีก็เข้ามาเยือน พร้อมกับดาวมากมายเรียงรายอยู่บนฟากฟ้า ผู้คนต่างก็พากันกลับบ้านจนแถวนั้นเงียบสนิท มีเพียงแต่เสียงจิ้งหรีดร้องดังไกลๆให้พอได้ยิน

          "ยัยหมวย"

          "หือ?"

          "หล่อนน่ะ ยอมคบกันกับฉันคิดดีแล้วเหรอ?"

          โซโกะถามด้วยความไม่มั่นใจอย่างไม่เคยเป็น คางุระจึงมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ

          "ทำไมล่ะน่อ"

          "ตอนนี้ฉันน่ะ ไม่ได้อยู่ในสถานะคนที่จะทำให้หล่อนมีความสุขได้เลย หากจะเดทกันก็ต้องหลบๆซ่อนๆ แล้วตอนนี้ฉันเองก็ต้องหาที่อยู่ใหม่อีกครั้ง"

          "ลื้อจะไปไหน? กลับเกียวโตอีกแล้วเหรอน่อ?"

          คางุระถามอย่างใจหาย ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วมองจ้องแม่น้ำที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับ

          "ถ้าใช่ จะไปไหม?"

          "อั๊ว..." คางุระอ้ำอึ้ง "อั๊วยังเป็นห่วงกินจังน่อ กินจังไม่มีใครอยู่ข้างๆ อั๊ว..."

          "ฉันก็พูดไปงั้นแหละ" โซโกะตัดบทเพราะไม่อยากได้ยินคางุระพูดถึงคนอื่น "ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปที่ไหน แต่ฉันสัญญาว่าหากเราต้องจากกันอีกครั้ง ฉันจะกลับมารับหล่อนต่อให้ลำบากยังไงฉันจะไม่ปล่อยหล่อนไป"

          "อือ ต่อให้ลำบากแค่ไหน ขอแค่ได้อยู่กับลื้ออั๊วก็ยอมน่อ"

          คางุระยิ้มให้โซโกะ ซึ่งชายหนุ่มมองแล้วมันช่างสดใสกว่าดวงดาวดวงไหนทั้งนั้น โซโกะขยับตัวเข้าใกล้คางุระ และดูเหมือนซาดาฮารุจะรู้บทของตนดี มันจึงขยับหนีเดินไปใต้ต้นไม้อีกฟากแทน

          "จนกว่าจะถึงวันนั้น ฉันจะไม่ยอมปล่อยหล่อนแน่ๆ"

          "จนกว่าจะถึงวันนั้น อั๊วเองคงจะเข้มแข็งกว่าเดิมแน่ๆน่อ"

          โซโกะยิ้มมุมปากแล้วก้มหน้าชิดใบหน้าสวยของคางุระ แต่สาวน้อยกลับพลักเขาออกเบาๆ

ขณะที่โซโกะงุนงง

          "อั๊วไม่คุ้นกับลื้อแบบนี้เลยน่อ"

          เธอบอกเขาเบาๆด้วยใบหน้าแดงก่ำ

          "ฉันก็เหมือนกัน"

          โซโกะบอกเธอด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม นึกเอ็นดูสาวน้อยที่มีทีท่าสมกับเป็นผู้หญิงเสียเหลือเกิน

          "เพราะฉะนั้น เราสองคนก็ต้องรีบคุ้นกับมันให้เร็วๆ"

          "ทำไงดีน่อ?"

          ชายหนุ่มไม่พูดอะไร แต่โน้มศีรษะลง ประกบริมฝีปากบางนั่นอย่างแสนรัก รสจูบที่ห่างหายเป็นอาทิตย์ยังคงอ่อนหวานเหมือนในความทรงจำของเขา คางุระตอบรับจุมพิตอย่างไม่ประสีประสา แม้จะเคยจูบกับเขามาแล้ว แต่เธอก็ยังอ่อนหัดนักกับเรื่องนี้

          "คางุระ"

          โซโกะเอ่ยเรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกเมื่อถอนริมฝีปาก คางุระใจเต้นรัวรู้สึกตื่นเต้นและดีใจระคนปนเปอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มยิ้มอย่างถูกใจแล้วก้มลงจูบเธออีก

          "คางุระ คางุระ"

          เขาพร่ำเรียกชื่อเธอทุกครั้งที่ถอนจุมพิต และจูบเธอทุกครั้งเมื่อเรียกจบ จนคางุระหายใจไม่ทัน        

          "พะ...พอแล้วน่อ"

          คางุระพยายามดันโซโกะให้ห่าง แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงเธอจะหายไปเสียอย่างนั้น

          "ไม่ จนกว่าหล่อนจะยอมเรียกชื่อฉัน"

          โซโกะปฏิเสธแล้วจูบเธออีก

          "ก็ลื้อมัวแต่ทำแบบนี้ไงน่อ อั๊วจะเรียกได้ยังไง?"

          "เอ้า หยุดแล้ว เรียกซะทีสิ"

          ชายหนุ่มยอมหยุด แล้วรอคางุระเรียก ใบหน้าสาวน้อยร้อนจนหน้าแดงถึงหู ริมฝีปากไม่ยอมขยับเรียกชื่อโซโกะเสียที

          "ไม่เรียกจะจูบอีกนะ"

          "ระ เรียกแล้ว" คางุระรีบพูดเมื่อเขาทำท่าจะจูบเธออีกครั้ง "โซโกะ"

          "ครับ" โซโกะรับคำอย่างยินดี ใจเขาเองก็เต้นรัวไม่แพ้เธอ อดใจไม่ไหวก้มจูบสาวน้อยอีกครั้งก่อนจะรวบตัวคางุระมากอด ซึ่งคางุระก็กอดตอบเขาเช่นกัน

          อั๊วอยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้จังเลยน่อ ถ้าพระเจ้ามีจริงขอให้อั๊วได้อยู่ในอ้อมกอดนี้ตลอดไปด้วยเถิดน่อ

        






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #41 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:31
    พ่อยอมแล้วโซโกะ
    #41
    0
  2. #35 soujandaisuki (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 20:48
    หื้อออออ จูบคอมโบ;___;
    #35
    0
  3. #23 DeedeeWeedee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 21:06
    ฟินจุงงงง
    #23
    0