(Gintama) After marriage (Okita x Kagura)

ตอนที่ 8 : ศึกย่อยในโยชิวาระ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    16 พ.ค. 61

          ไม่ชอบฝนเลย

          คางุระพึมพำในใจในขณะนอนเล่นอยู่บนโซฟาในร้านรับจ้างสารพัดหลังจากได้ยินเสียงฝนหล่นลงกระทบกับหลังคากระเบื้องของร้าน

          ชินปาจิขยับแว่นให้เข้าที่แล้วรีบลุกขึ้นไปเก็บผ้าที่ซักตากไว้ ส่วนกินโทกิทำเป็นนั่งอ่านการ์ตูนอย่างสบายใจอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองแต่สายตายังคอยเหลือบชำเลืองมองหญิงสาวที่นอนหมดอาลัยตายอยากด้วยความเป็นห่วง

          “โว้ยยย!!”




           จู่ๆคางุระก็ตะโกนขึ้นออกมาอย่างสุดทน เธอค่อยๆพยุงร่างของตนที่เริ่มปรากฏให้เห็นแล้วว่ากำลังตั้งครรภ์ลุกขึ้นมานั่งด้วยอารมณ์ที่แสนหงุดหงิดในหลายๆเรื่องเพราะฮอร์โมนคนท้องกำลังแปรปรวน

          “จะแหกปากแข่งกับเสียงฝนให้มันได้อะไรล่ะเหวย ยัยหมวยหน้าจืด”

           กินโทกิเปรยถามแต่สายตายังคงอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ดังเดิมซึ่งคางุระไม่สนใจ แล้วโวยวายต่อเพื่อให้ความหงุดหงิดเบาบางลง

          “ลื้อแน่ใจเหรอว่าอาตี๋นั่นบอกจะไปแค่ 5 วันอ่ะน่อ นี่ผ่านมา 14 วันแล้วทำไมยังไม่โผล่หัวมาอีกแถมอั๊วก็ติดต่อไม่ได้ด้วยน่อ!!!”

          “อืม...... ในกรณีที่ยังหนุ่มยังแน่นแต่มีเมียงี่เง่าที่กำลังท้องป่องเป็นปลาทองแบบนี้ หมอนั่นอาจไปมีกิ๊กแถวไหนก็ได้” กินโทกิสรุปก่อนจะเดินมานั่งข้างๆคนขี้โวยวายแล้วยกมือลูบศีรษะที่ไม่ว่าจะโตแค่ไหนก็ตามแต่ยังคงเป็นสาวน้อยของเขาเสมอด้วยความเห็นใจ “ตัดอกตัดใจบ้างเถอะ คางุระ”

          สิ้นคำปลอบใจของกินโทกิ ชินปาจิที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาจากการไปเก็บผ้าที่ตากไว้ก็ได้ยินเสียงตุบตับตามด้วยเสียงหวีดร้องของกินโทกิดังโหยหวน และภาพที่เขาเห็นนั่นก็คือกินโทกิโดนคางุระประทุษร้ายจนหัวโนตาปูดลงไปนอนกับพื้นด้วยสภาพเหลือทน

          “งานของสำนักงานคงไม่เสร็จง่ายๆน่ะครับคางุระจัง อย่าเพิ่งกังวลไปเลยนะครับ คุณโอคิตะเป็นยังไงคางุระก็เป็นคนรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอครับ”

          ชินปาจิพูดปลอบคนที่กำลังหน้างอ

          “บางทีคนเรามันก็มีเบื่อบ้างนาเหวยชินปาจิ คุณสามีเป็นเจ้าชายดาวซาดิสม์ขนาดนั้นแต่กลับต้องมาฝืนใจทำตัวว่าง่ายกับภรรยาที่แสนป่าเถื่อนไม่แน่อาจจะอ้างงานแล้วไปหาทางระบายเล่น SM ก็ได้ กรี๊ดดดดด!!”

          กินโทกิหวีดร้องอีกครั้งเมื่อโดนคางุระอัดอีกรอบ ชินปาจิได้แต่มองอย่างสมเพชกับคนที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว

          ระหว่างที่มัวแต่ทะเลาะกันนั้นจู่ๆก็มีเสียงกดกริ่งหน้าประตูดังขึ้น คางุระหันไปมองอย่างดีใจนึกว่าโซโกะกลับมาแล้ว แต่ทว่าเงาที่เห็นผ่านประตูกลับเป็นของซึคุโยะเสียอย่างนั้น

          “สวัสดีครับคุณซึคุโยะ มีอะไรรึเปล่าครับถึงขนาดฝ่าฝนมาที่ร้านได้”

          หนุ่มแว่นเอ่ยปากทักหลังจากเปิดประตูให้ซึคุโยะเข้ามาด้านใน ซึคุโยะมองกินโทกิที่นอนหมดสภาพอยู่กับพื้นแล้วส่ายหน้าอย่างระอา

          “พอดีข้ามีเรื่องอยากจะให้ช่วย สภาพแบบนี้จะไปไหวไหมเนี่ย?”

          “ได้อยู่แล้ว” กินโทกิลุกขึ้นนั่งบนโซฟาข้างคางุระรีบปาดเลือดที่ไหลออกจากปากตัวเองแสร้งทำเป็นไม่เกิดอะไรขึ้น “ว่าแต่หล่อนมีธุระอันใดมิทราบ”

          ซึคุโยะดับยาสูบของตนเมื่อเดินไปนั่งตรงข้ามกับหญิงสาวที่กำลังตั้งครรภ์อยู่แล้วเริ่มพูดธุระ

          “พวกแกเคยได้ยินเรื่อง ยาหลงลืม กันบ้างรึเปล่า?”

          “ยาหลงลืมเหรอครับ?”

          ชินปาจิที่เดินมาเสิร์ฟชาให้ทวนคำแล้วเดินไปนั่งข้างๆกินโทกิ

          “ใช่” ซึคุโยะรับคำแล้วพูดธุระต่อ “ดูจากสีหน้าพวกแกแล้วคงจะพอรู้จักสินะ ตอนนี้มันระบาดมาถึงโยชิวาระพวกโอยรันต่างถูกฤทธิ์ของมันเข้าครอบงำกลายเป็นเหยื่อหลายรายแล้ว ข้าอยากให้พวกแกไปช่วยกันสืบและกำจัดให้มันสิ้นซากไปด้วยกันน่ะ”

          “ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ หล่อนไม่รู้เลยรึว่าต้นเรื่องที่นำมันเข้ามาในโยชิวาระน่ะเป็นใคร?”

          กินโทกิถามอย่างเคร่งเครียด เพราะรู้ดีว่ายาหลงลืมนั่นอันตรายแค่ไหน แต่ซึคุโยะส่ายหน้าเพราะเธอเองยังหาตัวการไม่ได้

          “เพราะอย่างนี้ข้าจึงจะขอแรงพวกแกยังไงล่ะ แต่มันก็ไม่ได้เริ่มจาก 0 เสียทีเดียวหรอกนะ เพราะท่านคามุอิได้เชิญที่คนเป็นหัวหน้าค้ายามากินดื่มที่โยชิวาระแล้วล่ะ”

          หญิงสาวผู้มีแผลเป็นทางยาวที่ใบหน้างามตอบตามความสงสัยของชายหนุ่มผมเงิน และได้พูดถึงคามุอิที่ตอนนี้กลายเป็นราชาแห่งโยชิวาระแทนโฮเซ็น

          “อ้าว ไหนว่าอาเฮียกลับไปแล้วไงน่อ ทำไมทำตัวเหมือนพวกว่างงานซะงั้นอ่ะน่อ ซึกกี้?”

          คางุระที่ฟังอยู่นานถามขึ้นด้วยความสงสัย

          “นั่นก็เพราะได้รับรายงานจากท่านอาบุโตะน่ะสิ ว่าแต่พวกแกตกลงจะรับงานนี้รึไม่?”

          ซึคุโยะตัดบทถามถึงเจตนาที่มาถึงร้านรับจ้างสารพัดนี้ กินโทกิมองหน้าลูกน้องทั้องสองคนแล้วอ้าปากหาว

          “ก็เอาสิช่วงนี้ก็ไส้แห้งอยู่ด้วย”

          “แล้วเริ่มงานกันตอนไหนล่ะครับ?”

          ชินปาจิเอ่ยถาม

          “คืนนี้”

          ซึคุโยะตอบสั้นๆ ซึ่งก็ทำให้ทุกคนในร้านรับจ้างสารพัดเตรียมตัวทำงานกันในค่ำคืนนี้อย่างเต็มที่



          เมื่อมาถึงโยชิวาระ กินโทกิกับชินปาจิถูกจับบังคับไปแต่งตัวให้เป็นหญิงโออิรันเพื่อไม่ให้มีใครระแคะระคายว่าอาจจะเป็นสายที่เข้ามา เพราะในค่ำคืนนี้คามุอิสั่งให้หอใหญ่นี้มีผู้ชายเพียงแค่เขากับซาวาดะและสมุนของมันเท่านั้น

          “หวังว่าแกคงจะไม่ได้แกล้งฉัน”

          กินโทกิที่งามเหลือล้นในชุดกิโมโนสีแดงสดถามคามุอิที่ยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มอย่างนั้นด้วยความขุ่นเคือง

          “แหม คิดมากไปได้พวกเราทำเพื่อความแนบเนียนต่างหากล่ะ ว่าแต่ว่าทำไมต้องพาน้องสาวของฉันมาเสี่ยงด้วยล่ะเนี่ย?”

          คามุอิย้อนถามเมื่อเห็นน้องสาวตนกำลังสนุกอยู่กับการแต่งหน้าให้ชินปาจิซึ่งก็เละแล้วเละอีกจนพูดได้เต็มปากแล้วว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสยองที่สุด

          “ห้ามยัยหมวยนั่นได้ที่ไหนล่ะ แกก็ไปห้ามเองซะไป” กินโทกิพยายามขยับชุดให้ตัวเองไม่อึดอัด “แต่ยัยนั่นสัญญาแล้วว่าจะไม่เข้ามายุ่งแค่ขอมาดูเฉยๆ”

          ชายหนุ่มผมสีส้มส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อว่าคางุระจะยอมทำตามอย่างที่ตัวเองได้พูดไว้

          เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คามุอิจึงบอกซึคุโยะให้ไปตามกลุ่มคนที่จะมาช่วยพวกเขาอีกกลุ่มมาข้างในห้องเพื่อจะประชุมกัน  ทุกคนที่อยู่ในห้องอยู่แล้วต่างพากันมองผู้ช่วยที่มาเยือน เพียงไม่กี่นาทีกลุ่มที่ซึคุโยะออกไปตามพากันเดินนวยนาดเข้ามาภายในห้อง

          “เฮ้ย ผู้หญิงทั้งนั้นนี่หว่า”

          กินโทกิหันไปพูดกับคามุอิที่กำลังชวนคางุระกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ เขามองกลุ่มหญิงสาวในชุดกิโมโนสีสวยไม่เกิน 20 คนด้วยความประหลาดใจเพราะสาวๆพวกนั้นต่างเอาพัดมาปิดหน้าปิดตากันจนดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร

          “เอ้า พวกเจ้าก็เปิดหน้าทักทายกันซะสิ คนกันเองทั้งนั้น”

          ซึคุโยะบอกกลุ่มสาวที่เพิ่งพากันนั่งครบคน แต่สาวทุกคนกลับอิดออดจนเธอรำคาญจึงจัดการปามีดปักพัดของทุกคนไปติดกำแพง กินโทกิกับชินปาจิอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

          “อย่าบอกนะว่านี่งานอดิเรกของพวกแก สัปดนสุดๆ”

          กินโทกิถามอย่างขยะแขยงเมื่อเห็นฮิจิคาตะกับพรรคพวกแต่งหญิงกันทุกคน

          “ไม่ใช่โว้ยยย!!” ฮิจิคาตะโวย “พวกฉันทำงานกันอยู่ต่างหากล่ะ แล้วทำไมพวกแกถึงเสนอหน้าแต่งหญิงมาที่นี่ได้ล่ะฟะ?”

          “เรื่องมันยาวว่ะ แต่รับรองว่าไม่ใช่งานอดิเรกอย่างพวกแกแน่นอน”

           “ก็บอกว่าไม่ใช่ยังไงล่ะฟะ!!”

          ฮิจิคาตะโวยวายจนวิกแทบหลุด

          ชินปาจิถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นทั้งสองคนทะเลาะกัน แล้วแปลกใจเมื่อมองสมาชิกในห้องแต่กลับไม่เห็นร่างของโซโกะแม้แต่เงา

          “แล้วคุณโอคิตะล่ะครับ?”

          หนุ่มแว่นเอ่ยถาม ทำให้คางุระเงยหน้าขึ้นจากอาหารมาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อได้ยินชินปาจิถามถึงโซโกะ คิ้วสวยๅของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

          “อ่ะ .... ทำไมพวกลื้อแต่งชุดกันอย่างนี้ล่ะ งานอดิเรกสิน่อ?”

          “ก็บอกแล้วไงว่าทำงานน่ะทำงาน!!”

           ฮิจิคาตะเริ่มสติแตก แต่คางุระก็ไม่ได้สนใจเธอลุกขึ้นมองหาโซโกะแต่กลับไม่เจอเขา

          “อาตี๋นั่นไปไหน?”

          “อย่างนี้ก็ชัวร์ป้าบ โกหกเมียว่าไปทำงานแต่แอบไปกกอยู่กับกิ๊ก”

          กินโทกิพูดขึ้นเมื่อคางุระถามจึงโดนซึคุโยะปามีดใส่หน้าผากแก้แค้นคนปากไม่ดีแทนคางุระที่กำลังเครียด โดยมีฮิจิคาตะมองอย่างสมน้ำหน้าก่อนจะอธิบายให้คางุระฟังว่าโซโกะไปไหน

          “เมื่อหลายวันก่อนตอนที่พวกเราเข้าไปปลอมตัวเป็นพวกมัน กลับโดนจับได้เพราะความประมาทของเจ้ายามาซากิ โซโกะกับฉันก็ไปช่วยพวกที่เป็นสายให้ออกมาตั้งหลักแต่สุดท้ายก็เป็นโซโกะซะเองที่ถูกจับตัวและโดนบังคับเสพยาหลงลืมเข้าไป ตอนนี้หมอนั่นเป็นพวกของเจ้าซาวาดะแล้ว”

          “หนอย!!ไอ้พวกหัวลูกโป่ง เพราะไปช่วยพวกลื้อสามีอั๊วถึงได้ซวยแบบนั้นน่อ!!”

          คางุระโวยวายอาละวาดหยิบดาบไม้โทยาโกะของกินโทกิออกมาฟาดพวกลูกน้องของฮิจิคาตะไม่ยั้งจนชินปาจิต้องลุกขึ้นไปล็อกตัวเธอห้ามไว้

          “ใจเย็นๆนะคางุระจัง เดี๋ยวโซนี่เจมส์ฟ็อกซ์คุงก็หลุดพรวดออกมาหรอก”

          “พวกนั้นมันบ้ารึเปล่า? ให้หมอนั่นเสพยาหลงลืมเพื่อเป็นพวกก็เหมือนกับเอาเด็กทารกไปฝึกงานล่ะว้า”

          กินโทกิพูดถึงเรื่องราวของโซโกะที่ได้ยินจากปากฮิจิคาตะ

          “นั่นแสดงว่าแกยังไม่รู้อะไรสินะ” ฮิจิคาตะหยิบบุหรี่จะขึ้นมาสูบ แต่โดนคามุอิปัดทิ้งอย่างแรงด้วยรอยยิ้ม

          “ขอความกรุณาอย่าสูบบุหรี่นะครับ มันเป็นอันตรายต่อหลานและน้องสาวของฉันนะ”

          “อ่า ลืมไป” ฮิจิคาตะหันมองคางุระที่ยังอาฆาตลูกน้องของเขาอยู่แล้วหันกลับมาพูดถึงเรื่องที่ค้างไว้ “แกคงไม่รู้ว่ายาหลงลืมน่ะมันแบ่งออกเป็นสามประเภทด้วยกัน”

          “สามประเภท?”

          “ใช่ ประเภทที่ 1 คือยาหลงลืมชั่วคราวที่ยัยหมวยได้โดนฤทธิ์เล่นงานไปเมื่อคราวก่อน ยาหลงลืมชั่วคราวนี้ออกฤทธิ์หลงลืมหรือความจำเสื่อมในระยะสั้นๆแต่ก็ไม่ได้ลืมเรื่องทุกอย่างจนหมดสิ้น ประเภทที่ 2 คือ ยาหลงลืมชั่วกาล ออกฤทธิ์อย่างที่โรคุโอะโดนมา ผู้เสพจะมีอาการหลงลืมไปจนถึงต้นกำเนิดของตัวเองและสามารถจดจำได้เพียงข้อมูลที่ป้อนให้จนนึกว่าตัวเองเป็นเช่นนั้นจริงๆ ความสามารถที่เคยมีก็ต้องมาฝึกกันใหม่หมด”

          “อ่อ เข้าใจแล้วล่ะครับว่าทำไมคางุระจังกับคุณโรคุโอะออกอาการไม่เหมือนกัน”

          ชินปาจิเข้าใจในทันทีเมื่อได้ยินฮิจิคาตะอธิบาย

          “แล้วโอคิตะคุงล่ะ? อย่าบอกนะว่าเป็นประเภทที่สาม?”

          กินโทกิถามถึงโซโกะ ซึ่งฮิจิคาตะก็พยักหน้า

          “ใช่แล้ว เจ้าบ้านั่นเจอฤทธิ์ของประเภทที่ 3 ไป ชื่อของมันคือยาหลงลืมผูกพัน ยานี้ผู้ที่ได้รับจะถูกลบเลือนความทรงจำเป็นเรื่องๆได้แล้วแต่คนที่ป้อนข้อมูลให้ใหม่ต้องการ โซโกะโดนลบความทรงจำเหลือแค่เพียงว่าตนเป็นนักดาบอันดับหนึ่ง เจ้านั่นลืมเรื่องพวกเราไปเสียสิ้นแล้ว”

          “ใช่ครับ พวกเราพยายามไปช่วยแล้วแต่ก็โดนท่านรองโอคิตะไล่ฆ่าจนเกือบตายเลยพากันหนีมากบดานที่นี่เพราะคุณคาซึระประสานงานให้กับคุณคามุอิกับพวกเราอยู่นั่นเอง กรี๊ดดดดด!!!”

           ยามาซากิช่วยฮิจิคาตะอธิบายแล้วกรีดร้องเมื่อคางุระกำลังจะทำร้ายเขาอีกรอบ

          “เพราะลื้อ!!! คอยดูน่อถ้าโซโกะไม่กลับมาหาอั๊วล่ะก็ลื้อตายแน่”

          เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทุกคนหันไปมองก็พบว่าอาบุโตะเดินเข้ามาในห้อง เขาเดินตรงไปยังคามุอิแล้วเอ่ยปากถาม

          “มาแล้ว จะให้ขึ้นมาเลยดีไหม?”

          “เอาสิ”

          คามุอิอนุญาต อาบุโตะจึงเดินออกไปอีกครั้ง จากนั้นไม่นานซาวาดะและพรรคพวกก็พากันเข้ามาในห้องใหญ่ที่มีทุกคนรออยู่ คางุระใจเต้นตึกตักเมื่อเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่ง เรือนผมยาวสีน้ำตาลอ่อนของเขาถูกรวบไว้ดังเช่นเคย ดูภายนอกแล้วโซโกะก็ยังเป็นโซโกะไม่เปลี่ยนเลยสักนิด แต่ทว่านัยน์ตาสีน้ำตาลแดงของเขากลับฉายแววตาของนักฆ่าที่ไม่เคยเชื่อใจใครเลยออกมาจนไม่มีใครกล้ามองเขาตรงๆ

          ซาวาดะในชุดข้าราชการขั้นสูงนั่งตรงข้ามกับคามุอิที่เบาะรองนั่งอันนุ่ม เขาเอ่ยปากทักทายกับคามุอิอย่างเป็นกันเอง

          “ไม่นึกเลยจริงๆว่าท่านคามุอิแห่งโยชิวาระจะสนใจสินค้าของพวกเราด้วย”

           เสียงดังกังวานบ่งบอกถึงอำนาจของซาวาดะทำให้กินโทกิกับชินปาจิต้องจ้องมองอย่างไม่กระพริบตา แม้ซาวาดะจะมีศีรษะที่ล้านเลี่ยนแต่ยังคงไว้หนวดดกดำ ร่างกายชายวัยกลางคนอวบอ้วนแสดงฐานะให้เห็นได้ชัดว่าเป็นคนมีอันจะกิน

          “ก็เพราะโออิรันของเรานั้นต่างติดใจรสเสน่ห์ของสินค้าท่านน่ะสิ เราเลยอยากจะตอบแทนให้ท่านกับพรรคพวกได้ลิ้มลองสินค้าขึ้นชื่อของพวกเราบ้าง”

          คามุอิพูดเป็นการเป็นงานจนคนรู้นิสัยของเขาพากันแสลงหู

          “ฮ่าฮ่า ไหนล่ะไหน?”

           ซาวาดะถามพลางกวาดสายตามองหา แต่คามุอิเสนอก่อน

          “อย่ามัวแต่ชักช้า เขาไปบริการท่านซาวาดะสิ กินโกะ เทนโกะ”

          ห๋า?

          กินโทกิกับฮิจิคาตะอุทานในใจพร้อมกัน แต่เพราะว่าสถานการณ์บีบบังคับพวกเขาจึงจำต้องลุกขึ้นไปนั่งขนาบข้างซาวาดะ

          “สวยจริงๆ สวยอย่างไม่มีที่ติ”

          ชายหนุ่มหัวล้านขยิบตาให้ทั้งสองสาวกำมะลออย่างเจ้าชู้ และแม้จะอยากอาเจียนแค่ไหน ทั้งกินโทกิกับฮิจิคาตะต้องข่มอารมณ์ไว้

          “ส่วนพวกที่เหลือก็ไปบริการทุกคนซะ แล้วอย่าให้เสียชื่อมาถึงเราได้ล่ะ”

          คามุอิเปิดทางให้แต่ละคนไปประกบพรรคพวกของซาวาดะเพื่อเตรียมพร้อมแผนการจับกุมหัวหน้าค้ายารายใหญ่

          “แหม...รูปงามจริงๆนะคะท่านหนุ่ม”

          ชินปาจิกับยามาซากิเดินไปนั่งขนาบข้างโซโกะที่นั่งดื่มเหล้าเงียบไปไม่สุงสิงกับใคร และถึงแม้จะชวนคุยยังไงโซโกะก็ไม่ได้สนใจพวกเขาสองคนเลยแม้แต่น้อย

          “โดนงานหินขนาดนี้ ถ้าอาละวาดขึ้นมาพวกเราจะเอาอยู่เหรอครับ?”

          ยามาซากิหันไปกระซิบกับชินปาจิด้านหลังของโซโกะ

          “ไว้ถึงตอนนั้นค่อยคิดแล้วกันครับ”

          ชินปาจิกระซิบตอบแล้วรีบกลับมายิ้มหวานต่อเมื่อซาวาดะหันมาทางโซโกะ

          “แล้วแกล่ะเทนชินทำไมไม่ดื่มด่ำกับสาวสวยที่นี่” ซาวาดะเอ่ยปากแซวโซโกะที่เอาแต่นั่งดื่ม “ถ้าแกกลัวว่าลูกสาวฉันจะโกรธก็ไม่ต้องกลัวไป ผู้ชายมันก็ต้องมีสังสรรค์นอกบ้านบ้างสิวะ”

          “ลูกสาว?” คามุอิทวนคำอย่างสงสัยเอ่ยปากถามแทนคางุระที่ตอนนี้ซึคุโยะเคยให้เธอใจเย็นไม่ให้ทำแผนแตก “ท่านมีลูกสาว?”

          “ใช่แล้วท่านคามุอิ ตอนแรกก็กะว่าจะให้มาเป็นดองกับท่าน แต่มันดันมาหลงรักเจ้าเทนชินนี่น่ะสิ  เดือนหน้าข้ากะว่าจะให้ทั้งสองคนได้หมั้นหมายกันถ้าเป็นเทนชินล่ะก็ข้ามั่นใจว่าจะดูแลกิจการและลูกสาวข้าได้ดี”

          “อ้อ” คามุอิยิ้มแต่เป็นยิ้มที่อาฆาต หากโซโกะหรือเทนชินคนนั้นแต่งงานกับลูกสาวของซาวาดะ เขาเองนี่แหละที่จะฆ่ามันกับมือเพราะนั่นเท่ากับทิ้งน้องสาวของเขาไปโดยไม่สนว่าแม้จะโดนฤทธิ์ยาอย่างที่ฮิจิคาตะเล่าก็ตามที

          ซาวาดะหันไปหาโซโกะอีกครั้งแล้วถาม

           “ว่าไงตกลงจะเลือกใครมาดื่มสังสรรค์ชีวิตโสดของแกดีล่ะ?”

          โซโกะหรือตอนนี้ที่ถูกเรียกว่าเทนชินหันมองรอบห้อง พลันสายตาไปสะดุดกับสาวสวยผิวขาวตัดกับกิโมโนแดงที่อยู่ริมห้อง ผมสีส้มที่ถูกรวบไว้เข้ากับใบหน้างามของเธอดึงดูดเขาไม่ให้ละสายตามอง สายตาทั้งคู่สบกันโซโกะสังเกตเห็นถึงแววตาตัดพ้อและโกรธเคืองมาที่เขา

          ซาวาดะมองตามสายตาของโซโกะแล้วพบกับคางุระ เขาถึงกับตะลึงในความสวยของหญิงสาวแม้ร่างกายของเธอจะดูอวบแต่ก็มีน้ำมีนวลชวนจับต้อง

          “นั่นใครกันรึท่านคามุอิ?”

          “ภรรยาฉันเอง”

          คามุอิโกหกหน้ายิ้ม ไม่สนใจว่าใครจะจับผิดว่าเขาไม่พูดความจริงเพราะเขากับคางุระหน้าตาคล้ายกันมากควรเป็นพี่น้องมากกว่าสามีภรรยา

          “โชคดีจังนะ ที่มีภรรยาสวยขนาดนี้”

          “ขอบคุณที่ชม ดื่มเถอะ”

          ชายหนุ่มผมส้มเติมสาเกลงไปในถ้วยของซาวาดะต่อ ส่วนกินโทกิกับฮิจิคาตะก็พยายามเอาใจเต็มที่

          “กระผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”

          โซโกะเอ่ยแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง คางุระเห็นเช่นนั้นจึงรีบลุกขึ้นเดินตามโซโกะไปทันที

          “คางุระ??”

          ซึคุโยะจะตาม แต่ฮิจิคาตะกับคามุอิส่งสัญญาณเตรียมล้อมห้องเมื่อโซโกะไม่อยู่ สร้างความโล่งอกให้กับชินปาจิกับยามาซากิ เพราะทั้งสองคนไม่รู้ว่าต้องทำยังไงให้โซโกะออกไปจากห้องตามแผนที่วางไว้ 



ปล. พิมพ์ผิดขออภัยนะคะ



ขอบคุณทุกกำลังใจเลยค่า พรุ่งนี้จะรีบมาต่อให้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #25 Aomsusa (@Aomsusa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 23:52
    โซโกะนายจะเอาคืนคางุระแบบนี้ไม่ได้น้าาาาฮืออออๆToT
    #25
    0
  2. #24 13062500 (@13062500) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 00:33
    โอ๊ย!!โซโกะลูก ครั้งที่แล้วก็คางุระลืมครั้งนี้โซโกะลืมอีกTT
    #24
    0