(Gintama) After marriage (Okita x Kagura)

ตอนที่ 17 : ภาคพิเศษ SSS Family ตอนที่ 6 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    26 พ.ค. 61


            ค่ำคืนหนึ่ง ในเดือนมิถุนายน

        เจ้าหน้าที่คนสำคัญของสำนักงานสืบสวนคดีพิเศษได้ทำการเข้าจับกุมกลุ่มคนร้ายที่เข้าไปฆาตกรรมสังหารหมู่ในสถานทูตเมื่อหลายวันก่อน และด้วยความที่ได้วางแผนกันมาอย่างรอบคอบทำให้พวกกลุ่มคนร้ายโดนจับกันได้หมดทุกคนโดยแทบไม่มีการสูญเสียใดๆเกิดขึ้นนับว่าถือเป็นความดีความชอบที่มัตสึไดระเอ่ยปากจะตบรางวัลให้กับฮิจิคาตะผู้เป็นหัวหน้าและมันสมองของสำนักงานโดยการยกลูกสาวให้ ซึ่งฮิจิคาตะก็เอาตัวรอดและบอกปฏิเสธไปเหมือนดั่งเคยด้วยหัวใจที่เบื่อหน่ายเต็มทน


 

        “ว่าไปตกลงหัวหน้าจะไม่ยอมแต่งเมียจริงๆน่ะเหรอครับ?”

        ยามาซากิหรือที่เรียกกันว่าอันปังแมนเมื่อเขาได้สวมหน้ากากอันปังแมนแก้มยุ้ยเอ่ยถามฮิจิคาตะผู้สวมหน้ากากมาโยรินขึ้นขณะที่พวกเขากำลังขึ้นรถคันใหญ่ที่ควบคุมนักโทษกว่า 10 คนมุ่งสู่เรือนจำชั่วคราวเพื่อทำการสอบสวนในภายหลัง

        มาโยรินหันไปมองอันปังแมนด้วยความไม่พอใจเพราะว่าถูกถามเรื่องที่เขาไม่อยากตอบต่อหน้าผู้ต้องหากับลูกน้องกว่า 20 ชีวิต แต่ยามาซากิหรืออันปังแมนกลับไม่รู้เรื่องเพราะหน้ากากที่ฮิจิคาตะสวมใส่บดบังใบหน้าที่มีฉายความอำมหิตอยู่

        “ว่าไงละครับมาโยริน?”

        “ถ้าเกิดแกถามอีกล่ะก็ฉันจะเอาแกไปขังลืมพร้อมกับเจ้าพวกนี้เลย”

        ฮิจิคาตะคาดโทษยามาซากิที่ถามเซ้าซี้แถมรู้สึกกระดากขึ้นมาเมื่อเห็นนักโทษ 2-3 คนมองมาที่เขาแล้วซุบซิบนินทาอย่างน่าหงุดหงิด หัวหน้าหนุ่มละสายตาจากนักโทษพวกนั้นแล้วมองไปยังชายผู้สวมหน้ากากซาดาฮารุที่รู้จักกันในนามว่าไคเซอร์หรือโซโกะแล้วอดเห็นใจไม่ได้เมื่อเห็นโซโกะนั่งนิ่งเงียบมาตลอดทางผิดกับนิสัยสมัยก่อนที่เวลาพวกเขาคุมนักโทษไปที่เรือนจำเมื่อไรเจ้าหมอนี่จะพยายามทรมานและหาเรื่องแกล้งนักโทษเพื่อระบายความซาดิสม์ของตัวเองบ่อยๆเนื่องจากโดนกดขี่จากภรรยาที่บ้านมา แต่คราวนี้นั้นไคเซอร์ท่าจะสิ้นฤทธิ์เพราะมีอาการบางอย่างนั่นเอง

        “โอ้กกกกกกกก”

        ตูว่าแล้ว.....

        ฮิจิคาตะพึมพำเมื่อเห็นโซโกะรีบเปิดหน้ากากอาเจียนออกมาใส่ถุงที่ชิมารุเตรียมพร้อมไว้ให้อยู่แล้วด้วยความเห็นใจ ผู้ต้องหาต่างพากันตกใจเมื่อเห็นรองหัวหน้าที่มีฉายาอันแสนร้ายกาจอาเจียนซ้ำแล้วซ้ำแล้วอย่างหมดท่า บางคนทำท่าจะหัวเราะเยาะแต่ก็โดนโซโกะชักดาบเข้าแทงเฉียดหน้าให้หวาดเสียวทั้งที่ตัวเองนั้นโงนเงนจากอาการป่วยจนแทบประคองตัวเองไม่ไหว

        จะเป็นอย่างนี้อีกนานไหมเนี่ย ไอ้อาการแพ้ท้องแทนเมีย....นี่มันก็น่ากลัวใช่ย่อยเลยแฮะ

            หัวหน้าหนุ่มได้แต่ถอนหายใจและได้แต่มองอยู่ห่างๆเพราะเรื่องนี้หาหมอไหนก็รักษาไม่ได้จริงๆ


        “คุณหมวยคร้าบ...ผมพารองฯมาส่งแล้วครับ”

        เจ้าหน้าที่คนหนึ่งในสำนักงานกดกริ่งหน้าประตูบ้านของโซโกะแล้วตะโกนเรียกคางุระ สักครู่เดียวคางุระที่ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีก็เปิดประตูออกมา ส่วนด้านหลังของเธอนั้นโซราคุวัย 1 ขวบ 9 เดือนก็เดินตามผู้เป็นแม่ออกมาด้วย

        “อาการยังไม่ดีขึ้นอีกเหรอน่อ?”

        คางุระที่รับร่างอันเหนื่อยเพลียของโซโกะมาจากเจ้าหน้าที่ถามสามีด้วยความเป็นห่วงหลังจากเหลือกันเพียง 3 คนพ่อแม่ลูก

        “ก็พอไหว”

        โซโกะตอบแล้วพยุงตัวเองเดินเองเมื่ออาการดีขึ้นแล้วทิ้งตัวนอนบนเสื่อทาทามิที่ห้องรับรองอย่างหมดแรงโดยมีโซราคุเดินไปนั่งทับผู้เป็นพ่อในทันที

        “ปาปี๊ๆ เล่นๆ”

        “ไม่เอาน่อ โซราคุอย่าเพิ่งกวนปาปี๊เลย ปาปี๊ไม่สบายอยู่น่อ”

        คางุระบอกลูกชายแล้วจะเข้าไปดึงเจ้าตัวน้อยออกมาจากโซโกะ แต่โซโกะกลับบอกไม่เป็นไรแล้วลุกขึ้นเล่นตามที่ลูกชายชวน

        หลังจากที่ตรวจจนแน่ชัดแล้วรู้ว่าคางุระท้องอย่างที่ตั้งใจไว้จริงๆจากนั้นมา 3 เดือนเต็มโซโกะเข้าใกล้คางุระไม่ได้เลยเพราะเธอมีอาการแพ้ท้องเวลาที่เขาเข้าใกล้อย่างแรงจนถึงขนาดต้องไปฝากกินโทกิให้ดูแล แต่เมื่อจนกระทั่งถึงคราวที่คางุระหายแพ้ท้องแล้วกลับมาอยู่กับโซโกะที่บ้านเหมือนเดิมกลับกลายเป็นเขาที่แพ้ท้องแทนและอาการค่อนข้างหนักถึงขนาดไปพบหมอแล้วนอนให้น้ำเกลือมาแล้วเพราะเกิดอาการอ่อนเพลียมากเกินไป และถึงแม้จะเวลาจะผ่านมาจนจวนจะคลอดต้นเดือนกรกฎาคมโซโกะยังคงแพ้ท้องแทนเจ้าหล่อนอยู่ซึ่งส่งผลกระทบต่อการทำงานมากพอดูจนฮิจิคาตะสั่งให้พักผ่อนหลังจากเสร็จรูปคดีฆาตรกรรมหมู่ในวันนี้

        “หล่อนจะทำอะไรน่ะ?”

        โซโกะถามคางุระที่กำลังเอามือถือของเขาขึ้นมาถือแล้วหันมาทางเขาที่กำลังเล่นรถไฟจำลองกับลูกชายอยู่

        “อั๊วก็จะถ่ายคลิปวีดีโอเก็บไว้น่ะสิน่อ รู้ไหมว่าหน้าของลื้อมันซีดยิ่งกว่าเต้าหู้อีกนะ โอกาสแบบนี้หาไม่ได้บ่อยๆนะรู้ไหมน่อ?” คางุระตอบตามตรงแล้วหัวเราะเมื่อเห็นโซโกะทำหน้าเอือมละอาใส่ “แบบนี้ถ้ามีอีกสักคนคงไม่เลวหรอกน่อ”

        “หือ?” โซโกะเลิกคิ้วสูงแล้วมองภรรยาด้วยความแปลกใจก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “นั่นน่ะสิก็ไม่เลวหรอกนะ ไอ้ฉันน่ะยอมแพ้ท้องแทนหล่อนได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว”

        “เอ๊ะ”

        “หล่อนเป็นคนพูดเองนะว่าจะมีให้ฉันอีกคนน่ะ”

        “บ้าไปแล้วน่อ อั๊วแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง!!” คางุระรีบปฏิเสธเสียงลั่นเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไป “ลื้อไม่รู้หรอกน่อว่าการคลอดลูกมันเจ็บขนาดไหนอ่ะ”

        “เคยคลอดมาแล้วคงจะคลอดง่ายขึ้นกว่าเดิมอยู่แล้วล่ะ”

        โซโกะบอกแล้วยกมือกวักภรรยาให้เข้ามาหาซึ่งคางุระก็เดินไปนั่งข้างๆอย่างว่าง่าย เมื่อเธอนั่งลงเรียบร้อยแล้วโซโกะจึงเอนตัวนอนเอาหน้าแนบท้องที่รอวันคลอดของคางุระแล้วเงี่ยหูฟังการเคลื่อนไหวของลูกตัวน้อยที่อยู่ในท้อง ส่วนโซราคุก็ทำตามเลียนแบบเขาอย่างสนุกสนานจนคางุระหัวเราะ

        “อืม....จะลูกสาวหรือลูกชายกันนะ?”

        “ก็ลื้อไม่ยอมขอดูเพศก่อนเองนี่น่อ ไม่รู้จะมาลุ้นทำไม”

        “หล่อนไม่เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อหรอกยัยหมวย” โซโกะเถียง “การที่พอลูกคลอดออกมาแล้วมีพยาบาลมาบอกว่า ดีใจด้วยค่ะคุณพ่อ เป็นเด็กชาย/เด็กผู้หญิง ที่แข็งแรงมากเลยค่ะ’ นี่คือความสุขชั้นเลิศเลยนะจะบอกให้”

        “อั๊วไม่เข้าใจจริงๆด้วยแฮะ” คางุระพยายามนึกภาพตามแต่ก็นึกไม่ออก “นี่อาตี๋ แล้วถ้าหากลูกคนนี้ไม่ใช่ลูกสาวอย่างที่ลื้ออยากมีล่ะน่อ”

        “ทำไม?”

        โซโกะเงยหน้ามองคางุระที่ฉายแววกังวล

        “อั๊วรู้ว่าลื้ออยากได้ลูกสาว แต่ถ้าเกิดอั๊วมีลูกสาวให้ลื้อไม่ได้ล่ะน่อ ลื้อจะนอกใจอั๊วไปหาคนที่ผลิตลูกสาวให้ลื้อรึเปล่า”

        “จะบ้ารึไงยัยหมวยสมองกลวง ถึงฉันอยากจะมีลูกสาวก็จริงแต่ก็ไม่ได้เลวจนถึงขนาดต้องไปหาคนมาปั๊มลูกแทนหล่อนหรอก นี่ไปดูละครช่องไหนมาอีกล่ะสิ” โซโกะดุคางุระที่คิดมาก “หล่อนไม่ต้องไปคิดอะไรทั้งนั้น ถ้าคนนี้ไม่ใช่ลูกสาว เราก็จะมีลูกด้วยกันไปเรื่อยๆจนได้ลูกสาวนั่นแหละ”

        “ลื้อนี่ต้องบ้าไปแล้วน่อ อั๊วเป็นคลอดนะ!! ส่วนลื้อเป็นแค่คนทำลื้อก็ว่าง่ายน่ะสิ”

        “เราก็ช่วยๆกันทำนั่นแหละ”

        คางุระอยากจะเตะสามีจอมกวนไปไกลๆแต่ติดอยู่ตรงที่โซราคุอยู่ใกล้เธอจึงทำได้แต่ดึงแก้มโซโกะด้วยความหมั่นไส้ให้โซราคุหัวเราะกับความเจ็บที่พ่อได้รับ

        และอีกไม่นานสมาชิกใหม่ก็กำลังจะออกมาลืมตาดูโลกสมใจผู้เป็นพ่อและแม่ที่เฝ้ารอมาตลอดอย่างใจจดใจจ่อ


            วันเวลาผ่านไปจนเข้าสู่อาทิตย์แรกของเดือนกรกฎาคมและล่วงเลยไปถึงวันทานาบาตะปีที่ 2 ของโซราคุแต่เป็นปีแรกที่เด็กน้อยได้มีโอกาสหัดผูกเชือกกับต้นไผ่อธิษฐานโดยกินโทกิกับชินปาจิอาสาหอบเอามาให้โซราคุถึงที่บ้าน และร่วมกันทำหม้อไฟเล็กๆน้อยๆท่ามกลางค่ำคืนที่อบอ้าวเนื่องจากเข้าสู่ช่วงฤดูร้อนแล้ว ซึ่งฮิจิคาตะกับคอนโด้รวมถึงโอทาเอะกับลูกสาวตัวน้อยสองคนก็มาร่วมงานเลี้ยงเล็กๆนี้ด้วย

        “วันนี้ก็ถือว่าเลี้ยงฉลองไปจนเลยเที่ยงคืนแล้วกันเพราะข้ามวันไปก็เป็นวันเกิดของโซโกะแล้วสินะ”

        คอนโด้ยกแก้วเบียร์ขึ้นชูเหนือศีรษะแล้วบอกกับทุกคนที่ร่วมชูแก้วฉลองกันอย่างครึกครื้นซึ่งตรงข้ามกับว่าที่เจ้าของงานวันเกิดที่ยังนอนซมด้วยความอ่อนเพลียเพราะยังคงสภาพแพ้ท้องแทนภรรยาที่รักไม่หาย

        “ไรว้า..เมียจะคลอดอยู่อีกไม่กี่วันแล้วยังจะแพ้ท้องอีกเหรอ?”

        กินโทกิหันไปถามโซโกะที่นอนหน้าซีดเผือด ซึ่งคนถูกถามก็ได้แต่นอนเงียบๆเพราะไม่อยากจะอ้าปากตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น

        “อาการหนักน่าดูเลยนะครับ” ชินปาจิเปรยขึ้นอย่างเห็นใจแล้วหันไปมองคางุระที่เอามือถือมาถ่ายคลิปวีดีโอสามีเวลาอ่อนแรง “คางุระเองก็เก็บอาการหน่อยก็ได้นะ”

        “ไม่ได้หรอกน่อ การที่จะได้เห็นจุดอ่อนของเจ้านี่มันหายากกว่างมเข็มในมหาสมุทรเลยรู้เปล่า อั๊วกะจะเก็บไว้ให้ลูกๆดูตอนโตด้วยอ่ะน่อ”

        คางุระบอกถึงความตั้งใจจริงจนฮิจิคาตะรู้สึกปวดหัวแทนผู้ถูกกระทำ

        “ถึงจะรู้สะใจแต่ก็อดสงสารไม่ได้แฮะ”

        “เอาหน่า การเป็นพ่อคนมันก็ไม่ได้ง่ายแบบนี้แหละ”

        กินโทกิตัดบทด้วยการเข้าข้างคางุระอย่างออกหน้า แล้วทุกคนก็หันไปสนุกกับหม้อไฟต่อ ส่วนโซราคุก็เข้าไปเล่นกับลูกสาวของคอนโด้กับโอทาเอะโดยมีคอนโด้คอยดูแลอยู่ใกล้ๆเนื่องจากโซราคุมีพลังและแรงเหนือกว่าเด็กไว้ขวบกว่าทั่วไป

        “โอ้กกกกก”

        โซโกะรีบคว้าถุงแล้วลุกขึ้นมาโก่งคออ้วกอีกครั้งจนคางุระรำคาญใจจึงเก็บมือถือแล้วเดินไปพยุงสามีให้ลุกขึ้นไปนอนในห้องแต่ทว่าจู่ๆเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องเป็นความเจ็บที่เคยสัมผัสมาแล้วรับรู้ได้เลยว่าถึงเวลาที่ลูกน้อยพร้อมจะออกมาสู่โลกกว้าง

        “โอย...”

        “คางุระ?”

        กินโทกิรีบลุกขึ้นไปหาคางุระส่วนโซโกะนั้นแทบจะหายจากอาการอ่อนเพลียในทันทีเมื่อได้ยินภรรยาร้องและมีสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด

        “ถึงเวลาคลอดแล้วเหรอจ๊ะเนี่ย เดี๋ยวจะโทรติดต่อที่โรงพยาบาลให้นะจ๊ะ”

        โอทาเอะรีบโทรไปที่โรงพยาบาลเพื่อแจ้งถึงการคลอดของคางุระ จากนั้นฮิจิคาตะจึงรีบเอาเกี้ยวตำรวจมาเตรียมไว้แล้วพาคางุระไปคลอดที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว โดยมีทั้งชินปาจิ กินโทกิ คอนโด้ โอทาเอะกับลูกอีก 2 คน และโซโกะเบียดกันในรถเพื่อไปเป็นกำลังใจให้คางุระคลอดลูกน้อยกันเต็มเปี่ยม


        เวลาผ่านไปหลาย ชม. จนกระทั่งผ่านเลยเที่ยงคืนไป ซึ่งนั่นคือเวลาที่ยาวนานมากของโซโกะเนื่องจากคางุระไม่ยอมคลอดเสียที ท้องลูกคนที่สองนี้ที่ใครๆพูดว่าน่าจะคลอดง่ายกว่าท้องแรกนั้นผิดถนัด คางุระใช้เวลาคลอดนานกว่าตอนที่คลอดโซราคุอยู่หลาย ชม. ทำให้โซโกะและทุกคนที่มาเป็นกำลังใจต่างวิตกกังวลกันไปต่างๆนาๆรวมถึงคามุอิที่มาสมทบทีหลังด้วย

            การรอที่แสนทรมานสิ้นสุดลงเมื่อถึงเวลาตี 3 ของวันที่ 8 กรกฎาคม ซึ่งตรงกับวันเกิดของโซโกะ ตำรวจหนุ่มยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อของขวัญวันเกิดที่แสนจะมีค่าได้ถูกพามายังห้องเนอสเซอรี่และห่อคลุมด้วยผ้าขนหนูสีชมพูบ่งบอกว่าเขาได้ลูกสาวสมใจ

            “ยินดีด้วยค่ะคุณพ่อ เป็นลูกสาวและแข็งแรงมากเลยค่ะ”

        นางพยาบาลเดินมาบอกโซโกะแล้วขอตัวไปทำงานต่อ

        “ขอบคุณนะครับ”

        โซโกะบอกขอบคุณแล้วอุ้มโซราคุมาเกาะกระจกดูน้องสาวที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อด้วยความสุขที่ล้นเปี่ยม ส่วนทุกคนที่มาให้กำลังใจก็พากันเกาะกระจกมุงดูด้วยเช่นกัน

            “โซคุงเห็นน้องสาวไหม?”

        เด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งคลอดมีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนและตากลมโตสีน้ำตาลแดงรวมถึงเค้าโครงหน้าเหมือนกับผู้เป็นพ่อไม่มีผิดเพี้ยน แม้คามุอิจะผิดหวังเล็กน้อยที่หลานสาวไม่เหมือนคางุระผู้เป็นแม่อย่างที่เขาอยากจะให้เป็นแต่ใบหน้าหวานที่น่ารักนั้นก็ทำให้หัวใจของคนเป็นลุงอ่อนโยนได้เหมือนกัน

        “โฮ่....หน้าเจ้าโซโกะเลยนี่หว่า”

        คอนโด้หัวเราะอย่างชอบใจ ซึ่งทุกคนก็หัวเราะตามด้วย ส่วนโซราคุก็ชี้จิ้มนิ้วดันกระจกไปตรงที่น้องสาวที่อ้าปากหาวด้วยความสนใจ โซโกะหันไปขอให้กินโทกิอุ้มลูกชายไว้ก่อนเพราะเขาจะไปหาคางุระที่เข้าห้องพักฟื้นไปเรียบร้อยแล้ว

        “ยินดีด้วยนะ โอคิตะคุง”

        “ยินดีด้วยนะครับคุณโอคิตะ”

        “ดีใจด้วยนะโซโกะ”

        ทุกคนรุมล้อมคุณพ่อลูกสองด้วยความยินดีปรีดาแล้วปล่อยให้โซโกะไปหาคางุระตามที่เขาตั้งใจไว้


        ภายในห้องฟักฟื้นคางุระยังคงหลับตาอยู่ด้วยความอ่อนเพลียเพราะการคลอดลูกสาวนั้นยากและทรมานกว่าโซราคุมากนัก โซโกะค่อยๆเดินไปนั่งบนเตียงข้างๆภรรยาแล้วจูบหน้าผากเธอด้วยความอ่อนโยน คางุระจึงลืมตาขึ้นมองสามีที่ยิ้มให้อยู่ก่อนแล้วด้วยความขุ่นเคือง

        “มีลูกสาวสมใจแล้วก็พอได้แล้วนะ อั๊วคิดว่าอั๊วจะตายซะแล้วน่อ”

        “อือ” โซโกะไม่เถียงและยอมให้คางุระตบหัวเพื่อระบายความรู้สึกคับแค้นใจอย่างว่าง่าย “ขอบคุณนะคางุระ”

        คางุระมองโซโกะแล้วพยายามข่มใจให้เย็นลงก่อนจะถามถึงลูกน้อย

        “แล้วโซราคุเห็นน้องสาวแล้วรึยังน่อ?”

        “เห็นแล้ว ท่าทางจะชอบน่าดูเลย”

        “เหมือนลื้อมากๆเลยน่อ แล้วลื้อผิดหวังไหมที่ไม่เหมือนอั๊วอย่างที่คิดไว้น่ะ?”

        เธอถามอย่างกังวลแต่โซโกะกลับหัวเราะกับเรื่องไม่เป็นเรื่องที่เธอเอามาถาม

        “ขอแค่แข็งแรงและหล่อนปลอดภัยก็ดีใจแล้วล่ะ ขอบคุณนะคางุระ ปีนี้ฉันได้ของขวัญวันเกิดที่มีค่าและน่าดีใจมากที่สุดเลยล่ะ”

        คางุระน้ำตาคลอตามโซโกะแล้วหลับตารับจุมพิตที่แสนอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างเต็มใจ รู้สึกเติมเต็มในชีวิตและโชคดีเหลือเกินที่ได้รักและมีครอบครัวกับผู้ชายคนนี้

        ชายที่ไม่เคยคิดจะรัก

        ชายที่เกลียดขี้หน้ากว่าอะไรทั้งหมด

        แต่สุดท้ายแล้วเธอก็หนีเขาไม่พ้น .... และไม่คิดจะหนีไปที่ไหนอีกตลอดชีวิต


        เวลาผ่านไปจนกระทั่งลูกสาวตัวน้อยที่ถูกตั้งชื่อว่า โซกะ เติบโตจนขวบกว่า โซโกะจึงพาคางุระกับลูกๆไปไหว้ป้ายหลุมศพของมิตสึบะที่บุชูตามที่เคยสัญญากันไว้เมื่อ 5 ปีก่อน

        ช่วงระยะเวลาตลอดที่คางุระคลอดโซกะออกมา โซโกะต้องเป็นคนเลี้ยงลูกสาวและฝากลูกชายให้กินโทกิช่วยเลี้ยงไปซะส่วนใหญ่ เพราะคางุระไม่ยอมเลี้ยงลูกคนเดียวและต้องการให้โซโกะทำตามสัญญาที่บอกว่าจะช่วยเลี้ยงหากมีลูกคนนี้ หากวันไหนไม่มีงานออกนอกพื้นที่ คนในสำนักงานจึงอาสาผลัดกันเป็นพี่เลี้ยงให้กับโซกะที่แสนน่ารักซึ่งโซกะนั้นติดฮิจิคาตะมากพอๆกับโซโกะผู้เป็นพ่อเช่นกัน

        “สบายจริงนะแม่ลูก”

        โซโกะที่อุ้มลูกสาวกลับมาจากทำงานประชดคางุระกับลูกชายที่นอนกินขนมดูทีวีด้วยกันอย่างหมั่นไส้ นึกเสียดายว่าตัวเองคิดผิดชัดๆที่เอาโซราคุไปฝากอยู่กับพวกกินโทกิมากเกินไปลูกชายจึงติดนิสัยบ้านโน้นมาเต็มๆจนเขาปวดหัว

        “ปาปี๊ กลับมาแล้ว”

        แม้จะนิสัยเหมือนกันกับกินโทกิแค่ไหน แต่โซราคุก็ยังมีความน่ารักอย่างเด็กทั่วไปจนทำให้โซโกะโมโหไม่ลงอยู่ดี

และครอบครัวที่เขามีอยู่นี้ก็แสนจะอบอุ่นสมใจอย่างที่เขาไม่เคยคิดว่าจะสามารถมีวันนี้ได้มาก่อนในชีวิต


        “ลูกหลับหมดแล้วเหรอ?”

        โซโกะที่อาบน้ำเสร็จถามคางุระที่เพิ่งกล่อมลูกๆหลับไปด้วยความแปลกใจ เพราะเมื่อกี้ยังได้ยินเสียงโวยวายวิ่งเล่นกันอยู่

        “ใช่แล้วน่อ ลื้อเองก็รีบนอนซะนะพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปเข้าเวรนี่”

        คางุระหันมาตอบโซโกะแล้วจัดการจัดที่นอนให้สามีต่อ แต่ทว่าโซโกะกลับเดินเข้าไปกอดเธอที่นั่งอยู่พร้อมกับกระซิบข้างหูเบาๆชวนขนลุก

        “งั้น...เราไปอีกห้องกันดีกว่านะ ฉันมีเรื่องคุยกับหล่อนเยอะแยะเลย”

        “ลื้ออย่ามามุกนี้ดีกว่าน่อ” คางุระดันโซโกะออกห่าง “ไปห้องโน้นทีไรอั๊วไม่เห็นว่าลื้อจะทำอะไรเลยนอกจาก.....”

        “แหม รู้ก็รู้อยู่นี่หน่า งั้นไปเหอะยัยหมวย”

        โซโกะดึงแขนคางุระให้ลุกขึ้นไปด้วยกันแต่คางุระขืนตัว

        “วันนี้ไม่ใช่วันที่ตกลงกันไว้นี้น่อ ลื้ออย่ามาทำลายกฎของอั๊วจะได้ไหม?”

        “เรื่องแบบนี้มันมีโอกาสแค่ตอนลูกๆหลับเร็วเท่านั้นต่างหากเล่า มามะ อย่าเล่นตัวซะให้ยาก ลูกสองแล้วนะ”

        โซโกะยังคงดื้อดึงแลตื้อคางุระอยู่อีกครู่ใหญ่ จนกระทั่งคางุระอ่อนใจยอมลุกขึ้นไปคุยกันด้วยร่างกายตามภาษาสามีภรรยาจวบจนผ่านพ้นไปสมใจโซโกะ เขาหอมและจูบคางุระด้วยความรักที่ดูราวกับไม่มีวันจางจนคางุระรู้สึกแปลกใจที่โซโกะเหมือนจะเอาใจเธอเป็นพิเศษ

        “ลื้อไม่ได้ไปทำอะไรผิดมาใช่ไหมน่อ?”

        คางุระเอ่ยถามสามีที่ช่วยเธอแต่งตัวด้วยความแคลงใจ ซึ่งโซโกะก็ส่ายหน้า

        “จริงงั้นเหรอ?”

        “อืม...มันก็ไม่ผิดสักทีเดียวหรอก” โซโกะตอบหน้าตายแล้วหอมแก้มภรรยาฟอดใหญ่อีกครั้ง “ฉันว่าฉันทำเรื่องดีๆด้วยซ้ำ”

        “เรื่องดีๆ?”

        คางุระทวนคำอย่างงุนงง แต่คำตอบของโซโกะนั้นคือการกระทำที่ทำให้เธอถึงกับอึ้งเพราะเขาก้มลงลูบหน้าท้องของเธอและจูบเบาๆ

        “ถ้าหากไม่มีอะไรผิดพลาด โซระ ก็จะมาในอีกไม่ช้านั่นแหละ เป็นไงชื่อเพราะไหมได้ทั้งหญิงทั้งชายเลยนะ”

        “หะ อะไรน่อ!!! ลื้อพูดอะไรออกมาหา? อาตี๋ซาดิสม์!!

        “สมกับเป็นยัยหมวยงี่เง่าจริงๆเลย นี่ฉันลักลอบผลิตกับหล่อนมาตั้งหลายรอบแล้วยังไม่รู้เรื่องอีก”

        โซโกะสารภาพตรงๆกับคางุระทำให้เธออึ้งเสียจนตั้งตัวไม่ถูก

        “ก็อั๊วบอกว่าไม่อยากมีคนที่ 3 แล้วน่อ อั๊วเจ็บเจียนตายเลยนะอาตี๋บ้า”

        “ฉันก็ไม่ได้ตกปากรับคำว่าจะไม่มีนี่หน่า” โซโกะบอกแล้วดึงคางุระเข้ามากอดแต่โดนเธอทั้งตบทั้งถีบซึ่งเขาก็สามารถหลบได้ทุกรูปแบบ “เอาหน่า เดี๋ยวเลี้ยงเองนะ คางุระจัง”

        “อั๊วเกลียดลื้อที่สุดเลยน่อ” คางุระบอกกับโซโกะด้วยความโมโห “อั๊วไม่ได้ท้องง่ายๆอย่างที่ลื้อคิดหรอกนะ ลื้อเตรียมตัวผิดหวังได้เลย”

        คางุระประกาศก้องให้คนที่ไม่เข้าใจความเจ็บปวดเวลาคลอดได้รับรู้ด้วยความขุ่นเคือง

        ใช่ เธอไม่ได้มีลูกง่ายๆ

        ไม่มีแน่นอน


        แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างสาวสวยอย่างเธอเลยสักนิด เพราะในที่สุดคางุระก็ตั้งครรภ์ลูกคนที่ 3 จนได้ แม้จะขัดใจแต่เธอเองก็รู้สึกยินดีที่จะมีตัวน้อยๆคลอดมาเป็นโซ่ทองคล้องใจให้กับเธอกับโซโกะอีกคน

        “ลื้อให้ช่างมาทำอะไรที่นี่น่อ?”

        คางุระที่ท้องเริ่มนูนให้เห็นได้ชัดแล้วเอ่ยถามโซโกะที่จ้างช่างให้เข้ามาปฏิรูปห้องน้ำด้วยความสงสัย ส่วนโซราคุไปเล่นกับคามุอิที่โยชิวาระ และโซกะเล่นอยู่กับกินโทกิที่อาสามาดูแลให้อยู่ห่างๆ

        “ฉันจะขยายอ่างอาบน้ำน่ะ”

        โซโกะตอบทำให้คางุระยิ่งสงสัยกว่าเดิม

        “ลื้อจะขยายทำไม? อย่างนี้ห้องน้ำก็แคบกว่าเดิมน่ะสิน่อ”

        “อ้าว ก็พอโซระคลอดออกมา พวกเรา 5 คนพ่อแม่ลูกก็จะได้เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานไง”

        “ลื้อบ้าไปแล้วน่อ สมองลื้อนี่มันเน่าเฟะจริงๆอาตี๋บ้าเอ๊ย”

        “เขาเรียกส่งเสริมกิจกรรมครอบครัวหน่า” โซโกะหัวเราะในลำคอแล้วโอบไหล่คางุระเข้าชิดตัว “หล่อนไปนอนเล่นให้สบายใจดีกว่าไหม?”

        “อั๊วล่ะเกลียดขี้หน้าลื้อจริงๆเลย”

        คางุระบ่นโซโกะแต่กลับเงยหน้ารับจุมพิตของคนที่โน้มหน้ามาหาด้วยความเต็มใจ กินโทกิกับชินปาจิที่คอยดูแลโซกะให้อยู่เห็นแล้วรู้สึกเอียนกับครอบครัวนี้เสียเหลือเกิน

        แต่ก็อดดีใจไม่ได้เมื่อเห็นคางุระที่พวกเขารักมีความสุข

        และอยากให้ความสุขนี้อยู่กับเธอต่อไปตราบนานเท่านาน

            เพราะพวกเขาอยากจะเห็นรอยยิ้มที่แสนสดใสอันเปี่ยมสุขไปตลอดจนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องจากกันตลอดกาล




จบแล้วค่า วันนี้รีบเอาลงให้เลยเพราะว่าต่อไปนี้อาจจะมาอัพได้ยากขึ้น 

ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ  อาจจะมีบางตอนที่นำเนื้อหาตอนอื่นมาเพราะใจไรท์เองอยากจะให้คนอ่านได้รู้ไทม์ไลน์ว่าเกิดขึ้นพร้อมๆกันค่ะ ซึ่งทุกๆตอนก็จะเชื่อมถึงกันอยู่ 


จบแล้วนะคะ


เหลือแค่ฟิค3z ที่จะนำมาลงเด็กดีค่ะ 

ปล. พิมพ์ผิดขออภัยนะคะ


       


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #43 Pimsiriiiiiii (@Pimsiriiiiiii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 20:01
    รอฟิค 3/z นะคะ
    #43
    0
  2. #42 PrincesZ O_O (@2477) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 16:59
    น่าร้ากมากมายครอบครัวนี้ สนุกมากค่ะไรท์ขอบคุณนะคะ
    #42
    0