(Gintama) After marriage (Okita x Kagura)

ตอนที่ 14 : ภาคพิเศษ SSS Family ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    24 พ.ค. 61

        วันเวลาผันผ่านหมุนเวียนผ่านไปหลายเดือน

        โซโกะยังคงทำงานหนักไม่เว้นว่างและไม่มีเวลาให้กับครอบครัวเลยแม้แต่น้อย เมื่อเจ้าหน้าที่ของสำนักงานสืบสวนคดีพิเศษยังไม่มีใครสามารถจับกุมโอซากิได้ แม้จะได้เบาะแสอยู่หลายครั้งแต่เหมือนกับว่าโอซากิจะรู้ตัวและหายไปอย่างรวดเร็วทุกครั้งไป

        “เฮ้ๆ ไม่ไหวแล้วนะเจ้าพวกหนุ่มไม่ได้ความ ที่ถ้าคุณลุงไม่แก่ก็จะลงพื้นที่เองแล้ว”

        มัตสึไดระโทรมาต่อว่าหัวหน้าซึ่งก็คือฮิจิคาตะนั่นเองด้วยเนื่องจากคดีตามจับตัวโอซากิไม่เป็นดังตามที่คาดหวังไว้



 

        “ต้องขอประทานโทษด้วยครับ ผมรับปากว่าจะพยายามปิดจ็อบให้ได้โดยเร็วที่สุด”

        ฮิจิคาตะก้มหัวให้กับคนที่เฟซไทม์อยู่อีกฝากหนึ่งของมือถือ

        “พูดแล้วทำให้ได้นะเฟ้ย ประเดี๋ยวคุณลุงไม่ยกลูกสาวให้นาเหวย”

        “กรุณาเก็บลูกสาวของป๋าไว้เถอะครับ แล้วไม่ต้องมาคอยจับคู่ให้ผมเหมือนคราวคุณคอนโด้อีกขอร้องล่ะ”

        ฮิจิคาตะทิ้งท้ายแล้วรีบวางสายเพราะไม่อยากให้เรื่องราวคดีมาจบลงด้วยการหาคู่ให้เขาอีกเหมือนดั่งหลายเดือนที่ผ่านมา ปากของตาลุงผู้ให้ชีวิตของพวกเขาพูดถึงเรื่องงานก็จริงแต่สุดท้ายก็วกมาจบลงตรงที่อยากให้หัวหน้าหนุ่มมีเมียเป็นตัวเป็นตนเสียอย่างนั้น

        “อย่างนี้ป๋าเขาจะสื่อว่าคุณฮิจิคาตะไม่ได้เรื่องอยู่กลายๆนะครับ”

        โซโกะที่ร่วมนั่งฟังด้วยอยู่ในห้องกับยามาซากิและชิมารุเอ่ยขึ้นเมื่อหัวหน้าของพวกตนหันมา

        “เดี๋ยวพ่อก็กะซวกลงไปนอนวัดพื้นซะหรอก คนกำลังเครียดๆอยู่ด้วย” ฮิจิคาตะเอ่ยกับโซโกะด้วยอารมณ์หงุดหงิด “ว่าแต่เบาะแสใหม่ของโอซากิไปถึงไหนแล้ว”

        คราวนี้ไปหลบพักอยู่ที่โยชิวาระขอรับ

        ชิมารุชูป้ายขึ้นเพื่อให้ทุกคนได้อ่าน พอได้เห็นชื่อโยชิวาระโซโกะถึงกับเซ็งเมื่อรู้ว่าหากเขาไปที่นั่นคงต้องได้พบกับใครบางคนที่ไม่อยากจะพบเป็นแน่

        “ดีเลย พี่ชายเมียแกคุมที่นั่นอยู่สินะโซโกะ คราวนี้จะต้องไม่พลาดแน่นอน” ฮิจิคาจะหมายมั่นที่จะจับโอซากิให้ได้เมื่อรู้ว่าพอจะมีพรรคพวกอยู่ที่นั่นให้ช่วยล้อมปิดทางหนีพ่อค้ายารายใหญ่ได้ “งั้นวันนี้ฉันอนุญาตให้แกกลับบ้านไปหายัยหมวยได้ แม้ใจจริงฉันเองก็ไม่อยากจะใช่วิธียืมมือคนอื่นมาช่วย แต่คดีนี้ปล่อยไว้นานจนโดนคนครหามานานแล้ว ฝากด้วยนะโซโกะ”

        “คนทั่วไปก็เข้าใจถูกแล้วนี่ครับว่าคุณฮิจิคาตะไร้น้ำยา” โซโกะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่แสนนิ่ง “แต่ก็เอาเถอะ ถ้าเพื่อส่วนรวมแล้วล่ะก็ต่อให้ฝืนใจยังไงก็ต้องทำ”

        “นี่ๆ คุณชิมารุ ตกลงว่าคุณโอคิตะกับคุณพี่ของคุณหมวยไม่ถูกกันจริงๆน่ะเหรอ”

        ยามาซากิหันไปกระซิบกระซาบกับชิมารุ ซึ่งชายหนุ่มปากหนักหัวหน้าหน่วยสายลับก็อุตส่าห์เชื่อมมิตรภาพด้วยการสนทนาตอบ แต่ดันเป็นการสนทนาที่เจ้าตัวคนโดนนินทาเห็นได้อย่างโจ่งแจ้งเพราะพี่แกชูป้ายประจำตัวขึ้นมาต่อบทสนทนาด้วย

        ก็เคยซัดกันมาหลายครั้งแล้วนี่ครับ แถมยังมารักสาวเดียวกันอีกก็คงจะเขม่นกันไม่น้อยเลยทีเดียว

        คนที่เปิดหัวข้อนินทาถึงกับหน้าซีดเมื่อคนที่ถูกนินทาหันมาทางเขา รังสีความอำมหิตแผ่ซ่านจนฮิจิคาตะต้องเป็นฝ่ายตัดบท

        “เอาล่ะแยกย้าย แล้วมะรืนนี้ก็อย่าลืมมารายงานด้วยล่ะ ฉันหวังว่าคงจะได้ข่าวดี”

        ยามาซากิรีบวิ่งตามมาโยรินทันทีเมื่อเขาเดินออกจากห้องไป ส่วนชิมารุก็ขอไปทำงานต่อ เหลือเพียงแต่โซโกะที่ทำใจคิดหนักเมื่อจะไปขอความช่วยเหลือจากคนไม่ชอบขี้หน้ากัน


        โซโกะถอดหน้ากากซาดาฮารุออกแล้วเปลี่ยนมาใช้ผ้าคลุมปิดปากพรางครึ่งหน้าของตนแทนเมื่อจะกลับไปบ้านในรอบหลายเดือน ชายหนุ่มแวะซื้อสาหร่ายดองและขนมมากมายตามที่ภรรยาชอบเพื่อจะเอาใจเธอเพราะรู้ว่าคางุระคงจะโมโหเขาไม่มากก็น้อยเนื่องจากเขาไม่มีเวลาให้เธอและช่วงระยะหลังมาก็ไม่ได้ติดต่อเธอโดยตรง มีแต่เพียงโทรไปถามกินโทกิที่รับฝากดูแลคางุระกับโซราคุทุกวันว่าแม่ลูกเป็นเช่นไรบ้างเท่านั้น เพราะนอกจากไม่อยากรบกวนคางุระที่คงเหนื่อยมากจากการเลี้ยงลูก โซโกะยังถืออีกว่าเป็นการดีที่จะทำให้เขามีสมาธิในการทำงานมากขึ้น

        ถึงจะรู้ว่าไม่ควรก็เถอะ

        “ฉันกลับก่อนนะคางุระ แล้วจะมาใหม่นะโซราคุ”

        กินโทกิบอกกับคางุระและเด็กน้อยเมื่อเปิดประตูออกมาจากบ้านของเธอเพื่อเตรียมกลับไปที่ร้านรับจ้างสารพัด

        “อ้าว”

        ชินปาจิเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นโซโกะกำลังเดินตรงปี่เข้ามา แม้ผมจะสั้นกว่าเดิมที่เคยเห็นกันครั้งล่าสุดก่อนเกิดเหตุการณ์ระเบิดแต่เขาก็ยังจำชายหนุ่มได้แม่นยำ

        คางุระชะเง้อมองตามเสียงของชินปาจิ จึงพบว่าสามีเธอกลับมาบ้านในวันนี้

        “ขอบคุณนะครับลูกพี่ ชินปาจิคุง”

        “เออ กลับมาก็ดีแล้ว” กินโทกิบอกกับโซโกะที่กล่าวขอบคุณพวกเขา “โซราคุมันจะได้จำได้ว่าพ่อหน้าตาเป็นแบบไหน”

        “คุณกินครับ” ชินปาจิติง “คุณโอคิตะเขาทำงานนะครับ เราก็กลับกันเถอะ”

        พูดจบหนุ่มแว่นก็ลากตัวลูกพี่ของตนกลับร้านในทันที โซโกะมองตามกินโทกิและชินปาจิไปแล้วหันกลับมาหาภรรยาที่ยังยืนมองเขาอยู่ตรงประตู

        “นี่ ยัยหมวยฉันซื้อของที่หล่อนชอบมาเยอะแยะเลยนะ”

        แม้จะพยายามเอาใจแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจากคางุระ หญิงสาวหันหลังให้สามีแล้วเดินนำเข้ายังข้างในบ้าน โซโกะจึงรีบตามไปแล้วถอดผ้าปิดปากออกเพื่อจะขออุ้มโซราคุที่บัดนี้ตัวโตกว่าเดิมมาก แต่เด็กชายตัวน้อยกลับหันหนีและไม่ยอมให้อุ้มเพราะจำพ่อตัวเองไม่ได้

        “โซคุง นี่ปาปี๊ยังไงล่ะครับ มาหาปาปี๊เร็ว”

        “ลื้ออย่าไปบังคับลูกสิน่อ” คางุระที่นิ่งอยู่นานยอมเอ่ยปากพูดด้วย “ในตอนนี้แล้วสำหรับโซราคุลื้อมันก็แค่คนแปลกหน้าอ่ะน่อ”

        คำพูดของคางุระเสียดแทงใจโซโกะเป็นอย่างมากแม้จะไม่มีคำต่อว่าใดๆแต่กลับทำให้เขารู้สึกผิดมหันต์ที่ไม่ให้ความรักความใส่ใจกับภรรยาและลูกมากพอ

        “เจี๊ยะอะไรมายังล่ะน่อ? เดี๋ยวอั๊วทำให้”

        คางุระถามสามีที่หน้าเสียด้วยความห่วงใยถึงแม้จะยังโกรธเขาอยู่บ้าง แต่นั่นก็ทำให้โซโกะใจชื้นขึ้นแล้วเดินเข้าไปกอดเธอที่ยังคงอุ้มลูกชายอยู่อย่างแนบแน่นด้วยความคิดถึง

        “ฉันนึกว่าหล่อนจะไม่สนใจฉันแล้วซะอีก”

        “อั๊วก็ตั้งใจว่าจะต่อยลื้อให้คว่ำเวลาลื้อกลับมาเหมือนกันอ่ะน่อ” คางุระบอกแล้วใช้แขนข้างที่ไม่ได้อุ้มโซราคุโอบแผ่นหลังสามี “แต่พออั๊วเห็นลื้อแล้วอั๊วก็ทำไม่ลงน่อ ลื้อผอมลงเยอะเลยนะอาตี๋ซาดิสม์ งานคงหนักมากสิน่อ”

        โซโกะพูดอะไรไม่ออกแต่ได้กอดคางุระไว้อย่างนั้นจนกระทั่งโซราคุดิ้นและร้องออกมาด้วยความอึดอัด เขาจึงปล่อยเธออย่างอ้อยอิ่งแล้วจะก้มลงจูบแต่คางุระเบือนหน้าหนี

        “โซราคุโตพอจะรู้เรื่องแล้วน่อ ลื้อไปอาบน้ำก่อนไปน้ำคงอุ่นพอดีแล้วล่ะเดี๋ยวอั๊วทำอะไรให้เจี๊ยะ”

        “โซคุงยังไม่ได้อาบสินะ มาอาบกับปาปี๊นะ” ชายหนุ่มพยายามชวนลูกชายยอมให้เขาอุ้ม “นี่ปาปี๊ไง โซคุง มาอาบน้ำกันเถอะ”

        เด็กชายตัวน้อยจ้องมองหน้าผู้เป็นพ่อสลับกับหน้าแม่ไปมา ก่อนจะยอมเอนตัวหาให้โซโกะอุ้ม ชายหนุ่มรับลูกชายมาอุ้มด้วยความดีใจแล้วหอมฟอดใหญ่ด้วยความคิดถึง ก่อนจะพาลูกรักไปอาบน้ำตามภาษาผู้ชาย โดยคางุระแยกไปทำอาหารเย็นให้

        ในคืนนั้นโซราคุกลับกลายมาติดโซโกะแจ และโซโกะเองก็ค้นพบว่าระหว่างที่เขาไม่อยู่โซราคุในวัย 6 เดือนเศษนั่งเองได้แล้ว สองพ่อลูกเล่นกันจนลูกชายผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อย ส่วนผู้เป็นพ่อจึงชวนภรรยาที่นอนตรงข้ามกันคุยเกี่ยวกับงานที่ตนเองต้องทำ

        “ไม่ต้องห่วงน่อ อาเฮียต้องช่วยลื้อแน่นอน”

        คางุระปลอบสามีที่มีทีท่ากังวลใจซึ่งนั่นเขาจะแสดงออกมาให้เธอเห็นเพียงผู้เดียวเท่านั้น ต่อให้โซโกะเจออะไรหนักหนามาเท่าใดเธอก็คือที่พักของเขา เพราะฉะนั้นคางุระหมายมั่นว่าจะไม่ให้เขาต้องลำบากใจเพิ่มขึ้นอีก แม้ว่าเธอจะเหงามากแค่ไหนก็ตาม

        “ก็หวังว่าคงเป็นเช่นนั้น” โซโกะพึมพำโดยยังมีความกังวลอยู่ “หล่อนอดทนอีกนิดนะ พอจบคดีนี้แล้วเราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น”

        “แล้วจะทันซากุระปีนี้ไหมน่อ? ปีที่แล้วอั๊วก็ออกจาก รพ.ไม่ทัน เราเลยไม่ได้ดูด้วยกันเลยจำได้ไหมน่อ?”

        “อ๋อ จำได้สิ”

        โซโกะพยักหน้าแล้วนึกถึงเมื่อปีที่แล้วตอนคางุระตั้งท้องได้เพียงไม่กี่เดือนแต่ก็โดนฤทธิ์ของยาหลงลืมจนทำให้เขากับเธอต้องแยกกันอยู่ และพักฟื้นอีกยาวเมื่อเธอจำเขาได้

        “ว่าไงน่อ? ลื้อปิดคดีทันไหม?”

        คางุระถามอีกครั้ง โซโกะไม่ตอบแต่เปลี่ยนเรื่อง

        “ทำไมหล่อนจะต้องอยากดูซากุระถึงขนาดนั้นด้วย”

        “ก็การดูซากุระน่ะมันหมายถึงการใช้เวลาร่วมกันครอบครัวที่ดีที่สุดไม่ใช่เหรอน่อ?” คางุระย้อนถาม “วันเกิดอั๊ว คริสต์มาส ปีใหม่ วาเลนไทน์ ไวท์เดย์ที่ผ่านมา ลื้อก็ปล่อยให้อั๊วอยู่กับลูกตามลำพังน่อ ถ้าเป็นไปได้อั๊วก็อยากไปดูซากุระด้วยกัน หรือปิดคดีไม่ทันน่อ?”

        หญิงสาวตั้งคำถามด้วยความผิดหวัง โซโกะเห็นสีหน้าที่เศร้าซึมของภรรยาจึงลุกขึ้นไปนอนเบียดร่างบางแล้วกอดเธอไว้ในอกอุ่น

        “ทันสิ แล้วเราสามคนไปดูซากุระกันนะ แต่ก่อนอื่น...” โซโกะพูดเว้นวรรคในขณะที่คางุระกำลังเคลิ้มเมื่อได้รับไออุ่น “มานวดให้พี่ทีนะน้องสาว ปวดตัวไปหมดเลยเนี่ย”

        แต่ดูแล้วว่าการนวดที่โซโกะหมายถึงนั้นคนละความหมายกับที่คางุระคิด เมื่อมือกว้างทั้งสองข้างซุกซนกับร่างบางอย่างถือวิสาสะ

        “ดะ เดี๋ยวก่อนน่อ” คางุระดันอกกว้างของคนที่บอกว่าปวดตัว “นี่มันคือการนวดเหรอน่อ?”

        “ก็เป็นการผ่อนคลายได้อย่างหนึ่งอยู่นะ ฉันรู้ว่าหล่อนก็อยากผ่อนคลายบ้างใช่ไหม?”

        ใบหน้าหวานของชายหนุ่มใกล้ชิดและประทับริมฝีปากภรรยาอย่างอ่อนโยนแล้วค่อยๆทวีความโหยหา แต่ทว่ากลับโดนคางุระพลักกลิ้งไปจนติดประตู

        “ลื้อต้องทำตามสัญญาที่จะดูซากุระกับอั๊วก่อนน่อ แล้วอั๊วถึงจะยอม”

        “อะไรกันยัยหมวยบ้า นี่ฉันอุตส่าห์กลับมาทั้งทีแทนที่จะเอาใจกลับพลักกันดื้อๆแบบนี้เลยเรอะ”

        โซโกะลุกขึ้นโวยพลางลูบจมูกที่บัดนี้มีเลือดไหลย้อยออกมาเพราะกระแทกไปโดนขอบประตูพอดี

        “ไม่รู้ล่ะน่อ แล้วก็อย่าเสียงดังด้วยเดี๋ยวลูกตื่น”

        คางุระตัดบทแล้วหันหลังให้คนอารมณ์ค้าง โซโกะจึงจำต้องกลับมานอนข้างลูกชายแล้วมองตัวแสบที่นอนหลับตาพริ้มอย่างคาดโทษ ไม่กล้าเซ้าซี้เพราะกลัวโดนถีบทะลุประตูห้องนอน

        ถ้าได้ดูซากุระสมใจแล้วล่ะก็.....ฉันก็จะกอดจนหนำใจเหมือนกัน

        คดีเอ๋ย....จงสำเร็จอย่างเร็วไวทีเถอะ

       


ปล.พิมพ์ผิดตกหล่นตรงไหนขออภัยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #36 pkckwn (@pkckwn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 01:36
    เพิ่งมาอ่านค่ะ สนุกมากกกก เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ อยากอ่านตอนพิเศษเรื่อยๆเลยค่ะ
    #36
    0