[SADIST SET] BECAUSE OF LOVE รักเป็นอนันต์ [YAOI]

ตอนที่ 5 : #รักเป็นอนันต์ #นายอนัน EP. 04 [ 120% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 329 ครั้ง
    27 ต.ค. 60


#นายอนัน

EP. 04
ฟังเพลงประกอบด้วยนะคะ จะได้อินมากกกกก
-อ้อนวอน-


ปัจจุบัน

อนัน...อนันเสียงเรียกของพี่หมอเอิร์ทเรียกสติผมกลับคืนมาหลังจากที่ผมเล่าให้เขาฟังเสร็จแล้ว น้ำตาของผมมันไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มือของผมมันชา...ใจของผมก็ชา ผมไม่รู้หรอกว่าต่อจากนี้หลังจากที่มีคนรู้เรื่องนี้แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ...ผมรู้แค่ว่าผมรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นที่ได้เล่าให้ใครสักคนได้ฟังสักที ความอัดอั้นได้ปลดปล่อยออกมาแล้ว อนันรู้ใช่ไหมว่าเรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับสภาพจิตใจของอนันอย่างเดียว

ผมเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย พี่หมอเอิร์ทระบายยิ้มบางๆ ออกมาก่อนจะเอื้อมมือมาเกลี่ยที่แก้มของผมเพื่อเช็ดน้ำตาให้ เขาเงียบไปชั่วอึดใจ แล้วก็พูดออกมา

เรื่องนี้มันเกี่ยวกับตัวนายด้วย อาจจะต้องบอกเนคหรือไม่ก็พี่นิก พี่พอจะเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างแล้ว เรื่องสภาพจิตใจของอนันพี่จะช่วยดูแล แล้วมันจะดีขึ้นนะครับ

ผมจะไม่ทรมานแล้วใช่ไหม

มันจะดีขึ้นนะ...

พี่เชื่อผมใช่ไหม

เชื่อสิครับ แต่พี่ต้องคุยกับเนคเพื่อจัดการเรื่องนี้นะ อนันโอเคไหม?

...คุยกับเฮียเหรอ

...

พี่จัดการเถอะครับ ผมเหนื่อย อยากพัก

ใช่...ผมเหนื่อย เหนื่อยมาก ไม่รู้ว่าตอนเล่าผมเสียน้ำตาไปเท่าไหร่ มันปวดตา ปวดหัว อยากนอนมาก

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ว่ากันว่าคนเราเวลามีเรื่องราวที่ค้างในใจ เก็บกดเอาไว้มันจะทำให้เราเหมือนเป็นบ้า ผมเก็บเรื่องพวกนั้นกับตัวเองแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนมาระเบิดเมื่อเร็วๆ นี้จนถูกส่งมารักษาตัว แต่แล้วพอผมได้เล่าให้พี่หมอเอิร์ทฟัง เขาเชื่อ และปลอบผม มันทำให้ใจที่หนักอึ้งของผมเบาลงอย่างไม่น่าเชื่อ ก็มีหลอนๆ นึกถึงหมอนายบ้าง แต่น้อยลงไปมาก เพราะในระหว่างอาทิตย์นี้พี่หมอเอิร์ทคอยดูผมตลอด ...เรียกว่ารักษาแล้วกัน นั่นแหละ ส่วนหมอนาย เขาหายไปเลย

อนันครับขณะที่ผมกำลังจะสวมเสื้อกันหนาวออกไปข้างนอกพี่หมอเอิร์ทที่ยังไม่ออกไปทำงานเรียกผมเอาไว้ก่อน จากนั้นเจ้าตัวก็เดินมาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้กับผม เนคโทรมาครับ เห็นว่าโทรไปเครื่องอนันไม่ติด

อ๋อ เฮีย...

ผมรับโทรศัพท์จากพี่หมอเอิร์ทแล้วคุยกับเฮีย

ว่าไงเฮีย

(มึงโบกแท็กซี่มาที่ตึกY ถนนH14)

ไปทำไมวะ

(เออ รีบมา)

เออๆ

เฮียแม่งบินมาแน่นอน แต่ไม่บอกไม่กล่าวห่าไรเลยเหรอ บ้าบอฉิบหาย แต่ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้เจอหน้าเฮียมาสักพักใหญ่ละ คิดถึง

 

Y Tower

ผมปิดประตูแท็กซี่แล้วเดินเข้าไปในตึกที่ท่าทางคล้ายๆ กับตึกร้าง แถวนี้มันเป็นแหล่ง มั่วสุมในระดับหนึ่งอะ ผมสอดมือเข้ากระเป๋าเสื้อกันหนาวแล้วเดินเข้าไปในตัวตึก ได้ยินเสียงเอะอะภาษาไทยเลยคิดว่าไม่ผิดแน่ เดินตามเสียงมาจนถึงชั้นสอง มันเป็นลานกว้างๆ ที่มีรอยฉีดพ้นสเปรย์เป็นตัวอักษรต่างๆ แต่สิ่งที่ทำให้ผมช็อคหนักก็คือ...

พี่...นาย...

มาช้าฉิบหาย เมื่อทำห่าไรอยู่

เฮีย...ผมมองหน้าเฮียนิกกับเฮียเนคที่อยู่ๆ ก็มาโผล่ที่อเมริกา

ที่ทำให้ผมตกใจ ไม่ใช่อะไร แต่เพราะหมอนายที่นอนทรุดกับพื้น ใบหน้าเขามีรอยช้ำและเลือดไหลออกมาจากจมูกกับมุมปาก ตามตัวมีรอยเท้าเปื้อนอยู่เต็มไปหมด ท่าทางหมอนายดูเหมือนคนหมดเรี่ยวหมดแรงมาก...

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรที่ต้องห้ามไม่ให้ตัวเองพุ่งเข้าไปหาเขา พยายามจิกมือตัวเองเอาไว้เพื่อเรียกสติ

มึงเห็นน้องกูไหมนายเฮียเนคถามเพื่อนเสียงเย็นและยอบกายลงไปในระดับเดียวกับหมอนาย ก่อนจะเอื้อมมือกระชากเส้นผมของอีกคนแรงๆ ให้เงยหน้าขึ้นมา มึงทำอะไรกับน้องกูบ้าง

...อึก

ตอบ!!!”

กู...อึก...รัก...

พลัก!!! เฮียนิกเป็นคนที่เตะกระแทกใบหน้าอีกคนอย่างแรง

จังหวะนั้นหัวใจผมหล่นวูบ ผมไม่อยากยอมรับเลย แต่ผมห่วงเขา

แม่งเอ้ย ทั้งที่ไม่ควรรู้สึกแบบนี้แท้ๆ

รักเหรอ น้องกูสิบห้า!!! เหี้ยเหอะ กูไม่ฆ่ามึงตอนนี้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว

ผมมองไปที่หมอนาย เราประสานสายตากัน แววตาหมอนายอาลัยอาวรณ์ผมมาก มันทำให้ผมเจ็บกับสายตาหมอนายแบบนั้น ผมรีบเบือนหน้าหนีก่อนที่ตัวเองจะเดินเข้าไปห้ามเฮีย รู้ว่าถ้าห้าม ไฟยิ่งรุกลามหนักไปกว่าเดิมแน่ๆ ที่ผมไม่วิ่งเข้าไปช่วยเขา นั่นแหละคือการช่วยเขาแล้ว

มึงทำลงได้ไงวะ ไม่ใช่ครั้งเดียว ใจมึงทำด้วยเหี้ยอะไร!”

พลัก!

มึงคิดว่ามึงใหญ่ บ้านมึงมีอำนาจเหรอถึงทำแบบนี้กับน้องกูได้ ...จะบอกอะไรให้นะไอ้นาย บ้านกูก็มี กูก็มีไอ้อำนาจเหี้ยๆ แบบนั้นอะ ...จะงัดก็เอาเฮียเนคพึมพำเสียงเย็นขณะที่สะบัดมือจากเส้นผมหมอนายจนหน้าเขากระแทกกับพื้นอย่างแรง

 


40%

ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ไม่กล้าก้าวเข้าไปใกล้ๆ เลย

กราบตีนน้องกู...ขอโทษเฮียนิกบอก แต่ดูท่าหมอนายไม่แม้ที่จะมีแรงขยับตัวแล้ว เขาพ้นลมหายใจออกมาหนักๆ และโน้มลงไปกระชากเสื้ออีกคนกระชากร่างผมนายเข้ามาใกล้ๆ กันกับผม ผมเกือบจะก้าวถอยหลังไปแล้ว และเมื่อได้เห็นสภาพหมอนายใกล้ๆ มันทำให้หัวใจของผมเหมือนถูกบีบรัดจนแน่น... หายใจไม่ออก ผมยกมือขึ้นมากดลงที่หน้าอกตัวเองแรงๆ ขณะที่น้ำตามันไหลออกมาไม่ยอมหยุด

กราบสิวะ!”

ตอนมึงทำกับ...อึก คณิต...

นั่นไม่ใช่เรื่องของมึง กูไม่ใช่คนดีที่จะมามีความยุติธรรม กูไม่ใช่คนดีแบบนั้นมึงก็รู้ หึ กูเอาแค่ที่กูพอใจ

...

หมอนายไอโขลก เขาหอบหายใจออกนาน ก่อนจะเอื้อมมือพยายามเอื้อมมาหาผมที่ยืนนิ่งอยู่ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นมือของเขาจะสัมผัสกับขาของผมได้แล้ว แต่...

พลัก!!

อ๊ากก

คิดจะแตะน้องกูอีกเหรอเฮียเนคถามหลังจากที่ใช้เท้าเหยียบลงบนแขนหมอนายอย่างแรง และขยี้มันจนอีกคนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด กูไม่ให้มึงแตะน้องกูหรอก จำใส่กะโหลกมึงไว้

อึก...อนัน...อนัน...

ฮึก...เขาเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวและอ่อนลงเรื่อยๆ

เห็นแบบนี้ผมก็ยิ่งปวดหัวใจ

โอ้ยยยเฮียเนคขยี้เท้าแรงๆ อีกครั้งบนมืออีกคน

ฮะ...เฮีย พอ...พอเถอะ

...

ผมไม่อยากเห็นเขาอีกแล้ว

...

เรากลับกันเถอะ

เฮียก้มลงมองหมอนายที่หมดสภาพไปแล้ว แต่ก่อนไปผมอยากคุยอะไรกับหมอนายครั้งสุดท้าย เฮียลงไปก่อน ผมอยากคุยกับเขา

มึงจะคุยเหี้ยไรอีก

เขาทำอะไรผมไม่ได้แล้วน่า

เออ เร็วๆ แล้วกัน ไอ้นาย ถ้ามึงแตะน้องกูสักนิดนะ...เฮียนิกชี้หน้าหมอนายอย่างคาดโทษ พวกเขายืนอยู่สักพักก่อนจะยอมเดินออกไปในที่สุด บริเวณนี้เลยเหลือแค่ผมกับหมอนาย ผมช่วยเขาให้ลุกขึ้นนั่ง พยุงไปนั่งพิงกับกำแพง จากนั้นผมก็มองหน้าอีกคน ไม่รู้ว่าตัวเองใจอ่อนเกินไปไหม แต่ผม...ก็เจ็บ

อนัน...

มันจบแล้วพี่

พี่...รัก...

ผมไม่เคยรักพี่

 

นาย Part

ผมไม่เคยรักพี่ น้ำเสียงสั่นไหวของอีกคนกระซิบบอกออกมา ผมพยายามมองหน้าอนันผ่านม่านน้ำตาตัวเอง มอง...ว่าน้องโกหกผมหรือเปล่า แต่ไม่เลย สายตาว่างเปล่านั่น ถึงเขาจะร้องไห้อยู่ก็ตาม ผมอยากเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้อนัน แต่มือของผมมันสกปรกเกินกว่าจะสัมผัสหน้าคนที่ผมรักที่สุด พี่ออกไปจากชีวิตผมได้ไหม ให้ผมกราบพี่ก็ได้ ผมยอมพี่แล้ว ยอมแล้วจริงๆ

น้องอ้อนวอนผมขนาดนี้ อ้อนวอนทั้งน้ำตา เหมือนอยากให้ผมออกไปจากชีวิตของเขาจริงๆ 

...ผมเห็นแก่ตัว ผมรู้ตัวเองมาตลอดว่าเป็นคนแบบนั้น ผมผิด...รู้ว่าผิดแต่ก็ยังทำ นี่คงเป็นผมของการกระทำของผมสินะ

...

พี่ทำให้ผมกลายเป็นแบบนี้ ผมเหมือนคนบ้า นอนก็ฝันร้าย ไปไหนก็เหมือนมีพี่ตามไป เสียงของพี่...สัมผัสของพี่มันตามหลอกหลอนผมเหมือนตายทั้งเป็น

สำหรับอนันแล้ว ผมคงน่ารังเกียจมาก คงไม่ต่างอะไรจากขยะที่เขาไม่ต้องการมาตลอด ผมก็แค่ดันทุรังเข้าใกล้อนัน เพราะความชั่วของตัวเอง เพราะความต้องการบัดซบของตัวเองล้อนๆ

เข้าใจแล้ว ที่ผ่านมา ผมก็แค่พยายามเมินมันไป พยายามไม่สนใจ จนเห็นแก่ตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

มาถึงตอนนี้ผมต้องหยุดความเห็นแก่ตัว ความไม่มีการยับยั้งชั่งใจแล้ว

มันจบแล้วอย่างที่น้องว่าจริงๆ ผมคงต้องพอ

รู้ไหม...

ฮึก

แค่อนันบอกว่ารักหรือรู้สึกกับพี่มาสักคำพี่พร้อมทำทุกอย่าง...ตายก็ยอม ให้เนคมันฆ่าก็ได้ แต่...อะ...อนันพูดแบบนี้แล้ว...ได้ครับ พี่จะหายไปจากอนันแต่ละคำพูดที่ออกมากจากปากของผมนั้นมันบีบคั้นหัวใจผมรุนแรง ผมที่แทบไม่เคยร้องไห้กำลังเสียน้ำตาให้คนตรงหน้า

ผมมองหน้าอนัน มองเพื่อจดจำว่าคนที่ผมรักเป็นยังไง เพราะต่อไปมันคงจบแล้ว

แต่ผม...ไม่ได้รัก

พี่เข้า...อึก เข้าใจแล้ว

พี่จะไปจากชีวิตผมใช่ไหม พี่จะปล่อยผมไปแล้วใช่ไหม

ครับผมพยักหน้าเบาๆ และขยับริมฝีปากยิ้ม พี่จะเลิกรักอนัน

...

จะพยายามเลิกรักอนัน เจอกัน...อึก ก็จะไม่รู้จักกัน จะ...เป็นแค่คนแปลกหน้า

ฮึก...

พี่จะไม่รักอนัน...มากไปกว่านี้

ขอบคุณ...

ผมหัวเราะออกมาเบาๆ กับความน่าสมเพชของตัวเองตอนนี้ ผมอยากสัมผัสน้องอีกครั้ง แต่คงไม่ได้แล้ว ช่างมันเถอะ ได้คุยกันครั้งสุดท้ายก็ดีเท่าไหร่แล้ว ผมยันมือลงพื้นพยายามตั้งท่าเพื่อลุกขึ้น แต่แขนที่ถูกเนคมันเหยียบแผลงฤทธิ์ความเจ็บจนผมทรุดลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ทว่าถึงจะเป็นแบบนั้น ก็พยายามที่จะลุกขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะเจ็บแค่ไหน ผมก็จะทน จนในที่สุดผมก็สามารถยันร่างกายให้ลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซออกมาจากบริเวณนั้นได้

เดินออกมาจากชีวิตอนันเพื่อให้อนันมีความสุข

นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำให้คนที่ผมรักได้ ...ทำให้ได้แค่นี้ ที่ผ่านมาผิดแค่ไหน ผมก็ทำให้น้องได้แค่นี้

80% 

อนัน Part

ผมนั่งอยู่นานหลังจากที่หมอนายเดินออกจากตึก พยายามควบคุมสติอารมณ์ตัวเองที่มันกระเจิดกระเจิงไปแล้ว น้ำตายังไม่ยอมหยุดไหล แต่ผมก็ต้องลงไปหาเฮีย พอลงมาผมก็เห็นเฮียๆ นั่งรอกันในรถ ผมเดินไปเปิดประตูก่อนจะเข้าไปนั่ง เราสามคนนั่งเบาะหลัง เพราะเบาะหน้ามีคนขับรถให้อยู่แล้วเข้ามา...เห็นหน้าเฮียๆ มันทำให้น้ำตาผมแตกอีกรอบ

ฮึก...

มึงเลิกร้องไห้ได้แล้วเฮีนเนค

ร้องเป็นตุ๊ดเลยสัดเฮียนิก

แต่ถึงพวกเขาจะว่าผมแบบนั้น ฝ่ามือหนาๆ ของพี่ชายผมเอื้อมมือลูบหัวผมเบาๆ

ทำไมมึงไม่บอกพวกกูวะ ปล่อยให้มันทำแบบนั้นกับมึงมาตั้งนานได้ยังไงเฮียเนคถาม ผมไม่รู้ว่าเขากำลังรู้สึกแบบไหน แต่น้ำเสียงที่ดูสั่นไหวของเฮียมันทำให้ผมรู้ว่าเฮียคงจะ...รู้สึกผิดที่ปล่อยให้ผมต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวบัดซบแบบนั้นมาตลอด แถมในหลายๆ ครั้งเขาก็ยังผลักไสผมให้กับหมอนายอีก แม่งเอ้ย กูอยากฆ่ามันฉิบหาย กูอยากจะแล่เนื้อมันกับมือกูเลย

พอเถอะ อึก...เฮียยิ่งเขาพูด มันก็ยิ่งทำร้ายผมว่ะ

ทำไมมึงถึงร้องไห้หนักขนาดนี้วะ ปกติมึงไม่ใช่คนที่ร้องไห้ง่ายๆ นะไอ้อนันเฮียนิกถามและจับหน้าผมให้เงยขึ้นสบตากับเขา เฮียบีบแก้มผมแรงมากจนผมต้องผละหน้าหนี

เจ็บนะเฮีย

อนัน

อะ...อะไร

มึง...รู้สึกอะไรกับมันใช่ไหมวะ

...

ไม่งั้นมึงไม่ร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้หรอก ท่าทางมึงเมื่อกี้...แม่ง...

ผม...ทั้งเฮียเนคแล้วก็เฮียนิกมองหน้าผมด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม แต่สิ่งที่ผมตอบกลับไปได้มีเพียงสิ่งเดียวคือ ...ไม่รู้

 

สองเดือนผ่านไป

ผมยังคงอยู่ที่นี่เหมือนเดิม แต่ละวันผ่านไปอย่างน่าเบื่อ... บางทีผมก็ไปเดินเล่นบ้าง เพราะที่นี่มันติดกับทะเล บ้านเมืองสวยน่าเดินเล่นดี มีความเจริญ มีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจเยอะแยะไปหมด ตึกราบ้านช่องสวยงาม ผมชอบที่นี่นะเอาจริงๆ เพราะถนนหนทางก็โอเค ตึกถูกแบ่งเป็นบล็อคๆ ตามผังเมืองดูเรียบร้อย แต่ที่ผมไม่ชอบใจเลยคือเหมือนบางอย่างในใจผมขาดหายไป

สิ่งนั้นแม้ผมไม่อยากจะยอมรับเท่าไหร่...แต่สิ่งที่หายไปคือหมอนาย

ตอนนี้เฮียๆ กลับไทยกันไปหมดแล้ว แต่ผมไม่รู้ว่าหมอนายกลับไปหรือยัง ทั้งๆ ที่ผมพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรไปนึกถึงเขา แต่มันก็ห้ามใจตัวเองไม่เคยได้เลย ยิ่งห้ามก็ยิ่งคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากเจอ ...ผมดูเหมือนเป็นพวกย้อนแย้งใช่ไหม ทั้งๆ ที่ไล่เขาไปแล้วแท้ ตอนนี้กลับอยากเจอ อยากตัด แต่แม่งก็ตัดไม่ขาด

ส่วนเรื่องรักษา พี่หมอเอิร์ทยังคงทำในทุกๆ วัน เพียงแค่ไม่ได้ใช้ยาเท่านั้นเอง ช่วงนี้ผมโอเคขึ้น ไม่ค่อยฝันร้าย ไม่ค่อยหลอนเท่าไหร่แล้ว พี่หมอเอิร์ทตามอาการตลอดก็บอกว่ามันจะค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ ทุกโรคนั่นแหละ จะให้รักษาปุ๊บแล้วหายปั๊บมันเป็นไปไม่ได้

การรักษาแขนงไหนก็ต้องใช้ระยะเวลามาเป็นตัวช่วยทั้งนั้น

...แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมยิ่งคิดถึงคนคนนั้นมากขึ้นเท่านั้น จากฝันร้ายกลายมาเป็นนอนร้องไห้ไม่รู้ตัวเลย มันทรมาน ทรมานยิ่งกว่าตอนเขาอยู่อีก ผมไม่รู้หมอนายมาทำอะไรกับหัวใจของผม แต่ผม...โคตรทรมาน

 

To you Coffee

กริ๊ง...

ผมเดินผ่านร้านกาแฟร้านหนึ่งเห็นว่ามันน่านั่งดี ก็เลยแวะเข้าไป ทว่าในตอนที่ผมกำลังจะสั่งกาแฟที่เคาน์เตอร์สายตาผมเหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ ใบหน้าที่ผมคุ้นเคย...แต่ดูโทรมลงไปนิดหน่อย ถึงแม้จะโทรมลงไปแต่ก็ไม่ได้ทำให้ใบหน้าคมคายของเขาดูดีน้อยลงไปเลย และในตอนนั้นเองหมอนายก็หันมาทางผม สายตาเราสบประสานกันชั่วครู่

ร่างกายของผมรู้สึกเหมือนถูกช็อตเลย หัวใจมันเต้นแรงรัวขึ้น เหมือนจะพองโต...

“Can I help you, sir?”

...

“Hi”

อะ...ผมละสายตาจากหมอนายแล้วหันมาสั่งกาแฟกับพนักงาน มือเย็นเฉียบไปหมดเลย และเมื่อหันมาอีกทีก็พบว่าเขากำลังพับหนังสือ เอาแก้วพลาสติกที่เพิ่งดื่มไปได้แค่ครึ่งแก้วโยนทิ้งลงถังขยะ จากนั้นร่างสูงโปร่งเดินสวนออกไป ทิ้งให้ผมมองตามแผ่นหลังกว้างๆ นั่นด้วยหัวใจที่แฟบลง 

...เหมือนผมไม่มีตัวตนในสายตาเขาอีกต่อไปแล้ว

ไม่มี...ตัวตน

น้ำตาผมไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นมองตามหมอนายจนอีกคนเดินหายไป

...ทำไมเขาทำมันได้ง่ายดาย ขณะที่ผมเจ็บเจียนตายแบบนี้

แต่พอมาคิดดีๆ วันนั้นผมเป็นคนไล่เขาไปเองนี่นะ ผมไม่ควรมาเสียใจเลยกับสิ่งที่ตัวเองเคยอ้อนวอนให้เขาออกไปจากชีวิตของผม 

 

120%






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 329 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,385 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #7368 nannapas331 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 13:21
    ฮื่อ...หน่วงมากสงสารทั้งงคู่เลยคะ
    #7,368
    0
  2. #7344 Piszerel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:31
    ฮือ...
    #7,344
    0
  3. #7314 minminhyun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 21:58
    หน่วงมากฮือออ
    #7,314
    0
  4. #7304 palllll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 18:16
    คุณพี่เถื่อนมาก
    #7,304
    0
  5. #7276 Shipnielong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:37
    มันกำลังจะเป็นเรื่องSMแล้วใช่มั้ย(บางทีเราก็เป็นคนที่คิดมากนะ)
    #7,276
    0
  6. #7257 MPWh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 22:18
    สงสารอ่ะ น้ำตาแตกเลยโอ้ยย ชอบในความรักของพี่ๆว่ะ ในขณะที่เราก็มีพี่ แต่เอามาเปรียบกับในเรื่อง แม่งโคตรต่าง รุ้สึกโคตรสงสารหมอนาย แต่ก็เห็นใจอนัน โคตรซึ้งเลย ฮือออออออออ
    #7,257
    0
  7. #7169 NIKE-2016 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 19:11
    หือออสงสารทั้งคู่
    #7,169
    0
  8. #7064 SiripornRamasak (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 22:06
    สงสารอะ
    #7,064
    0
  9. #6993 โอวัลตินหวานน้อย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 16:42
    ร้องห้ายยยย
    #6,993
    0
  10. #6416 MønZ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 20:08
    นี้อยากมีพี่ชายจริงๆอ่ะ โอ้ยทำไมละมุน
    #6,416
    0
  11. #6232 fairy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 21:53
    T0Tเธอทำให้ฉันร้องไห้~
    #6,232
    0
  12. #6189 ปลายหลังคา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 23:34
    หลายปีที่ผ่านมาก็กัดเซาะหัวใจอนันmeร้องไห้
    #6,189
    0
  13. #5845 satang_bunny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 22:45
    รักเค้าแล้วสินะอนัน
    #5,845
    0
  14. #5091 Bibblegum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 08:22
    ปวดร้าวอะไรขนาดนี้
    #5,091
    0
  15. #4947 kantimak171 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 23:34
    โอ้ยยยยยยยว่าจะอ่านอย่างเดียวแล้วเชียวอดเม้นไม่ได้เราร้องไห้จนเหนื่อยหายใจไม่ออกสงสารทั้งสองคนเลยมันเจ็บหน่วงๆมากยิ่งฟังเพลงไปด้วยร้องไห้เหมือนจะตายเลยตอนนี้//ไรท์ทำร้ายเราหนักมากตอนนี้
    #4,947
    0
  16. #4796 Noona97 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:43
    น้ำตาไหลเลยอ่ะ นี่อินเกินไปใช่มั้ย หรืออะไร555
    #4,796
    0
  17. #4524 Candy-Floss030.bl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:09
    โถถถ~TOTอยากจะร้องไห้หหห
    #4,524
    0
  18. #4169 waem93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 14:49
    ตอนนี้บีบหัวใจมากๆฮื่อออ /ร้องไห้
    #4,169
    0
  19. #4157 KangFRung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 11:19
    มันเป็นเพราะการได้มาอย่างไม่ถูกวิธีค่ะ ผลก็สมควรเป็นแบบนี้ แต่สองคนจะมาบรรจบกันเมื่อไหร่ต้องรอดู นี่คิดว่าหมอเอิร์ทน่าจะมีบทบาทอีกนานน
    #4,157
    0
  20. #4156 KangFRung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 11:18
    มันเป็นเพราะการได้มาอย่างไม่ถูกวิธีค่ะ ผลก็สมควรเป็นแบบนี้ แต่สองคนจะมาบรรจบกันเมื่อไหร่ต้องรอดู นี่คิดว่าหมอเอิร์ทน่าจะมีบทบาทอีกนานน
    #4,156
    0
  21. #4152 famiri*-*19 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 08:58
    ปาดน้ามตาาา. ฮืออ สงสาร
    #4,152
    0
  22. #4133 malee2539 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 21:03
    งื้อ...น้ำตาแตกเลยอ่ะ สงสารทั้งหมอนายทั้งอนันต์ ????????
    #4,133
    0
  23. #4104 OMNISNicler (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:24
    ลองไห้ย์ แต่ชอบอ่ะ แงงงง
    #4,104
    0
  24. #4004 thifu:') (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 16:07
    มันจะดราม่าเพราะคนน้องนี่แหละ อนันนนนนนนนนน โถ่ว อิพี่มันต้องร้ายขึ้นกว่าเดิมแน่ๆ จั่วหัวอย่างนี้แล้ว
    #4,004
    0
  25. #3891 ilove_________ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 21:09
    สงสารพี่นาย แล้วก็สงสารอนันด้วย
    (ร้องไห้ตามเลยอะ)
    #3,891
    0