[SADIST SET] BECAUSE OF LOVE รักเป็นอนันต์ [YAOI]

ตอนที่ 4 : #รักเป็นอนันต์ #นายอนัน EP. 03 [ 210% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 291 ครั้ง
    27 ต.ค. 60



#นายอนัน


EP. 03
คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน มีฉากที่เรทและอาจจะรุนแรงต่อความรู้สึก หากไม่ใช่แนวที่รับไหว หรือชอบอ่าน สามารถกดออกได้ค่ะ
-เล่า...ให้ใครบางคนได้ฟัง-


ทันทีที่หมอนายปล่อยผมออกมา ผมรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน โยนของลงบนเตียง ไม่สนว่ามันจะเป็นผลไม้หรืออะไรหรอก แต่ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเอาน้ำล้างปากตัวเอง ใช้หลังมือถูมันอย่างแรงจนปากช้ำ ถึงแบบนั้นผมก็ยังล้างมันไม่หยุด ก่อนจะทรุดลงไปกองกับพื้น ชันเข่าขึ้นมากอดมันเอาไว้ น้ำตาที่เพิ่งจะหยุดไหลไป มันไหลลงมาอีกครั้ง

...ผมเจ็บปวด อยากหยุดความเจ็บปวดพวกนี้ไปสักที

ถ้าผมรักษา ผมก็จะหายใช่ไหม เพราะอย่างนั้นผมควรเล่าเรื่องนี้ให้พี่หมอเอิร์ทฟัง

...ใช่ ควรเล่าให้เขาฟังให้หมด

 

ผมขังตัวเองในห้องน้ำอยู่นาน เอามือมาจับริมฝีปากตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า... จนได้ยินเสียงรถยนต์ ผมเลยรีบวิ่งออกไป เจอกับพี่หมอเอิร์ทซึ่งถอดเสื้อสูทออก แล้วมองมาที่ผม จากนั้นรอยยิ้มใจดีก็ปรากฏขึ้นเหมือนเคย

พี่เอิร์ท

เป็นอะไร วิ่งหน้าตื่นมาเลยครับเนี่ย

ผมจะ...ผมจะเล่าให้พี่ฟะ...


อากาศหนาวขึ้นเยอะเลยเนอะยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ เสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่เจ้าของเสียงขะเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มเช่นกัน ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นหน้าหมอนาย... อ้าว ...อนัน

ทะ...ทำไม...

เอ่อ...พอดีนายบอกว่ามาอเมริกา พี่เลยนัดมาทานข้าวเย็นด้วยกันครับ อนันไม่ติดอะไรใช่ไหม

แม่งเอ้ย!

แต่เห็นอนันจะเล่าอะไรให้เอิร์ทฟังไม่ใช่เหรอ เรากลับก่อนก็ได้ อยู่อีกตั้งนาน ค่อยเจอกันใหม่แล้วกันหมอนายบอก เขาทำเหมือนไม่เคยคุยอะไรกับผมมาก่อน หัวใจผมมันเต้นแรงมาก เหมือนผมกำลังกลัว ราวกับการขู่กรายๆ เลยไอ้สายตาแบบนั้นน่ะ หมอนายจ้องหน้าผม จ้องอยู่ชั่วครู่ก่อนจะละสายตาออกไปในที่สุดเมื่อพี่หมอเอิร์ทพูดขึ้นมา

อ้าว งั้นวันหลังก็ได้

"อืม วันหลัง"

...

ไว้เจอกัน พี่ไปก่อนนะครับอนัน

เขาออกไปแล้ว

...เหลือแค่ผมที่ยืนประจันหน้าอยู่กับพี่หมอเอิร์ท เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม รอยยิ้มหวานละมุนนั่นไม่เคยจางไปจากใบหน้าของพี่หมอเอิร์ท มันดูจริง ต่างจากรอยยิ้มหมอนายที่ถ้าผมไม่เคยโดนเขาทำเรื่องเหี้ยๆ ใส่ ผมก็คงคิดว่ามันเป็นอะไรที่ไม่มีพิษ ไม่มีภัย ทว่าความจริงแล้ว แม่งแรงกว่าพิษงูอีก ตอแหลเป็นเลิศ

ไหน อนันจะเล่าอะไรให้พี่ฟัง ไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นกันไหมครับ

...

วันนี้อนันอยากทานอะไรไหม พี่กลับมาไว หรืออยากทายอาหารไทย

พี่เอิร์ทผมแทบไม่ได้ฟังที่เขาถามมาเลย แต่เงยหน้ามองอีกคนแทน ผมกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง... ถ้าผมเล่าให้พี่ฟัง พี่จะไม่บอกใครใช่ไหม

มันเป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้วครับที่จะต้องเก็บความลับของอนันเอาไว้

...

ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น

เอาไงดี... ผมไม่อยากให้ตัวเองต้องมารู้สึกแบบนี้อีกแล้ว ผมไม่รู้หรอกว่าพี่หมอเอิร์ทจะรักษาผมยังไง เพราะผมไม่ได้เรียนหมอ ไม่รู้วิธีรักษา

อนัน

หืม

บางครั้งอะไรที่อนันเก็บเอาไว้ มันอาจจะทำให้อนันทุกข์...แต่ถ้าอนันลองระบายให้ใครบางคนฟัง มันก็สามารถช่วยให้เราผ่อนคลายได้นะ

จริงเหรอ

จริงสิครับ

ผมอยากหายจากอาการบ้าๆ นี่สักที ผมนอนไม่เต็มตา เอาแต่ฝันร้าย ผมหลอนเหมือนคนบ้าเพราะได้ยินเสียงคนเรียก ผมกลัว...ทุกครั้งที่เข้าใกล้กับเขา

เขา?

...

หัวใจผมเต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อต้องเอ่ยถึงชื่อของใครบางคน

พี่เอิร์ทจะเชื่อผมใช่ไหม

แน่นอนสิครับ

พี่นาย

...

เป็นคนที่ทำให้ผมเป็นบ้าแบบนี้

 

40%

พี่หมอเอิร์ทมองหน้าผมอยู่นาน แววตาไม่แสดงออกมาว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่เขาเอื้อมมือมาจับแขนของผมเอาไว้เบาๆ ก่อนจะบีบมันเบาๆ เราไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่นนะครับ

...พี่จะเชื่อผมไหม

พี่เชื่ออนันนะ ตอนนี้ไปนั่งคุยกันดีๆ ดีไหมครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะอนัน พี่อยู่ฟังอนันตรงนี้ครับพี่หมอเอิร์ทดึงแขนผมเบาๆ ให้เดินไปนั่งกันที่โซฟา ผมกลืนน้ำลายลงลำคอด้วยความยากลำบาก เพราะเรื่องที่จะเล่า มันสะเทือนใจตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง ผมมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าเราอยู่กันสองคนจริงๆ แต่เท่าที่เห็นจากหน้าต่าง รถของหมอนายขับออกไปแล้ว ถ้าเข้ามาอีกรอบพี่หมอเอิร์ทต้องเปิด เพราะมันเป็นระบบล็อคอัตโนมัติหลังปิด

หลังจากที่ผมพยายามทำใจสักพัก ...ผมก็เริ่มเล่าให้เขาฟัง

ทุกๆ สิ่ง...ทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้น

 

 

 

5 ปีที่แล้ว

พี่นาย

ว่าๆ

คืนนี้ขอนอนคอนโดฯพี่ดิ

ทำไมล่ะพี่หมอนายที่เพิ่งลุกมาเปิดประตูให้ผม ก่อนจะกลับไปนั่งอ่านหนังสืออยู่เงยหน้าถาม ความจริงเขายังไม่ได้เป็นหมอหรอก เป็นนิสิตแพทย์เนี่ยแหละ ที่เรียกแบบนี้เพราะอนาคตเป็นหมอแน่ๆ จะได้ชินปาก เขาเป็นเพื่อนเฮียเนค พี่ชายผมคนโตเรียนจบไปแล้ว เฮียเนคยังเรียนอยู่ปีสอง...งั้นพี่หมอนายก็น่าจะปีเดียวกัน แต่ช่างเรื่องปีก่อน ตอนนี้ผมต้องหนีร้อนมาพึ่งเย็น ที่บ้านแม่งน่าเบื่อมาก แม่เลี้ยงคือตามจับผิดทุกฝีก้าว นี่ผมเพิ่งอายุสิบห้าเองนะ จะไปทำเรื่องเชี่ยๆ อะไรได้ไง ชอบเอาไปฟ้องพ่อ ใส่ร้ายไปเรื่อย น่ารำคาญมาก

เบื่อแม่เลี้ยงอะ

มางี้เขาไม่ว่าเหรอ บอกไอ้เนคยัง

ปกติไปไหนมาไหนผมบอกเฮียที่ไหนเล่า น่าพี่ห้องคอนโดฯพี่มีตั้งสองห้อง เพื่อนคนอื่นที่ผมสนิทบ้านมันอยู่ไกลโรงเรียนอะ เดี๋ยวตื่นไปเรียนไม่ทัน

แบกคอมพ์มาด้วยแบบนั้นเราจะแอบมาเล่นเกมสิท่าอีกคนถามอย่างรู้ทัน ผมเลยยิ้มแหยๆ ส่งไปให้ แหมมม ก็วัยกำลังเล่น กำลังกิน กำลังนอนเว้ยย อ่านหนังสือบ้างนะอนัน

รู้แล้วน่า โห่พี่หนีบ่นไม่อยากมาเจอบ่นนะเว้ย

อืม...เขาพยักหน้าแล้วก็อ่านหนังสือต่อ ผมเห็นเลคเชอร์ โน้ตเต็มไปหมด ดูขยันเรียนจริงจังมาก ต่างจากผมที่ขึ้นมัธยมปลายแล้ว เข้าสายศิลป์เพราะคิดว่ามันง่าย แต่เอาจริง ไม่มีเชี่ยอะไรง่ายสำหรับกูเล้ย ขนาดเจอศิลป์ไปยังสมองเละ ถ้าเด๋อเข้าสายวิทย์ไปนี่...นรกสัดๆ ผมนี่ต่างกับหมอนายลิบลับเลย เขาโคตรขยันชนิดที่ว่าแอบเดินไปห้องของเขาดูยังเห็นกระดาษชีทกองเป็นปึกๆ มีโน้ตแปะที่ผนังห้องเต็มไปหมด

ลืมบอกว่าทำไมผมถึงเสนอหน้ามาหาหมอนายได้ หนึ่งพี่ชายผมเป็นเพื่อนสนิทกับหมอนายมาตั้งแต่มัธยม หมอนายเทียวไปเทียวมาบ้านผม บางทีมานอนเป็นอาทิตย์ก็มี เพราะครอบครัวเขาอยู่ต่างประเทศหมดเลยมั้ง 

หมอนายมีแค่คอนโดฯ ที่นี่ ผมก็พลอยสนิทกับหมอนายไปด้วย อันเนื่องมาจากพี่แกเปย์ดี๊ดี ก็ผมมันแค่เด็กอายุสิบห้า บ้านรวยก็จริง แต่ผมรุดบัตรมันส์ไปหน่อย พ่อเลยยึดบัตรแล้วให้เงินใช้รายเดือนแทน จากชายหนุ่มผู้ร่ำรวย กูเป็นแค่ยาจก เสียใจมาก

พี่อ่านหนักขนาดนี้เลยเหรอ เหยดดด เยอะมาก นี่แปลว่าไรอะผมถามแล้วชี้ไปที่หนังสือของเขา

กระดูกเชิงกราน

มีแต่ภาษาอังกฤษเนอะ ผมก็เป็นนะ จากเกมอะ พ่อชอบบอกว่าเกมไม่ช่วย โถ่ว ช่วยอย่างเยอะ จริงปะผมที่ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เขาแล้วชะโงกหน้าไปดูหนังสือหมอนายด้วยความเสือก ตัวหนังสือยุ่งเหยิงเยอะแยะไปหมด จนผมเปลี่ยนมาพิงหลังกับโซฟาหยิบโทรศัพท์มาเล่นเกม แชทกับเพื่อนชิลๆ สั่งพิซซ่ากินได้ไหมอะพี่

สั่งสิ

พี่จ่ายนะ

ตลอด อืมๆ อยากกินก็สั่งมาครับเฮียเนคแม่งไม่ว่าง เฮียนิกก็ไม่ว่าง พ่อก็ทำงานไม่อยู่กับที่ คนว่างสุดน่าจะเป็นแม่เลี้ยงพ่อละล่ะที่ตามราวีผมกับเฮียๆ อะ อาจจะเพราะผมเป็นลูกของพี่สาวเขามั้ง เกลียดแม่ยันลูกก็แบบนี้ แต่ใครแคร์ 

ผมกับเฮียนิกอาจจะไม่มีปากเสียงอะไร แต่กับเฮียเนคแล้ว เกิดเหตุปะทะเมื่อไหร่ เฮียเนคชนะตลอดแหละ เพราะเฮียแกไม่ยอมคน ไม่ยอมนี่คือดีดดิ้นสุดชีวิตอะ กูไม่เอากูไม่ยอม แต่ข่วงหลังๆ เฮียแม่งติดงานมหาลัยห่าไรไม่รู้ ไม่ว่างมาเปย์น้องตัวเองเลย

ใจดี๊ใจดี

ไม่มีพี่นี่คิดจะไปนอนบ้านใครห้องใครอีกเนี่ย หืมหมอนายละสายตาจากหนังสือหันมาคุยกับผม

ผมฉีกยิ้มกว้างโชว์เหล็กดัดฟันให้หมอนายด้วยความกวนตีน

ก็ไปเรื่อยมั้ง คือห้องเพื่อนอยู่ไกล ไปเรียนไม่ทัน

อ้าว เพื่อนก็ต้องมาโรงเรียนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

มันชอบโดดกันอะพี่ พอมันโดดผมก็ต้องโดดตาม ช่วงนี้พ่อให้โรงเรียนเช็คความประพฤติผมเป็นส่วนตัว เอคคลูซีฟเวอร์ๆ เลยต้องทำตัวเป็นเด็กดีไปเรียนตลอดไง คอนโดฯ พี่ใกล้โรงเรียนผมมากสุดละเนี่ย ที่มาก็อย่างที่พี่เห็น เล่นเกมมมม เล่นที่บ้านแล้วโดนจับผิด ในห้องตัวเองยังไม่เป็นส่วนตัวเล้ยย พี่ก็เห็นใจเด็กอายุสิบห้าเอ๊าะๆ คนนี้หน่อย สงเคราะห์ให้ผมได้เล่นเกมเถอะ

เกมน่ะเล่นได้ ตั้งใจเรียนด้วยรู้ไหมเขาบอกแล้วเอื้อมมือมาขยี้หัวผม อยากกินพิซซ่าก็สั่งมา วันนี้พี่คงไม่ว่างพาอนันออกไปหาอะไรกินข้างนอกหรอก

ให้ที่พักพิงเล่นเกมอย่างสุขใจก็ดีเท่าไหร่ละ โทรแปปปปป

หมอนายยิ้มบางๆ ท่าทางเหมือนเหนื่อยใจ ก่อนเขาจะหันไปสนใจหนังสือต่อ

พอสั่งเสร็จเราก็นั่งกินพิซซ่ากัน หมอนายก็ลองปัญญาอ่อนๆ ของผมเหลือเกินถามเรื่องเรียนอยู่นั่นแหละ โอ้ย กูเครียดด สุดท้ายพอกินอิ่มก็หนีไปอาบน้ำ อาบเสร็จเฮียเนคโทรมา ผมเลยบอกว่ามานอนแช่ห้องหมอนาย เฮียแกก็เลยหายห่วงวางสายไป ก่อนวางก็มีย้ำนะว่าให้ไปเรียนด้วย และหลังจากนั้นมันก็คือเวลาสุขีของอนัน...


ปัง ปัง ปัง

ปาระเบิดไปแล้ว!’

เชร้ดดดดดดดดดดดดดด ไอ้เชี่ย ฟัคๆๆๆๆ

ปัง กริก...ปัง ตึกๆๆ

ปาระเบิดไปแล้ว

 

นาย Part

ผมได้ยินเสียงโวยวายกับเสียงเกมดังมาจากในห้องรับแขก มันไม่ได้น่ารำคาญ...แต่น่าฟังมากกว่า ชีวิตนี้ถ้านับว่าผมเจอคนรู้จักจริงๆ ก็มีแค่เนค พี่นิก แล้วก็อนัน เจอบ่อยกว่าคนที่บ้านซึ่งอยู่คนละประเทศอีก ผมไปนอนบ้านไอ้เนคบ่อย เพราะสนิทกันมีอะไรก็จะคุยกันตลอด แต่ผมก็มีกลุ่มเพื่อนหมอๆ ด้วยกันนะ ทว่าไม่ค่อยสนิทมากเท่าไหร่ 

ภายนอกผมอาจจะดูเป็นมิตรกับทุกคน แต่ผมก็ไม่ได้สนิทกับใครเร็วขนาดนั้น...พอๆ กับไม่ได้รักใครเร็วขนาดนี้เหมือนกัน ผมเจออนันครั้งแรกตอนที่น้องอายุแค่สิบกว่าๆ เอง ตอนนั้นมันก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไร จนเจอกันบ่อยมากขึ้น 

อนันต่างจากไอ้เนคตรงที่เป็นคนสกินชิพ ชอบเล่น พูดจาตลก เป็นกันเอง จนผมก็ไปสนิทกับเขาด้วยอีกคน ไอ้เนคไว้ใจผมมากเรื่องน้องมัน เมื่อกี้มันก็เพิ่งส่งข้อความมาถาม เพราะวันนี้มันกลับจากทำรายงานแล้วไม่เจออนัน แต่เลี้ยงบ่นยกใหญ่ แต่มันก็เป็นด่านหน้าให้น้องน่านะ

สามพี่น้องนี้โคตรรักกัน แค่แสดงออกแบบแข็งกระด้าง

วันนี้ไม่รู้เป็นวันอะไร อยู่ๆ ก็มีเด็กม.ปลาย ใส่เสื้อนักเรียนกับกางเกงสีน้ำเงินเข้มแบกเป้ใบใหญ่มายืนยิ้มโชว์ฟันเหล็กหน้าห้องผม

หัวใจผมเต้นแรงมาก... ไม่บ่อยนักหรอกที่ผมกับอนันจะได้อยู่กันแค่สองคน

ทุกๆ ครั้งจะอยู่กับเขาที่บ้าน ไม่เนคอยู่ ก็แม่บ้าน หรือคนในบ้านอยู่ แต่วันนี้...มีแค่เรา

พูดตามตรงคือผมพยายามข่มใจอยู่นานเหมือนกัน การที่อนันเข้ามาใกล้ๆ พูดคุยด้วย หัวเราะเฮฮา...ทำตัวเป็นกันเอง ใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมที่น้องชอบใช้ และผมก็ชอบมันมาก...ยิ่งทำให้ผมอยากจะเข้าใกล้เขามากไปอีก 

และการที่อนันใกล้ชิดกับผมจนเกินไปมันเหมือนเขากำลังเปิดกล่องลับที่อยู่ในตัวผม สิ่งที่อยู่ในนั้นผมพยายามเก็บมันเอาไว้ ไม่แสดงออกมาให้เห็น

อนันไม่ระวังตัว อาจจะเพราะคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชาย และผมก็เป็นผู้ชาย

...แต่การไม่ระวังตัวนั่นแหละ มันอันตราย ต่อใจผม และตัวเขาเอง

 

 คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน มีฉากที่เรทและอาจจะรุนแรงต่อความรู้สึก หากไม่ใช่แนวที่รับไหว หรือชอบอ่าน สามารถกดออกได้ค่ะ (ไม่ได้ไล่ อย่าเข้าใจผิดนะคะ เพราะฝืนอ่านไปจะทำให้รู้สึกไม่ดีเปล่าๆ)

80%

แกร๊ก... เสียงประตูปิดลงไปด้วยมือของผม ขณะที่ผมกำลังจ้องมองไปที่อนัน เขากำลังนั่งเล่นเกมอยู่ ท่าทางคงหัวเสียกับความไม่ได้ดั่งใจ แต่เมื่อเห็นว่าผมเข้ามา คนตัวเล็กกว่าก็เลิกคิ้วแล้วฉีกยิ้มมาให้ผมอีกครั้ง รอยยิ้มอนันเป็นอะไรที่มองแล้วไม่รู้สึกเบื่อเลย

ผมเล่นเสียงดังไปเหรอพี่ โทษๆ คนในทีมแม้งก๊ากกาก

เล่นเกมอะไรเหรอครับผมถาม ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งข้างๆ น้อง... แต่ก็ไม่ได้ใกล้เกินไปจนลูกกวางรู้ตัวว่ากำลังจะโดนทำอะไร อยู่กันสองคนแบบนี้บอกตรงๆ ว่าผมห้ามใจตัวเองไม่ได้หรอก ผมห้ามแล้ว ห้ามมานานหลายปีวันนี้อนันพลาดเองที่เข้ามาหาผม ความไร้เดียงสาของอนัน แม้จะเป็นกฎเหล็กว่าผมไม่ควรทำร้ายจิตใจเขา แต่ส่วนลึก...ส่วนดิบในใจผมมันกำลังพยายามที่จะออกมามีบทบาท

กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ บนร่างกายอนันลอยมาแตะจมูกผม ใจผมอยากจะเข้าไปคลอเคลียใกล้ๆ กับเขา แต่ตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลา ผมยังห้ามใจตัวเองได้อยู่

อ่อ เกม SF อะพี่ เคยเล่นปะ

สอนหน่อย

ว่างจากอ่านหนังสือแล้วเหรอจ๊ะถามพลางเอาไหล่มากระแซะผม ผมหัวเราะหึในลำคอพลางส่ายหน้าไปมา ก่อนตะเอื้อมมือไปเล่นกับน้อง อนันดูใส่ใจกับการเล่นเกมเอามากๆ มากจนไม่ใส่ใจอะไรเลย ไม่รับรู้ว่าผมเริ่มขยับไปนั่งใกล้เขาแบบประชิดตัวเขาแล้ว เออเนี่ยกดตรงนี้กะตรงนี้ ยิงแม่งเลยพี่ หลบๆ หลบก่อนๆ

อนันหันมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาพลาดหันมาจนปลายจมูกชนกับแก้มของผม อนันรีบผละตัวออกไป สีหน้าแสดงถึงความรู้สึกอะไรสักอย่างที่ผมเองก็อ่านไม่ออก น้องเหมือนพยายามทำให้สถานการณ์มันเป็นเหมือนเดิมด้วยการหัวเราะแห้งๆ ออกมา พลาดๆ โทษพี่ ไม่ทันมอง พี่แม่งใกล้เองนี่หว่า

ครับผมพยักหน้ายิ้มๆ

รอยยิ้มนี้มันทำให้อนันวางใจได้ แต่เหมือนยังไม่เต็มที่ น้องกระแอมไอแล้วมองซ้ายมองขวาเหมือนจะหยิบอะไรมาพูดดีไม่ให้บรรยากาศมันแปลกประหลาดไปมากกว่านี้

ผม...ว่านอนดีกว่า พี่อ่านหนังสือต่อปะ ไม่เล่นเกมกวนละ

จะนอนแล้วเหรอ เล่นเกมเถอะ ไม่กวนพี่หรอก

ไว้กลับจากเรียนพรุ่งนี้ค่อยเล่น แต่อาจจะกลับพรุ่งนี้เลยแหละพี่

เหรอ

อนันพยักหน้าหงึกๆ แล้วลุกขึ้นจากเตียง แต่ผมรู้สึกเหมือนโอกาสที่ไม่ได้มีมาบ่อยๆ กำลังจะหลุดลอยไป เมื่อกี้ที่ปลายจมูกและริมฝีปากหันมาสัมผัสผมเพียงชั่วครู่...มันกำลังทำให้สันดานดับในตัวเองคลุ้มคลั่ง ผมเอื้อมมือไปคว้าขอมือเล็กๆ ของอนันเอาไว้ เมื่อได้สัมผัสผิวนุ่มๆ ที่ไม่ควรจะเป็นผิวของผู้ชายในวัยนี้มันยิ่งทำให้หัวใจผมเต้นแรงมากขึ้นไปอีก

...ตลอดเวลาที่ผ่านมายอมรับว่าผมก็มีอะไรกับใครหลายๆ คน ทั้งที่เที่ยวแล้วได้มา หรือเขาเข้ามาหาผมเอง ทว่าไม่มีใครเลยที่ทำให้ผมรู้สึกใจเต้นแรงแบบนี้เหมือนอนัน และในทุกๆ ครั้งที่ผมมีอะไรกับใคร ผมจะนึกถึงแค่อนัน จะด่าว่าโรคจิตก็ไม่แปลกหรอก ก็ผม...รักน้องมาก มากจนแค่เพื่อนอนันเข้าใกล้อนันผมก็อยากจะฆ่าทิ้ง

ถึงครอบครัวผมไม่ได้อยู่ไทยในตอนนี้ แต่อำนาจของที่บ้านผมที่มี...มันไม่ได้น้อยไปกว่าบ้านเนคหรอก ผมแค่ทำตัวธรรมดาไม่เคยหยิบมันมาใช้เท่านั้นเอง การจะเล่นงานพวกนั้นไม่ยาก แต่ผมไม่ทำ เพราะผมยังไม่อยากให้น้องรู้ตัว

แต่นับวันก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้นจนยากจะถอนตัว

พะ...พี่นาย

อยู่ด้วยกันอีกหน่อย

อะ...อะไร เฮ้ยยย!!!”

ตุบ! ผมกระชากแขนอนันด้วยแรงที่ไม่มากนักจนตัวน้องล้มลงมาในอ้อมกอดของผม อนันตัวแข็งทื่อในตอนแรก เหมือนตกใจกลัว และวินาทีต่อมาน้องก็ดิ้นขืนตัวออกไป ...หวังเหรอว่าจะให้ผมปล่อยไป ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก เพราะยิ่งได้มาอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้แล้ว

...ผมพร้อมจะทำแบบนั้นกับน้องแล้ว

ห้ามตัวเองไม่ได้แล้ว

 

อนัน Part

ผมดิ้นพรวดพราดในอ้อมกอดหมอนาย น้ำตาที่แทบไม่เคยไหลเลยนอกจากตอนพ่อด่าเรื่องการเรียนแล้วริบโทรศัพท์ คอมพ์ไปเป็นเดือนๆ ตอนนั้นจำได้ว่าร้องเพราะเสียใจพ่อด่า แล้วก็โกรธที่แม่เลี้ยงพยายามใส่ไฟ ได้เฮียเนคกับเฮียนิกช่วยคุยกับพ่อจนผมได้คืนมา นั่นนับว่าเป็นเรื่องที่น้อยนิดมากหากเทียบกับตอนนี้

พี่นาย หยุด อย่า...ยะ...อย่า!” ผมหดคอหนีเมื่อหมอนายซอกไซ้มาที่ซอกคอของผม เขาพลิกตัวผมให้นอนราบลงกับเตียง และใช้ร่างกายเขาพันธนาการผมเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ หัวใจผมเต้นแรง...มันเต้นแรงเพราะเต็มไปด้วยความกลัวที่มากระตุ้น เกิดมาผมไม่เคยถูกทำแบบนี้ และไม่เคยทำแบบนี้กับใคร แต่เขา...เขา... ฮื่ออออ หยุด ช่วยด้วย

อนันร้องดังขนาดไหนก็ไม่มีใครได้ยินหรอกครับ

คนที่เริ่มทำในสิ่งป่าเถื่อนพึมพำบอก น้ำเสียงและคำพูดหมอนายสวนทางการกระทำของเขาทุกอย่าง และเมื่อเห็นว่าผมยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่หมอนายยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น ผมเห็นรอยยิ้มพึงพอใจของเขา และเขาทำมัน... ผมร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งร้อง ทั้งดิ้น ด้วยความกลัว เจ็บ ทรมาน หมอนายไม่ได้รุนแรง เขาใช้ตัวช่วยในการทำให้มันสะดวกขึ้น แต่ไม่ว่ายังไง สมองผมก็จดจำว่านี่คือการถูกข่มขืน...จากเพื่อนพี่ชายที่ผมโคตรจะไว้ใจ

 

...และมันไม่จบแค่ในครั้งเดียว ความต้องการของหมอนายไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับว่ามันเป็น...อนันต์

 

150%


เช้าวันต่อมา

ผมเพลียแล้วก็หลับไป จากนั้นพอตื่นขึ้นมาก็เช้าอีกวันแล้ว แสงแดดอ่อนๆ ทอประกายมาจากหน้าต่าง ส่องให้เห็นไรฝุ่นที่ลอยตัวอยู่บนอากาศ ผมปวดทั้งตาและตัว รู้ว่าตัวเองไม่มีอะไรปกปิดเลยนอกจากผ้านวมผืนใหญ่ที่ห่มมาคลุมถึงไหล่ เครื่องปรับอากาศทำงานของมันต่อไป... ผมเลื่อนสายตาที่เมื่อยล้าของตัวเองมองไปยังนาฬิกาติดผนัง พบว่าเป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าๆ แล้ว

อนันครับ

เสียงของเขา...

...

ตื่นได้แล้วนะ ไปเรียน...เดี๋ยวพี่ไปส่งก่อนไปมหาลัย

... ผมเลือกที่จะไม่ตอบอะไรกลับไป จนหมอขึ้นเตียงมาจากด้านหลัง เขาแตะลงที่ไหล่ของผม ผมรีบถดตัวหนี ไม่ยอมหันกลับไปมองเขา ผมกำมือกับผ้าห่มแน่นมาก หัวใจมันเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะอะไรก็ไม่รู้...

อนันครับ

ยะ...อย่ามายุ่งกับผม

โดดเรียนไม่ได้นะ

หุบปาก

ไม่ปากร้ายสิ

สิ่งที่พี่ทำกับผมมันร้ายกว่าปากผมอีก!”

...

ออกไปจากชีวิตผม

...

ฮึก...ผมเจ็บทั้งตัว ทั้งใจ เพราะคนแบบพี่

...

ผมไว้ใจพี่ แต่...อึก พี่มาทำแบบนี้กับผม

เลว

อาบน้ำซะนะครับ เดี๋ยวพี่รอข้างนอกเขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากคำนั้น แล้วก็เดินออกไปจริงๆ ผมหลับเปลือกตาลงและร้องไห้ออกมา มันไม่บ่อยนักหรอกที่ผมจะร้องไห้ แต่เรื่องนี้มันทำให้ผมเจ็บทั้งตัว ทั้งใจอย่างที่บอกเขาไปจริงๆ

 

นาย Part

พลัก!

ผมเดินออกมาจากห้องนอนแล้วซัดหมัดลงบนผนังห้องอย่างแรง หัวใจมันเจ็บไปหมด... ผมรู้ว่าผมผิด ผมแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ทุกๆ อย่างรอบตัวผม ผมอาจจะควบคุมอารมณ์กับสิ่งเหล่านั้นมาได้ตลอด แต่สำหรับอนันแล้ว ความรักที่ผมมี...มันมากเกินกว่าจะควบคุม เหมือนคนบ้า เหมือนคนโรคจิตที่คิดแบบนั้นกับน้อง สันดานดิบมันพุ่งพล่านออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เหมือนคนหน้ามืดตามัว

เหมือนตอนนั้นจะพอใจที่มันเป็นแบบนั้น

...พอมาตอนนี้ผมก็เจ็บไม่แพ้กัน

พี่ขอโทษ...อนัน พี่ขอโทษ

น้ำตาผม...มันไม่เคยไหลออกมาเลยไม่ว่ากับเรื่องอะไร

แต่กับเรื่องของอนัน...ผมกลับร้องไห้ออกมาอย่างง่ายดาย

 

โรงเรียน

อนัน Part

อนัน มึงไหวปะ ไปนอนห้องพยาบาลก่อนปะเพื่อนในกลุ่มหันมากระซิบถามเมื่อเห็นว่าผมหน้าซีด ความจริงสภาพนี้ผมก็เห็นตัวเองตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วแหละ เพียงแค่พยายามไม่ใส่ใจมันเท่านั้นเอง เอาเข้าจริง พอมาถึงโรงเรียนผมเริ่มไม่สบายตัว เป็นเชี่ยไรเนี่ย ไป ไปบอกครูดิวะ

กูโอเคๆ

เคเชี่ยไร ครูครับ อนันมันป่วยอะครับ

เหรอครูที่กำลังสอนอยู่ได้ยินที่ไอ้ต้นบอก เธอเดินมาพร้อมกับเอื้อมมือมาอังที่หน้าผากกับแก้มของผมเบาๆ ตัวเธอร้อนมากเลยนะ เธอไปนอนห้องพยาบาลก่อนไป ต้น เธอพาอนันไปทีนะ

ได้ครับ ไปๆ อนัน

ไอ้ต้นพยุงผมแล้วพาเดินไปห้องพยาบาล

มึง เดินแปลกๆ เป็นไรวะ

กู...แม่งเอ้ย ล้มว่ะเมื่อวาน ขากระแทกบันไดแรงไปหน่อย

เอ้าควายยย

เออน่า

เออๆ อะ แดกยาแล้วนอนพัก พักเที่ยงเดี๋ยวกูกับไอ้คิงซื้อข้าวมาให้แดก ไม่ต้องลงไปหรอก

ขอบใจมากว่ะมึง

เออๆ ไปเรียนแล้ว

อือ นอนละผมเก่ง...เรื่องเก็บความรู้สึก เรื่องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมา อย่างเรื่องของหมอนายมันทำให้ผมรู้ถึงคนถูกกระทำแบบนี้ การจะบอกกับใครมันยาก ยากมากๆ หลายคนอาจจะคิดว่า ก็แค่พูดไป จบ แก้ปัญหาได้ เอาเข้าจริง พวกเขาไม่ได้ยืนในจุดเดียวกับเรา คำว่าง่ายมันเลยเกิดขึ้นไง ทั้งที่ความจริง แม่งยากฉิบหาย

และนั่นไม่ใช่ครั้งเดียวที่เรื่องระหว่างผมกับหมอนายเกิดขึ้น...

มีครั้งแรก ย่อมมีครั้งต่อไป แต่ไม่ใช่เพราะผมเข้าไปหาเขานะ แต่เพราะจังหวะเวลาที่ทำให้เราอยู่ด้วยกันอย่างช่วยไม่ได้ ความกลัว...ความเจ็บ ความระแวงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาในใจของผมมากขึ้นเรื่อยๆ และเรื่อยๆ จนกระทั่งผมกลายเป็นคน...แบบนี้


 


210%


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 291 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,385 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #7373 Love Star (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 17:58
    สงสารอนัน ฮือออ
    #7,373
    0
  2. #7303 palllll (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 18:05
    ข่มขืนหรอ
    #7,303
    0
  3. #7275 Shipnielong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:35
    น่าอัววววววว
    #7,275
    0
  4. #6896 norinamfon188 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 14:00
    อยากกรีดร้องแทนอนันต์
    #6,896
    0
  5. #6231 fairy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 21:46
    OMG!!!!
    #6,231
    0
  6. #6187 ปลายหลังคา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 23:27
    มิเบามิเบาๆ
    #6,187
    0
  7. #6186 ปลายหลังคา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 23:27
    หมอนายคลั่งเด็กว่ะ
    #6,186
    0
  8. #5691 sompornchueaman (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 14:27
    อนันเป็นเมียหมอนายตั้งแต่อายุ15 ี้เหรอเนี่ยหมอนายโคตรหื่น
    #5,691
    0
  9. #5090 Bibblegum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 08:11
    เศร้าอะเศร้าโคตร
    #5,090
    0
  10. #4795 Noona97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:30
    โดนทำแบบนี้จากคนที่ไว้ใจนี่แบบ...ฮือออออออ สงสารอนันต์อ่ะ
    #4,795
    0
  11. #4484 Minutedao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:28
    หมอนายทำน้อง ทำน้อง ทำน้องแบบนี้ สงสารน้องอนันเลย
    #4,484
    0
  12. #4168 waem93 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 14:35
    ความรู้สึกของอนันคงแบบโดนข่มขืนอะฮื่อน้องงงงงง สู้ๆค่าไรท์
    #4,168
    0
  13. #4003 thifu:') (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 16:01
    คนใกล้ตัวนี่อันตรายวะ ถ้าเจอแบบนี้ก็ไม่โอเค แต่ทำไมไม่บอกเฮียๆไป งง
    #4,003
    0
  14. #3667 Aonppb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 21:22
    สงสารอ่ะแต่ก็นะ
    #3,667
    0
  15. #3628 MonsterCat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 18:42
    หมอนายก็ควรรักษาไหมอ่ะ หรือยังไง พี่หมอก็เหมือนเป็นจิตอ่อนๆนะ แต่....โอ๊ยย แปลกใจ ละนี่ก็แอบคิด...พี่หมอเอิร์ทแอบชอบอนันป่ะว้าาาาา
    #3,628
    0
  16. #3621 babooben (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 17:09
    หมอนายแม่งงง
    #3,621
    0
  17. #3172 FernBiazzarro (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:23
    คำว่า ผมห้ามตัวเองไม่ได้แล้ว ของหมอนายค่ตน่ากลัว????
    #3,172
    0
  18. #2677 kang_dago (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 11:48
    สงสารทั้งสอง เเต่ชอบหมอนายอ้ะ ที่ทำทุกอย่างไปก็เพราะรัก รักมากเจ็มมากอยากให้มีมุมหวานๆอ้ะ ชอบๆ
    #2,677
    0
  19. #2607 pploveme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 23:02
    หมอนายเหมือนโรคจิตอ่ะ555
    สงสารอนัน พี่หมอนายทำลงได้ไง!!!
    #2,607
    0
  20. #2495 namnam68 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 03:16
    หมอนายกับน้องก็เจ็บพอๆกัน
    #2,495
    0
  21. #2280 NuMuE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 07:51
    สงสารน้อง หมอนายใจร้าย
    #2,280
    0
  22. #2238 แค่คนเลว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 00:38
    พี่นายทำน้องกลัวเลย
    #2,238
    0
  23. #2234 sa-123456 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 00:28
    เราพึ่งรู้ว่าอนันต์มีความหมายเดียวกันกับinfinity ความรู้ใหม่
    นึดว่าชื่อเรื่องไม่ได้มีความหมายอะไรสะอีก เราคิดไม่ถึงจริงๆ
    #2,234
    0
  24. #2233 sa-123456 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 00:26
    ชอบ ไรท์คนนี้จังใส่ใจทุกรายละเอียดเลย มันทำให้คนอ่านเข้าถึงตัวละครมากขึ้น
    #2,233
    0
  25. #1998 0940026327 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 17:45
    -พี่หมอ!! ทำน้อง ;-; สงสารอนันต์แต่ในใจลึกๆแล้วชอบค่ะ มีความย้อนแย้งในตัวเอง
    #1,998
    0
  26. #1863 DuangjaiSmutkhun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 02:03
    อนัน ชื่อบุคคลเขียนแบบไหนก็ได้ค่ะ ไม่มีผิดถูก ว่าแต่ คงเกิดไม่ทันตอน อนัน อันวา ดังล่ะสิ /อนันต์ แปลว่า มากมาย คำนี้มี ต์ ถูกแล้ว รักเป็นอนันต์ แปลว่า รักมากมาย
    #1,863
    3
    • #1863-2 Mubmy Fiction(จากตอนที่ 4)
      6 ตุลาคม 2560 / 02:13
      ชื่อเรื่องที่เราจงใจใช้ความหมายคือรักไม่มีที่สิ้นสุดค่ะ ความหมายคล้ายๆ กับรักมากมาย แต่เราสื่อไปทางไม่มีที่สิ้นสุดมากกว่า
      #1863-2
    • #1863-3 DuangjaiSmutkhun(จากตอนที่ 4)
      6 ตุลาคม 2560 / 22:32
      ชื่อเรื่อง โรแมนติก มากกกก แม้จะหน่วงหัวใจแทบแย่ หวังว่าตอนจบน่าจะแฮปปี้เอนดิ้งนะ แม้จะไม่ค่อยชอบนิสัยอนันที่ทำกับคณิตเลย แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วน้องเจออะไรมาหนักหน่วงจนมีผลกับจิตใจอย่างนี้เอง
      #1863-3