[SADIST SET] BECAUSE OF LOVE รักเป็นอนันต์ [YAOI]

ตอนที่ 3 : #รักเป็นอนันต์ #นายอนัน EP. 02 [ 200% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 347 ครั้ง
    27 ต.ค. 60



#นายอนัน


EP. 02
-พี่หมอเอิร์ท-


New York, America

พอมาถึงผมก็เจอกับพี่หมอเอิร์ทมารับที่สนามบิน ไม่อยากจะเล่าเรื่องหมอนายเท่าไหร่ แต่แค่เราจูบกันในห้องน้ำสนามบินเสร็จ ผมก็หาจังหวะแล้วต่อยหน้าแม่ง จากนั้นก็วิ่งออกมา พยายามหนีแบบสุดขีด เหมือนหมอนายจะรู้อะว่าไม่ควรตามแล้ว เขาก็ไม่ตามแต่ส่งข้อความมาแทน ข้อความที่ผมอ่านแล้วก็ลบแทบจะในทันที


NINE: คิดถึงอนันนะครับ ไปที่นั่นดูแลตัวเองด้วยนะ หายไวๆ จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันJ


...อยู่ด้วยกัน อยู่กับผีมึงดิ ถ้าต้องกลับมาแล้วอยู่กับหมอนาย ผมยอมไม่หายดีกว่าว่ะ เอาเถอะ ถ้าเขาไม่ปล่อย ผมก็ยังหนีไม่พ้นหรอก

ทำใจ

 

ทำหน้าเครียดตลอดทางเลยเราพี่หมอเอิร์ทบอกขณะที่ขับรถกลับไปที่บ้าน เขามีบ้านอยู่ที่นี่น่ะ ผมไม่เคยมาบ้านพี่หมอเอิร์ทหรอก แต่เคยเจอเขาบ้างตอนอยู่ไทย คือเอาจริงก็เคยมาที่นี่นะ แต่ครั้งสองครั้งเองมั้ง ขี้เกียจนั่งเครื่อง มันนานโคตร เหนื่อยด้วย แล้วก็ไม่รู้ว่าจะมาทำไม ...ทว่าตอนนี้ที่มามันมีเหตุผลให้มาไง

เปล่าครับ

หิวไหม แวะหาอะไรทานไหม

ไม่ล่ะ ผมเหนื่อย อยากนอนมากกว่า

อืม เอางั้นก็ได้เขาพยักหน้ายอมเมื่อผมไม่ยอมต่อบทสนทนาต่อ แต่นอนหลับ เวลาของที่นี่กับที่ไทยต่างกันแม่งคนละขั้ว มาถึงผมเหนื่อย อยากนอน ไม่มีความหิวสักนิด และเมื่อพี่หมอเอิร์ทขับรถเงียบๆ ผมก็ลืมตาแล้วมองไปตามข้างทาง เห็นอะไรที่แปลกตากว่าที่ไทย ผู้คนมากมาย หลากหลายเชื้อชาติ ท้องฟ้าที่เหมือนจะสวยกว่าเมืองไทยหรือเปล่านะ...อากาศก็เย็นกว่าด้วย ไม่ถึงกับหนาว แค่เสื้อกันหนาวหมวกฮู้ดธรรมดาๆ ก็เอาอยู่แล้ว

 

ผมมองทางตลอดมาจนถึงบ้านพี่หมอเอิร์ท มันเป็นบ้าน Hometown ทั่วๆ ไป ไม่ได้หรูหรา และดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ที่นี่คนเดียว มาถึงเขาช่วยผมยกกระเป๋าแล้วพาเข้าไปในบ้าน

พี่อยู่คนเดียว ทำงานสิบเช้าถึงสี่โมงเย็น อนันอยู่ที่นี่ก็ตามสบายเลยนะ ห้องนอนมีสามห้อง พี่พักห้องซ้ายสุด อนันลองดูว่าชอบมุมของห้องไหนก็เข้าอยู่ห้องนั้นเลย ครัวมีอาหารตลอด พี่ให้คนดูแลเขาเตรียมไว้ไม่ให้ขาด แล้วก็...สวนหลังบ้านเล็กๆ มีสระน้ำ เผื่ออยากว่าย ซุปเปอร์มาร์เก็ตอยู่ถนนบล็อคถัดไปไม่ไกล พี่มีจักรยาน เราเอาไปใช้ได้ตามสบายเลย ถ้าอยากไปไหนเป็นพิเศษวันหยุดเรามาคุยกัน

...เหมือนผมแค่เปลี่ยนมาใช้ชีวิตเมืองนอกมากกว่ามารักษาว่ะ

ถามเขาหน่อยแล้วกัน

พี่จะรักษาผมยังไง

เราเริ่มแล้วครับ

เริ่มแล้ว?

เอาน่ะ...ถ้ามีอะไรอยากเล่าให้พี่ฟังก็บอกพี่ได้ตลอดเลยนะ พี่จะฟังอนันเอง แล้วเรื่องของอนันจะไม่มีใครรู้นอกจากพี่กับอนัน

นี่คือการรักษาเหรอ ผมคิดว่ามันจะต้องมีพวกยาอะไรแบบนี้ซะอีก

หึ...เอาน่า พี่มีวิธีของพี่ ตอนนี้เราพักเถอะ วันนี้พี่มีเอกสารต้องเช็ค เย็นนี้อาจจะต้องสั่งอาหารมาแทน เราอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม

อะไรก็ได้ครับ ได้หมด

งั้น...พักนะ มีอะไรเรียกพี่ได้ตลอด เรื่องมือถือเดี๋ยวพี่พาไปจัดการ ส่วนไวไฟของบ้านนี่ครับเขาบอกแล้วก็ยื่นกระดาษซึ่งจดรหัสไวไฟมาให้แล้ว เหมือนพี่หมอเอิร์ทจะเตรียมทุกๆ อย่างไว้ให้กับผมพร้อมหมดละ เขาไม่คาดคั้นอะ อยู่แล้วสบายใจดี เป็นคนที่อยู่ใกล้ๆ แล้วรู้สึกอยากเล่าเรื่องให้ฟัง ด้วยท่าทาง หน้าตา น้ำเสียง รอยยิ้ม...ทุกๆ อย่างนั่นแหละ ผมว่าเขาก็อาจจะเป็นคนที่ผมยอมเล่าเรื่องเหี้ยๆ ที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ให้เขาฟังก็ได้มั้ง

พี่หมอเอิร์ท

เรียกพี่เอิร์ทเฉยๆ ก็ได้

เออนั่นแหละ ขอบคุณนะพี่

ยินดี ยังไงอนันก็เหมือนน้องชายของพี่ พี่ยินดีดูแลแล้วก็รักษาเรา

อืม

พักเถอะ ตาปรือหมดแล้วเนี่ย

ครับ งั้น...ผมไปก่อน

ถึงเวลาอาหารเย็นพี่มาเคาะประตูเรียก ถ้านานเกินไปเราไม่ยอมเปิดพี่อาจจะต้องใช้กุญแจไขเข้าไปนะ

ขนาดนั้น?

พี่เป็นห่วงอนันไง

 

40%

ผมผละออกจากพี่หมอเอิร์ทแล้วลากกระเป๋าไปที่ห้องตัวเอง ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มๆ นั่ง มองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีทองผสมกับสีม่วงอ่อน มันสวยมาก มากจนผมนั่งมองมันจนตะวันลับฟ้า จำได้ว่าพี่หมอเอิร์ทบอกว่ามีมาร์เก็ตที่ถนนบล็อคถัดไป ถึงผมจะรู้สึกเพลียๆ ขนาดไหน แต่บอกเลยว่าตอนนี้ผมนอนไม่หลับ อยากเดินออกไปสูดอากาศข้างนอก

พอนึกได้แบบนั้นผมก็ลึกขึ้นแล้วเดินออกไป มันเป็นจังหวะเดียวกับที่อีกคนกำลังมาที่ครัวพอดี ครัวมันอยู่ผ่านทางเดินออกไปไง

กำลังจะไปไหนเหรอครับ

ออกไปข้างนอกครับ

...

ไม่ได้?

มันมืดแล้วเนอะ

ผมผู้ชายนะ แถวนี้มันบ้านป่าเมืองเถื่อนเหรอ ถึงออกไปข้างนอกไม่ได้

โอเคๆพี่หมอเอิร์ทพยักหน้าแล้วยกมือขึ้นทั้งสองข้างเหมือนจะยอมแพ้ผม เดินไปทางซ้ายมีสวนสาธารณะอยู่ แต่พี่ไม่อยากให้อนันกลับดึกมากนะ ยังไงก็อันตรายอยู่ดี

โอเคผมพยักหน้าแล้วเดินออกไปข้างนอก อากาศเริ่มเย็นลง ผมเลยเอาฮู้ดขึ้นสวมสอดมือเข้าไปหาความอุ่นที่กระเป๋าเสื้อกันหนาว เดินไปที่สวนสาธารณะ ด้วยความที่มันมืดแล้ว แถมแถวนี้มันเงียบๆ ด้วย ไม่ค่อยมีคนเดินเท่าไหร่ จะมีแค่รถที่ขับผ่านไปมาสองสามคันเท่านั้น ค่อนข้างสงบ...ผมชอบสภาพแวดล้อมแบบนี้นะ ผ่อนคลายดี

ผมทิ้งตัวนั่งลงบนชิงช้าแล้วไกวมันเบาๆ

นั่งสักพักผมก็รู้สึกเหมือนถูกจับจ้องมองด้วยอะไรบางอย่าง จนต้องมองไปรอบๆ ตัวเอง แต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากรอบๆ ตัวที่เริ่มมืดลงจนสนิท มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟรอบข้างเท่านั้นที่ให้แสงสว่างอยู่

เชื่อไหม ว่าต่อให้ตอนนี้ผมจะอยู่คนละซีกโลกกับหมอนายแล้ว กลิ่นน้ำหอมของเขายังติดจมูกผมอยู่เลย อาจจะเพราะก่อนมาผมกับเขาเราสัมผัสกันมั้ง แล้วผมก็ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดด้วย

อนัน

เสียงผ่านสายลมเอื่อยๆ ลอยมา...

ผมรีบลุกขึ้นแล้วมองไปที่รอบข้างอีกครั้งด้วยความหวาดระแวง

อนัน...

บ้าไรวะ

ผมยกมือขึ้นปิดหูตัวเองแล้วทรุดลงไปกับพื้น

อนันครับ...

ไม่...

ผมส่ายหน้าไปมา ลมหายใจของตัวเองมันหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ อยู่ๆ ผมก็รู้สึกอึดอัด ตอนเจอหมอนายผมไม่เป็น แต่มันจะเป็นเมื่อผมกับเขาเราไม่ได้เจอกัน ผมไม่รู้ว่าไอ้อาการบ้าๆ แบบนี้มันเป็นเพราะอะไร แต่ผมก็เกลียดที่จะอยู่ใกล้ๆ กันกับเขา

กลิ่นน้ำหอมของอีกคนมัน...ติดอยู่ที่ปลายจมูกจนผมทนไม่ไหว ต้องถอดเสื้อกันหนาวตัวนี้แล้วปามันทิ้ง

อนัน...

แม่งเอ้ย หยุดสักทีเหอะว่ะ

พอปาเสื้อทิ้งแม่งก็หนาว ผมกัดฟันแน่นแล้วรีบสาวเท้าเดินกลับไปที่บ้านหมอเอิร์ท ตอนมาไม่ไกล แต่ตอนกลับแม่งโคตรไกล ผมกอดตัวเองตลอดทาง พยายามไม่สนใจเสียงหลอนประสาทนั่นที่ตามมาตลอด เสียงของหมอนายที่เรียกหาแต่ชื่อผม เสียงเหมือนกันวันนั้นที่เรียกหาย้ำๆ

แกร๊ก...

...

...

อนัน

เชี่ย!”

เป็นอะไรครับ

พี่หมอเอิร์ท

ครับ แล้วเสื้อกันหนาวเราไปไหน?

ผมทิ้งมัน

ทิ้งทำไมครับ เป็นอะไร นั่งลงก่อนนะ คลุมนี่ก่อนนะเขาบอกให้ผมนั่งลงบนโซฟาตัวน่ม แล้วเอาผ้าพันคอคลี่ออกมาแล้วคลุมให้กับผมที่หนาวจนมือมันเย็นไปหมด ร่างสูงมองผมเล็กน้อยแล้วเดินหายไป ก่อนจะกลับมาพร้อมกับแก้วใบใหญ่ที่ส่งไอน้ำลอยคลุ้งขึ้นมา ดื่มนี่นะ แล้วเราเป็นอะไร มีใครทำอะไรอนันหรือเปล่า

...

อนันไม่ไว้ใจพี่เหรอ

ไม่มีใครทำอะไร

...

เขาเงียบเหมือนจะรอให้ผมเล่า

แต่ให้ตายดิ ไม่อยากเล่าเลย

ผมได้ยินเสียง...ผมเอามันออกไปไม่ได้ ผมแม่งโคตรทรมาน

เสียง...แบบไหนครับ

เสียงเรียกแต่ชื่อของผม

...

ผมจะบ้าตายอยู่แล้วว่ะ พี่ช่วยผมได้ไหม

พี่ช่วยอนันแน่นอน แต่พี่ต้องรู้ก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเรา มันจะดีมากเลยนะถ้าอนันยอมเล่าให้พี่ฟัง เล่าให้ฟังในฐานะที่พี่เป็นเหมือนกับพี่ชายอีกคนหนึ่งของเรา...ไม่ใช่หมอ หรือจิตแพทย์

ผมมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขามองมาที่ผม...แววตาของพี่หมอเอิร์ท ผมบอกไม่ถูก แต่มันเหมือนว่าเขากำลังโอบกอดผมเอาไว้ด้วยสายตาคู่นั้น มันทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย อยากเล่า อยากให้เขากันหมอนายไปจากผม ผมไม่อยากจมปรักกับความเจ็บปวดในใจแบบนี้อีกแล้ว

ผม...

...

...

...

กลัว

 

 

80%

สุดท้ายวันนี้ก็ยังไม่ใช่วันที่ผมกล้าพอจะเล่าให้พี่หมอเอิร์ทฟังอยู่ดี เรื่องบางเรื่อง ไม่ใช่ไม่อยากจะพูด แต่มันยากจะพูดต่างหาก ต่อให้คนฟังจะบอกว่าไม่บอกใครต่อหรอกนะ หรืออยากแค่ให้เราระบาย ทว่าในตอนนี้...ผมยังไม่พร้อม ผมไม่ได้พูดอะไรต่อแค่ขอตัวกลับมาที่ห้อง อาบน้ำและพยายามข่มตานอน ความจริงเวลานี้ที่ไทยมันเป็นเวลากลางวันอยู่ แต่ด้วยความเหนื่อยจัดมันทำให้ผมหลับไปในที่สุด

 

สัมผัสบางอย่างที่เนินขามันปลุกผมขึ้นมาจากห้วงนิทรา ผมสะดุ้งโหยงและเด้งกายลุกขึ้นก่อนจะมองไปรอบตัวเอง ไม่พบอะไร...มีแค่ผมที่อยู่ในห้องนี้ แต่สัมผัสนั้นมัน...เหมือนกับคืนนั้นมาก ผมส่ายหน้าไปมาด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะทุกครั้งที่ผมคิดมาก เวลานอนจะเป็นแบบนี้เสมอ ยกมือลูบหน้าตัวเองก่อนจะลุกเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้า ตอนนี้มันเพิ่งจะตีสองของที่นี่เอง

พอแง้มประตูออกไปดูข้างนอกก็พบว่าห้องนั่งเล่นมีแสงไฟสาดส่องออกมา พี่หมอเอิร์ทน่าจะนั่งทำงานอยู่ พรุ่งนี้เขาบอกว่าเขาต้องไปทำงานด้วย แปลว่าผมต้องอยู่บ้านคนเดียว ผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการรักษาของพี่หมอเอิร์ทเท่าไหร่ แต่ที่รู้สึกคือพอผมมาอยู่กับเขาแล้วผมน่าจะสงบขึ้นเยอะมั้ง...สภาพแวดล้อมเปลี่ยน และพี่หมอเอิร์ทค่อนข้างทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย แม้บางครั้งผมรู้สึกเหมือนถูกคุกคามก็ตาม

พยายามบอกตัวเองว่าผมคิดไปเองแหละ แต่มันก็เอาแต่เป็นแบบนี้เสมอ

ผมอยากล้างสัมผัสพวกนั้นออกไป อยากทิ้งมันไปให้เหมือนกับขยะ แต่ไม่ได้เลย...ไม่เคยทำได้เลย

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

พี่หมอเอิร์ทไปทำงาน อีกสักประมาณสามชั่วโมงเขาก็กลับมา การรักษาโคตรจะค่อยเป็นค่อยไปเลย แต่ผมเริ่มวางใจเขาละ ดูปลอดภัยมาก มากแบบมากสัดๆ ดูแล เอาใจใส่ ทั้งการกระทำและแววตาที่มองมา ผมคิดว่าเร็วๆ นี้ผมคงจะเล่าให้เขาฟังได้ พี่หมอเอิร์ทบอกว่าถ้าเมื่อไหร่ที่ผมเล่า และเขารู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร เขาจะสามารถเริ่มรักษาแบบตรงจุดได้ และนั่นหมายความว่าผมอาจจะหาย เพราะการที่จะหายได้นั้นมันอยู่ที่ตัวของผมด้วย ไม่ใช่แค่การรักษาอย่างเดียว เหมือนแบบป่วยเพราะกินเหล้าเยอะ ไปหาหมอ หมอรักษา ฉีดยา ให้ยา และกลับมาก็ยังกิน ไม่ช่วยตัวเองมันก็ไม่หายไง

 

ติ๊ง... เสียงกระดิ่งเล็กๆ ที่ติดด้านบนของประตูในซุปเปอร์มาร์เก็ตดังขึ้น ผมใช้หลังดันมันให้เปิดออก เพราะใช้แขนโอบถุงกระดาษอยู่ อากาศช่วงนี้เย็นลงเรื่อยๆ จนเสื้อฮู้ทธรรมดาตัวเดียวไม่พอ อีกหน่อยแม่งคงเป็นแหนมแน่ๆ

ช่วยถือไหมครับเสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อผมกำลังจะเดินออกไปจากลานด้านหน้าซุปเปอร์ และเมื่อเงยหน้ามองก็พบว่าเป็นคนที่ผมโคตรจะไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต

ผมไม่ได้ตอบอะไรเขาแล้วรีบสาวเท้าเดินหนีทันที หัวใจของผมมันเต้นแรงรัวเหมือนจะหลุดออกมาเต้นด้านนอกเลย มือผมสั่น...สั่นพอๆ กับเขาที่เริ่มเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เหลือบตามองเงา...เขากำลังเดินตามมา เหมือนกับโรคจิต

อนัน

...

คิดถึงนะรู้ไหมเนี่ย เดินหนีพี่แบบนี้ได้ไง

...

พี่ว่าเราต้องคุยกันหน่อยนะครับ...แบบนี้เสียใจอะ

แม่งเอ้ย

หมับ!

แขนผมถูกคนด้านหลังคว้า ดีที่ผมโอบถุงไว้แน่นพอ มันเกือบจะตกอะ เวรเอ้ยยย

“Let me go”

“No.”

“Fu*k you!”

...yep,I wanna fu*k you .J

แม่งเอ้ยยยยยยยย โครยยยย กูไม่ไหวแล้ว จะทิ้งของก็เสียดาย เงินอยู่เมืองนอกพ่อขีดไว้ด้วยว่าให้ใช้เดือนเท่าไหร่ ต่อให้พี่หมอเอิร์ทบอกว่าถ้าอยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเงินไม่พอใช้ก็บอกเขาได้ แต่ผมไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณเดือดร้อนไง คือเงินที่พ่อให้ต่อเดือนมันไม่ใช่น้อยๆ เฮียๆ แม่งก็แอบโอนเงินยัดมาให้ตลอด มันเหลือเฟือ แต่อยู่ไทยมันอัลลิมิเต็ดไง ใช้ไปเถอะงี้ มาอยู่นี่ไม่ใช่ ตอนนี้ช่างเรื่องเงินพอไม่พอก่อน มาเครียดเรื่องหมอนายที่ตามมาหลอกหลอนผมถึงอเมริกาดีกว่า

ฟัคหน้ามึงเถอะ ปล่อยกู

ผอมลงนะ

มึง

เมื่อไหร่จะพูดจากันดีๆ ครับ

เมื่อมึงตายห่าไปสักทีอะ

พี่ไม่ตายหรอก

เหอะ

อนันหมอนายเรียกชื่อผม และมันปั่นประสาทผมโคตรๆ ผมกัดฟันแล้วมองหน้าหมอนายอย่างเอาเป็นเอาตาย รู้สึกโกรธเขา ทว่าเมื่อถูกเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบและแววตาที่เหมือนจะควบคุมบงการผม มันทำให้ผมต้องอ่อนลงอย่างช่วยไม่ได้ หาที่เงียบๆ คุยกันไหม

...ปากผมมันเหมือนมีอะไรมาเย็บไว้เลย พูดเชี่ยไรไม่ได้สักอย่าง นอกจากโดนเขาลากให้เดินไปที่รถ ผมมองมันด้วยความสงสัยว่าหมอนายมีได้ไง

รถเพื่อนพี่เองครับ ยืมมาน่ะ

...

เข้าไปสิครับ ของเอาไว้เบาะหลังก็ได้ คุยกันเสร็จพี่จะพาไปส่งที่บ้านเอิร์ทเขาบอกแล้วเอาถุงกระดาษที่ใส่พวกขนมกับผลไม้ผมไปไว้ที่เบาะหลัง

 

มาทำไมเมื่อเข้ามานั่งในรถ ผมถามหมอนายเสียงสั่น แม่ง ก็พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้มันสั่นอยู่แหละ แต่มันยากไง ผมกุมมือของตัวเองเอาไว้ แล้วก้มมองมัน ไม่ยอมมองหน้าหมอนาย ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องกลัวขนาดนี้ แต่แม่ง...แม่งเอ้ยยย หงุดหงิดฉิบ

ก็พี่บอกแล้วไงว่าพี่จะมาหาอนัน

ปลายนิ้วอีกคนเกลี่ยลงที่แก้มผมเบาๆ ผมรีบดีดตัวหนีชนตัวชิดประตูรถทันที

อย่า...อย่ามาแตะตัวกู

พูดจากันดีๆ ไม่ได้เหรอครับ

...

หรืออนันอยาก...ให้พี่ทำอะไรเพื่อให้รู้ว่าอนันควรทำตัวแบบไหนกับพี่

...ผมเกลียด

เกลียดสายตาของเขาที่มองมา... เกลียดจนอยากจะร้องไห้

ผมไม่ใช่คนที่อ่อนแอ แต่ต้องมาเป็นแบบนี้ก็เพราะหมอนาย

ว่าไง

...พี่...มาทำไม

พี่คิดถึงอนัน

...

ไม่เห็นต้องกลัวพี่ขนาดนั้นเลยอนัน พี่ไม่ได้จะทำอะไรอนันสักหน่อย พี่ก็แค่คิดถึงเองครับ

...

น้ำตาผมแม่งไหล... ไม่รู้จากความรู้สึกแบบไหน แต่มันไหลออกมา

ผมไม่อยากยอมรับความรู้สึกตัวเองเลย เพราะลึกๆ แล้วหมอนายมีอิทธิพลกับใจของผมมาก

ไม่ร้องไห้นะเขาบอกก่อนจะเอื้อมมือมาเกลี่ยน้ำตาให้กับผม ส่วนมืออีกข้างหนึ่งรั้งใบหน้าของผมเอาไว้เพื่อไม่ให้ผมหันหนี หมอนายเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ๆ กับผม กลิ่นน้ำหอมที่ผมคุ้นมันลอยมาแตะจมูกของผม ทำให้ผมปั่นป่วน...ผมค่อยๆ ยกมือดันไหล่เขาให้ถอยออกไป แต่เรี่ยวแรงที่มีมันน้อยนิดถ้าเทียบกับแรงของเขาที่ดึงรั้งให้ผมเข้าไปใกล้ๆ กลัวพี่เหรอ

ฮึก...

ไม่กลัวพี่สิ...พี่ทำทั้งหมดไปเพราะรักอนันนะ

พี่...เห็นแก่ตัว พี่ไม่ได้รักผม อึก...

อนัน

อย่ามาแตะตัวผม

พี่เจ็บนะ

หมอนายบอกและดึงผมไปกอดเอาไว้ ผมแม่งก็โง่...ยอมนั่งให้กอด

ปล่อย

เจ็บทุกครั้งที่เราบอกว่าเกลียดพี่...จะทรมานพี่ไปถึงไหนเหรอ หืม?

 

 

140%


ผมกำหมัดแน่น เม้มริมฝีปากแน่นจนเจ็บไปหมด ...คำว่ารักจากปากหมอนายมันทำให้ผมรู้สึกแย่และรู้สึกแปลกๆ ไปพร้อมๆ กัน วันนั้นเขาก็บอกแบบนี้ บอกว่ารัก แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันก็แค่ความใคร่ ความต้องการ ความเห็นแก่ตัวของเขาเท่านั้นเอง

ปล่อยผมได้แล้ว

ขอกอดนานกว่านี้ไม่ได้เหรอ

ไม่

คิดถึงมาก ไม่รู้เลยเหรออนัน

ผมไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

ทำไมใจร้าย

ที่ผมเป็นบ้าแบบนี้มันก็เพราะพี่ไม่ใช่เหรอ ที่ผมต้องมาที่นี่มันก็เพราะพี่!” ผมโวยวายแล้วผลักหมอนายให้ถอยออกไป อารมณ์ผมมันขึ้นๆ ลงๆ ผมรู้...รู้ว่าตัวเองเป็นยังไง แต่ผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้ หมอนายกัดฟันแน่น ผมสังเกตเห็นแววตาท่าทางของหมอนายดี ว่าเขากำลังรู้สึกยังไง แต่ผม... พี่เลิกยุ่งกับผมไม่ได้เหรอ พี่อยากให้ผมบ้าตายเหรอ พี่ดูหน้าผมสิ มันเหมือนคนบ้าเข้าไปทุก อื้อออออ

ริมฝีปากผมถูกอีกคนบดขยี้ลงมาอย่างแรง หมอนายไม่ปล่อยให้ผมได้หนี เพราะฝ่ามือหนาประคองกึ่งบังคับหน้าของผมเอาไว้ไม่ให้หันหนี

ปลายลิ้นชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพลงปากของผม ผมพยายามผลักดันเขาออก แต่หมอนายก็พยายามจนได้ จนผมไม่มีแรงจะสู้ หัวใจมันเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะช็อค มือของผมที่ตอนแรกยกเพื่อผลักหมอนายออกไป ร่วงผล็อยไปที่ลำตัว น้ำตามันไหลลงมาไม่ขาดสาย ผมหมดแรง... ไม่เคยเป็นแบบนี้ และก็ไม่ชอบที่จะเป็นแบบนี้ ผมปล่อยให้หมอนายจูบจนพอใจ แล้วเขาก็ผละออกไป ตอนนี้มันไม่เหมือนตอนอยู่สนามบินที่ผมมีแรงจะขัดขืนหมอนาย เพราะเขาไม่ขู่ แล้วไม่พูดแบบนี้ไง

เหมือนอะไรที่จี้ใจผม...คำว่ารักมันจี้ที่ใจของผมฉิบหายเลย

เกลียดพี่มากเลยเหรออนัน

...

อย่าเกลียดพี่สิหมอนายพึมพำบอกแล้วเลื่อนปลายนิ้วมาเกลี่ยน้ำตาให้กับผม อยู่กับเอิร์ทเป็นยังไงบ้าง

...ดีกว่าอยู่กับพี่

จริงเหรอ

เออ

อย่าทำเหมือนคนอื่นดีกว่าพี่ หรือสำคัญกว่าพี่สิ

...

สำหรับอนัน...พี่ต้องสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ

ไม่...ไม่ใช่

ใช่สิหมอนายบีบแก้มผม...จากเกลี่ยแก้มเบาๆ กลายมาบีบแรงจนผมต้องหันหนี อย่าให้พี่หึงสิอนัน

...

พี่ไม่อยากหึงจนหน้ามืดตามัว

หึ...พี่จะทำอะไรเขาเหรอถ้าผม เอา กับเขา

...หมอนายเหยียดริมฝีปากยิ้ม รอยยิ้มแบบนี้ที่คงไม่ค่อยมีใครได้เห็นนัก นอกจากรอยยิ้มหวานๆ ที่เคลือบแฝงไปด้วยอะไรบางอย่างเสมอ ถ้าไม่สังเกตก็คงคิดว่าหมอนายคือหมอที่แสนดี น่ารัก เป็นมิตรกับทุกคน จริงๆ แล้วแม่งตรงกันข้าม ถ้าว่าผมบ้า เขาบ้ากว่าผมอีก แม่งเหมือนปีศาจที่สวมบทเจ้าชายแสนดีอะ อนันท้าทายพี่เหรอ

“…”

พี่ทำได้ทุกอย่าง ริมฝีปากที่พึมพำบอกไล้ที่ซอกคอผม โดยที่ผมไม่สามารถผละหนีได้ เพราะมันสุดทางแล้ว ผมไม่มีที่ให้หลบแล้วไง ผมกัดปากตัวเองจนได้เลือด พยายามอย่างมากที่จะเชิดหน้าหนีสุดๆ ...แค่เพื่อให้อนันเป็นแค่ของพี่คนเดียว รู้ใช่ไหม

พี่มันโรคจิต

...อือครับ

...

พี่เป็นแบบนี้ก็เพราะรักอนัน รักมาก...มากจนไม่อยากให้อนันอยู่กับเอิร์ท หรือใครด้วยซ้ำ

 

 

 

200%






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 347 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,385 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #7376 Why love (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 12:57

    แล่วๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #7,376
    0
  2. #7372 Love Star (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 17:56
    พี่หมอ...ก่อนจะรักษาใคร...พี่ควรจะไปรักษาตัวเองก่อนนะ เราว่า จิตเกิ๊นน
    #7,372
    0
  3. #7364 PYD_KS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 06:21
    เกลียดอีพี่หมอนายอ่ะ
    #7,364
    0
  4. #7331 Bbiwbiw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 21:55
    ทำไมหมอดูจิตๆวะเนี่ย
    #7,331
    0
  5. #7307 ploybrf2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:14
    มันไม่ใช่ความรักแต่มันคือความใคร่
    #7,307
    0
  6. #7305 Patcharee Baekhyun Keowsaengson (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 10:32
    พี่นายโรคจิตมากกกก
    #7,305
    0
  7. #7274 Shipnielong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 22:28
    หมอคือจิตสุด น่ากลัวเวอร์ //ยิ่งอ่านยิ่งกลัวหมอ
    #7,274
    0
  8. #7256 คุณทวย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 15:49
    หวีดสุดดด
    #7,256
    0
  9. #7206 RoseBack (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 20:51
    โอ้ยยยย มีความโรคจิต มีความหลอนนน
    #7,206
    0
  10. #7168 NIKE-2016 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 18:05
    น่ากลัวอ่าหมอ55
    #7,168
    0
  11. #7161 MBTTK22 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 06:34
    หมอนายแม่งน่ากลัว
    #7,161
    0
  12. #7143 yuu6 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 13:00
    คนที่ควรรักษาน่าจะเป็นหมอมากกว่านะ
    #7,143
    0
  13. #6998 RealButterfly94 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 23:51
    กลัวแล้วค่ะหมออหลอนชิบหายเลยค่ะ😱😱😱
    #6,998
    0
  14. #6414 MønZ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 19:55
    กลัวเเล้ววว อนันโว๊ยหนีเถอะะ
    #6,414
    0
  15. #6413 ระริน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 17:53
    คนที่ควรพบจิตแพทย์คือหมอนาย ไม่ใช่อนัน
    #6,413
    0
  16. #6230 fairy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 21:36
    หมอน่ากลัวววววว
    #6,230
    0
  17. #6014 Kim-kibom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 21:42
    น่าสะพรึงค่ะ
    #6,014
    0
  18. #5727 elleonoell (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 19:01
    หมอนายน่ากลัวอะเหมือนโรคจิต แต่แม่งก็จิตจริงๆแหละ
    #5,727
    0
  19. #5655 ลายหมึก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 00:45
    หมอน่ากลัวมาก มากกว่าอนันอีด
    #5,655
    0
  20. #4939 mmuu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 18:32
    กลัวหมอเอิร์ทตายอ่ะ สงสารอนันต์และ
    #4,939
    0
  21. #4793 Noona97 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:05
    คำบอกรักของหมอนายนี่ก็ทำให้สับสนเหมือนกันนะว่าควรเชื่อหรือไม่ควรเชื่อดี555
    #4,793
    0
  22. #4517 cherryme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 12:23
    อ่านแล้วรู้สึกว่า นายต้องเคยทำไรมากกว่าข่มขืนกะบนันอะ ไม่งั้นไม่เป้นขนาดนี่หรอห
    #4,517
    0
  23. #4483 Minutedao (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:05
    หมอนายน่ากลัว มานิ่มๆแต่เชือดไม่เลี้ยง กลัวววววว อนันหนีสิลูกกกก
    #4,483
    0
  24. #4298 bibibibi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 00:17
    "พี่มันโรคจิต"

    "ฮือครับ"

    โอ๊ย มีความกวนทีนนนน
    #4,298
    0
  25. #4167 waem93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 14:13
    จิตเว่อร์ โอ้ยกลัววแท้
    #4,167
    0