[SADIST SET] BECAUSE OF LOVE รักเป็นอนันต์ [YAOI]

ตอนที่ 11 : #รักเป็นอนันต์ #นายอนัน EP. 09 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    16 ต.ค. 60


#นายอนัน

EP. 09
-Your smell like love-
ขอแจ้งนักอ่านสักนิดเกี่ยวกับการอัพเดทนิยาย รบกวนอ่านหน่อยนะคะ

คือตอนนี้ระบบแจ้งเตือนเด็กดีค่อนข้างจะยุ่งยากสำหรับเรา (คนอื่นไม่ทราบค่ะแต่สำหรับเราเราว่าข้อจำกัดมันเยอะและยุ่งยากมากเกินไป) ฉะนั้นเราจะเปลี่ยนรูปแบบการอัพเดทนิยายใหม่คือ สุมมติว่าในเล่มมี 20 ตอน ในเว็บจะมี 40 ตอน คือเอา 1 ตอนในเล่มมาหักเป็นสองบทในเว็บนั่นเอง

ข้อดี ไม่ต้องตามเจิม เปิดตอนแล้วเข้ามาอ่านเนื้อหาได้เลย อัพเนื้อหาทันทีที่เปิดตอน และเนื้อหาจะแจ้งเตือนไปที่ผู้อ่านทุกครั้งที่มีการอัพเดท
ข้อเสีย ตอนในเว็บเยอะไปหน่อย และเนื้อหาต่อตอนจะสั้นลงไปนิดหน่อยเพราะอะไรย้อนอ่านด้านบนอีกครั้งค่ะ แจ้งไปครบแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

ปล. งดมาบ่นเรื่องสั้นลงอะ สั้นลง เครียด คือปกติก็อัพแบบนี้อัพทีละ 40% 70% ไม่ได้ต่างจากเดิมเลย แค่แยกไปเปิดตอนเยอะขึ้น เข้าใจกันบ้างเถอะค่ะ เราทำอะไรนิดหน่อยก็บ่นตลอด คิดว่าเราไม่เครียดเหรอเนี่ย คือเข้าใจกันหน่อยนะ ข้อร้อง ขอร้องจริงๆ จากใจ เพราะระบบมันเป็นแบบนี้เลยต้องแยกไง มันจะได้ขึ้นแจ้งเตือนตลอดเวลาอัพ
* * *
เธอคือชีวิต ไม่มีเธอจะทำอย่างไร ฉันจะเดินก้าวไปยังไง หากไม่มีเธอจริงๆ อย่าไปจากฉัน สัญญาได้หรือเปล่า 
ให้โอกาสฉัน...รักเธออีกต่อไป เธอก็รู้ว่าฉันนั้นไม่มีใครขาดเธอไปสักคน ฉันคงจะตาย
จะหายใจอย่างไรโดยไม่มีเธอ แค่เพียงให้เธอคืนมา ได้ยื้อเวลา สักวินาทีก็มีความหมาย
ขอร้องเธอได้ไหม อย่าให้ฉันต้องอยู่คนเดียว
...จะทำอย่างไร ให้ฉันยังมีเธอต่อไป จะมีทางสักทางบ้างไหม ที่จะรั้งใจเธอ
***

อนัน Part

สามวันต่อมา

ผมกลับมาบ้านหมอเอิร์ทได้แล้ว เป็นไข้หนักนิดหน่อยเลยต้องนอนที่โรงพยาบาลหลายวันเลย และระหว่างที่อยู่นั่นหมอนายก็ดูแลไม่ห่าง เขาแค่แวะกลับบ้านตัวเอง แล้วก็มาใหม่ มานอนเฝ้าทุกคืน และเรายังไม่ได้คุยอะไรกันจริงๆ จังๆ เลย ด้วยเพราะสภาพร่างกายผมที่ต้องการการพักผ่อน แล้วก็ไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร บอกตรงๆ ว่าต่อให้ผมจะยอมรับตัวเองแล้ว แต่มันก็มีหลายครั้งที่กลัว และพยายามถอยห่างออก เหมือนเป็นสมองสั่งการและผมขัดไม่ได้

...มันรู้สึกแย่ รู้สึกดี รู้สึกแย่ แล้วก็รู้สึกดี ความรู้สึกปะปนกันมั่วไปหมด

อนัน” เสียงเรียกของหมอนายดังขึ้น มันทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็พยายามปรับสภาพอารมณ์ที่ไม่คงที่ของตัวเองก่อนจะหันไปหาเขาซึ่งซื้อของมาเต็มไม้เต็มมือ “วันนี้ทำอาหารไทยทานกันไหมครับ

...อือ ครับ

เป็นอะไร สีหน้าไม่ค่อยดีเลย เอิร์ทมันบอกไหมว่าจะกลับกี่โมง

นี่เป็นเวลาที่เราคุยกันดีๆ แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย ผมหงุดหงิดตัวเองเหมือนกันนะ ที่แม้จะพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไรแล้ว ผมก็ยังคิด คิด แล้วก็คิดจนสมองแทบแตก ส่วนเรื่องหมอนายกลับมา เฮียๆ ยังไม่รู้ พี่เอิร์ทบอกว่าจะยังไม่บอกจนกว่าทุกอย่างจะลงตัว ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทุกอย่าง ที่พี่หมอเอิร์ทบอกนั้นมันคืออะไรกันแน่

ค่ำๆ ครับ

อืม พี่เอาของเข้าครัวก่อนนะ

...” ผมพยักหน้าและหยิบโทรศัพท์กดส่งข้อความหาพี่หมอเอิร์ท ถ้าเขาว่างก็คงตอบ ถามเรื่องอาการบ้าๆ นี่ของผม เพราะผมทรมานที่มันยังเป็นแบบนี้ ผมอยากเป็นปกติ คิดอะไรเหมือนปกติ ไม่ใช่ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง เหมือนคนประสาทอะแม่ง ไม่รู้หมอนายดูออกไหมว่าผมพยายามเลี่ยงเข้าใกล้เขาในบางครั้ง บางครั้งก็อยากเข้าใกล้ อีกทีก็กลัวที่จะเข้าไปหา

มันน่าหงุดหงิดตัวเองฉิบ

 

Earth:: ช่วงนี้มันจะเป็นแบบนี้ครับ อนันต้องค่อยๆ ปรับตัวนะ อนันดีขึ้นเยอะแล้ว พี่เชื่อว่าเดี๋ยวอีกหน่อยอนันก็จะดีขึ้นกว่านี้ จนเป็นปกติ ยิ้มบ่อยๆ นะ รอยยิ้มกับการคิดบวกจะทำให้อนันมีความสุข

ANUN:: ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้าอะพี่ ผมเริ่มไม่รู้แล้วว่าอะไรปกติอะไรไม่ปกติ หรือว่าปกติของผมมันเป็นแบบนี้วะ

Earth:: พี่เข้าใจอนันนะครับ ทำใจสบายๆ นะ กลับไปเดี๋ยวเราคุยกัน พี่ทำงานก่อนนะครับคนเก่ง

ANUN:: ครับ

 

เฮ้อ... ผมรู้สึกแย่กับตัวเองที่ยังกลัวและมีความเกลียดหมอนาย แต่ก็ไม่อยากให้เขาไปไหน

มันอึดอัดจนอยากจะร้องไห้ออกมาตลอดเวลาเลย

 

นาย Part

ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ว่าน้องเป็นอะไร ผมเจ็บทุกครั้งที่อนันพยายามออกห่าง พยายามจบบทสนทนา ผมพยายามเข้าหาน้อง ไม่ใกล้จนเกินไป แต่ก็ไม่ทิ้งให้ห่างจนเกินไป แต่มันคงยากสำหรับอนันที่ต้องอยู่ใกล้ๆ กับคนแบบผม บอกตรงๆ ว่ายิ่งคิดมากเท่าไหร่ผมยิ่งกลัวว่าผมจะต้องเสียอนันไปจริงๆ

...ถ้าเวลานั้นมาถึงผมจะมีแรงอยู่ต่อไปอีกเหรอ

แววตาที่มองมามันเต็มไปด้วยความหวาดระแวง... แต่บางครั้งก็กลับมามองผมด้วยสายตาห่วงหา ผมรู้ว่าผมเป็นต้นเหตุที่ทำให้อนันเป็นแบบนี้ และนี่คือสิ่งที่ผมกำลังได้รับจากการกระทำที่ขาดความยั้งคิดของตัวเอง คือต้องเจ็บ...แม้จะได้ใกล้ แต่ก็ยังเจ็บ เจ็บจนบางครั้งก็อยากที่จะหยุดเหมือนกัน

ทว่าผมไม่อยากไปไหนจากน้องเลย

อยู่ก็ทรมาน ไปก็เหมือนตาย อยู่ก็รัก ไปก็รัก... ไม่มีทางเลือกดีๆ สำหรับผมและน้องเลย สุดท้ายแล้วผมคงต้องรอน้องตัดสินนั่นล่ะว่าเขาจะยังต้องการผมอยู่ไหม ถ้าไม่ ผมก็คงต้องไป

กึก...

อะ...” มัวแต่คิดอะไรไปเรื่อย มีดที่หั่นผลไม้อยู่บาดนิ้วผม เป็นแผลลึกจนเลือดไหลออกมาไม่หยุด ผมรีบล้างแผลแล้วหาผ้าสะอาดมากดแผลเอาไว้ ทว่าตอนทำแบบนั้นอนันเดินเข้ามาพอดี น้องสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วดึงมือผมไปดู ...ถึงแม้ว่าผมจะเป็นหมอ ผมรู้ว่าควรจะจัดการกับแผลตัวเองยังไง แต่ผมกลับยอมให้อีกคนดูแลให้

ทำไมพี่ไม่ระวัง

คิดอะไรเรื่อยเปื่อยครับเลยไม่ทันดู

พี่คิดอะไร” คนที่แย่งผ้าไปกดแผลแทนผมถาม ถามทั้งที่ยังไม่ยอมสบตากัน

คิดถึงอนัน

ก็อยู่ด้วยกัน จะคิดถึงไปทำไม

ตอนไหนก็คิดถึง

เลือดจะหยุดไหลยัง

...ความเย็นชา แข็งกระด้างที่ต่างไปจากเมื่อก่อนมันทำให้ผมเจ็บ ผมพยายามคิดเข้าข้างตัวเองสารพัดว่าน้องอาจจะรู้สึกอะไรกับผม เพราะวันนั้นที่ผมมาหา อนันยังจูบกับผม ยังกอดกับผมอยู่เลย แต่เหมือนว่าวันนั้นมันเป็นเพียงความฝันเฟื้องของคนอย่างผม ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทนความเจ็บปวดนี้ได้อีกนานแค่ไหน เพราะทุกวินาทีตอนนี้เจ็บเหมือนใจแทบขาด “พี่นาย เลิกมองหน้าผมแล้วตอบ

โอเคแล้วครับ พี่ดูเองดีกว่า อนันนั่งรอเถอะ

พี่อะไปนั่ง ผมไม่อยากกินผลไม้เลอะเลือดพี่หรอกนะเว้ย

รังเกียจเหรอ

จะบ้าหรือไง

ขอโทษครับ งั้นพี่ไปนั่งรอนะ

เออ

ผมเดินออกมาแล้วนั่งกดแผลอยู่ในห้องนั่งเล่น เอาผ้าออกพบว่าเลือดยังซึมออกมาบ้าง แต่ผมขี้เกียจไปหาพลาสเตอร์ปิดแผล เลยปล่อยให้มันแห้งไปเอง

ไม่นานนักอนันก็เดินมาพร้อมกับผลไม้ที่หั่น...แบบไม่ค่อยสวยนักบ่งบอกว่าอีกคนไม่ค่อยเข้าครัวเท่าไหร่ แต่ผมก็เต็มใจที่จะกินมัน เรานั่งด้วยกัน แต่ไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ

บรรยากาศเหมือนจะดีแต่กลับหม่นหมอง

พี่นาย

ครับ?”

พี่อย่าเข้าใกล้ผมเยอะได้ไหม

...

...

พี่ขอโทษครับ” ผมพยักหน้าพลางคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา “พี่จะไม่ใกล้อนันเกินไป

อืม

...

...

วันนี้พี่กลับก่อนดีกว่า

ทำไมกลับไว

พอดีมีธุระกับที่บ้านนิดหน่อยครับ ล็อคบ้านดีๆ นะ มีอะไรก็โทรหาพี่นะ พี่จะรีบมา

ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก พี่ไปเถอะ

เขาไม่ได้ต้องการผม

ครับ

ผมพยักหน้าและลุกเดินออกมา ใจจริงตั้งใจจะอยู่กับอนันนานมากกว่านี้ แต่ตอนนี้ผมไม่ไหวจริงๆ ใจมันร้าวจนชาไปหมด ผมร้องไห้ไม่ออก มันอัดอั้น อึดอัด ทรมาน... ใจหนึ่งอยากทำตัวเป็นคนขี้ขลาดหนีหายไป แต่อีกใจก็อยากอยู่กับน้อง อยากเห็นหน้าน้อง อยากเจอกันทุกวัน อยากสัมผัส อยากเข้าใกล้

แต่ก็ไม่ได้ เพราะสำหรับผมกับอนันแล้ว น้องพยายามที่จะผลักผมออกห่าง

...ยิ่งใกล้เท่าไหร่ แต่ก็เหมือนว่าไกลมากขึ้นกว่าเดิม

 

เอิร์ทบอกว่าอนันอาจจะต้องการผม แต่ตอนนี้มันทำให้ผมรู้ว่า...ไม่จริง น้องไม่ได้ต้องการผมเลย การที่ผมกลับมาก็เหมือนแค่มาเป็นอะไรที่เกะกะสายตาอนันเท่านั้นเอง เอาไว้ค่อยคุยกับเอิร์ทแล้วกัน

ตอนนี้ผม...แค่อยากหายไป เลิกหายใจ เลิกทรมาน เลิกรักน้อง

เลิก... อยากเลิก

แต่ผมทำไม่ได้ ทำไมไม่ได้เลย

 

อนัน Part

เมื่อเขาเดินออกไป น้ำตาผมมันไหลออกมาอีกครั้ง

ผมยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองแรงๆ

เพี๊ยะ!

ฮึก...ไล่เขาทำไม

มึงไล่เขาทำไมอนัน

มึง...ต้องการเขาไม่ใช่เหรอ

...มึงมันบ้า

 

อือออ” ผมคุ้มตัวและกอดตัวเองเอาไว้ ร้องไห้ออกมาอย่างทรมานใจ ทรมานเหมือนแทบขาดใจ “พี่นาย...ผมขอโทษ

เหมือนตรงหน้าผมมันมีกำแพง... หลายครั้งที่อยากจะทำลายมันแล้วเข้าไปหาเขา

แต่ผมก็อ่อนแอเกินกว่าจะทำลายกำแพงเวรๆ นั่นได้

...ถึงได้ทรมานเหมือนตายทั้งเป็นแบบนี้ ถ้ามีใครมาบอกว่าแค่ทำลายกำแพง ยอมรับใจตัวเองแล้วเดินไปหาเขาสิ ง่ายๆ ...ผมขอบอกเลยว่ามันไม่ง่าย 

และมันไม่เคยง่าย 

100%

ลงผิดตอนย้อนมาแก้ค่ะ  5555 กรรม
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,385 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #7353 mvnkhyuck (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 16:14
    คนมันเคยมีแผลในใจ จะให้ปรับตัวง่ายๆก็ไม่ได้ ถึงจะต้องการแต่ความกลัวกับสิ่งที่เราเจอก็ยังมี อุแง้ สงสารทั้งน้องทั้งพี่
    #7,353
    0
  2. #7352 Mo_2548 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 15:25
    หืออออ
    #7,352
    0
  3. #7283 T_EyeVie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 17:40
    ร้องไห้เลยอะ ฮืออออหน่วงมากก
    #7,283
    0
  4. #4954 kantimak171 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 00:48
    หยุดร้องไห้ได้แค่สองตอนแล้วเราก็มาร้องไห้กับตอนนี้อีก//ไรท์ถ้าเราหายใจไม่ออกมารับผิดชอบเราด้วยนะ
    #4,954
    0
  5. #4803 Noona97 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:24
    สงสารทั้งคู่อ่ะ ฮือออออออ
    #4,803
    0
  6. #4286 Fahsai Piko (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 22:03
    อนัน เหมือนมนุษย์เมนเลย
    #4,286
    2
    • #4286-1 GGbongr(จากตอนที่ 11)
      29 ตุลาคม 2560 / 18:36
      เรื่องเศร้าแแล้วเลื่นอ่านเจอ comment นี้ หลุดขำแล้วคิดตาม เออมันก็จริง
      #4286-1
    • #4286-2 fairy(จากตอนที่ 11)
      14 พฤศจิกายน 2560 / 22:27
      เค้าใจฟีลอนันสุดเมื่ออ่านเม้นนี้55555
      #4286-2
  7. #4160 KangFRung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 11:38
    สู้ๆนะทั้งสองคนเลย
    #4,160
    0
  8. #4130 parkchaewon00 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 20:46
    โอ้ย!!! หน่วงมากกกกกกก คือสงสารหมอนาย แล้วก็สงสารอนัน สู้ค่ะ ชอบคู่นี้นะความรู้สึกชัดเจนทั้งคู่แต่มันแค่ขัดกับการกระทำ เฮ้อ... สู้ๆค่ะทั้งสองคน
    #4,130
    0
  9. #4008 thifu:') (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 16:28
    ยอมรับว่าสงสารหมอนายมากกว่า ฮืออ
    #4,008
    0
  10. #3816 kimji a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:13
    เข้าใจอนันนะเเบบ คนโดนอะไรมาบ้าง เเต่ก็สงสารหมอนาย คือก็รักเขามาก
    #3,816
    0
  11. #3638 MonsterCat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 19:38
    โอ๊ยย น้ำตาไหล สงสารอ่ะ ยังไงก็สงสารทั้งคู่ ต้องการแต่ด้วยอาการของน้อง ที่คนพี่ก็เห็นใจไม่อยากทำให้น้องเจ็บ แต่น้องก็ไม่ยอมพูดออกไปตรงๆ เพราะยังกลัว ฮรึก เจ็บปวดแทน
    #3,638
    0
  12. #3637 MonsterCat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 19:37
    โอ๊ยย น้ำตาไหล สงสารอ่ะ ยังไงก็สงสารทั้งคู่ ต้องการแต่ด้วยอาการของน้อง ที่คนพี่ก็เห็นใจไม่อยากทำให้น้องเจ็บ แต่น้องก็ไม่ยอมพูดออกไปตรงๆ เพราะยังกลัว ฮรึก เจ็บปวดแทน
    #3,637
    0
  13. #3235 Pukpik_Suta (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:35
    โอ้ย สงสารทั้งอนัน ทั้งหมอนาย แต่ว่าหมอนายจะลงโทษอะไรน้องคะ
    #3,235
    0
  14. #3232 FernBiazzarro (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:32
    ค่ตสงสารเลยเด้ออออ สงสารทั้งหมอนายทั้งอนัน พยายามเข้านะ สู้ๆ ฮุ้ยเล่ฮุ้ย //ตอนอนันตีปากตัวเองนี่ใจจะขาดตามเลยเธอ
    #3,232
    0
  15. #3230 milktuan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:30
    เศร้าตามเลย TT รอเล่มนะคะ
    #3,230
    0
  16. #3223 kookieso (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:23
    โอ้ยย เจ็บตามอนันเลยอ่ะ อ่านไปเอามือทาบอกไป มันรู้สึกเห็นตัวเองสะท้อนเป็นอนันอ่ะ สนุกมาก อินมาก
    #3,223
    0
  17. #3217 palmy3050 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:19
    จิงเหมือนจะเส้ากะไม่สุด สุขไม่สุด เด่วหน่วงเด่วหาย งงกับตัวเองแล้วววว เง้
    #3,217
    0
  18. #3207 Skyu-i (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:13
    ไรท์ดึงจริงๆ แต่ฟินเราชอบ อยากโดนพี่หมอลงโทษบ้าง เขิน บิดตัว ><
    #3,207
    0
  19. #3205 Chrysola (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:11
    โอ๊ยยยย กำลังอินได้ที่ อ่านจบมาเจอรูปแมวพร้องแคปชั่น ฮามากแทน 55555555
    #3,205
    0
  20. #3204 PinPak_AyatoDL (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:11
    เขียนได้ถึงอารมและสื่อออกมาดีมากค่ะไรท์ ทั้งสัมผัสว่ารักแต่ก็หน่วงๆ
    #3,204
    0
  21. #3195 achry_cu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:07
    สนุกกกกก รอนะคะไรท์ สู้ๆน๊าาา
    #3,195
    0
  22. #3194 Chandra and Clover (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:07
    รอค่ะ ????????????????
    #3,194
    0
  23. #3193 pacharapantarn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:06
    เหมือนทิ้งดิ่งลงเหวแล้วถูกกระชากด้วยจรวดเลยพี่มัพ
    #3,193
    0
  24. #3192 rin14123 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:05
    กำลังอยุ่ในโหมดงงว่าจะลงโทดอะไร
    พอเห็นเลื่อนลงมาที่รูป....อารมณ์เมื่อกี้หายไปหมดเลย
    #3,192
    0
  25. #3191 เซอร์ออน[SiroN] (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:03
    อ่านเนคคณิตเสร็จบุปเจอคู่นายนัน เราก็จะดิ่งลงเหววTTฮืออออ วันนี้มันวันดราม่า เศร้า
    #3,191
    0