LEVEl | See A Doctor รักของหมอ [ YAOI ] Season2

ตอนที่ 8 : #พอร์ชตัส SS2 :: EPISODE 07 [ 200 Per. ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 ก.พ. 60


#พอร์ชตัส
ซีซั่นสองนะคะ

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นๆ นะ
อ่านภาคแรก > คลิก!!!


ตอนที่ ๗
-เฉยชา-
ฟังเพลงปลากอบไปด้วยนะ


#สเตตัส

ฮึก...เจ็บ...

ปึก ปึก

ผมยกมือทุบหน้าอกตัวเองแรงๆ พอแล้ว...ละ...เลิก ฮืออ เลิกเจ็บสักที

ผมเกลียดหมอพอร์ช เกลียดที่เขาใจดีกับคนอื่นไปทั่ว ...ผมอยากให้เขาเป็นคนเลวที่เป็นของผมแค่คนเดียว ไม่ต้องไปใจดีให้กับคนอื่นได้ไหม แฝดอธิบายกับผมแล้วว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น พวกมันเดาและมันก็น่าจะเป็นไปได้ แต่ผมรับไม่ได้ มันเจ็บนะที่ต้องเห็นแฟนตัวเองกำลังจะเอากับคนอื่นต่อหน้าอ่ะ สัมผัสของเราแค่คนเดียวแต่มันกลับเป็นของคนอื่นด้วย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ผมก็ไม่อยากให้อภัยเขาอีกแล้ว

ถ้าเขาไม่เลิกใจดีไปทั่ว เราก็อย่ากลับมาคบกันเลย หัวใจผมแบกรับเรื่องพวกนี้ไม่ได้หรอก ผมไม่ใช่พวกใจกว้าง ผมมันใจแคบ แคบมากๆ ด้วย

และความรักครั้งนี้คงทำให้ผมเข็ดไปอีกนาน ดีไม่ดี ผมอาจจะไม่กล้ารักใครอีกเลยก็ได้

...บอกเลิกเขาเอง ผมก็มาเจ็บเองแบบนี้ไง

น่าตลกชะมัด

 


สามวันต่อมา

#กัปตัน

ผมกับมาตินมาที่บ้านของสเตตัส ท่าทางมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทางร่ายกายน่ะหายเต็มร้อยแล้ว ใช้ชีวิตได้ปกติ แต่สภาพจิตใจคือเน่าในมาก ขนาดพ่อแม่มัน มันยังทำท่าทางเนือยๆ ใสเลย จากคนที่สดใส กวนตีนพวกผม ด่าพวกผมทุกวัน ชอบหยอกพ่อแม่ในเวลาครอบครัว เอาง่ายๆ คือมันเป็นคนที่เฮฮาบ้าบอคนหนึ่งเลย เพียงแต่ว่าน้อยกว่าพวกผมเท่านั้นเอง พวกผมมันเป็นคนบ้าพลังอ่ะ

...สงสารมันนะ มันก็รู้ความจริงแล้วว่าเพราะอะไร แค่ทำใจไม่ได้ ก็จริงแหละ ไอ้พี่พอร์ชเป็นคนดีเกินไป สุดท้ายความดีที่ไม่ควรจะดีนั่นก็ทำลายชีวิตคู่ให้พังลงอย่างง่ายดายเลย แต่ผมว่าทั้งสองคนยังรักกันมากๆ อยู่แหละ 

เพียงแค่ต้องมีคนเปลี่ยนนิสัยกันบ้าง สเตตัสก็ควรฟัง พี่หมอก็ควรลดความเป็นคนดี เพราะดีเกินไปแม่งก็เหมือนการให้ความหวังอ่ะ แต่เรื่องนี้จะไปโทษทั้งสองคนก็ไม่ได้ ถ้าไม่มีมือที่สามที่โคตรร้ายเข้ามา ตอนแรกผมคิดว่ายัยพี่พรีมอะไรนั่นหายไปจากวงโคจรแล้วซะอีก แต่ก็อย่างว่าอ่ะ เท่าที่รู้ว่าเธอชอบพี่พอร์ชมานาน มันก็เลิกชอบยาก แต่ทำร้ายเขาขนาดนี้...คิดดีแล้วเหรอวะ ที่ผมเกลียดคือเธอทำให้เพื่อนผมกลายเป็นแบบนี้ไง

กลัวแม่งจะจิตตก กลายเป็นโรคซึมเศร้ามากเลยเนี่ย

เฮ้ยมึงผมตบบ่ามันหลังจากที่สวัสดีพ่อแม่มันเสร็จแล้ว มาตินทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ไอ้ตัสที่กำลังนอนเหม่ออยู่ วันนี้อุส่าห์ลางานบริษัทมาเลยนะเนี่ย ตอนแรกแม่จะด่าละ แต่บอกว่ามาหาสเตตัสแม่เลยฝากของสัมมนาคุณมาให้ 

เป็นกระเช้ารังนกราคาสองพันกว่าบาทกับขนมที่ที่บ้านทำ แม่พวกผมเป็นคุณหญิงที่ชอบทำขนมอ่ะ อร่อยด้วย เพราะถ้าบอกว่าไม่อร่อยจะโดนแม่ไล่ออกจากบ้าน ตัดออกจากกองมรดก... เชี่ยร้ายแรงกว่าหมอตรวจพบมะเร็งที่ต่อมลูกหมากอีกกู ขนตูดลุกไปหมดแล้วไม่ทำงานหรือไงสัดด ไปทำบริษัทกูมั้ย ไปนอนเล่นเอาเงินเดือน

เออดีนะ พวกกูเลี้ยงมึงได้ พวกกูรวย พ่อพระ หน้าตาดี มีเมียสวย

มามะ อยากเป็นเมียพวกกูอีกคนไหม

...

กริบ... มุขไม่ฮาพาเพื่อนเครียด

มึง ไม่โอเคขึ้นบ้างเลยเหรอวะมาตินถาม ส่วนผมก็นั่งขนาบอีกข้าง

ตาช้ำหมดแล้ว ...ผมล่ะเครียดแทนเลย ในห้องของมันก็มีแต่ของของพี่พอร์ชที่เคยให้มัน ดอกไม้ ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ รูปภาพ และหลายสิ่งหลายอย่างที่ตอกย้ำความทรงจำ ผมเข้าใจว่าเฮิร์ท เพราะถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับพวกผมมันก็คงไม่หมูเลยที่จะจัดการกับตัวเอง แต่ทำไมมันถึงต้องมาเกิดกับเพื่อนที่พวกผมรักและหวงมากที่สุดด้วยวะ

กูควรไปสอนให้ไอ้พี่พอร์ชมันเลวขึ้นบ้างดีไหม แบดอ่ะ แบดกาย เป็นคูลกายแล้วเมียหาย มึงก็แบดกายเถอะพี่

ไม่... ไม่เลย

วันนั้นทะเลาะกันหนักเหรอ วันที่มึงไปเจอเขาอ่ะมันเล่าให้พวกผมฟังว่ามันทะเลาะกับพี่พอร์ชหนักมากจนตอนนี้ขาดสะบั่นไม่เหลืออะไรแล้ว จะเล่นมุขไล่ไปหาผัวใหม่ก็ไม่ได้ เพราะพี่พอร์ชก็เหมือนรักแรกของมัน รักที่เป็นรักจริงๆ อ่ะ พอมาเป็นแบบนี้การจะเริ่มรักใครใหม่มันยากมาก มากจนผมคิดว่ามันคงจะไม่มีใครไปอีกนาน...หรืออาจจะไม่มีอีกเลยก็ได้มั้ง เพื่อนผมมันรักใครแล้วฝังลึก ดูจากเคสนี้เป็นต้นไง

...อือ

อยากไปไหน แดกอะไร หรือทำอะไรไหมพวกกูจะพาไป นี่พวกกูลางานมันเป็นจุดชี้ชะตาชีวิตว่าจะอยู่หรือไปในกองมรดกมาหามึงเลยนะครับลูกสาวมาตินพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้น ผมเองก็ไม่ต่างกัน แต่แม่งยากมาก มากจริงๆ อ่ะ เห็นตาแดงๆ ของมันแล้วเฮิร์ทแทนเลย

อยากไป...บ้านเขา

...

...

พากูไปหน่อยสิ กูอยากไปบ้านเขา

60%

#สเตตัส

พวกมึงกลับไปเหอะผมบอกหลังจากที่มันขับรถมาส่งผมที่หน้าบ้านหมอพอร์ช

จะบ้าหรือไง ไม่เอาเดี๋ยวพวกกูรอ จะยืนให้แห้งตายตรงนี้พวกกูก็จะรอ

เออ พวกกูว่าง

ไปเหอะ กูขอ กูกลับเองได้ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวกูจะรีบโทรหาเลย นี่กูเม็มเบอร์พวกมึงเป็นเบอร์ฉุกเฉินเลยนะผมบอกและโชว์หน้าจอให้พวกมันดู ผมรู้ว่าแฝดมันห่วงผม แต่ตอนนี้ผมอยากอยู่คนเดียว ผมขอแค่เวลาทำใจ ยิ่งมีคนอยู่ด้วยเยอะๆ มันยิ่งลำบากในหลายๆ อย่าง เพราะงั้นผมขออยู่เงียบๆ คนเดียวดีกว่า

เออ พวกกูไปห้างใกล้ๆ แล้วกัน มีไรโทรนะ

อื้อ

เค ไปไอ้ตีน ขับรถ

และพวกมันก็ขับรถออกจากซอยไป ส่วนผมก็ยืนนิ่งๆ หน้าบ้านหมอพอร์ช ที่มาตอนนี้เพราะรู้ว่าเขาคงไม่ได้อยู่บ้านหรอก ไม่ทำงานก็คงอยู่บ้านใหญ่ ซึ่งก็ดีแล้ว ผมแค่อยากมายืนเฉยๆ ตรงนี้... ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องทำตัวประสาทกลับแบบนี้ด้วย แต่ผม...ไม่มีที่ที่รู้สึกอยากจะไปมากกว่าตรงนี้แล้ว

...ผมคิดถึงเขา

คิดถึง

...คิดถึง


80%

ผมก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเองและขยับริมฝีปากยิ้มในความปัญญาอ่อนของตัวเอง ก่อนจะหันหลังหวังจะเดินออกไปจากตรงนี้ทว่าก่อนที่ผมจะก้าวเท้านั้น รถของหมอพอร์ชก็ขับมาจอดแทน 

...ร่างกายของผมแข็งทื่อไปหมดเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง หัวใจเต้นแรง... แรงมากเมื่อได้เห็นใบหน้าที่ผมโคตรจะคิดถึงแต่ก็ผลักไสเขาไปแบบไม่ใยดี หมอพอร์ชเองดูเหมือนจะตกใจที่เห็นผมเหมือนกัน เขาคงจะสงสัยแหละ ว่าเลิกกันแล้วผมจะเสนอหน้ามาที่นี่ทำไม

...และสิ่งที่เขาสงสัยผมเองก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน ไม่รู้ว่ามาทำไม

ตอนแรกผมคิดว่าเขาจะพูดอะไร ทว่าเขากลับเดินผ่านผมไปและเปิดประตูรั้งก่อนจะเดินผ่านไปราวกับ...มองไม่เห็นผม หมอพอร์ชเขาไปในบ้าน...ส่วนผมก็ยืนอยู่ด้านนอกเหมือนไอ้โง่คนหนึ่งที่มาโผล่ผิดบ้าน แต่ก็คงจะผิดจริงๆ ในเมื่อผมเป็นคนพูดเองนี่นาว่าจะให้เราเป็นแค่คนแปลกหน้ากัน

เขาก็ทำแบบนั้นจริงๆ

ฮะๆ...เจ็บสัดๆ

สุดท้ายผมก็เลือกที่จะเดินออกไปอยู่ดี

เขาไม่ง้อผม ไม่รั้งนั่นแหละดีแล้ว ให้มันจบๆ ไปสักที เพราะถ้าเขาทำแบบนั้นผมอาจจะต้องใจอ่อน แล้วสุดทานยใครเจ็บเหรอถ้าหมอยังแสนดีกับคนอื่นไปทั่วอีก ผมรับไม่ได้หรอก เราเข้ากันไม่ได้หรอก

ผมไม่ได้โทรหาพวกแฝด แต่โบกแท็กซี่กลับมาบ้านด้วยสภาพเนือยๆ ตาบวมๆ เพราะร้องไห้มาตลอดทาง ตุ๊ด แตกตอนอกหักก็งี้แหละ ร้องจนแท็กซี่ถามว่าเป็นอะไร ผมก็ตอบแค่ว่าผลสอบออก พอพูดแบบนั้นแท็กซี่ที่น่าจะอายุมากกว่าผมไม่เท่าไหร่ก็เงียบไป รู้กันอยู่ที่ใจว่าผลสอบแม่งมีเอฟเฟคกับชีวิตมากขนาดไหน แม่รู้ว่าตกฮวยนี่มีสิทธิ์ดวงตก

ตัส อ้าว ทำไมพวกแฝดไม่มาด้วยล่ะลูก

ตัสให้มันกลับไปแล้วครับ

ตาบวมหมดแล้ว พ่อ พาลูกไปประคบตาหน่อย ให้ตายสิ ไอ้ลูกคนนี้เอาแต่ร้องไห้ ไม่กินข้าวกินปลา ตัวจะเหลือแค่กระดูกอยู่แล้ว พอแม่พูดแบบนั้นผมก็ก้มมองตัวเอง พบว่าตัวผมมันผอมลงไปเยอะมากเลย ผมยิ้มแหยๆ ส่งไปให้แม่และกอดเอวคนที่ให้กำเนิดผมเข้าไปในบ้าน นอยด์ๆ แบบนี้ก็ดีหน่อย พ่อแม่จะได้โอ๋เยอะๆ

 

พ่อมันเย็นอ่ะ

น้ำแข็งนะจะให้ร้อนเอาไปต้มน้ำไป๊...กูรู้ละ ว่ากูได้ความขี้ประชดมาจากใคร

แม่สมัยแม่จับพ่อจิ้นวายเนี่ย พ่อเขาเป็นรุกหรือรับอ่ะ ท่าทางแบบนี้รับ อ๊ากกกกกกกก พ่อ ตัสเจ๊บบบบผมกระแทกลงเบ้าตากูเลย เจ็บลามไปถึงสมองทุกซีกที่มีในหัวพ่อจะฆ่าตัสหรือไง เจ็บนะเนี่ย แม่ดูดิ ดูพ่อดิ

ไอ้ลูกสำออย ประคบไปเองเลย ที่รัก เค้าขอน้ำหน่อยแล้วก็หันไปอ้อนแม่ ทิ้งลูกอย่างไม่ใยดีเลยนะพ่อกู

รู้สึกเสียใจจนอยากจะกระโดดตึกครึ่งชั้นตาย พ่อไม่รัก เชอะ

คุณก็แกล้งลูกแม่เอาน้ำมาให้พ่อและตีดังเพี๊ยะ พ่อแกล้งโวยวาย...หรือเรียกง่ายๆ ว่าสำออยใส่แม่

อะไรของแก เบะปากทำไมอ้าว พ่อเห็นเหรอว่าผมเบะปาก =.,=

กุ๊กกิ๊กให้มันน้อยๆ หน่อยพ่อ เห็นใจคนเพิ่งอกหักมาบ้างเถอะผมพูดขึ้นมาเอง และทั้งบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบ เพราะรู้ว่าคำพูดที่ผมพูดออกมานั้นมันทำร้ายผมเอง แต่ผมก็ฝืนยิ้ม เพราะรู้ว่าผมถ้าผมเศร้ามันก็ไม่ต่างอะไรจากทำร้ายความรู้สึกของพ่อแม่เลย เขาเป็นห่วงผม เหมือนพวกแฝดห่วง ผมพยายามคิดว่าเลิกกับแฟนไม่ถึงตายหรอก แต่ใจผมมันเฉาหมดแล้ว

...ช่างเถอะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

อะไรร...ทำไมมองหน้าตัสแบบนั้น ตัสโอเค

ไม่โอเคก็บอกไม่โอเค อย่ามาเนียนทำเป็นยิ้มทั้งๆ ที่น้ำตาจะไหลอยู่ละไอ้ลูกบ้าเอ้ยพ่อพูดแบบนั้นและดึงผมไปกอดเอาไว้ ส่วนแม่ก็เดินมานั่งข้างๆ ผมสวมกอดทับอีกรอบ ในตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนหัวใจได้รับการเติมเต็ม แม้จะไม่ถูกจุดแต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ...อย่างน้อยๆ ก็หายทรมานใจไปได้พักหนึ่งเลยมั้ง

...ฮึก

หมอเขารักลูกนะแม่พูดขึ้นเสียงเบา และนั่นทำให้ผมอยากร้องไห้มากกว่าเดิม

ลูกจะไม่ให้อภัยเขาจริงๆ เหรอสเตตัส

...ตัสไม่รู้ ฮือ ตัสไม่อยากเจ็บเพราะกลับไปหาเขาแล้วจะเจอเรื่องเดิมๆ อีก ตัสกลัว

พ่อกับแม่เข้าใจนะลูก อยากร้องก็ร้องนะ

แม้วันนี้มันจะไม่ใช่วันที่ดีที่สุด แต่เมื่อได้อยู่กับพ่อแม่... พวกเขาเข้าใจผม และกอดปลอบผม มันทำให้ผมรู้วึกว่าตัวเองแม่งโคตรโชคดี ถึงจะโชคร้ายไปหน่อยในเรื่องความรักแบบนั้น

แต่สิ่งที่ผมอยากให้หมอพอร์ชรู้คือ ผมก็รักเขา



200%
อัพขนาดนี้เพื่อเธอ
ใจเย็นๆ นะ รู้ว่าอยากรู้ว่าหมอพอร์ชหายไปไหนมา 3 เดือนกว่าๆ และทำแบบนี้ แบบนั้น แบบโน้นทำไม =___= นิยายยังไม่จบมั้ยล่ะแก ไม่คิดจะรอหน่อยเหรอ 5555 ใจเย็นนาจาค่อยๆ อ่านเนอะ ไม่ใช่ไม่คิดนะคะ แต่นิยายมันต้องดำเนินต่อไปตามพล็อต ไอ้คิดก็คิดค่ะ เราเขียนไปแล้วอ่ะ แค่ต้องรออัพไปเป็นตอนๆ ของมันอ่ะ 55555555
เพิ่งตอน 7 เอง 5555555555555555555555555555555555 งงใจ

ท้ายเล่มมีคำถามเล็กๆ น้อยๆ กับพอร์ชชี่ตัวจริง 5555 นางเหมือนในนิยายมาก มีน้งมีเนอะด้วย โอ้ย แก รอๆๆๆ 5555
ไม่ต้องแอบหวังให้จบแบดเอนค่ะ ไม่เขียน จะเขียนแฮปปี้เอน เนอะ เนอะ

อ่านเม้นโหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ รัก
เล่นแท็ก #พอร์ชตัส นะคะ อิอิ

ฝากนิยาย ชญ รักสบายๆ คลายเครียดนะคะ


ปก Season 2 แหละแก


ส่วนคนถามหาการอัพซีซั่นแรก หนังสือมีวางขาย B2S ทั่วประเทศ และแบบออนไลน์ จากร้าน MB Studio จ้าาา อิอิ > ซื้อคลิก






  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2813 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 17:33
    เจ็บทั้งคู่เลยฮือออ
    #2813
    0
  2. #2789 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 17:41
    เมินขนาดนี้โคตรเจ็บ
    #2789
    0
  3. #2781 Be_Disappear (@Be_Disappear) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:55
    ฮ่ะๆ ... เราก็หัวเราทั้งน้ำตา โคตรเจ็บอะ
    #2781
    0
  4. #2609 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:51
    หัวเราะทั้งน้ำตาเพราะtalkของไรท์ ฮือออ5555555555
    #2609
    0
  5. #2241 momark (@momemonkey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:05
    เจ็บกันทุกฝ่าย เพียงเพราะผีชะนีตัวเดียว...
    #2241
    0
  6. #1932 NKB. (@nook676) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 08:14
    ติดตามๆๆๆ สนุกๆๆ^^
    #1932
    0
  7. #1432 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:41
    เจ็บอย่างทั่วถึง ใครก็ช่วยไม่ได้
    #1432
    0
  8. #1390 phanomporn852 (@phanomporn852) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 00:33
    เห้อ เจ้บเเทน
    #1390
    0
  9. วันที่ 20 มกราคม 2560 / 15:21
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1300
    0
  10. #1201 NuaNan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 10:58
    บางครั้งก็................นะ เหอะๆ
    #1201
    0
  11. #1188 N - xainah ★☆ (@hisachi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 22:39
    โอโหหห มีเนอะด้วยหยออออ แอร๊ยยยยยยยยย
    #1188
    0
  12. #1178 Infinite_LNY (@Infinite_LNY) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 21:33
    สู้ๆนะคะไรท์ จะรอตอนต่อไปนะ ตัสให้อภัยพี่พอร์ชเถอะนะะะะะ
    #1178
    0
  13. #1176 Naraprinnnt (@Naraprinnnt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 21:06
    เจิ้มมมมม <3
    #1176
    0
  14. #1159 _Lattecoffee_ (@_Lattecoffee_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 19:16
    เย้~~~~~ แฮปปี้เอน ดีแล้วววว เน๊อะ
    #1159
    0
  15. #1145 ladi_sijak (@ladi_sijak) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 18:47
    ทำไมพี่พอร์ชเมินน้องหว่า จบแบบแฮปปี้สิดีเนอะะะ
    #1145
    0
  16. #1133 jeilx T. (@NamtanM5) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 18:30
    รอสอยเล่มสอง 55555
    #1133
    0
  17. #1132 Leng_nako (@lenglengney) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 18:18
    ;^;ตัสสสส
    #1132
    0
  18. #1131 0952530841 (@0952530841) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 18:11
    โอ้ยยรอค่ะ
    #1131
    0
  19. #1130 kamolchatsukket (@kamolchatsukket) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:52
    จะดีกันเมื่อไหร่ค่ะ
    รู้สึกเจ็บปวดอ่ะ ฮือๆๆๆๆTT
    #1130
    0
  20. #1129 THE'GUNN (@wookiee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:43
    แงงงงง
    #1129
    0
  21. #1128 janherry (@jinny_wisly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:38
    การคบกัน ถ้าไม่ปรับจูนเข้าหากันมันก็พัง
    #1128
    0
  22. #1127 midnightpp (@midnightpp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:33
    หมออ ทำไมเย็นชาอย่างเน้นน
    #1127
    0
  23. #1126 Pum.m.m.m.. (@chutimakantrai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:29
    ฮือๆๆ......
    เหมือนกันเลยเราก็รักหมอ(?)
    #1126
    0
  24. #1125 satana maria (@bambinoosaka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:07
    หมออออ อกหักทางโน้น ก่มาหาทางนี้ได้นะคริๆๆๆ
    #1125
    0
  25. #1124 แมวดำ. (@0617340049) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 17:05
    เศร้าT^T
    #1124
    0
  26. #1117 Therdsak_W (@Therdsak_W) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 15:57
    ไม่คิดจะเฉลยหน่อยหรอคับ ว่าหมอพอร์ชทำแบบนั้นทำไม แบบว่าอยากรู้อะ
    #1117
    1
    • #1117-1 DarknessofKing (@DarknessofKing) (จากตอนที่ 8)
      21 พฤษภาคม 2560 / 03:48
      นิยายมันต้องค่อยเป็นค่อยไปไม่รู้รึไง ใครเขาจะมาเฉลยให้มันรู้หมด ไม่งั้นถ้าเฉลยหมดเขาไม่เอามาแต่งเป็นนิยายเรื่องยาวหรอกคุณ คิดสิ
      #1117-1