LEVEl | See A Doctor รักของหมอ [ YAOI ] Season2

ตอนที่ 7 : #พอร์ชตัส SS2 :: EPISODE 06 [ 130 Per. ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    11 ก.พ. 60


#พอร์ชตัส
ซีซั่นสองนะคะ

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นๆ นะ
อ่านภาคแรก > คลิก!!!



ตอนที่ 6
-แยกทาง-
ฟังเพลงปลากอบไปด้วยนะ


#สเตตัส

ผมนั่งทำใจอยู่นาน น้ำตาไหลไม่หยุด มันช็อค... ช็อคจนผมแทบจะบ้าอยู่แล้ว ดีหน่อยที่มีชวนชิมนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้พูดปลอบผม ทำเพียงแค่วางมือบนไหล่ผมและตบเบาๆ เหมือนผู้ใหญ่กล่อมเด็ก ไม่นานนักพวกแฝดก็ลงมา สีหน้าพวกมันไม่ได้ดีนัก ซึ่งผมเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าสีหน้าทุกคนตอนนี้จะดี งานฉลอง ปาร์ตี้สักอย่างของแฝดถูกแคนเซิลทันที มันเดินมาหยุดตรงหน้าผม...

พากูไปจากที่นี่ที

...โอเค ไปกัน

อือ...

 

สามเดือนต่อมา

หายดีแล้วหมอทีมบอกหลังจากที่ตรวจอาการผม ทุกๆ อย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว มีเพียงหัวใจผมที่มันพัง... ไม่มีใครรักษามันได้เลย ...ไม่มี ผมพยักหน้าให้กับเขาก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกมาจากห้องตรวจ ทว่าผมกลับปะทะเข้ากับใครบางคนที่ห่างหายกันไปนานสามเดือน...

ใครบางคนที่ผมจำขึ้นใจ


น้องตัส...เขายังกล้าเรียกชื่อผมอีกเหรอ

...

ผมทำเป็นไม่ได้ยินและเดินหนี

หมับ

แต่เขากลับคว้าข้อมือของผมเอาไว้ ...เพื่ออะไร?

เราจะคุยกันได้ไหมครับ

...มีอะไรต้องคุยเหรอระหว่างผมกับ...คุณไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรผมก็จะไม่ให้อภัยเขาอีก พอกันที ต่อให้ใจผมมันจะพัง จะถูกย่ำยีจนยับเยินแค่ไหน ผมยอม เพียงผมจะไม่ต้องกลับไปหาเขาอีก ไม่กลับไปเจ็บปวดอีก ...แม้ผมจะพยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่ใจผมกลับโหยหาหมอพอร์ช โหยหาจนน่าสมเพช

น้องตัสครับ เราไปคุยกันเนอะ

บอกว่าไม่!!!”

ไปเนอะหมอพอร์ชทำหน้าเว้าวอน จนสุดท้ายผมก็ยอมไปคุย

คุยกันเพื่อตัดความสัมพันธ์นี่ทิ้งไปซะ

 

บันไดหนีไฟ

ปึง... 

บานประตูปิดลง ตอนนี้ในทางบันไดหนีไฟมีผมยืนประจันหน้ากับเขาอยู่ เขาดูโทรมไปเยอะเลยนับตั้งแต่วันนั้น วันที่เป็นเหมือนภาพติดตาของผม และคงไม่สามารถลบล้างมันไปง่ายๆ ...ผมไม่ใช่พวกรักใครง่ายๆ แต่พอรักแล้วมันก็จำฝังใจ เจ็บฝังใจ แม้เวลาจะผ่านมาถึงสามเดือนแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเข้าใจอย่างถ่องแท้และมันไม่เป็นอย่างที่คนอื่นพูดเลย เขาพูดกันว่าเวลาจะรักษาหัวใจของเรา...ในความจริง ไม่เลย ยิ่งนานเขาก็ยิ่งฝังลึกลงไม่มีทางเอาออกไปได้ง่ายๆ

เหมือนที่ผมต้องเจ็บเพราะเขา

เจ็บ... จนแทบจะไร้ความรู้สึกกับทุกคนรอบกาย

พี่ขอโทษ ให้พี่ให้อธิบายนะครับ...น้องตัสฟังพี่นะ

...

พี่...วันนั้นมัน...

พอเหอะ

...น้องตัส

เลิกพล่ามสักที แล้วคุณฟังผมนะ...ผมจะไม่ฟังคำอธิบายอะไรจากคุณ ฮึก...เราเลิกกันเถอะผมพูดคำนี้ออกมามันเหมือนกับผมเอามีดทิ่มลงมากลางใจตัวเอง คล้ายกับการฆ่าตัวตายทางอ้อม แต่ผมไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว เราเลิกกันไปนั่นแหละดีแล้ว พอเถอะ รั้งต่อไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

น้องตัส

เข้าใจตรงกับผมนะว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปแล้ว

ไม่...พี่ไม่เลิก

จะรั้งให้มันได้อะไร พอทีได้ไหม คุณไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าเพราะคุณผมถึงต้องเป็นแบบนี้ ผมต้องเสี่ยงตาย...ผมเกือบตาย ก็ใช่ มันเป็นเพราะการตัดสินใจของผม แต่เพราะมีคุณชีวิตผมแม่งเลยต่ำลงมาแบบนี้!!!” ...ผมโกหก ไม่ใช่แบบนั้นเลย เขาไม่ได้ทำให้ชีวิตผมตกต่ำ แต่ผมต้องพูดเพื่อให้เราจบ ให้เขาเกลียดผม และผมเองก็ทำใจเกลียดเขา มันจะได้จบสักที ถึงแม้วิธีนี้มันจะโง่จนกู่ไม่กลับ ก็ช่างแม่ง

...

เพราะคุณ รู้มั้ยว่าอะไรคือความผิดพลาดในชีวิตผมที่สุด สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดคืออะไรรู้ไหม?

...

การรักกับคนแบบคุณเพราะว่าเขาดีเกินไป... ความใจดีของหมอพอร์ชมันคือจุดอ่อนของเขา

ไม่เคยไว้ใจพี่เลย...ไม่เคยมั่นใจเลยเหรอว่าพี่รักน้องตัส ไม่มั่นใจเลย...เหรอครับ

แล้วทำตัวน่าไว้ใจไหมล่ะ!”

...พี่...ทำให้ชีวิตน้องตัสตกต่ำขนาดนั้นเลยเหรอเขาถาม พร้อมทั้งยิ้ม... แต่มันเป็นยิ้มที่โคตรเศร้าที่สุดเท่าที่ผมเห็นมา เขาร้องไห้...เหมือนผมที่กำลังร้องไห้ไม่ต่างกันเลย มันเจ็บปวดผมรู้ เพราะงั้นไง เราถึงไม่ควรดันทุลังกันอีก

ใช่ ชีวิตผมจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีคุณเข้ามา

...พี่เลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ

คุณมันยิ่งกว่าขยะอีก เลิกยุ่งกับผมสักที จะให้ผมต้องเห็นคุณไปถึงเมื่อไหร่ ถ้าคุณเคยเกลียด ขยะแขยงใครก็น่าจะรู้ดีว่ามันน่ารำคาญขนาดไหนที่จะต้องเห็น จะต้องพบเจอและมีเขาอยู่ในสารระบบชีวิต!”

...

ปล่อยผมไปเถอะ ให้ผมได้เจอใครที่ดีกว่าคุณ ให้ชีวิตผมมันดีกว่านี้ อย่ามาเป็นตัวถ่วงในชีวิตผมเลยนะ

ตัวถ่วง?หมอพอร์ชถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ยิ่งผมเห็นเขาเป็นแบบนี้ผมยิ่งเจ็บ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอยห่างจากเขาอีกก้าว พี่เป็นตัวถ่วง...เหรอครับ?

ผมเหนื่อยแล้ว... เหนื่อยกับการมีคุณในชีวิต

น้องตัส

ปล่อยผมไปเถอะ กลับไปเป็นคนที่ไม่รู้จักกันนะ

จะทิ้งพี่...จริงๆ เหรอ?

50%

ได้ยินชัดแล้วนี่... ใครมันจะไม่อยากมีตัวถ่วงในชีวิตวะโคตรเจ็บ

พี่ไม่เลิก

ไอ้เหี้ย!!!”

...ทำไมเขาดื้อด้านขนาดนี้ แล้วสามเดือนหายหัวไปไหนมา ตายเหรอ? เหอะ แม่งน่าสมเพช แต่ผมจะไม่ถามหรอกว่าเขาหายไปไหนมา มันไม่สำคัญ ไม่สำคัญอีกแล้ว

...

มึงเลิกยุ่งกับกูทีได้ไหมไม่อยากพูดแบบนี้กับเขาเลย ผมไม่เคยขึ้นมึงกูกับหมอพอร์ช ผมรักและเคารพเขาเสมอมา แต่วันนี้อะไรที่ช่วยให้ตัดกันได้ผมจะทำ ทำแม่งทั้งหมดนั่นล่ะ ถ้ามึงไม่เลิกกูจะทำลายชีวิตตัวเองยิ่งกว่านี้ ไม่เลิกนี่ กูจะไปเอาคนอื่น เอาแม่งทุกคนที่กูอยากเอา

สเตตัส!!!”

ผมสะดุ้งโหยงกับการขึ้นเสียงของหมอพอร์ช

เขาไม่เคยตะคอก ไม่เคยแสดงท่าทางแบบนี้เลย

...กูจะเอาทุกคน มึงตามจับตามองกูได้ตลอดก็ทำ เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่มีโอกาส กูจะให้ร่างกายนี้กับคนอื่น ทำให้มีความสุขเหมือนที่มึงชอบไง

...ตัส...สเตตัส

ทำไม รับไม่ อื้อออเขากระชากผมไปกดริมฝีปากจูบแรงๆ ไร้ความปราณี...อะไรที่ไม่เคยทำกับผมก็ทำ เอาเถอะ ให้เขาได้ย่ำยี ให้เขาได้ทำ เผื่อจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ผมไม่ได้ตอบโต้ ไม่ได้ผลักไส แต่ยอมให้เขาจูบ...จนเลือดออก และหมอพอร์ชก็ยอมผละออกไปเมื่อเขารู้ว่าทำให้ผมเจ็บ

พลัก!!!

ผมต่อยหน้าอีกคนจนเซไปข้างหลัง หมอพอร์ชนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเขาจะหันกลับมาหาผม ดวงตาแดงก่ำ สั่นระริก มันเต็มไปด้วยความโกรธ... ผมรู้ดีเพราะผมอยู่กับเขามาตลอดหลายปี

อย่าเอาปากสรกปกๆ นั่นมาใช้กับกู

...

เลิกเป็นตัวถ่วงในชีวิตกูสักที

...

ถ้ามึงยุ่งกับกูอีก...รู้นะว่ากูจะทำอะไรผมชี้หน้าเขาก่อนเขาจะก้าวมาหาผมได้

ก็ได้...ก็ได้ครับ ถ้าพี่เป็นตัวซวย ตัวถ่วงขนาดนั้น...จะไปก็ไปเถอะครับ พี่จะไม่รั้ง

...

ขอให้เจอคนที่ดี ไม่เป็นตัวซวย ไม่เป็นตัวถ่วงของสเตตัสแล้วกันนะ

...

พี่จะทำตามที่เราขอ...เราจะไม่รู้จักกัน

...มันจบแล้วจริงๆ


ผมยืนนิ่งๆ จนเขาเดินออกไปจากตรงนี้ จากนั้นก็ทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ตรงนี้ผมจำได้ว่าเขาเคยมาง้อผมตรงนี้ เคยกอดผมจากด้านหลัง... แต่วันนี้มันเป็นสถานที่ที่เราเลิกกันแบบตัดขาด

ฮื้ออออออ....เป็นที่ที่ผมร้องไห้เหมือนคนโง่ เหมือนคนบ้า พี่...พอร์ช...

ตัส...ขอโทษ

...สิ่งหนึ่งที่หมอพอร์ชคงไม่ได้รับรู้แล้วคือ ผมรักเขามากจริงๆ มากจนแทบจะบ้าตาย มากจนอยากตายเมื่อเห็นแววตาตัดขาดเมื่อครู่ และคำอวยพรนั่น... ขอให้มันกลับไปที่พี่ ขอให้พี่เจอคนที่ดี

ดีกว่าผมที่งี่เง่าจนวินาทีสุดท้ายที่เราได้คุยกัน

 

99.99%

#พอร์ช

เพล้งงง!!! ปึงงง!!!

ผมเหวี่ยงทุกอย่างที่เหวี่ยงได้หลังจากกลับมาที่บ้านใหญ่ ผมทนอยู่บ้านหลังนั้นไม่ได้ ทนไม่ได้จริงๆ

ตาพอร์ช!!!”

ไอ้พอร์ช หยุด เป็นบ้าอะไร!”

ผมไม่สนใจเสียงเรียกพวกนั้น รู้แค่ว่าผมอยากระบายอารมณ์ อยากทำให้ตัวเองเจ็บ อยากให้ความเจ็บด้านนอกบรรเทาความเจ็บภายในใจไปได้บ้าง เขาไม่ฟังผมอธิบาย เขาไม่ถามว่าที่ผมหายไป ผมไปไหนมา เขา...ทำทุกๆ อย่างเพื่อตัดผมออกไปจากชีวิต ...เขาไม่ต้องการผมอีกแล้ว


พลักกกก!!! เพล้งงงงง!!!

ทำไมวะ!!!” นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมก้าวร้าวขนาดนี้ มันไม่ใช่ตัวผมเลย แต่ที่รู้ๆ ถ้าผมยังทำนิ่งเฉยเหมือนปกติ ผมคงเป็นบ้าแน่ๆ ทำไม!!!”

พอร์ชพอแล้วลูก พอแล้วผมเห็นเลือดตัวเองหยดกระเซ็นลงพื้น แต่ไม่รู้ทำไมมันเจ็บน้อยกว่าใจตัวเองในตอนนี้อีก พี่หมอภัทรวิ่งมากระชากตัวผมและจับลงพื้นล็อคไม่ให้ทำลายข้าวของอีก ส่วนแม่ก็วิ่งมาหาผม... เป็นอะไรลูก หนูเป็นอะไรลูกแม่ลูบหัวผมและถาม ท่านพยายามทำให้ผมใจเย็นลง ซึ่งมันก็ได้ผล พี่ภัทรปล่อยผมให้เป็นอิสระ แม่ดึงผมไปกอดเอาไว้ ...นานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ได้กอดแม่แบบนี้นะ

เขา...ฮือ ทิ้งผมไปแล้ว

...

ผม...

...

อยากตาย


130%
ต่างคนต่างเจ็บ
เพราะอีพรี๊มมม 555555
ขอโทษค่ะ ไม่มีความสามารถมากพอที่จะทำใจเขียนให้จบ Bad end เราชอบอะไรที่มันจบดี จบ Happy หากไม่ถูกโฉลก อ่านแล้วรู้สึกชง เขาก็ขอโทษจริงๆ
ท่านๆ สามารถหานิยายที่จบ bad end อ่านได้ แต่มัพมี่เขียนแบบนั้นไม่ได้
กราบ 555555
โคตรเศร้า TwT
น้ำตาไหลแรงมาก อีหมออัพเวลความแบดเวอร์มากอ่ะ 5555
ตัสผิดที่พูดแรง แต่แบบ 555555555 แก มัน แบบบ โอ้ยยยย
ซซ. นี้มีอะไรแปลกใหม่ของหมอพอร์ชให้เห็นเยอะนะ
อ่านเม้นโหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ รัก
เล่นแท็ก #พอร์ชตัส นะคะ อิอิ


ปก Season 2 แหละแก


ส่วนคนถามหาการอัพซีซั่นแรก หนังสือมีวางขาย B2S ทั่วประเทศ และแบบออนไลน์ จากร้าน MB Studio จ้าาา อิอิ > ซื้อคลิก











  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2862 pimaraya (@pimaraya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:28
    มันดูเหมือนชีวิตจิงเลยอ้ะ T_T
    #2862
    0
  2. #2836 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 12:56
    เจ็บคะอ่านไปน้ำตาไหลไป เพราะเราเคยเป็นแบบนั้น ไรท์ เขียนได้ดีมากสะท้อนความรู้สึกได้จริงๆ
    #2836
    0
  3. #2815 ruttana268 (@ruttana268) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 19:37
    โอ้ยยย เครียด ฮือๆๆๆ
    #2815
    0
  4. #2812 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 16:48
    โอ้ยยยยย จะสงสารใครดีละเนี่ย ฮืออออ
    #2812
    0
  5. #2788 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 17:35
    แล้วแฝดไม่พูดอะไรกับตัสเลยเหรอ? เหมือนสะกิดใจอะไรอยู่ ตอนนี้สงสารพี่พอร์ชว่ะ แต่3เดือนก็ไม่ใช่น้อยๆ ไปอยู่ที่ไหนมาว่ะ ;_____;
    #2788
    0
  6. #2780 Be_Disappear (@Be_Disappear) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:50
    ...... เราโกรธไรท์ละนะ ทำเราร้องอะ แง้ สงสารรรรรร (เราล้อเล่นนะเราไม่ได้โกรธ เราอินๆ 555555)
    #2780
    0
  7. #2774 SaowaneeSingkam (@SaowaneeSingkam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:44
    เศร้ามาก บรรยายซะเห็นภาพเลยย
    #2774
    0
  8. #2767 Nada Am (@nda29853) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 12:09
    ฮือออออ สงสารทั้งคู่เลย อีพี่พอร์ชไปทำอีท่าไหนถึงโดนพรีมมันเข้าหาห๊ะ!? ??
    #2767
    0
  9. #2752 ying (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 10:45
    ฮืออออออออออ สงสารทั้งสองคนเลย

    อยากจิฆ่าอีพรีมมมมมมมมมมมม
    #2752
    0
  10. #2741 Ann Healy (@2annan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 00:11
    ฮรือออ ร้องไห้ สงสารพอร์ชสงารตัส ขอให้ปรับความเข้าใจกันเร็วๆนะ หน่วงอ่ะหน่วง
    #2741
    0
  11. #2708 saranyapuritang (@saranyapuritang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 00:59
    ร้องไห้ตามเลยมัพ ทำไมมันเหมือนชีวิตเราขนาดนี้ เพิ่งโดนเลย เลิกกันทั้งที่ยังรักมากๆ ทั้งที่เห็นเขานอนกับคนอื่นTT ก็ยังรักอยู่ดี
    #2708
    0
  12. #2697 เซอร์ออน[SiroN] (@PK_pocky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:24
    อีชะนีพรีม....กูอยากตบมันนนน มีเปลือกทุเรียนไหมปาหน้านังพรีมแมร่ง
    #2697
    0
  13. #2640 Ms.Red_Scissor (@blackdevilsonly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:07
    เพราะแกกกกกก เ_ี้ยพรีมมมมมมมมมม //อยากพุ่งทะลุจอเข้าไปตบชะนี
    #2640
    0
  14. #2630 B-M-Y (@by-my-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:25
    โอ๊ยยย น้ำตาจะไหลลล แงงง
    #2630
    0
  15. #2607 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:35
    น้ำตามาเต็ม ฮือออออออออออ
    #2607
    0
  16. #2598 milkc (@P_PlooY) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:06
    ไม่เอาแบบนี้ ฮื่ออออออ
    t t , แง๊
    น้ำตาไหล ฮื่อออออ
    ฮรึก
    #2598
    0
  17. #2508 Asumina Pcuse (@pcuse930112) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:44
    น้ำตาไหลค่าาาาาา
    #2508
    0
  18. #2240 momark (@momemonkey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:59
    โอ๊ยยยยยยร้องไห้ค่าาาาาาา
    #2240
    0
  19. #1931 NKB. (@nook676) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 07:57
    ต่างฝ่ายก็ต่างเจ็บ 
    ต่างฝ่ายที่ทำเพราะมีเหตุ ในตัว
    #พอร์สตัส ไม่มีใครผิดน่ะลูก......
    .....ผิดที่ อีพรีมมมมมมมม>< ทิ้งเหตุเเละหายไปเลยน่า 
    #1931
    0
  20. #1793 pp&o (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 00:23
    ไรท์ใจร้าย ทำเราองไห้กแล้ว ตั้งแต่เปิดเรื่องมาจนพึงตอนนี้ ใจร้ายเกินไปแล้ว เราจะโกรธไรท์แล้วนะ T^T
    #1793
    0
  21. #1444 MICA_MINT (@mintyo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 16:29
    งื้ออปกมาเงินไป เอ้ยไม่ใช่ไม่ใช่ รอเล่มเลยค่ะตอนนี้ ต้องสอยมาเป็นของตัวเองให้ได้
    #1444
    0
  22. #1437 Benly Soudavone (@bunny5544) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 15:04
    พอแล้วฮื่ออออ หนูจะร้องไห้แล้วแงงงง ยิ่งเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายกับเรื่องพวกนี้ด้วย (???)
    แต่ก็ยังชอบแนวนี้อยู่ดี ขอบคุณที่แต่งให้อ่านค่ะ
    #1437
    0
  23. #1431 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:16
    พี่หมอครั้งนั้นโดนยาหรือป่าว และอาจจะไม่ใช่ยาปลุก อาจจะเป็นยาเสพติด ที่หมอหายไป อาจจะไปบำบัด ....มโนแรงมาก
    ตอนนี้เจ็บปวดจริงๆนะ ตราบใดที่ยังไม่มีคำอธิบาย เรายังเข้าข้างน้องอยู่
    #1431
    0
  24. #1426 คุณเม็ดบัว (@pawinee085086) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 13:19
    ม่าย ความรู้สึก ทุกอย่างมันรุมเร้า เหมือนเอามีดมาแทงที่อกแล้วปักคาไว้ มันหน่วงมัน ดำดิ่งมากก ไม่ไหววแล้ววT^T
    #1426
    0
  25. #1389 phanomporn852 (@phanomporn852) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 00:15
    โอ้ยกุร้อง ดราม่าดีงามมมม
    #1389
    0