LEVEl | See A Doctor รักของหมอ [ YAOI ] Season2

ตอนที่ 5 : #พอร์ชตัส SS2 :: EPISODE 04 [ 120 Per. ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    11 ก.พ. 60


#พอร์ชตัส
ซีซั่นสองนะคะ
อ่านภาคแรก > คลิก!!!



ตอนที่ ๔
-แก้วที่แตกไปแล้ว-
ฟังเพลงปลากอบไปด้วยนะ

อะไรที่ได้มาง่าย ย่อมเสียมันไปได้ง่ายๆ เช่นกัน

 

 

ผมกลับมากึ่งๆ คบกับหมอพอร์ชเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ได้สนิทใจ ผมแพ้ลูกอ้อนเขาไง มันอาจจะดูง่ายมากที่ผมยอมกลับไปคบ ...ถ้าคุณลองได้รักใครสักคนจริงๆ ไม่ว่าเขาจะทำผิดมากมายขนาดไหน มันไม่ยากเลยกับการให้อภัย และนี่ก็เป็นเพียงครั้งแรกที่เราทะเลาะกันหนัก มันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยเลย ไม่ได้เกิดชึ้นจนกระทั่งวันนั้น ผมไม่อยากเสียเขาไป คงเหมือนกับเขาเองที่ไม่อยากเสียผมไปเช่นกัน

...เพราะงั้นผมถึงอภัย เพราะแบบนั้นผมถึงกลับไปหาเขา

คำว่ารักคำเดียวมันตอบได้ทุกเหตุผลของการอภัยนั่นแหละ ใครจะมองว่าผมง่าย ผมโง่ขนาดไหนก็ช่าง

คนอื่นไม่ได้มารู้ดีไปกว่าความรู้สึกและความต้องการของผมสักหน่อย

อ่า ลืมบอกไปเลยว่าตอนนี้ผมกลับมาอยู่ที่บ้านหมอพอร์ชแล้วนะ เวลามันผ่านมาสองอาทิตย์แล้วตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ ผมรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้ว ยกเว้ยขาที่ยังต้องเข้าเฝือกอีกนานเลย ต้องใช้ไม้พยุงเดินตลอด ทำอะไรก็ลำบาก ตอนแรกจะไปอยู่ที่บ้านแหละ พ่อแม่อยากดูแลเพราะกลัวว่ามานี่จะเป็นภาระให้หมอ เขาต้องทำงานด้วยไง แต่ผมไม่อยากลำบากพ่อแม่ และหมอพอร์ชก็แทบจะกราบอยู่แล้วเพื่อให้ผมกลับมา ผมเลยมาอยู่ที่นี่ เอาจากใจก็อยากกลับมาแหละ ไม่ใช่แค่เพราะเขาอยากให้มาอย่างเดียวหรอก

ทุกๆ วันคือหมอพอร์ชจะออกไปทำงานช่วงเช้าถึงช่วงเย็น กลับมาอยู่กับผมและช่วยทำนั่นนี่

เหมือนจะกลับมาเหมือนเดิม... แต่ยังหรอก

พี่พอร์ชจะไปทำงานแล้วนะครับ อยู่คนเดียวได้เนอะ?” หมอพอร์ชที่แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีเทาและกางเกงขายาวสีดำ ผมไม่ได้ถูกเซ็ต มันถูกปล่อยให้ตกมาตามธรรมชาติ และมันก็ดูดีมากด้วย ผมยิ้มอย่างอ่อนใจให้กับเขาก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ แน่ใจนะครับ?

พี่ไปทำงานทุกผม ผมก็อยู่บ้านอ่านหนังสือทุกวัน ทำไมจะอยู่คนเดียวไม่ได้อ่ะ

ไม่คิดถึงพี่พอร์ชเหรอ

แหน่ะ... ทำหน้าสำออยอีกแล้ว ผมเลยยกมือขึ้นขยี้ผมคนที่สูงกว่าแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว และเจ้าตัวก็ดูชอบใจมากที่ผมทำแบบนั้น เขาฉีกยิ้มกว้าง และรอยยิ้มของหมอพอร์ชก็ทำให้ผมใจสั่นไหว

โอยยย จะยิ้มน่ารักทำไมนักหนาวะ ใจผมมันบอบบางนะเว้ย

เลิกยิ้มแล้วไปทำงานไปเลยย

นี่...น้องตัสครับ

อะไรครับ

เมื่อไหร่จะกลับมาคุยกันเหมือนเดิม แทนตัวเองแบบนี้พี่ไม่ชอบเลย” หมอพอร์ชโน้มหน้าลงมาหาผม แววตาของเขาที่จ้องมองมามันดูออดอ้อน ...ใช่ ก่อนหน้านี้เราคุยกันกระหนุงกระหนิงกว่านี้อ่ะ ผมแทนตัวเองว่าตัส เขาแทนตัวเองว่าพี่ หรือไม่ก็พี่พอร์ช แต่ตอนนี้ผมกลับมาแทนตัวเองเหมือนเดิม

...มันก็มีเหตุผลนะที่ผมทำแบบนี้

ทุกอย่างมันยังไม่เหมือนเดิม...

แต่จะไม่ทิ้งพี่ไปไหนใช่ไหม

ถ้าพี่ทำตัวดี ผมก็ไม่ไปไหน

แล้วเมื่อไหร่เราจะกลับมาเหมือนเดิมครับ?

เมื่อถึงเวลา” ...เวลาที่หมอพอร์ชทำให้ผมมั่นใจว่าเขาต้องการผมจริงๆ ไม่ใช่แค่เพราะความผูกพันที่เหนี่ยวรั้งไม่ให้ตัวเขานั้นไปไหน การอยู่ด้วยกันความรักมันก็ควรจะมี ความเอาใจใส่กันและกันก็ใช่ การเข้าใจกัน มีทะเลาะ ถกเถียงกันบ้างมันคือเรื่องปกติของคนที่คบกันนะ ตอนผมคบกับเขาไม่ใช่จะไม่ทะเลาะกันกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เราทะเลาะแล้วก็เถียงกันแหละ แต่มันเรื่องเล็กๆ ไง ไม่ใช่เรื่องนี้

ผมยอมคบกับเขาอีกครั้ง แต่ก็ใช่ว่าผมจะทำใจง่ายๆ กับเรื่องนั้นนะ

แผลมันยังไม่หายสนิท เราควรจะให้เวลากับมันสักหน่อย แล้วทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิมเอง แต่อาจจะมีรอยแผลเป็นที่คอยตอกย้ำช่วงเวลานั้นไม่ให้เราพลาดเป็นแบบเดิมอีก

เย็นชาจังเลยเนอะ แฟนใครก็ไม่รู้เนี่ย

แฟนหมามั้ง

แฟนหมอเอง

ไปทำงานเลยไป เดี๋ยวสาย

ครับ เดี๋ยวจะรายงานตัวทั้งวันเลย

ดีมาก เชื่อฟังดี

รักนะ

อืม

พี่พอร์ชรักน้องตัสเนอะ...รักมาก

รักเหมือนกัน พี่อ่ะลีลา ไปได้แล้ว” เลิกมาทำสายตาหวานหยดย้อยใส่ได้แล้ว เดี๋ยววันนี้ผมก็อ่านหนังสือไม่เข้าหัวหรอก ไอ้หมอฟันบ้า -__-///

ยังไม่ได้กำลังใจเลย

กำลังใจอะไร ยาชูกำลังเหรอ เดี๋ยวนี้ดื่มด้วยหรือไง

แกล้งทำเป็นไม่รู้

อะ...

ฟอดดและพี่แกก็โน้มหน้ามาหอมแก้มผมเร็วๆ จากนั้นก็วิ่งหนีก่อนที่ผมจะยกมือฟาดหน้าด้วยความตกใจ

ไอ้คนฉวยโอกาส!!!”

น่ารักเนอะ!” ตะโกนกลับมาอี๊กกกกกกก ถ้าไม่ติดว่าขาหัก จะกระโดดถีบยอดหน้าหมอพอร์ชสักทีนะ ฮึ่ยยย!

  

40%

ตริ๊ง... ข้อความเข้าแล้วหลังจากที่หมอพอร์ชออกไป เขาส่งมาว่า

(พี่พอร์ช::ถึงคลินิกแล้วนะครับ)

(ตัส::อื้ม ตั้งใจทำงานนะครับ ผมอ่านหนังสือก่อน)

(พี่พอร์ช::จะรีบกลับเนอะ)

(ตัส::ครับ)

...เขาอาจจะคิดว่าผมเย็นชา แต่ผมพยายามปกติมากที่สุดแล้ว บอกเลยว่าถึงเราจะกลับมาอยู่ด้วยกันสองอาทิตย์แล้วมันก็ยังไม่สนิทใจ ผมกลับไปคบเขาอีกรอบง่ายๆ แต่ใจมันก็ยังไม่สนิทไง และผมก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะผมไม่อยากเสียเขาไป สุดท้ายเลยต้องอยู่ในสถานะแบบนี้จนกว่าวันหนึ่งเราจะกลับมาเหมือนเดิม

หวังว่ามันจะมีวันนั้น ผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้เท่าไหร่ แม้ตัวเองจะเป็นคนที่สร้างมันขึ้นมาก็ตาม

 

วันนี้ผ่านไปด้วยการนอน อ่านหนังสือ กินแล้วก็นอน ชีวิตน่าเบื่อสัดๆ การที่ขาเดินไม่ได้ต้องใช้ไม้พยุงนี่มันบัดซบดีจริงๆ อีกนานเลยกว่าผมจะหาย แต่คิดในแง่ดีก็ยังดีกว่าพิการล่ะวะ แค่หัวแตก ขาหัก มีแผลถลอกเอง ส่วนไอ้คนขับนี่แบบ เมาแล้วขับ จิตใจทำด้วยอะไร น่าจับเข้าคุกไปนอนเล่นในนั้นสักสิบปีนะ

เออ ลืมบอก ว่าหมอพอร์ชก็ส่งข้อความมาตลอดที่เขาว่างแหละ ผมก็ถามนะว่าทำแบบนี่จะไม่เบื่ออีกเหรอ เจ้าตัวก็ยังยืนยันว่าจะทำแบบนี้ เพราะปกติเราก็ทำนะ ส่งข้อความคุยกัน มีแค่ช่วงที่ถมึงทึงใส่กันเท่านั้นแหละที่ต่างคนก็ต่างเย็นชาใส่กันและกันจนมันเกิดรอยร้าวขึ้นมาจนได้

ผมก็ยังเฮิร์ทนะ ผมจำอ่ะ เหมือนคำพูดแบบนั้นของหมอพอร์ชมันเมมโมรี่เข้าสมองไปแล้ว

เมี๊ยววว... เจ้าพีทเดินมาคลอเคลียผมที่นอนบนโซฟาดูทีวีอยู่ ผมอุ้มมันและเอามานอนตรงหน้าท้อง ลูบหัวมันและหลับไปพร้อมๆ กันในขณะที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาหม่นราวกับฝนจะตก บรรยากาศเย็นลงและมันน่านอนมาก สุดท้ายผมก็หลับไปพร้อมกับแมวที่เลี้ยงมันมาตั้งแต่เล็กๆ

 

ซ่า...

#พอร์ช

ฝนตกอีกแล้ว น่าหนาวแท้ๆ แต่ฝนดันตก สงสัยจะมีพายุเข้าล่ะมั้ง

วันนี้กลับไวจังเลยนะคะหมอ นัดแฟนเอาไว้แน่ๆ เลยเนี่ย” น้ำ ผู้ช่วยในคลินิกทัก ผมหันไปยิ้มให้เธอเล็กน้อยและมองออกไปนอกประตูกระจกที่ขึ้นฝ้าเพราะอากาศข้างในและข้างนอกแตกต่างกัน ผมยังจำวันแรกที่เจอน้องตัสได้เลย ฝนก็ตกแบบนี้แหละ เหมือนฟ้าฝนจะเป็นใจให้เราตลอดเลยนะช่วงนั้น พอคิดถึงแล้วมันก็ทำให้ยิ้มออกมา

เดี๋ยวผมไปก่อนเนอะ

ค่ะหมอพอร์ช

ผมพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินฝ่าฝนออกไปที่รถ และขับเพื่อกลับบ้านไปหาน้องตัส ผมรู้ตั้งแต่ที่เราคุยกันเมื่อเช้าที่ผมถามถึงเรื่องของเรา เขาตอบกลับมาแบบนั้น...ผมเข้าใจความรู้สึกของสเตตัสดี และหวังว่าตัวเองที่เป็นคนทำมันพังจะทำให้ทุกๆ อย่างกลับมาเหมือนเดิม

...ไม่อยากเสียเขาไป และผมรักเขามาก นี่คือสิ่งที่ผมต้องการจะบอกและทำให้เห็น

ส่วนความรู้สึกงี่เง่าในช่วงนั้นมันก็แค่วูบหนึ่งเท่านั้นเอง

แต่เพียงวูบหนึ่งมันสามารถทำทุกๆ อย่างพังได้ ผมได้บทเรียนจากมันแบบใหญ่หลวงเลยล่ะ เพราะงั้นผมจะไม่ปล่อยให้อารมณ์เพียงชั่ววูบมาทำลายความสัมพันธ์ของผมกับสเตตัสอีกเป็นอันขาด

ส่วนพรีม... เธอก็ยังพยายามส่งข้อความมาขอโทษ ผมไม่ได้บล็อกหรือตัดเธอออกไปจากชีวิตขนาดนั้น ผมแค่เข้าไปอ่าน ไม่ตอบไม่อะไรทั้งสิ้น จนสุดท้ายก็ทิ้งข้อความของเธอไป ไม่ว่าพรีมจะส่งมาอีกเท่าไหร่ ส่งมาว่าอะไรผมก็ไม่คิดจะสนใจอีกแล้ว นี่คือสิ่งที่ทำให้ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนใจร้ายสุดๆ แต่ถ้าไม่ใจร้ายกับพรีมก็เหมือนทำร้ายสเตตัสนั่นล่ะ

เราคุยกันแล้วเรื่องพรีม ผมไม่รู้ว่าน้องเชื่อไหม ผมแค่จะทำให้น้องเห็นว่าผมไม่ยุ่งกับพรีมอีก

เอ... ว่าแต่วันนี้จะเซอร์ไพรส์อะไรน้องตัสดีนะ วันนี้เหมือนจะเป็นวันที่เราเจอกันด้วยสิ ผมยังจำวันพวกนี้อยู่เลย เม็มเก็บเอาไว้ในโทรศัพท์ให้มันขึ้นเตือนทุกๆ ปี ...เพราะผมเป็นคนเข้าหาเขาผมก็เลยจำได้ว่าวันนี้คือวันที่เราเจอกัน วันที่ฝนตกอะไรๆ ก็เป็นใจ

ผมแวะซื้อดอกไม้ช่อขนาดกลาง เป็นดอกกุหลาบสีขาวล้อมรอบด้วยดอกกุหลาบสีแดง และรูปของเราที่ผมสั่งทำมาเป็นรูปใหญ่ไว้สำหรับติดผนังห้องนอน ปิดท้ายด้วยสร้อยคอสั่งทำมีจี้เป็นอักษรตัวพี ที่มาจากคำว่า พอร์ช

วันนี้ได้เวลาเติมความหวานของเราแล้วเนอะJ 

70%

#สเตตัส

เสียงปึงปังจากชั้นบนมันปลุกผมให้ตื่น และเมื่อลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นพีทนอนอยู่แล้ว แต่เสียงปึงปังข้างบนยังดังเรื่อยๆ โชคดีนะที่ผมนอนอิ่ม ถ้าไม่อิ่มนี่คนที่ทำเสียงดังปลุกผมโดนฆ่าหมกคอห่านแน่ =___= แต่ช่างเถอะ ผมฆ่าหมอพอร์ช ลงไปที่ไหนกันอ่ะ ไอ้เจ้าของเสียงนั่นก็ต้องเป็นเจ้าตัวอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

ขึ้นไปดูดีกว่าว่าเขากำลังทำอะไร ทำไมถึงเสียงดังขนาดนั้น

เมื่อคิดได้แบบนั้นผมเอื้อมมือไปหยิบไม้พยุงมาค้ำตัวเองให้ยืนขึ้นจากนั้นก็เดินกระเพลกๆ ขึ้นยังชั้นบนด้วยความทุลักทุเล พอเดินขึ้นมาเสียงเคาะปึงปังก็ดังมากขึ้น ทว่าก่อนที่ผมจะเปิดประตูผมก็เห็นช้อดอกไม้ขนาดกลางๆ ผูกเชือกสีน้ำตาลอ่อนหลวมๆ ผมหลุดยิ้มและคลี่เชือกออก เอาดอกไม้มาถือเอาไว้ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง พบกับร่างสูงที่กำลังติดรูปขนาดใหญ่บนผนังบ้าน

ภาพนั้นเป็นภาพคู่ของเราเองแหละ ภาพที่ผมหอบเอากลับด้วยตอนที่ผมออกไป

และเหมือนเขาจะรู้ว่าผมเข้ามาแล้ว หมอพอร์ชที่ติดภาพเสร็จแล้วก็ลงมาจากเก้าอี้ รอยยิ้มที่ผมคุ้นเคยคลี่ออกมาจากริมฝีปากหยัก รอยยิ้มที่ผมชอบมอง เห็นกี่ครั้งก็รู้สึกดีเสมอ

นอนเหมือนเด็กเลยเนอะ พี่เอารูปของเรามาติด น้องตัสชอบไหม?

...ชอบครับ” ตื้อๆ ว่ะ เหมือนจะร้องไห้เลย

โอ๋ น้องตัสของพี่พอร์ช ไม่ร้องเนอะ” หมอพอร์ชบอกก่อนจะเดินมากอดผม ผมพยักหน้าเล็กน้อยและซบหน้าลงบนแผงอกอีกคน กลิ่นหอมของเขา...ทุกๆ อย่างที่เป็นเขามันทำให้ผมอยากร้องไห้ออกมา เราแทบไม่เคยทะเลาะกันแรงจนเลิกกัน ทะเลาะกันหนักมากขนาดนี้ ผมคิดว่าต้องเสียเขาไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่ มันทำให้ผมร้องไห้ออกมา เพราะสุขใจ

...

ไม่ร้องเนอะ

...อืออ

งอแงจริงๆ เลยน้า” หมอพอร์ชผละออกและมองผมด้วยสายตาเอ็นดู เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมา ผมกระพริบเปลือกตาถี่ๆ ก่อนจะมองว่าสิ่งในมืออีกคนคืออะไร มันคือสร้อยเส้นบางๆ ที่มีจี้รูปตัวพีอยู่ ของขวัญครบรอบที่เราเจอกัน

...

วันที่ฝนตกแบบนี้เลยเนอะ

...ฮืออ พี่จะทำให้ผมร้องไห้ทำไม” นี่คงเป็นที่มาของคำว่า ร้องไห้หนักมากสินะ แล้วดูดิเขาทำอะไร แทนที่จะปลอบผมกลับหัวเราะ แต่ไม่ใช่การหัวเราะแบบสะใจนะ เขาหัวเราะเหมือนผู้ใหญ่เห็นเด็กทำอะไรตลกๆ เป็นสีสันมากกว่า หัวเราะแบบเอ็นดูอ่ะ ไอ้หมอบ้าเอ้ย แทนที่จะปลอบ

เดี๋ยวพี่พอร์ชใส่ให้เนอะ

อือ” ผมพยักหน้าและให้เขาใส่สร้อยให้

...จี้เป็นรูปตัวพี แต่บนจี้มันสลักอักษรตัวทีด้วยเนอะ

คงมาจาก พอร์ช คงมาจากชื่อของผมที่เขาใช้เรียก ตัส หรือสเตตัสแหละ

ครับ

และเมื่อใส่สร้อยให้กับผมเสร็จ หมอพอร์ชก็เกลี่ยปลายนิ้วลงบนแก้มผมเบาๆ ตาแดงหมดเลย

...

หิวไหมครับ พี่ซื้อของชอบน้องตัสมาเยอะแยะเลย

หิวครับ

งั้นเราลงไปข้างล่างกันเนอะ มาพี่ช่วยดีกว่า

 

นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาสวีทหวานเวอร์วังอะไร ก็แค่มื้ออาหารธรรมดาๆ ที่เกิดขึ้นในทุกๆ วันเป็นปกติระหว่างผมกับเขาก่อนจะมีเรื่อง อาหารหลายอย่างจัดใส่จานวางตรงหน้าผม และสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่ธรรมดาคือผู้ชายคนตรงหน้าที่นั่งเกยคางยิ้มกว้างๆ ให้กับผม

นั่งยิ้มอยู่นั่น ไม่กินหรือไงครับ

อยากกินอย่างอื่นมากกว่า

อะไรล่ะ ทำไมพี่ไม่ซื้อมาล่ะครับ

ที่พี่อยากกินมันหาซื้อไม่ได้ด้วย...

...

คนตรงหน้าพี่พอร์ชไง...น่าอร่อยเนอะ

กินๆ ไปเลยไป” ผมว่าและจิ้มกุนเชียงยื่นไปที่ปากเขา บรรยากาศซึ้งๆ หมอพอร์ชพาหื่นกามได้ตลอดแหละ ก็รู้นะว่าเขากำลังสร้างบรรยากาศเก่าๆ ของเราให้กลับมาเหมือนดังเดิม แต่มันก็อดเขินไมได้อ่ะ ไม่เข้าใจตอนพูดทำไมถึงต้องมองมาด้วยรอยยิ้มแบบนั้นด้วย เขาทำให้ผมใจเต้นแรง...แรงมากๆ

เขินน่ารักจังเลย

พี่พอร์ชเลิกหยอดผมได้แล้วน่า

วันครบรอบทั้งที...ทำฟันไหม?

อ๊ากกกก เกลียดดดดดด!!! 

90%

คนเจ็บอยู่ยังจะชวนทำอะไรอกุศลอีกเนอะ” ผมแซะกลับและตั้งหน้าตั้งตากิน เดี๋ยวต้องกินยาอีก ความซวยครั้งนี้เลยทำให้มีแผลเป็นครั้งใหญ่ไปอย่างยาวนานเลย แต่ดีหน่อยที่ผมไม่ใช่สายรักสวยรักงานเท่าไหร่ แผลเป็นเลยเอามาคิดในแง่ดีว่าให้มันเป็นรอยแห่งความแมนมากกว่า

ก็ตอนเจ็บดิ้นหนีพี่ไม่ได้ค่อยได้นี่

เดี๋ยวทิ่มด้วยส้อมเลย เงียบๆ ไปเลยพี่พอร์ช

หยอกๆ

หยอกบ้าอะไร ได้จริงก็เอาเถอะ =_= น่ารักจริงๆ

เอ ผมว่าวันนี้มีอะไรต้องคุยกับหมอพอร์ชหน่อยแฮะ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรหรอก แต่พวกแฝดมันจะมาที่นี่ขอจัดการปาร์ตี้อะไรก็ไม่รู้ เพราะที่คอนโดฯ มันจัดไม่ได้เสียงดัง บวกกับที่บ้านญาติมาเลยล้มเลิกไป มันฝากมาขอกับหมอเนี่ยแหละ แต่ถ้าไม่ได้ก็ลาก่อย พวกแม่งไม่อยากไปผับเพราะหวงเมีย เดี๋ยวคนอื่นพาชวนชิมไป พวกบ้า สถานที่ไม่พร้อมยังสะเออะอยากปาร์ตี้อีก มันบอกว่าช่วยงานบริษัทของที่บ้านเหนื่อยสายตัวแทบขาด แถมยังต้องจับพวกมันแยกไปทำงานคนละฝ่ายอีก โคตรจี้เลย เพราะสองคนนี้มันเป็นแฝดที่ตัวติดกันตั้งแต่ในท้องแม่ยันคลอดออกมาโตตัวเท่าควายอ่ะ โทรศัพท์ใข้เครื่องเดียวกัน เมียคนเดียวกัน ทุกๆ อย่างพวกมันจะทำด้วยกันจนหมด

พี่พอร์ช

ครับ?

คือพวกแฝดจะขอมาจัดปาร์ตี้ผีบ้าที่บ้านพี่ พี่อนุญาตหรือเปล่าครับ

แล้วทำไมต้องถามพี่ล่ะครับ

เอ้า ก็เป็นบ้านของพี่...

บ้านน้องตัสด้วยสิ บ้านของเราไม่ใช่เหรอ

...ทำไมต้องมาทำสายตานอยด์แดกแบบนั้นด้วยวะ คนรู้สึกไม่ดีนะเว้ย

โอเคๆ ผมแค่ถามไง ได้ไหม ไม่ได้ไม่เป็นอะไรนะครับ ไม่อยากให้พวกแม่งมาสร้างความวุ่นวาย พวกนี้แม่งรั่ว

มาได้ครับ ดีเลยบ้านเราเงียบนานแล้วJ

อือ ขอบคุณครับ

บ้านเรา...จะขอบคุณอะไรล่ะครับ” หมอพอร์ชว่าและยื่นมือมาหยิกแก้มผมเบาๆ เสร็จแล้วทานยา ขึ้นไปนอนกันเนอะ มืดแล้วด้วย

ครับๆ

ว่าแต่จะมาจัดวันไหนครับ

พรุ่งนี้ครับ

ได้ครับ เดี๋ยวพี่จะรีบกลับมาร่วมงานด้วยเนอะ

อื้อ

ยิ้มหน่อยเนอะ

ยิ้มมม

น่ารักที่สุดเลย” แล้วก็หยิกแก้มผมอีกรอบ

...หวานอะไรขนาดนี้วะ ฮืออ ใจสั่น TwT

อยากให้เรางุ้งงิ้งแบบนี้ไปนานๆ จัง ...มันเป็นเวลาที่โคตรจะมีค่าระหว่างผมกับเขาเลยนะ

ไม่อยากให้เราต้องเลิกกันเลยจริงๆ

...ผมได้แต่หวังว่าหลังจากนี้มันจะไม่มีอะไร ...หวังว่านะ


120%

55555555555555555555 รอค่ะว่าจะมีอะไรต่อไป

555555555555555555555555555555555555555555555555555 กร้ากกก

โคตรใจร้ายอ่ะ อ่านแล้วคลิกออกไปเลย 555 จิตใจจะไม่คอมเม้นเป็นกำลังใจให้คนเขียนกันหน่อยเหรอ 5555





อ่านเม้นแล้วโหวตให้ด้วยเนอะ กราบบบบบบ

Image result for กราบ

อัพเรียกน้ำย่อยก่อนนะแจ๊ะ ส่วนคนถามหาการอัพซีซั่นแรก หนังสือมีวางขาย B2S ทั่วประเทศ และแบบออนไลน์ จากร้าน MB Studio จ้าาา อิอิ > ซื้อคลิก


อ่านเม้นโหวตนะแก








  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2855 저장~ (@231147) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 07:54
    รู้สึกไม่ไว้ใจไรท์แปลกๆอะ555
    #2855
    0
  2. #2834 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 07:51
    หน่วงใจแปลกๆ อ่ะ ไรท์ อย่าทำให้รู้สึกไม่ดีดิ่ "_"
    #2834
    0
  3. #2810 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 16:33
    มันก็รู้สึกหน่วงหน่อยๆ แต่ก็น่ารักเวอร์
    #2810
    0
  4. #2786 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 17:22
    เกลียดคำว่า รอว่าต่อไปจะมีอะไรค่ะ 555555555555555555/มันต้องมีอีกแน่ๆ ไม่หนักก็เบานี่แหละ
    #2786
    0
  5. #2778 Be_Disappear (@Be_Disappear) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:35
    เข้าใจอารมณ์ความรู้สึกตัสนะ มากๆเลยเพราะเคยเป็น 55555 แต่กลัวว่าอิพี่พอร์ชจะรู้สึกว่าทำให้ดีอยู่ฝ่ายเดียวนี้ดิ ไม่นะไม่ สวีทกันไปยาวๆเลยยยยย
    #2778
    0
  6. #2740 Ann Healy (@2annan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 00:00
    มีมกราบนี้ 5555555555
    #2740
    0
  7. #2696 เซอร์ออน[SiroN] (@PK_pocky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:15
    เกลียดภาพกราบมัพมากกกกกกกกกกก55555555555555 อ่านซึ้งๆเจอภาพกราบมัพไป โอ้ยยยยยยย เกลียดดดดดดด????????????????????????
    #เอาอารมณ์ซึ้งเขาคืนมา
    #2696
    0
  8. #2639 Ms.Red_Scissor (@blackdevilsonly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:51
    ความหวานนี้..//โอยย ทำไมรู้สึกหน่วงๆ5555
    #2639
    0
  9. #2611 JayJael (@JayJael) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:02
    ขำภาพกราบของพี่มัพ 5555
    #2611
    0
  10. #2605 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:21
    เอ็นดูไรท์5555555555555555555555555555
    #2605
    0
  11. #1573 I'mNaw (@chawanbee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 17:08
    ลางๆแบบนี้บ่ดีกับใจเรย
    #1573
    0
  12. #1427 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 13:27
    พอมีคำว่าหวังมันพาเราระแวงว่าจะไม่สมหวังซะงั้น 5555 แต่เราก็หวังว่าคงไม่ถึงกับเลิกอีกนะ
    #1427
    0
  13. #1402 NKB. (@nook676) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 08:07
    รักเเบบนี้กันนานๆๆ นะ   
    #1402
    0
  14. วันที่ 20 มกราคม 2560 / 15:01
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1284
    0
  15. #1242 kyugift (@kyugift) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:08
    ทำไมรู้สึกเหมือนจะมีอะไร
    #1242
    0
  16. #1064 Tina Kait (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 10:39
    ชอบแบบมุ้งมิ้ง น่ารั๊ก^^
    #1064
    0
  17. #1026 ห้าววว ว (@niim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 00:14
    รู้สึกเหมือนพายุลูกใหญ่จามาเลยยนนย
    #1026
    0
  18. #957 Eaernessa (@Eaernessa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 20:49
    พายุอย่าเข้านะ
    #957
    0
  19. #856 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 11:49
    ความงุงิ มุ้งมิ้ง ตั้ลล้ากกก
    #856
    0
  20. #775 pop_eye (@pornpawee-eveeve) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 19:57
    จะสวีทได้กี่ตอน กลัวใจมี่จิงๆ
    #775
    0
  21. #619 prathanaphol (@prathanaphol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 21:24
    เหมือนจะมีเมฆก้อนใหญ่อยู่เลยอ่ะ
    #619
    0
  22. #572 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 15:36
    ความรู้สึก ที่พร้อมประทุ แบบเงียบๆ
    #572
    0
  23. #511 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 08:39
    ตัสหวังแบบไหนคนอ่านก็หวังแบบนั้น ฮืออออออ
    #511
    0
  24. #496 น้ำขิงกับขิม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 05:43
    เหมือนมีความรู้สึกว่าตอนต่อไปอาจเจอพายุดรามาก็เป็นได้ -_-'

    พี่มัพ สู้ๆนะค่ะ หนูและเพื่อนๆรออ่านอยู่ ^_^

    #ถ้าภาค2ออกเป็นเล่มหนูซื้อแน่นอนเลยค่ะ

    #พอร์ชตัส (คู่นี้น่ารักกกกก)
    #496
    0
  25. #490 THE'GUNN (@wookiee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 01:36
    เดี๋ยวมันจะต้องมีอะไรมาพิสูจน์ความรักอีกแน่เลยยยย
    #490
    0