LEVEl | See A Doctor รักของหมอ [ YAOI ] Season2

ตอนที่ 4 : #พอร์ชตัส SS2 :: EPISODE 03 [ 120 Per. ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    11 ก.พ. 60


#พอร์ชตัส
ซีซั่นสองนะคะ
อ่านภาคแรก > คลิก!!!



ตอนที่ ๓
-คนเก่า รักใหม่-
ฟังเพลงปลากอบไปด้วยนะ

ถ้าเขามาขอคืนดี...มึงจะยอมคืนดีกับเขาไหมวะ” ทันทีที่ผมกลับมานั่งที่โต๊ะก็เจอคำถามของแฝดทันที คำถามนี้ก็เป็นคำถามที่ผมถามตัวเองอยู่ตลอด แม้มันจะเหมือนไม่มีหวังให้เป็นไปตามนั้นก็ตาม

...ไม่รู้สิ ถ้าเขามาขอคืนดี ผมอาจจะให้โอกาสก็ได้ถ้าหากหมอพอร์ชตัดขาดกับพี่พรีมแบบจริงจัง ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคน เธอคือคนที่สามเข้ามา มันคือส่วนเกิน หมอพอร์ชก็น่าจะรู้ว่าเธอไม่ได้มาเพื่อเป็นเพื่อนกับเขา แต่พี่พรีมต้องการอะไรที่มากกว่านั้น ผมไม่อยากให้เธอมาทำลายความสัมพันธ์ของเราหรอกนะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะมันเกิดขึ้นแล้ว

ถึงผมจะคิดถึงหมอพอร์ชแค่ไหน แต่ถ้าเขาไม่ยอมตัดขาดผู้หญิงคนนั้น มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เราจะกลับมาคบกัน เพราะคบไปเดี๋ยวก็คงมีแต่เรื่องทำให้รู้สึกไม่ดีต่อกัน จนสุดท้ายแล้วเราอาจจะเกลียดกันไปเลยก็ได้... ใครจะรู้ล่ะ

 ตริ๊ง! ก่อนที่ผมจะตอบอะไรกลับไป ข้อความแชทก็เด้งขึ้นมา ผมปัดหน้าจอเปิดอ่านมันแบบไม่สนใจเท่าไหร่ แต่เมื่อเห็นชื่อของคนที่ส่งข้อความมาหา ...มันทำให้หัวใจผมเต้นแรงขึ้น

หน้าผมชา... ร่างกายเหมือนหยุดชะงักไปชั่วขณะเลย

(พี่พอร์ช::พรุ่งนี้วันคล้ายวันเกิดพี่นะครับ)

...ใช่ พรุ่งนี้เป็นวันคล้ายมันเกิดของหมอพอร์ช ทุกๆ ปีจะไปเที่ยวด้วยกัน ทำบุญ แล้วก็ไปที่บ้านใหญ่ของหมอพอร์ช แต่ปีนี้ผมคิดว่ามันคงไม่มีอะไรพิเศษสำหรับผมหรอก ทว่า...มันไม่ใช่แบบนั้นเลย เขาส่งข้อความมาหาผม มันทำให้ผมอยากจะร้องไห้ออกมา

ตัส เป็นอะไรไป” ชวนชิมถามผม ผมเลยเงยหน้ามองเขาและเลื่อนสายตาไปมองไอ้แฝดที่คงจะมีคำถามเดียวกับแฟนพวกมัน

...เปล่า มะ...ไม่ได้เป็นอะไร

แต่น้ำตามึงไหลนะตัส

เชี่ย ผมร้องไห้จนได้

ความจริงก็มี

เกิดอะไรขึ้นวะ

หมอพอร์ชส่งข้อความมา

...

กู...

ตริ๊งข้อความเข้าอีกครั้ง

ผมก้มดู... บ้าเอ้ย เขาทำผมเป็นเอามากอ่ะ

(พี่พอร์ช::...มาเนอะ ที่บ้านเรา)

 

20%

บ้าน... เรา... เหรอวะ?

ง้ออยู่” พวกแฝดมันแย่งโทรศัพท์ผมไปอ่านข้อความนั้นตอนที่ผมกำลังเหม่อ แต่ชวนชิมเป็นคนพูดขึ้นมาแทน เราว่าเค้ามาง้อแล้วนะ อ่า...ง้อสไตล์หมอฟันสินะเนี่ย

ทำไม ชิมชอบมันเหรอ ชอบการง้อแบบนี้เหรอเมีย!!!” ไอ้แฝดตะโกนถามพร้อมกัน เล่นเอาคนทั้งร้านหันมามองโต๊ะพวกเรา ชวนชิมขมวดคิ้วใส่แฟนของเขาและส่งโทรศัพท์คืนมาให้ผม

พวกมึงกำลังเรียกแฟนสเตตัส หรือคนนที่อายุเยอะกว่ามึงว่ามันอยู่นะ สำเหนียกตัวเองด้วย

พะ...พวกมึง กูขอตัวก่อนนะ

หะ เดี๋ยว

ปล่อยตัสไป” ชวนชิมรั้งแฝดไว้ไม่ให้รั้งผมอีกที ส่วนผมก็ไม่ได้สนใจอะไร กำโทรศัพท์แน่นและวิ่งออกไปข้างนอก ผมวิ่งออกมาจนถึงป้ายรถที่มีทั้งรถเมล์และรถแท็กซี่จอด ทว่าเมื่อไปถึงกลับพบว่าตัวเองเสือกลืมเอากระเป๋าเงินมา พอดีวันนี้ผมใส่กางเกงยีนส์เลยไม่อยากใส่ตอนนั่ง ควักมันวางไว้บนโต๊ะ แต่ไอ้แฝดคงเก็บไว้ให้แหละ จากนี่ไปบ้านหมอพอร์ชไม่ไกลเท่าไหร่ ถ้าวิ่งไปก็สิบห้านาทีถึงแล้วแหละ

...ผมจะไปให้ทันเที่ยงคืน แต่กะเวลาดูยังไงก็ทันอยู่แล้วแหละ

ไม่รู้เหมือนกันว่าไปแล้วจะพูดอะไร รู้แค่ว่าผมอยากเจอเขา วันนี้เราอาจจะคุยกันและจบเรื่องพี่พรีมก็ได้

ตริ๊งข้อความเข้าอีกครั้ง ผมรีบเปิดมันอ่านทั้งที่ใจเต้นแรง

ตอนนี้เพิ่งจะมานึกได้ว่าจริงๆ แล้วผมไม่ควรบอกเลยเขาวันนั้นเลย มันงี่เง่ามากจริงๆ

(พี่พอร์ช::พี่ผิดเองที่ไปคุยกับพรีมเรื่องนั้น พี่อาจจะเบื่อ...แต่มันไม่ใช่การเบื่อแล้วหมดรักน้องตัสนะครับ พี่รักน้องตัส เราคบกันมันกี่ปีแล้วนะ เวลาไม่ได้ทำให้พี่เบื่อน้องตัสเลย พี่ก็ยังรักเราเหมือนกัน ตอนนี้พี่พร้อมจะตัดทุกอย่างที่ทำให้เราต้องทะเลาะกันเนอะ กลับมาหาพี่นะครับ...กลับมาอยู่กับพี่พอร์ชเนอะ หรือว่าอยู่ที่ไหน ให้พี่ไปรับไหม?)

ผมอ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับไป กะจะเซอร์ไพรส์สักหน่อย

แต่ก่อนจะคืนดีขอแกล้งงอนก่อน เอาให้หนำใจข้อหาไม่เสนอหน้ามาตั้งหนึ่งอาทิตย์ ถึงเรื่องนี้จะเป็นผมที่ผิดเองเรื่องบอกเลิกเขาไม่ยอมหยุดก็เถอะ ได้กลับไปเอาแต่ใจกับหมอพอร์ชแล้ว

...ดีใจจัง

 

เฮ้ยน้อง...

หะ...

ผมหันไปมองตามต้นเสียงนั่นแต่ก็ต้องตกใจเมื่อแสงสีส้มสว่างจ้าที่สาดมาที่ตัวเองเต็มๆ แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังมีสติกระโดดหลบรถที่วิ่งเป๋ไปเป๋มาจนขึ้นฟุตบาท

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด ปี๊นนนนนนนนนน...

ตุบพลัก!



ร่างของผมกระเด็นไปกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่างอย่างจัง แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังมีสติรับรู้ถึงเสียงกรีดร้อง คนมากมายที่มุง รวมไปถึงควันรถยนต์คันใหญ่ และ...แสงที่สาดมาที่ตัวเอง ขาของผมมันเจ็บ เจ็บมากด้วย ผมขยับร่างกายตัวเองไม่ได้เลย เหมือนว่ามันไม่คิดจะเชื่อฟังผมอีกแล้ว หัวก็ปวดตุบเพราะแรงกระแทก

โทรเรียกรถพยาบาล!!!”

ใช่แล้ว... โทรสักที จะมาทำตัวเป็นไทมุงทำไม คนกำลังจะเป็นจะตายยังมีกะจิตกะใจยกโทรศัพท์เพื่อถ่ายรูป ถ่ายคลิปกันอีกนะ คะ...คนพวกนี้จิตใจทำด้วยอะไรกัน เหมือนไม่มีความเป็นคนอีกแล้วว่ะ มีแค่คนสองคนเท่านั้นที่มาช่วยเรียกสติผมไม่ให้หลับไป แต่...ไม่ไหวแล้วจริงๆ

บัดซบที่สุด

ทำไมต้องมาเกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ด้วยวะ


 

50%


#พอร์ช

ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าน้องตัสอยู่ที่ไหน เลยไม่ได้ไปรับ เพราะเคยไปที่บ้านแล้วพ่อแม่ของเขาก็บอกแค่ว่าน้องตัสไม่อยู่ ผมเลยส่งข้อความไปแทน ถามเขาว่าจะให้ผมไปรับไหม แต่เขาทำแค่อ่านไม่ตอบ ผมเลยรอ... เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไปหาอีกครั้งก็ได้ น่าจะออกไปกับพวกแฝด และตอนนี้แฝดแอนตี้ผมสุดแรง เลยเป็นไปไม่ได้ว่าผมจะติดต่อไปถามสองคนนั้น

...ก็ได้แค่รอ

 

Ringtone...

(แม่น้องตัส)

...แม่น้องตัสงั้นเหรอ ผมรีบกดรับสายทันที แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ใจคอผมมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่

หวังว่าคงไม่มีอะไรหรอกนะ

สวัสดีครับคุณแม่

(ฮือออ พอร์ชลูก...)

ร้อง...ร้องไห้ทำไมครับคุณแม่ มีอะไรเกิดขึ้น

บ้าเอ้ย...

(มาที่ รพ.นะ...มาดูน้องหน่อย ฮืออ)

เกิดอะไรขึ้นครับ!”

(สเตตัสถูกรถชน...ฮึก แม่กับพ่อจะบ้าตายอยู่แล้ว(รถที่แปลว่ารถยน์ ขับเคลื่อนสี่ล้อ ไม่ใช่สองล้อ รถที่ชน ไม่ใช่รถมอเตอร์ไซค์ โปรดทำความเข้าใจ กราบ)

ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ คุณแม่ใจเย็นๆ นะ ใจเย็นๆ นะครับ” ...ในตอนนี้ผมสามารถบอกคนอื่นได้ว่าใจเย็นๆ นะ ทั้งที่ใจผมมันร้อนรน วุ่นวายไปหมดแล้ว ทำไมใกล้วันคล้ายวันเกิดของผมในปีนี้ถึงต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วย

 


โรงพยาบาลH

ผมรีบวิ่งมาแผนกฉุกเฉินทันที ผมเข้าไปหาพ่อกับแม่ของน้องตัส พวกแฝดและแฟนของพวกเขาที่นั่งทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน

พอร์ช ลูก...

พี่พอร์ช

น้องเข้าไปนานเท่าไหร่แล้วครับ

...ราวๆ ครึ่งชั่วโมงได้แล้วพี่

หลังจากที่ได้รับคำตอบ ทุกๆ คนต่างก็เงียบ เหมือนต้องการจะอยู่กับตัวเองและปลอบใจตัวเอง ภาวนาให้น้องตัสไม่เป็นอะไร ...ผมก็ต้องการแบบนั้น ไม่มีใครคิดคำพูดดีๆ ออกนอกจากนั่งภาวนาเงียบๆ

...

ผมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ติดตั้งอยู่ด้านหน้าห้องผ่าตัด ยกมือขึ้นมากุมหน้าตัวเองเพื่อปิดไม่ให้คนอื่นรู้ว่าน้ำตาของผมมันกำลังไหลออกมา หัวใจผมเหมือนถูกบีบรัดจนแทบปริแตก  ความทรมานที่ต้องรอ ทรมานกับความกลัวที่จะรู้ว่าเขาเป็นอะไรที่ร้ายแรง...หรือเปล่า ผมได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้น้องตัสเป็นอะไรเลย แต่ไม่ว่ายังไง ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไร ยังไง ผมก็จะอยู่กับเขา ผมจะไม่ไปไหน ถ้าเขาจะเลิก ผมจะไม่เลิก ผมจะไม่ยอมปล่อยเขาไปอีกแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

...ผมปล่อยเขามากเกินไปแล้ว ผมจะไม่ยอมอีกแล้ว ไม่ยอม...


หนึ่งวันต่อมา

หนึ่งวันหลังจากที่ออกมาจากห้องผ่าตัด น้องตัสถูกย้ายตัวไปที่ห้อง ICU เพื่อดูอาการอย่างใกล้ชิด หมอทีมบอกว่าราวๆ สองวันถ้าไม่มีอะไรผิดปกติสามารถย้ายเข้าห้องพักฟื้นปกติได้ หมอทีมบอกว่าน้องตัสรู้สึกตัวแล้ว แต่ให้ยาเพื่อให้ได้พักผ่อนก่อน ...อย่างที่บอกมาตั้งแต่ต้น เขาปลอดภัยดี ไม่มีอะไรที่ร้ายแรงไปกว่า ขาหัก หัวแตก และแผลถลอกตามร่างกาย หลังจากทำ CT Scan (Computerized Tomography) แล้วไม่มีอะไรผิดปกติ อาจจะต้องใช้ระยะเวลาในการรักษาตัวนานหลายเดือนเลยทีเดียว

...มันก็ดีกว่าที่ผมกลัวในตอนแรก

พอร์ช

ว่าไง มีอะไรหรือเปล่าทีม

แฟนพอร์ชอาจจะต้องใช้เวลารักษาตัวนาน เขาอาจจะยังเดินไม่ได้จนกว่าขาจะหาย ต้องดูแลแบบใกล้ชิดหน่อยนึงนะ โดยรวมไม่มีอะไรแล้ว แค่ตื่นมาจะปวดเนื้อปวดตัว แล้วก็หัวด้วย โชคดีมากเลยที่อวัยวะภายในไม่ได้รับความเสียหาย คิดว่าสองอาทิตย์น่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้วแล้วล่ะ หลังออกจากโรงพยาบาลอาจจะต้องมาเช็ค ตรวจดูอาการทุกๆ อาทิตย์เหมือนกัน

โอเค ได้ ขอบคุณมากนะหมอทีม

อื้ม ไปก่อนนะ เรามีตรวจคนไข้ต่อ

ครับ

ผมให้พ่อแม่น้องตัส แล้วพวกแฝดกลับไปพักผ่อนก่อน เพราะพวกเขารอมาทั้งคืนแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้ ส่วนผมชินแล้วล่อ ตอนเรียนหนักกว่านี้อีก เลยทนไหว อีกอย่าง ผมอยากดูแล และดูอาการของเขาด้วยว่าเป็นยังไงบ้าง


80%

ส่วนคนที่ขับรถได้รับบาดเจ็บนิดหน่อยเท่านั้น เขาเมาแล้วขับ... ก็ดำเนินการตามกฎหมาย อย่างถึงที่สุด ความจริงผมโกรธจนอยากจะเอาเรื่องให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่แม่ของน้องตัสบอกว่าแค่เขาไม่เป็นอะไรก็โอเคแล้ว

...ให้ตายเถอะ ยังไงก็หงุดหงิดอยู่ดี

 

วันต่อมา

#สเตตัส

เจ็บ... เจ็บไปทั่งตัว แถมหัวยังปวดจนไม่กล้าขยับเลย มันปวดตุบๆ เหมือนมีความเอาค้อนปอนมาทุบ ลำคอแห้งผาก ผมพยายามหรี่ตาขึ้นมองว่าเกิดอะไรขึ้นรอบๆ ตัว พบว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาล เพราะจำได้ว่าก่อนที่จะมาตื่นแบบนี้ผมประสบอุบัติเหตุโดนรถชน ถ้าตื่นมาอยู่ในดิสนีย์แลนด์แดนมหัศจรรย์นั่นอาจจะเป็นเรื่องที่ฮาร์ดคอไป เพราะกูไม่ได้ป่วยธรรมดา กูอาจจะเป็นบ้าเลย สมองเลอะเลือนมาก

น้องตัส!!!” และคนที่พุ่งหลาวเข้ามาคือคนที่เราเลิกกันไปแล้ว...หมอพอร์ช

คนที่ผมคิดถึงมาตลอด และก่อนที่ผมจะไปหาเขา ก็เกิดอุบัติเหตุ

ดีจัง ตื่นมาก็ได้เจอ คิดถึงรอยยิ้มของเขา คิดถึงใบหน้าของเขา คิดถึงทุกๆ อย่าง...ทุกๆ อย่างเลยจริงๆ นะ

...ขอน้ำหน่อย

นี่ครับ ค่อยๆ ดื่มเนอะ

อือ

หลังจากที่ดื่มน้ำเสร็จ ลำคอมีน้ำไปหล่อเลี้ยงก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย และตอนนี้สติมาครบร้อยแล้ว ผมมองหน้าหมอพอร์ช ไล่มองดวงตาที่น่าจะอ่อนล้ามาก เหมือนคนอยากจะหลับตลอดอ่ะ ท่าทางคงเฝ้าผมทั้งคืนเลยมั้ง แต่ไม่นอนหรือไง ทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้

ทำไมพี่ดูเหมือนคนจะหลับค้างกลางอากาศตลอด

เพิ่งกลับจากคลินิกครับ ยังไม่ได้นอนเลย มาเฝ้าน้องตัส

พี่ก็นอนบ้างสิ จะมาเฝ้าผมทำไม

อยากให้ตื่นมาแล้วเห็นพี่เป็นคนแรกครับตอบกลับมาขณะที่ปิดขวดน้ำ จากนั้นเขาก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตียงของผม ตาปรือมาก ตัวเองก็ต้องทำงาน ทำไมถึงยังถ่อสังขารมาเฝ้า แล้วตอนเฝ้าทำไมไม่นอนนะ แก่แล้วยังจะทำตัวเหมือนหนุ่มๆ อีก ร่างกายไม่ได้ไปตามความต้องการนะเว้ย เป็นไงบ้างครับ

สภาพนี้เป็นไงอ่ะ

...

ก็เจ็บตัวเจ็บขาอ่ะ ไอ้รถบ้านั่นอยู่ๆ ก็เกยฟุตบาทมาชน บัดซบมาก

ขาหักแล้วก็หัวเราแตก มีบาดแผลนิดหน่อย ส่วนคนที่ชนก็...เมาแล้วขับน่ะ แต่น้องตัสไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว นี่น้องตัสหิวไหม?

ไม่ค่อยอ่ะ ยังไม่ค่อยอยากกินอะไรเท่าไหร่

งั้นรอตอนเย็นๆ เนอะ เดี๋ยวโทรเรียกหมอมาดูอาการให้ครับว่าแล้วพี่แกก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อน ที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนๆ ของเขาในกลุ่มหมอๆ นี่แหละ ความจริง ทันตะฯ กับหมอทั่วไปเรียนคนละสายเลยนะ แต่อาจจะเป็นเพื่อนกันมาแต่แรกก็ได้มั้ง ช่างเถอะ ตอนนี้ผมอยากโฟกัสไอ้หมอฟันนี่มากกว่า

คิดถึงฉิบหาย

และหลังจากที่คุยโทรศัพท์เสร็จเขาก็จ้องหน้าผมและยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงตัวสวย ...ผมชอบเขาอ่ะ ยิ้มน่ารัก

งือออ หล่อแล้วยังจะยิ้มน่ารักอีก รอยยิ้มกับสายตาของเขาทำผมเขินได้ตลอดเลยนะ

...คิดถึงอีกแล้ว

วันนี้วันคล้ายวันเกิดพี่พอร์ชเนอะ

อือ แล้วไงอ่ะ

ขอของขวัญอย่างนึงได้ไหม?

อะไร คนนอนจะเป็นจะตายมาขอของขวัญผมแกล้งว่าเขาไปอย่างนั้นแหละ ความจริงถ้าขออะไรมาก็อยากจะให้ทั้งหมดนั่นแหละ ผมรักเขาจะตายไป ...เราไม่น่าทะเลาะกันหนักขนาดนั้นจนต้องห่างกันไปเป็นอาทิตย์เลย ชีวิตที่ไม่มีหมอพอร์ชมันโคตรว่างเปล่า เหมือนอะไรสำคัญในชีวิตหายไป หน่วงๆ เหมือนฟ้ามืดครึ้มฝนจะตกอะไรแบบนี้ ฟิลลิ่งเหงาๆ อ่ะ และพอได้เจอกับเขาอีกที แม้จะในสถานการณ์แบบนี้ผมก็อยากคุยเรื่องที่ตั้งใจเอาไว้ในตอนแรกให้เสร็จ

แต่ผมรอฟังก่อนดีกว่าว่าของขวัญที่หมอพอร์ชะจะขอมันเป็นอะไร

...บังคับว่าต้องให้ครับ

อะไรเล่า

กลับมาคบกันเนอะ

...

...ใจอ่อนยวบเลย

หมอพอร์ชดึงมือผมไปจับและแนบแก้มของเขา... ขอโทษที่ไม่ได้มาง้อ แต่พี่ทำงานจริงๆ อีกอย่างก็อยากให้น้องตัสทบทวนว่าอยากเลิกกันจริงๆ เหรอ แต่พี่ไม่ได้อยากเลิกกับน้องตัสเลยนะ วันนั้นพี่ผิดเองที่พี่ยอมเลิก

...แล้วถ้าผมคิดทบทวนดีแล้วว่าจะเลิกล่ะ

พี่ไม่ยอมเลิกไงครับ

ไม่ยอมได้ไงในเมื่อเราเลิกกันไปแล้ว

พี่เจ็บนะ

ผมเจ็บกว่าอีกกับสิ่งที่พี่ทำ

พี่ขอโทษ...พี่รู้ว่าแค่คำขอโทษมันไม่พอ ไม่พอเลยกับสิ่งที่พี่ทำกับน้องตัส แต่ขอโอกาสพี่ได้ไหมครับ ให้พี่แก้ตัวเนอะ ให้พี่ได้อยู่ข้างๆ น้องตัสอีกครั้ง พี่สัญญาว่าพี่จะทำมันให้ดี...ดีที่สุดเท่าที่พี่จะทำให้คนที่พี่รักที่สุด

...

พี่รักสเตตัสมากนะ...หมอพอร์ชพูดและสิ่งที่ทำให้ผมใจอ่อนจนอยากจะกอดเขาก็คือแววตาของเขา... มันแดงก่ำเหมือนว่าเขากำลังจะร้องไห้ออกมา นี่ถ้าผมไม่เจ็บตัวและไม่ค่อยอยากขยับเท่าไหร่คงจะหยิกแก้มหมอพอร์ชแกล้งเขาแรงๆ แล้วนะ แต่ตอนนี้ทำไม่ได้ เลยทำได้แค่มองหน้าหมอพอร์ชเท่านั้นเอง ...เรามองตากัน อยู่นานเลยทีเดียว

...เรื่องพี่พรีมล่ะ

พี่เลิกยุ่งกับพรีม...พี่สัญญา

เขาไม่ใช่เพื่อนพี่พอร์ชแล้วเหรอ

พี่ก็ไม่ได้อยากเป็นคนที่เลือกแฟนมากกว่าเพื่อน แต่จุดสำคัญมันคนละจุดกันเนอะ...น้องตัสเข้าใจพี่ใช่ไหม พี่จะไม่ยุ่งกับพรีมเพราะตอนนี้พรีมไม่ได้มองพี่เป็นเพื่อน และเธอก็ไม่ได้หวังดีกับเรา ตอนนี้พี่ขอเลือกน้องตัสมากกว่าพรีมดีกว่า เพราะพี่ไม่อยากเสียน้องตัสไป

แล้วที่บอกว่าเบื่อผมล่ะ...พี่เบื่อจริงๆ เหรอ

...มันแค่อะไรที่พี่ก็อธิบายไม่ได้ แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้วครับ

ถ้าวันหนึ่งพี่เกิดเบื่อผมอีกรอบ ผมจะรู้สึกยังไงเหรอ สู้เราละ...

ไม่เลิกเนอะ... มันจะไม่เกิดขึ้นอีก พี่สัญญา

ก่อนหน้านี้ก็บอกว่ารักผมรักผมหนา...แต่ก็ช่างเถอะ ผมจะให้โอกาสพี่อีกครั้งก็ได้

ดีใจจัง...ถ้าไม่ติดว่าเจ็บอยู่นี่จะจับฟัดแล้วนะครับ

ไอ้หมอบ้า ไม่ต้องเลย แต่ยังไงผมก็ยังโกรธพี่อยู่ดี

ถึงงั้นก็เถอะน้า...คิดถึงจะตายอยู่แล้ว งานมันก็รัดตัวพี่มากๆ เลย ไม่ใช่ไม่อยากมาหา ไม่ใช่ไม่อยากเจอ ไม่ใช่พี่ไม่ง้อน้องตัส แต่พี่ทำงาน และเวลาที่มีอยู่พี่จะให้น้องตัสคนนี้เนอะ...เขาบอกและจูบลงที่หลังมือผม

...ดีจัง

อือ...คิดถึงเหมือนกัน

มากๆ เลย


รอดูเนอะว่าเป็นไงต่อหลังจากนี้ ใจเย็นๆ เนอะ 5555 เพิ่งตอน 3 เองเนอะะะ อ่านแล้วไม่เครียดเนอะ 5555555555 

120%

ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมานั่งว่ารถอะไรชนสเตตัส ดูจากสภาพยังไงก็รถยนต์ ไม่ได้บอกเลยว่าเป็นรถมอเตอร์ไซค์ ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหนเหมือนกัน นี่นั่งอ่านเม้นยังงง สรุปนักเขียนงง หรือคนอ่านงงวะ 5555

บ้าไปแล้ว อ่านดีๆ จ้า ค่อยๆ อ่านน้าาา ใจเย็นๆ น้าาา อ่านข้ามมันก็ไม่ได้ใจความน้าาาา

ปล. เบื่อแล้วพล้อตความจำเสื่อม เคยเขียนไปแล้วค่ะ อยากเขียนตามที่วางมามากกว่าเนอะ

ไม่ความจำเสื่อมเนอะ เนอะ เนอะ

=__=

Image result for กราบ

อัพเรียกน้ำย่อยก่อนนะแจ๊ะ ส่วนคนถามหาการอัพซีซั่นแรก หนังสือมีวางขาย B2S ทั่วประเทศ และแบบออนไลน์ จากร้าน MB Studio จ้าาา อิอิ > ซื้อคลิก


อ่านเม้นโหวตนะแก


ติดตามไอจีเจ้าของอิมเมจได้ที่ > @pporschep พอร์ช ทันตะฯ จุฬาฯ
เรื่องนี้แค่เอาอิมเมจมาใช้เฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงใดๆ ทั้งสิ้น
ขออนุญาตเอารูปพอร์ชมาใช้แล้วจ้า










  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2860 m.jaa (@katnipha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 16:41
    สงสารมัฟ
    #2860
    0
  2. #2833 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 01:22
    ยินดีด้วยค่ะที่กลับมารักกันนะ
    #2833
    0
  3. #2826 Tak_P (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 13:43
    รักกันๆๆเนอะ
    #2826
    0
  4. #2809 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 16:27
    ร้องไห้ กลับมาหากันแล้วน้า
    #2809
    0
  5. #2777 Be_Disappear (@Be_Disappear) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:26
    บีบหัวใจสุดๆ ยิ่งตอนบรรยายความรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกในอก เจ็บจี๊ดๆหายๆ
    #2777
    0
  6. #2739 Ann Healy (@2annan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:56
    น้ำตามา เอ้าาดีกันเร็วจางท555555
    #2739
    0
  7. #2604 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:12
    เอ้า ดีกันละ55555555555555555 จะมีมาม่าอีกป่าวอ่า อยากอ่าน555555555
    #2604
    0
  8. #1425 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 12:33
    ดีกันแล้วๆ ตอนแรกนึกว่าจะมาแนวความจำเสื่อมหรือป่าว 555 แต่ก็ไม่ใช่
    #1425
    0
  9. วันที่ 20 มกราคม 2560 / 14:51
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1283
    0
  10. #1018 ห้าววว ว (@niim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:46
    หน่วงอะแต่อ่านจบตอนนี้ละขำแทน ขำเนอะของไรท์อะ555555
    #1018
    0
  11. #992 TW_TH1020 (@nisaratwichanon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 22:12
    หยั่มมาเนอะตามหมอนะไรทททท์
    #992
    0
  12. #890 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 17:06
    เครียดสัสสส
    #890
    0
  13. #855 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 11:48
    ดีกันแล้ว เนอะ!
    #855
    0
  14. #407 pikipinocchio (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 03:39
    จ่ะ สวยๆไป ดีกันไป เดี๋ยวมีช็อตหลังค่ะพี่มั่นใจ 55555555555 มีก็อกแรกเดี๋ยวต้องมีก็อกสอง

    ขอบคุณค่า
    #407
    0
  15. #391 moku Prince (@lemook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 11:37
    กลับมาคบกันแล้ววววว ไม่ทะเลาะกันแล้วเนอะ 55555
    #391
    0
  16. #388 benzbubu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 06:57
    จิงๆอยากให้หมอได้รับบทเรียนบ้างตัสถูกกระทำให้เสียใจอยู่ฝ่ายเดียว
    #388
    0
  17. #387 Recekalte (@Recekalte) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 02:51
    เบื่อพวกพล็อตความจำเสื่อมเซมค่ะไรท์ พล็อตนี้โอเคแล้วแหละ รอดูต่อไปว่าจะเป็นไง
    #387
    0
  18. #378 eyephawittra (@eyephawittra) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:13
    รอนะคะ เง้อออออน่ารักกกก??
    #378
    0
  19. #376 nukao2 (@Nukao) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:42
    ดีกันแล้วววววววว
    #376
    0
  20. #375 dearsoranathrai (@dearsoranathrai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:36
    ไม่ความจำเสื่อมอะดีแล้ว ชอบ
    #375
    0
  21. #374 Byunbaekie Bacon (@bacon04) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:25
    รักกันนานๆเนอะ เนอะ เนอะ เนอะ เนอะ
    #374
    0
  22. #373 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 21:24
    เขาดีกันตอนนี้แบ้วไปดราม่าทีหลัง

    ทำใจไว้แต่เนิ่นๆ5555555
    #373
    0
  23. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  24. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  25. #370 Pum.m.m.m.. (@chutimakantrai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 20:46
    คนรักกัน..
    เห็นแต่ไกล ว่ามาง้อ
    ใจก็อ่อน แอบดีใจแระล่ะ ^ ^
    แล้วอย่างหมอพอร์ช
    น้อยตัสจะต้านไงไหว..เน๊อะ
    #370
    0