LEVEl | See A Doctor รักของหมอ [ YAOI ] Season2

ตอนที่ 3 : #พอร์ชตัส SS2 :: EPISODE 02 [ 120 Per. ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    11 ก.พ. 60


#พอร์ชตัส
ซีซั่นสองนะคะ
อ่านภาคแรก > คลิก!!!



ตอนที่ ๒
-แตกหัก-
ฟังเพลงปลากอบไปด้วยนะ

หมอพอร์ชนัดมาเจอที่บ้าน...และผมก็ถ่อมาแต่เช้าแหละ เพราะอยากรู้ว่าเขาจะคุยเรื่องอะไร พอเดินเข้ามาในบ้านเจ้าพีทก็มาคลอเคลียด้วยความออดอ้อนตามฉบับแมวขี้อ้อน ผมก้มลงไปอุ้มมันขึ้นมาก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ใจมันโหวงแปลกๆ เหมือนจะมีเรื่องไม่ดีงั้นแหละ อาการของผมตอนนี้คล้ายๆ กับคนไข้ที่รอผ่าตัดอ่ะ จะรอดไม่รอดอยู่ที่มือหมอและใจตัวเองว่าสู้พอไหม

แต่สำหรับเรื่องนี้คงเปรียบเทียบได้กับความรักของผมกับหมอพอร์ชนะ ว่าจะรอดไหม หรือจะจบวันนี้

ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของหมอที่ดังมาจากบันได ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มพูดว่าอะไรกับเขาดี เพราะเมื่อคืนมันก็เกิดเรื่องแย่ๆ ระหว่างเรา

น้องตัสครับ

ครับผมเหลือบมองคนที่เดินมานั่งลงบนโซฟาตัวข้างๆ เขาไม่ได้มานั่งข้างผมหรอก ห่างกว่านั้นเยอะ

...ก็ดีแล้วที่เราห่างๆ กันแบบนี้

เมื่อคืนทำไมถึงไปแบบนั้น พี่เป็นห่วงนะครับ...เป็นอะไรทำไมถึงไม่คุยกันดีๆ ล่ะ หืม?” หมอพอร์ชเริ่มเข้าเรื่อง ผมรู้ว่าเขามองหน้าผมตลอด แต่ด้วยสายตาแบบไหน ผมไม่รู้หรอก ผมมองไม่ออก

...ผมเป็นคนผิดเองแหละ ผมมันก็แค่เด็กงี่เง่าที่ไม่รู้จักคุยดีๆ เอะอะก็หุนหันพลันแล่นเดินออกไปจากเขา

มองหน้าพี่พอร์ชหน่อยเนอะ

ไม่อยากมอง

ไม่รักพี่แล้วเหรอครับ

...ทำไมไม่ถามตัวเอง...ถามตัวเองก่อนดิว่ายังรักผมอยู่เหรอ?

ทำไมงี่เง่าจังล่ะเรา

เออ ผมมันงี่เง่าพอเจอประโยคนี้ผมรับหันไปหาหมอพอร์ชทันที เพราะแบบนี้ใช่ป่ะถึงเบื่ออ่ะ

น้องตัส...

เบื่อผมแล้วจะทนทำไมอ่ะผมถามเขาเสียงสั่นเครือ พยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ผมปล่อยพีทลงและหันไปประจันหน้ากับหมอพอร์ช ไม่เลิกกันอ่ะ เลิกดิ ไปหาคนที่ไม่ทำให้พี่เบื่ออ่ะ ไปเลย!!!”

น้องตัส พี่ไม่ได้...

เอาเรื่องผมไปพูดกับพี่พรีม แล้วยังไงเหรอ? พี่ไม่รู้เหรอว่าเธอต้องการจะแทรกกลาง ทำไมถึงยังให้โอกาสผู้หญิงคนนั้นอีก พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบ!”

แต่พรีมเป็นเพื่อนพี่นะครับ จะให้พี่...

งั้นก็เลือกมา เพื่อนพี่กับผม

...หมอพอร์ชหลับเปลือกตาลง ท่าทางเขาคงจะหงุดหงิดขึ้นมาเหมือนกัน 

แต่แล้วยังไง คิดว่าตัวเองหงุดหงิดเป็นคนเดียวเหรอวะ หนึ่งเดือนกว่าๆ ที่เขาเย็นชากับผม ไม่รู้เลยเหรอว่าก่อนหน้าเราจะหนักขนาดนี้ผมพยายามสานต่อแค่ไหน ผมพยายามชวนเขาทำกิจกรรมด้วยกัน ทำกับข้าวด้วยกัน กิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันบ้างเหมือนเมื่อก่อน แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคือเหี้ยไร ไม่ว่าง ไม่ว่าง แล้วก็ไม่ว่าง แต่เสือกมีเวลาไปคุยกับผู้หญิงคนนั้น 

เพราะเธอคือเพื่อน...แน่ใจเหรอวะ ว่าแค่เพื่อน 

...แถมผมยังได้ยินอะไรเด็ดๆ มาอีก

เลือกไม่ได้ก็เลิก ทนมานานแล้ว

น้องตัสต้องทนพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ

เออ ใช่ พี่เบื่อ ผมก็เบื่อไง แฟร์ๆ

...

...

“น้องตัสครับ คนเรารักกันมันมีรักก็ต้องมีเลิกเป็นเรื่องปกติ พี่รู้ดี...แต่เราไม่เลิกกันได้ไหม?

...ผมจะเลิกผมทนอยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้ว ผมไม่อยากโดนละเลย เจ็บแต่ให้มันจบๆ ไปซะยังจะดีกว่าอีก เขาไม่รู้หรอก ตอนที่เขาทำตัวห่างจากผม ปฏิเสธผมในหลายๆ รอบมันทำให้ผมเจ็บ ผมร้องไห้กี่หน เขารู้บ้างไหม ตอนผมเศร้าบางครั้งหมอพอร์ชยังไม่คิดจะสนใจเลย เขาละเลยผม ทำเหมือนผมเป็นแค่ของตาย ที่จะดีด้วยเมื่อไหร่ก็ได้ ใช่...เราคบกันมานานมาก แต่ก็ใช่ว่าผมจะทนอยู่แบบนี้ได้ไปนานนะ

ไม่ใช่ไม่รัก แต่ผมเจ็บ ผมเหนื่อย

เราแค่ห่างกันไม่ได้เหรอ พี่ไม่อยากเลิก...แค่ห่างกันเนอะ

ก็คิดว่าห่างคนเดียวแล้วกัน เพราะสำหรับผมกับพี่ คือเราเลิกกันแล้ว

“…เหมือนน้องตัสพยายามเอาชนะพี่อยู่เลยนะครับ...ถ้าเป็นเรื่องแพ้ชนะ พี่ยอมแพ้ให้น้องตัสก็ได้นะครับ

...

...พี่ยอมแล้ว พี่แพ้น้องตัส... เราไม่เลิกกันเนอะ

...พูดมาแบบนี้แล้วผมควรทำไงเหรอ? เขาคบกับผมมานาน นานพอที่จะรู้ว่าผมเด็ดขาดกับความรู้สึกแค่ไหนอ่ะ ไม่โกรธเหรอที่ผมเอาชนะพี่

...ไม่โกรธครับ แต่โกรธที่อยู่ๆ ก็หนีไปแบบเมื่อคืน

...

“...น้องตัส

...งั้นผมว่าห่างกันก็ดีนะ พี่ก็ไปคิดแล้วกันว่าพี่ยังอยากคบกับผมอยู่ไหม ตอนนี้เราก็เผยข้อเสียออกมาหมดแล้วนี่ ผมมันก็แบบนี้แหละ เอาแต่ใจ งี่เง่า น่าเบื่อ น่ารำคาญ ขี้เหวี่ยง ไม่มีอะไรที่เหมาะกับพี่หรอก

น้องตัสเคยจะเปลี่ยนนิสัยแบบนั้นไหม?

...

เราไม่ลองปรับตัวแล้วเข้าหากันใหม่ล่ะครับ ทุกคนก็มีข้อเสียกันทั้งนั้น จริงไหม น้องตัสก็มี พี่ก็มี เราลองแก้กันไหม พี่อยากอยู่กับน้องตัสแบบอยากอยู่ ไม่ใช่เพราะทนอยู่ แล้วพี่ก็ไม่อยากให้น้องตัสรู้สึกแบบนั้นด้วยนะครับ

แปลว่าเขาก็ทนสินะ

ผมกดสายตาให้ต่ำลงไป เพราะรู้ว่าตอนนี้ตาของตัวเองมันคงแดงมากแล้ว

“ถะ...ถ้าผมไม่แก้ล่ะ ผมก็จะเป็นของผมแบบนี้ พี่จะทำไม

...

...” 

ตอนนี้ผมหลุดแสดงความเหี้ยให้หมอพอร์ชเห็น หลุดพูดคำว่าเลิกเพราะอารมณ์ และมันห้ามตัวเองไม่อยู่ ถึงจะรู้สึกผิดกับสายตาผิดหวังที่หมอพอร์ชมองมา แต่ผมหยุดตัวไม่ได้ ผมโกรธเขาอ่ะ กับเรื่องที่ผ่านมา ไม่ใช่ว่าผมจะละเลยเหมือนอย่างที่เขาทำ ไม่ใช่ว่าผมจะเบื่ออย่างที่เขาเบื่อ ผมพยายามสานเราให้กลับมาเหมือนเดิม แต่เหมือนว่าหมอพอร์ชจะไม่เห็นค่ามันเลย 

แล้วตอนนี้เขาจะมารั้งผมงั้นเหรอ...รั้งให้มันได้อะไรขึ้นมา

งั้นพี่ว่า...เราห่างกันก็ดีนะครับ

...

แต่พี่ขออะไรอย่างได้ไหม อย่าพูดคำว่าเลิกออกมาได้หรือเปล่า

ถ้าผมพูดอีกพี่จะทำไม

...เราอาจจะต้องเลิกกันจริงๆ ก็ได้

หมายความว่าเขาจะเลิกจริงๆ ใช่ไหม ถ้าผมพูดออกมาว่าเลิกอีกครั้ง

พี่ขอนะครับ

...

น้องตัสไม่รู้หรอก คำพูดสั้นๆ แค่ไม่กี่คำที่น้องตัสพูดมาเพราะอารมณ์มันทำร้ายความรู้สึกของคนอื่นได้ไปจนตายเลยนะ

แล้วที่พี่เอาเรื่องผมไปเล่าให้พี่พรีมฟังล่ะ ที่บอกวาเบื่อผมล่ะ เบื่อผมก็มาบอกผมดิ เอาไปบอกผู้หญิงคนนั้นเพื่ออะไร ฮึก...พี่ไม่รู้หรอก ว่าไอ้สิ่งที่พี่ทำเพราะอย่างระบายหรืออะไร แต่พอผมรับรู้แม่งก็ทำให้ผมเจ็บไปจนตายได้เหมือนกันแหละ ที่พี่เมินผม พี่ไม่รู้ อึก...ไม่รู้หรอกว่าผมพยายามแค่ไหนเพื่อไม่ให้เรื่องของเราจบ แต่พี่ก็เมินผม พี่ทำเหมือนว่าจะกลับมาหาผมเมื่อไหร่ก็ได้ ผมรู้วา่พี่ทำงาน ผมก็เรียน แต่ทำไมก่อนหน้านี้เราเอาใจใส่กันได้ล่ะ แล้วทำไมตอนนี้ถึงทำไม่ได้ เพราะพี่เบื่อผมแล้วเหรอ...ทำไมผมถึงต้องร้องไห้ต่อหน้าเขาด้วย

ทำไมถึงอ่อนแอมากขนาดนี้

...

“ฮึก...ผะ...ผมว่าเราอย่าห่างกันเลย

...

“เรา เลิก กัน เถอะ” 

น้องตัส

นี่ไงผมพูดอีกทีแล้ว

ทำไมถึง... เฮ้อ ช่างเถอะครับ ถ้าน้องตัสอยากเลิก พี่เลิกให้ก็ได้

...

...โชคดีนะครับเขาพูดแค่นั้นแหละลุกเดินออกไปจากบ้าน ทิ้งผมให้นั่งนิ่งๆ บนโซฟา

เออ ยอมรับว่าผมแม่งงี่เง่ามาก มากจริงๆ

...แต่ไม่ว่าจะตอนไหน ถ้าเรายังเป็นแบบนี้ผลลัพธ์ออกมาก็คือเลิกอยู่ดี เขาเป็นคนดีนะ ถ้าเจอคนที่ดีไม่งี่เง่าแบบผมมันก็น่าจะดีกว่านี้ เวลาที่ผมได้จากเขามา มันมีความสุขมากจริงๆ ...แต่พอแล้วแหละ

ผมว่ามันดีแล้วที่เป็นแบบนี้ ดีแล้วจริงๆ

 

50%

#พอร์ช

ผมเดินออกมาเพราะไม่อยากห้องน้องตัสเห็น...น้ำตา ปกติผมไม่ใช่คนร้องไห้ง่าย ตลอดชีวิตตั้งแต่โตมาถึงตอนนี้ ผมร้องไห้แค่ไม่กี่ครั้ง แน่นอนว่าเรื่องที่จะทำให้ผมร้องไห้ได้มันก็ต้องเป็นเรื่องที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจอยู่มากเหมือนกัน อย่างเช่นเรื่องของสเตตัส...มันมีอิทธิพลต่อหัวใจของผม เรียกได้ว่าขั้นรุนแรงเลยมั้ง

ที่ผมยอมเลิก ก็แค่เลิกไปก่อน เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรน้องตัสก็คงจะเลิกอย่างเดียว ผมพยายามมองตาเขา พยายามมองหาเงาของผมว่ามันยังเหลือไหม แต่ถึงแม้จะไม่ได้คำตอบผมก็จะไม่ยอมแพ้ 

รักครั้งนี้ผมจะไม่ทำให้มันพังไปง่ายๆ หรอกถ้าผมยังพยายามไม่ถึงที่สุด รอบนี้ผมผิดเอง ผิดเองทั้งหมดเลย ผมไม่น่าไว้ใจพรีม ไม่น่าคิดว่าเธอก็ยังเป็นเพื่อน เพื่อนยังไงคงตัดกันไม่ขาด แต่พูดจริงๆ ผมก็แอบหงุดหงิดนิดหน่อยตรงที่น้องตัสพยายามให้ผมเลือกระหว่างเพื่อนกับแฟน มันคนละสถานะ คนละจุดกัน

...ผมรู้ว่าพรีมไม่หยุดง่ายๆ และผมก็ไม่ได้เล่นกับเธอ รอบนี้ผมจะยอมตัดความสัมพันธ์กับเธอทุกๆ ทางเพื่อให้ได้คนรักกลับมา ความเบื่อหน่ายมันก็แค่เพราะว่าเราต่างคนต่างห่างๆ กัน เอาจริงผมยังหาเหตุผลจริงๆ ที่มันเป็นแบบนี้ไม่ได้เลย ตอนแรกก็มีคนเคยบอกผมว่าอยู่ด้วยกัน เจอกันทุกวันเดี๋ยวก็มีเบื่อกัน มันเกิดขึ้นจริง 

เพียงแค่ว่ามันเกิดมาชั่ววูบ ผมอธิบายความรู้สึกเบื่อนี้ไม่ออกเหมือนกัน มันไม่ใช่เบื่อเพราะหมดรักแล้วเขายังพยายามรั้งเรา...ไม่ใช่เลย

 

ปึง

เสียงประตูปิดลงแรงๆ ผมหันไปมองเห็นน้องตัสเดินออกไปแล้ว ใจผมอยากเข้าไปรั้ง แต่ตอนนี้เขากำลังอารมณ์ขึ้น ถ้าเข้าไปพูดอะไรก็มีแต่จะแย่ลง ผมเลยทำได้แค่มองเขาเดินออกไปเท่านั้นเอง

ผมหวัง...หวังว่าเขาจะรักผม และไม่ไปไหนไกล

เราเลิกกันแล้วก็จริง แต่มันก็แค่ชั่วคราว

เพราะไม่ว่ายังไงผมก็ต้องทำให้เขากลับมาเป็นคนรักของผมเหมือนเดิม ต่อให้ต้องใช้แผนการมากกว่าครั้งแรกที่ผมจีบเขาก็เถอะ ผมยอม

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

#สเตตัส

ผมอยากเกลียดหมอพอร์ชนะ แต่พอคิดว่าต้องเกลียดเขาหรือต้องลืมเขาไปจากชีวิตหัวใจมันโคตรเจ็บเลย และคิดว่าเวลามันคงจะเยียวยาไม่ได้จริงๆ หรอก ถ้าหากใจเราแม่งยังเอาแต่คิดถึงคนคนนั้นอยู่อ่ะ 

เชื่อไหม จากคนที่ร่าเริงฉิบหาย ผมกลายมาเป็นกลับจากเรียน ผมกลับมาเรียนต่อปริญญาโทหลังจากจบ ปริญญาตรีได้พักหนึ่ง เรียนมันก็ไม่ได้หนักมากอะไรเพราะผมก็ชินแล้ว แค่นั่นนี่เยอะกว่าปริญญาตรี มีหลายอย่างต้องทำเยอะกว่า แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อผมมากเท่าเรื่องหมอพอร์ชหรอกนะ

จมปรักกับของเก่าๆ รูปของเรา ดอกไม้ ของขวัญที่เขาให้มา ผมนั่งมองมันทุกวัน มองเมื่อไหร่ก็ร้องไห้

คิดถึงเขา... จนรู้สึกแย่ที่ไปบอกเลิกหมอพอร์ชแบบนั้น และนี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว ชีวิตที่ไม่มีหมอพอร์ชมันยากจริงๆ ว่ะ มันไม่เกี่ยวกับผลประโยชน์อะไรเลย แต่มันเกี่ยวกับสภาวะทางจิตใจของผมล้วนๆ 

พ่อกับแม่ ไอ้แฝดก็ถาม ผมตอบกลับไปแค่ เราเลิกกันแล้ว พอเห็นสภาพผมทุกคนก็เลิกตั้งคำถามอีก ซึ่งผมว่ามันก็ดีแล้ว ผมไม่อยากตอบ เพราะถ้าตอบก็ยิ่งตอกย้ำตัวเองว่าวันนั้นผมเอาแต่ใจกับเขามากแค่ไหน

...เขาถึงหันหลังให้กับผมแบบนั้น

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเลื่อนอ่านข้อความเก่าๆ ที่เราเคยคุยกัน ข้อความแสดงความเป็นห่วง แสดงความคิดถึง และข้อความบอกรัก หลายครั้งเลยที่ผมเกือบจะลบมันทิ้ง แต่ก็ทำใจไม่ได้ ผมไม่อยากทิ้งทุกอย่างเกี่ยวกับเขาไป 

มันเหมือนกับคนโรคจิตที่ตัวเองไปบอกเลิกเขาเอง แล้วก็มาเจ็บเอง หลอกตัวเองว่าเขายังอยู่กับผม เราแค่ไม่ได้คุยกันเพราะหมอพอร์ชไม่ว่าง...ผมคิดแบบนั้นเพื่อให้ตัวเองไม่คิดมาก แต่สุดท้ายมันก็จบลงที่การร้องไห้

ใจหนึ่งอยากลืมเพื่อไม่ให้ตัวเองเจ็บ แต่อีกใจกลับไม่อยากลืมเพราะถ้าลืมเขาไป...ผมแม่งคงเหมือนบ้า

การคิดถึงเขามันทำให้ผมร้องไห้ แต่การที่ผมไม่คิดถึงเขามันทำให้ผมเจ็บยิ่งกว่าอีก

แม่ง ผมต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ เลย

 

ตริ๊ง! ข้อความเข้า หน้าจอโชว์ว่าไอ้แฝดมันส่งข้อความมาหา ผมเลยปิดหน้าต่างแชทของหมอพอร์ชและไปตอบพวกแฝดนรกแทนหลังจากที่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยที่ผมไม่รู้ตัวเวลานึกถึงเขา

(ตินตันผู้หล่อเหลาเอาการเอางานและเอาเมียคนเดียวกัน::แดกเหล้ากันนนน)...ชื่อแชทพวกมันละลาบละล้วงมาตั้งให้ในโทรศัพท์ผมเองนะ และผมก็ไม่ได้เปลี่ยนด้วย เคยจะเปลี่ยนแล้วงอนผมกันฉิบหายเลย พวกนี้โตเป็นควายกันหมดแล้วแต่ก็ยังทำตัวเป็นเด็กๆ อีก

(ตัส::ไหนอ่ะ)

(ตินตันผู้หล่อเหลาเอาการเอางานและเอาเมียคนเดียวกัน::ร้านเจ้มี่ สามทุ่มเจอกันนะมึง)

(ตัส::เออ ได้)

ผมตอบรับพวกมันและวางโทรศัพท์ลงก่อนจะฟุบหน้ากับเตียง

...กินเหล้าแก้เฮิร์ทหน่อยก็ดี ลืมเขาสักสองสามชั่วโมงหรือทั้งคืนมันคงไม่ผิดอะไรหรอกมั้ง เพราะผมคิดถึงเขามาทั้งวันแล้ว เจ็บมาทั้งวันเลย หัวใจจะพังอยู่แล้วเนี่ย

  

90%

ร้านเจ้มี่

ร้านนี้เป็นร้านเหล้ากึ่งร้านอาหารที่ตั้งอยู่ริมน้ำ บรรยากาศดี ลมโกรกดีมาก และพอผมเดินเข้ามาในร้านก็เจอไอ้สองแฝดกับภรรยาของพวกมันที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หลายอย่าง กับเหล้าที่ชงเผื่อผมเมื่อกี้เลย

"ลูกสาว นั่งๆ"

"คิดไงมาแดก"

"เห็นมึงเฟลๆ เลยพามาเปิดหูเปิดตาอ่ะ" มาตินบอก ส่วนชวนชิมก็มองหน้าพวกมันก่อนจะกรอกตามองบน ซึ่งมันทำให้ผมเดาออกได้ทันทีว่าสองหน่อนี่มันตอแหลแน่นอน เกิดอยากจะแดกขึ้นมาสิไม่ว่า ...แต่ก็ช่างเถอะ อย่างน้อยๆ ผมก็ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาอย่างที่พวกมันว่าล่ะนะ

"ดื่ม"

"ละเป็นไงมั่ง โอเคยัง"

"ยัง" ผมตอบพวกมันไปตามตรงและกระดกเหล้าในแก้ว ความเย็นของมันแล่นจี๊ดไปถึงเส้นประสาท ทำเอาต้องหลับตาปี๋ทันที คือไม่ได้ดื่มมาพักใหญ่ๆ แล้วอ่ะ อยู่กับหมอพอร์ชแล้วต้องทำตัวเฮลตี้...

จะไปคิดถึงเขาทำไมวะ

"ไม่เอาไม่ร้อง แดกกันดีกว่า วันนี้เมียพวกกูยอมปล่อยให้เรามาเปิดหู เปิดตาต้องเอาให้เต็มที่สิครับบบ"

"ถึงพวกมึงไปม่อคนอื่นเจอตีนแน่"

"เค้าไม่กล้าหรอกตัวเองงง"

...นัดกันมาเพื่อสวีทบาดตากูหรือไงวะเนี่ย คนยิ่งเฮิร์ทๆ อยู่ แต่ผมก็ไม่ได้ไปแซะพวกมันหรอกนะ ตอนนี้รู้สึกอยากไปนั่งอึนคนเดียวมากกว่า เพราะงั้นผมจะขอปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนแล้วค่อยออกมาดื่ม ขอไปปรับอารมณ์ตัวเองนิดนึง แผลมันสดว่ะ ไม่ง่ายหรอกเรื่องทำใจอ่ะ การออกมาข้างนอกก็ไม่ได้ช่วยให้ผมหายเฮิร์ทได้เลย

กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ

เออได้ๆ

พูดกันเท่านั้นก่อนผมจะลุกไปเข้าห้องน้ำ ไปเดินเอาน้ำตบหน้าเรียกสติและมองตัวเองหน้ากระจกเงากลมๆ ตาผมมันแดงมากแล้วก็บวมมากเหมือนกัน ให้อารมณ์คนไปทำศัลยกรรมตาแล้วยังไม่หายบวมอ่ะ แถมช่วงนี้ยังหน้าโทรมอีก สภาพกูนี่เหมือนผีดิบเลยแฮะ ไม่คิดว่าเรื่องครั้งนี้จะทำให้ผมเป็นถึงขนาดนี้นะ... แต่ผมก็อยากรู้นะว่าตอนนี้หมอพอร์ชเป็นยังไงบ้าง เขาจะไปมีใครใหม่ หรือว่าโกรธผมแค่ไหนที่ผมเอาแต่จะบอกเลิกเขาขนาดนั้น

โทษนะครับ ผมจะล้างมือเสียงทุ้มๆ ดังมาจากด้านข้าง ผมหันไปมองและพบกับ... เมืองเหนือ

เราแทบไม่ได้คุยกันอ่ะ บางทีผมก็อ่านข้อความมันแล้วก็ไม่ได้ตอบ แต่ดันมาเจอกันที่นี่เนี่ยนะ

...

ทำไมสภาพมึงเป็นงี้อ่ะ

เปล่า กูไปละ

หนีกูอ่ะ

เปล่าหนี

เป็นไรป่ะเนี่ยถามจริง ทำท่าทางเหมือนคนจะตาย ทำไมอ่ะ แฟนหมอมึงเค้าดูแลไม่ดีเหรอ...จึกเลย พอโดนถามถึงหมอพอร์ชนี่ผมจึ๊กเลย มันเจ็บอ่ะ แผลที่เริ่มหายเจ็บแต่ยังไม่หายเหวอะพอโดนแตะปุ๊บก็แผลงฤทธิ์ขึ้นมาทันที แต่ที่เจ็บยิ่งกว่าโดนน้ำกรดสาดคือต้องพูดความจริงออกไปคือ...

เลิกกันละ

เอ้า!!!”

เชี่ยเหนือ ทำเหี้ยไรนานๆยังไม่ทันที่เราจะได้คุยอะไรกันต่อ ผู้ชายอีกคนก็เข้ามา หน้าตาเหวี่ยงๆ ตัวเล็กกว่าไอ้เหนือนิดหน่อย แววตาที่มองหน้าผมไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ ถ้าให้ผมเดาอาจจะเป็นเด็กไอ้เหนือมันอ่ะ ดูดิ ทำท่าทางแสดงความเป็นเจ้าของขนาดนั้น ...แต่อย่าห่วงเลย ผมไม่ยุ่งกับใครหรอก ตอนนี้ต้องการเวลารักษาใจมากกว่าให้ใครมายุ่งกับหัวใจหรอก

ถึงเลิกกับหมอพอร์ชไปแล้วก็ไม่ได้อยากให้ใครเข้ามาใหม่ ผมอยากเก็บเขาเอาไว้แบบนั้นน่ะ

ดูน้ำเน่าไปหน่อย แต่ผมไม่อยากลืมหมอพอร์ช ต่อให้ความจริงควรจะลืมๆ เขาไปซะ

คุยกับเพื่อน ทำไม หึงเหรอจ๊ะ

หึงพ่อมึงเหรอ

ดุจริง มาๆ กูแนะนำให้ ไม่ต้องหึง นี่สเตตัสเพื่อนกู ตัส... ส่วนนี่ชิคแฟนกูผมพยักหน้าให้กับชิคเล็กน้อย แต่ท่าทางเขาไม่ได้อยากทำความรู้จักกับผมเท่าไหร่เลยอ่ะ เพราะงั้นรีบปลีกตัวออกจากที่นี่ก่อนดีกว่า ผมตัวเตี้ยกว่าชิค เกิดคลั่งอยากซัดหน้าผมขึ้นมาสู้ไม่ไหวแน่นอน ทำได้อย่างเดียว...ตายหยังเขียด

กูไปก่อนวันนี้มากับเพื่อน

เออๆ สู้ๆ นะมึง

อือ

เอาตรงๆ นะ...ไม่อยากได้ยินคำว่าสู้ๆ อยากได้ยินข่าวดีกว่านั้นคือหมอพอร์ชกลับมามากกว่า ถึงแม้ว่าผมจะไม่ชอบใจนักเรื่องที่เขาเมินผม และคุยเรื่องผมกับคนอื่น ทว่าถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้เรากลับมาเหมือนเดิม

...แต่เขาจะกลับมาเหรอ เขาจะกลับมาหาคนแบบผมเหรอ?


 

120%

ฟิลสับสนนี้เกิดขึ้นจริง เอาตรงๆ เรื่องทะเลาะ ความเฮิร์ท การบรรยายมันออกมาจากความรู้สึกจริงๆ นะ ไม่รู้จะสื่อให้คนอ่านรับรู้ได้มากน้อยแค่ไหน จะพยายามปรับปรุงจ้า

อ่านเม้นโหวตนะแก


ติดตามไอจีเจ้าของอิมเมจได้ที่ > @pporschep พอร์ช ทันตะฯ จุฬาฯ
เรื่องนี้แค่เอาอิมเมจมาใช้เฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงใดๆ ทั้งสิ้น
ขออนุญาตเอารูปพอร์ชมาใช้แล้วจ้า




































  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2832 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:59
    มันทั้งเจ็บทั้งจุกในอกเนอะ ..สู้ๆ (บอกกับตัวเอง)
    #2832
    0
  2. #2808 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 16:16
    ฮืออออออ โคตรเจ็บแทนอ่าาา
    #2808
    0
  3. #2785 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 17:06
    ไม่เคยมีแฟนนะ แต่เขาขออย่าพูดเลิกซ้ำสองแล้วพูดโดยทันที นี่ก็หงุดหงิดมาชั่ววูบหนึ่งได้เหมือนกัน แต่ชอบดราม่าอ่ะ อ่ะ อ่านต่อค่ะ 55555555555555555 แต่งโคตรดี เจ็บเลย
    #2785
    0
  4. #2776 Be_Disappear (@Be_Disappear) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:17
    เหมือนเอาความรู้สึกเรามาเขียนอะ คือแบบ เข้าใจเลย แบบนี้เลย โคตรจริง
    #2776
    0
  5. #2759 Meay Jit. (@meaylovekangsom-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 19:21
    บรรยายได้ดีมากค่ะ สื่อได้มาก ขนาดไม่เคยอกหัก (แค่นกเล็กๆน้อยๆ5555) น้ำตาไหลเลย มันอึดอัดมากนะคนที่ยังรักกันแต่ต้องห่างกันเพราะความไม่เข้าใจกันแบบนี้ ฮรึก
    #2759
    0
  6. #2729 Kn_nann (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 02:04
    หนุว่าพี่สื่อภาษาได้ดีเกินไปเกือบร้องไห้เเล้วจ้าาา
    #2729
    0
  7. #2603 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:03
    นี่ไม่ได้มองตัสว่างี่เง่านะ คือตัสมันได้ยินได้เห็นในส่วนที่พี่หมอและพรีมมันมันอยากให้เห็นอ่ะ ยังไงดี คือถ้าเราโดนแบบตัสเราก็เป็นว่ะ เป็นแฟนกันได้ยินว่าแฟนเบื่อจากปากคนอื่น เจ็บนะเจ็บ-เลย
    #2603
    0
  8. #2531 soulEaster (@dumbell-easter) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:40
    จะบอกว่าตัสงี่เง่ามันก็ไม่เชิงอะ ถ้าเราโดนแบบที่ตัสเจอเราก็ทนไม่ไหวอะะ
    #2531
    0
  9. #1971 DOUBT. (@saraaaaearth) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 22:59
    ตัสงี่เง่าอ่ะ
    #1971
    0
  10. #1416 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 09:45
    ตัสเอ้ย อารมณ์ร้อนจริงๆ บอกเลิกเขาแล้วก็มาเจ็บเอง แต่ว่ามันไม่แปลกหรอก เพราะเราเคยเป็น เอะอะบอกเลิก ถ้าขึ้นชื่อว่าเป็นคนงี่เง่า ไม่แปลกที่จะหลุดออกมา ห่างกันแบบนี้ก็ดี ให้เวลาหัวใจได้คิด ได้คิดถึงกัน
    #1416
    0
  11. #1386 phanomporn852 (@phanomporn852) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 23:38
    ดีงาม ดราม่ามาก
    #1386
    0
  12. วันที่ 20 มกราคม 2560 / 14:40
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1281
    0
  13. #1017 ห้าววว ว (@niim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:38
    หมอมีความย้อนแย้งในตัวเองอะ เลิกไปก่อนมันได้หรอหมอออออ
    #1017
    0
  14. #767 pop_eye (@pornpawee-eveeve) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 19:36
    ความเบื่อนี้น่ากลัวจริงๆนะ เราศูนย์เสียอะไรหลายอย่างก็เพราะความเบื่อ
    งี้ เขียนโดนจุดเค้ามากอ่ะ อยากจบแบบแฮปปี้เหมือน #พอร์ชตัส จัง
    #767
    1
    • #767-1 pop_eye (@pornpawee-eveeve) (จากตอนที่ 3)
      15 มกราคม 2560 / 19:36
      สูญเสีย มั้ยละ****
      #767-1
  15. #363 pikipinocchio (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 02:55
    มันไม่มีการเลิกกันแบบประเดี๋ยวหนึ่งหรอกนะหมอ...
    น้องอาจจะผิดเพราะอารมณ์แต่อย่าลืมว่านั้นคือสิ่งที่น้องเก็บกดมาเพราะความเบื่อของหมอ ความเฉยชาของหมอที่ทำใส่น้อง
    #363
    0
  16. วันที่ 8 มกราคม 2560 / 00:11
    ชอบแนวนี้นะคะ สู้ๆค่า
    #333
    0
  17. #257 Byunbaekie Bacon (@bacon04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 21:08
    ตัสสู้ๆนะ ต้องผ่านมันไปให้ได้
    #257
    0
  18. #256 ChoiEve (@fundamental-love) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 19:36
    งงอีพี่หมออ่ะ คือบอกว่าหงุดหงิดที่น้องตัสให้เลิกระหว่างเพื่อนกับแฟน แต่เพื่อนแบบนี้ที่คอยพยายามแทรกกลางตลอดแฟนที่ไหนจะอยากให้คบคะ
    #256
    0
  19. วันที่ 5 มกราคม 2560 / 17:50
    มาต่อไวๆนะคะ
    #255
    0
  20. วันที่ 5 มกราคม 2560 / 11:14
    แหมมีเมืองเหนือโผล่มาด้วย เสียดายมีเมียไปแล้ว 555
    #254
    0
  21. #253 por_pla4u (@por_pla4u) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 09:43
    ต้องห่างกันนานเท่าไหร่น้อออออออออออ
    #253
    0
  22. #252 Palmy Ewl (@palmy_v1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 06:11
    ปากบอกเลิกแต่ในใจรอให้มาง้อ นี่เข้าใจเลยแหะ
    แต่อิพี่-ังไม่ต้องรีบมาก็ได้ ไรท์ช่วยส่งใครมารักน้องตัสที เอาให้อิพี่หมอขาดความมั่นใจไปเลยน้า
    #252
    0
  23. #251 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 05:47
    กลับมาไวๆนะหมอพอร์ช
    #251
    0
  24. #250 my_djyys (@katb2uty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 04:39
    ฮือออ เศร้าจัง มาต่อไวๆนะคะ
    #250
    0
  25. #249 my_djyys (@katb2uty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 04:37
    ฮือ เศร้าจังงง มาต่อไวๆนะคะ
    #249
    0