LEVEl | See A Doctor รักของหมอ [ YAOI ] Season2

ตอนที่ 1 : #พอร์ชตัส SS2 :: EPISODE 00 [ 160 Per. ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    11 ก.พ. 60


#พอร์ชตัส
ซีซั่นสองนะคะ
อ่านภาคแรก > คลิก!!!



ตอนที่ ๑

ผมเคยคิดว่ารักเรามั่นคง 

...แต่ในความจริงแล้ว เราไม่ควรไปหาความแน่นอนจากคนคนหนึ่งเลย

เพราะมนุษย์คือความไม่แน่นอน หมอพอร์ชเองก็คงจะเป็นแบบนั้น

ฮะๆ ไม่คิดเลยว่ะ ว่าวันนี้จะมาถึง มันไม่ได้เร็วเกินไป แต่ผมทำใจรับไม่ได้ 

...ไม่ได้เลยจริงๆ...


 



1%

ผมเรียน เขาทำงาน... เราห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ

จากเดิมที่ส่งข้อความหากันตลอด เวลาว่างมีไม่ได้เลยจะต้องรีบมาหากัน แต่ตอนนี้แม่งเปลี่ยนไปเยอะมากเลย ผมเข้าใจว่าหมอพอร์ชทำงานตลอดแม้บ้านเขาจะโคตรรวยชนิดที่ว่าไม่ต้องทำอะไรก็ใช้ชีวิตสบายๆ ได้อยู่แล้ว แต่ก็นั่นแหละ ความสุข ความต้องการของคนเรามันต่างกัน เขาอาจจะมีความสุขมากกับงานที่ตัวเองทำอยู่ก็ได้ ซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดใจอะไร เพราะผมเองก็มีความสุขกับสิ่งที่ผมทำและไม่อยากให้ใครมาก้าวก่าย ขอแค่สิ่งที่ทำให้เรามีสุขมันไม่ส่งผลให้คนอื่นเดือดร้อนเป็นพอแล้ว

แต่ตอนนี้ผมเริ่มเดือดร้อนแล้วว่ะ หนึ่งเดือนแล้วนะหลังจากที่คบกันมาหลายปี หนึ่งเดือนที่ผมกับเขาแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย คุยก็แค่ประโยคง่ายๆ คือ

เหนื่อยไหม? กินอะไรหรือยัง? แต่ไม่มีคำชวนว่าจะไปนั่นไปนี่เหมือนเมื่อก่อน พอคิดไปคิดมา ผมอาจจะเด็กมากเกินไปก็ได้มั้ง เขาก็คงมีอะไรหลายๆ อย่างที่ต้องรับผิดชอบ

อยากงอแง แต่พอเห็นหน้าหมอพอร์ชแล้วทำไม่ลง หน้านิ่งๆ ไม่ค่อยยิ้มเลยอ่ะ ไม่รู้ไปโกรธใครมา แต่วันนี้ผมอยากถามจริงๆ ละว่าเป็นอะไรกันแน่ เราจะได้แก้ไขกันถูก ผมไม่อยากให้ความสัมพันธ์เราเป็นแบบนี้ อยู่ๆ มันก็เจ็บที่หัวใจขึ้นมา ถ้าคิดว่าวันหนึ่งเราอาจจะต้องเลิกรากันไปเหมือนคู่รักอื่นๆ ที่ความรู้สึกจืดจางลง แต่สำหรับผมมันไม่นะ ผมไม่ได้รู้สึกจืดจาง ผมรู้สึกมาก มากเหมือนเดิม แต่สำหรับหมอพอร์ชแล้ว ผมเดาไม่ออก

ผมนั่งเขี่ยหูเจ้าพีทเล่นๆ ในวันหยุด วันนี้รอหมอพอร์ชกลับมาจากทำงานแล้วค่อยคุยกัน

...แต่ผมกังวลแฮะ

 

Ringtone... และก็ไม่ปล่อยให้ผมกังวลไปมากกว่านี้ เพราะสายเข้าโทรศัพท์ผมดังขึ้นจนพีทที่นอนอยู่สะดุ้ง ลุกเดินหนีออกไป ผมเลิกสนใจแมวและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าจอ พอมองไปหัวใจก็พองโตขึ้นมา เบอร์หมอพอร์ชโทรเข้ามานี่เอง เชื่อป่ะ ข้อความกับสายข้าวของผมพักหลังๆ มามีแค่ไอ้แฝดนรกกับชวนชิมแฟนไอ้แฝดมันแค่นั้นแหละ สายโทรข้าวของหมอพอร์ชล่นลงไปจนหาไม่เจอแล้วแหละ ผมพยายามไม่คิดมากเพราะยังไงเราก็ยังอยู่บ้านเดียวกัน

ผมยิ้มน้อยๆ และกดรับสาย แต่ปลายสายกลับเงียบไม่ยอมพูดอะไรผมเลยทักไปก่อน

“ว่าไงพี่พอร์ช

(แล้วพอร์ชจะเอายังไงต่อเหรอ) เสียง...ผู้หญิง ดังมาไกลๆ

ผมเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง ตอนแรกคิดว่าเขาอาจจะไปโดนแล้วสายมันกดโทรออกมาเอง ทว่าประโยคนั้นทำให้ผมต้องรอฟังว่าหมอพอร์ชจะเอายังไงต่อ...ในเรื่องอะไร

...

(อยากเลิกกับเขาไหม?)

...เลิก?

(เราก็แค่...เฮ้อ เราไม่ได้อยากเลิกกับน้องตัสนะพรีม)

...เชี่ยไรวะเนี่ย นี่กูกำลังฟังส้นตีนอะไรอยู่?

(แต่พอร์ชพูดเองไม่ใช่เหรอว่าพอร์ชเบื่อน้องเขาแล้ว)

เหี้ยผมไม่ฟังแล้ว ผมรีบกดตัดสายไปในทันที

หัวใจที่พองโตในตอนแรกเหมือนโดรเจาะจนมันฟีบลง เจ็บด้วย...เจ็บมาก

เบื่อคือเหี้ยไรวะ ไอ้ที่ห่างๆ กันนี่เพราะเบื่อเหรอ? แล้วทำไมไม่พูดมาตรงๆ วะ เบื่อก็พูดดิ ถึงผมจะรับไม่ได้ในตอนนั้นแต่การที่เอาเรื่องผมไปพูดลับหลังกับผู้หญิงที่ชื่อพรีม นั่นแม่งเป็นเหี้ยอะไรที่ห่วยแตกที่สุดในชีวิตผมเลย

ไม่อยากเลิกแต่เบื่อแล้ว ...จะคบต่อไปเพื่ออะไร?

เพื่ออะไรวะ?

 

99%

ผมนั่งเหม่ออยู่นานหลังจากที่วางโทรศัพท์ลง คิดไม่ออกว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อไป ...ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น ไม่คิดว่าคนที่บอกว่ารักผมมาก คนที่แสดงให้ผมมั่นใจว่าเขาจะไม่ทิ้งผมไปไหนแน่ๆ กลับเอาเรื่องของผมไปปรึกษากับคนที่ผมไม่ชอบ คำว่าเบื่อ...เบื่อผมมันหลุดออกมาจากปากผู้ชายที่ผมโคตรรัก

ผมอยากให้น้ำตาไหลออกมา อย่างน้อยๆ มันก็ช่วยให้ผมรู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อยไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่ไม่เลย มันจุกๆ หน่วงๆ ในร่างกาย ไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกหรือทำอะไรต่อไป

...นี่เป็นอาการของคนกำลังจะอกหักเหรอวะ?

 

18.34 น.

เสียงรถดังขึ้นผมไม่ได้มองหรอก เพราะรู้ว่าคนที่ขับมาจอดนั่นน่ะคือหมอพอร์ช ผมทำใจไม่ได้ว่ะ... ไม่อยากมองหน้าเขาเลย กลัวไอ้ที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวันจะไหลออกมาจากดวงตาของตัวเอง ...แล้วผมควรจะทำตัวยังไงดีล่ะ ยิ้มรับเหมือนทุกวัน ประชดหรือว่าเดินผ่านกันไปราวกับอีกคนเป็นธาตุอากาศ

แกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้น ผมเหลือบมองร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าทำงานของเขาที่มีอีกสารเกี่ยวกับคนไข้หรืออะไรสักอย่างที่ผมไม่ได้ยุ่งเพราะมันเป็นงานของเขา หมอพอร์ชวางมันลงบนโซฟาและเดินไปดื่มน้ำที่ห้องครัวเหมือนทุกๆ วันหลังจากที่เขากลับมาจากทำงาน ส่วนผมเหรอ...นั่งหัวโด่ที่โซฟามือหมุนโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะกระจกไปมา

...เอาไงดีวะ

ผมเป็นคนเด็ดขาดนะ ถ้าจะคบก็คือคบ แต่ถ้าจะเลิกก็เลิก ไม่ชอบอะไรที่มันคาราคาซัง

ทว่าผมก็ไม่สามารถทำใจไปคุยกับเขาได้ตรงๆ กลัวได้ยินคำบอกเลิกแล้วผมแม่งจะเสียศูนย์

วันนี้น้องตัสไม่ได้ไปเรียนเหรอครับ?เขาเดินออกมาจากห้องครัวและถามขึ้น ท่าทางเหมือนกำลังจะขึ้นไปชั้นบน ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่น กำลังสับสนอย่างหนักกับใจตัวเองตอนนี้ ถ้าวันนี้ผมไม่ได้รับสายและไม่ได้ยินอะไรแบบนั้นผมคงจะตอบเขากลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นี่ไม่เลย ผมไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปดี กลัวคำที่ออกมาจากปากตัวเองจะทำลายความสัมพันธ์ของเราไปมากกว่านี้

แต่ผมเจ็บ

...

พี่ขึ้นไปพักก่อนนะ

...

...เขาเดินขึ้นไปแล้ว ทิ้งให้ผมนั่งอยู่บนโซฟาและมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหายลับไปบนชั้นสอง

ทำไม...ผมถึง...เจ็บปวดขนาดนี้วะ

ผมอยากกลับบ้านจังเลย ที่นี่เหมือนไม่ใช่ที่ของผมเลย ถึงจะอยู่มานานมากแล้วก็ตาม

 

เวลาผ่านไปราวๆ สองชั่วโมงผมถึงลากสังขารตัวเองให้ลุกขึ้นและเดินไปยังชั้นสอง และก่อนที่ผมจะเอื้อมมือแตะลูกบิดผมได้ยินเสียงหมอพอร์ชดังมาจากด้านใน คิดว่าคงกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ซึ่งผมแม่งก็เป็นพวกเหี้ยขี้เสือกอยู่แล้วเลยเปิดประตูเบาๆ แง้มเพื่อแอบฟังว่าเขาคุยกับใครและเรื่องอะไร

วันนี้มันทำให้ผมระแวงหมอพอร์ชมากพอแล้ว เอาให้สุดๆ แล้วเลยแล้วกัน

“พรีมอย่าเพิ่งโทรมาตอนนี้เลย

...

พรีม?

พรุ่งนี้เหรอ...ได้สิ เดี๋ยวเลิกงานแล้วค่อยไปกันก็ได้

...

เรื่องน้องตัสเราขอคิดดูเองนะ

...

เรา...

...

อื้ม ฝันดีครับ

...ผมกำลูกบิดประตูแน่น ใจจริงอยากผลักไปแล้วถามตรงๆ แต่แม่งก็กลัว

สุดท้ายแทนที่ผมจะเข้าไปในห้องเพื่อทำอะไรสักอย่างที่ยังคิดไม่ออก อาจจะไปอาบน้ำแล้วก็นอนตามปกติ แต่พอได้ยินแบบนี้แล้วผมก็รู้ทันทีว่าควรจะทำอะไรต่อ เพราะผมกลัวการบอกเลิกจากหมอพอร์ชเพราะงั้นผมจะชิ่งหนีไปก่อนแล้วกัน ถ้าเขาไม่ตาม ไม่หา ไม่อะไรก็เท่ากับว่าเราเลิกกัน เลิกแบบห่างหายจากกันไป แม่งดีกว่าการถูกบอกเลิกเยอะเลยแบบนี้อ่ะ

แต่ความเจ็บก็พอๆ กันมั้ง

ผมยืนรอหน้าประตูจนหมอพอร์ชหลับ ...คิดว่าหลับนะ เพราะหลังจากที่เขาวางสายไปก็ทิ้งตัวลงนอนไปเลย ผมเลยดันประตูเปิดออกและก้าวเข้าไปในห้อง หมอพอร์ชไม่รู้สึกตัวว่าผมเข้าไป อาจจะเพราะหลับไปแล้วจริงๆ แหละ

ผมเดินไปที่ห้องแต่งตัวและค่อยๆ เปิดประตูตู้เสื้อผ้าออก คว้ากระเป๋าของตัวเองที่ใส่ของพวกนี้มาที่นี่ลงมาจากชั้นด้านบนในตู้ จากนั้นก็ดึงเสื้อผ้าตัวเองยัดมันลงไป เดินไปที่ห้องน้ำหยิบแปลงสีฟัน ของใช่ส่วนตัวยัดรวมๆ กัน หลังจากที่ของครบหมดแล้วผมก็รูดซิบกระเป๋า พยายามทำทุกอย่างให้เบามากที่สุดเพื่อไม่ปลุกเขา

สิ่งสุดท้ายที่ผมจะเอาไปคือรูปของเราที่ถ่ายแล้วอัดกรอบวางบนหัวเตียง ผมค่อยๆ หยิบมันและถือเอาไว้ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง

...ไม่มีคำลา เพราะผมไม่กล้าพูดกับเขาตรงๆ

ผมแม่งขี้ขลาด แต่ผมไม่เคยทะเลาะกันกับหมอพอร์ชแบบเอะอะๆ จะขนของกลับบ้านนะ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี่เพื่อฟังอะไรแบบนี้อีก แค่คำว่าเบื่อคำเดียวมันก็พอแล้วสำหรับผม แม่งก็ไม่แปลกนะที่คบกันมาตั้งนานแล้วจะเบื่อกันอ่ะ ผมอาจจะไม่เบื่อเขา แต่...ผมไม่โทษเขาหรอก มีรักก็ต้องมีเลิก และเราก็เป็นหนึ่งในคู่ที่ต้องเลิกกันเท่านั้นเอง

อืม...แต่ถ้ากลับบ้านตอนนี้พ่อแม่คงสงสัย ผมว่าผมไปหาแฝดก่อนดีกว่า

พักใจกับคนไร้สาระแบบพวกมันสักวันสองวันคงดีขึ้น...มั้ง

 

 

160%
เฮิร์ทมาก ร้องไห้ TwT
ที่เหลือกำลังจะตามมา เรียกน้ำย่อยก่อน
ขอแจ้งก่อนว่า ภาคแรง จบบริบูรณ์ Happy End ใครจะไม่อ่านภาคนี้ก็ได้นะคะ 
ถ้ากลัวทำใจไม่ได้ อ่านแล้วจะมาด่ามัพไม่ได้นะเออ
เพราะอยากเขียนดราม่าเนอะ 55555555555
ภาคนี้ก็จบดีค่ะ ไม่ต้องกังวลไปนะ



ติดตามไอจีเจ้าของอิมเมจได้ที่ > @pporschep พอร์ช ทันตะฯ จุฬาฯ
เรื่องนี้แค่เอาอิมเมจมาใช้เฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงใดๆ ทั้งสิ้น
ขออนุญาตเอารูปพอร์ชมาใช้แล้วจ้า




































  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

2,867 ความคิดเห็น

  1. #2850 jaapraewa (@jaapraewa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 21:31
    เจ็บอะ อิน...
    #2850
    0
  2. #2830 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:13
    เจ็บปวดเจ็บมากด้วย.."///"
    #2830
    0
  3. #2825 Tak_P (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 09:41
    คุณมัพอ่านภาคแรกว่าเขี้ยนดีมากๆอ่านไปยิ้มไปตลอด ภาคนี่เปิดมาพูดตรงๆตอนพิมพ์อยู่น้ำตาคลอ เจ็บหัวใจแทนตัสจริงๆสงสารน้อง 😢😢
    #2825
    0
  4. #2806 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 15:49
    ทำไมตอนแรกถึงดราม่าเบอร์นี้ ฮืออออ
    #2806
    0
  5. #2750 sprinkle star (@aleenaaom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:03
    อ่านแล้วเฮิร์ทหนักมากตามเลยค่ะ จะไม่ด่าใคร หรือคอมเม้นท์อะไรใดๆ ทั้งนั้น ฮืออออออ รู้แค่ว่าทีมตัสคุง แล้วก็เป็นกำลังใจให้ไรท์นะ ;; w ;;
    #2750
    0
  6. #2701 ManowNnch (@ManowNnch) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:45
    ยอมเสียน้ำตาถ้าจบดี
    #2701
    0
  7. #2601 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:36
    อะไรอ่ะหมอ เคลียร์ที สงสารตัส
    #2601
    0
  8. #2517 ★ OokamiKookiz ★ (@nukukik) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:14
    จัดการเลยพี่พอร์ชชช เอาให้จบไปเลยย 
    #2517
    0
  9. #2514 ★ OokamiKookiz ★ (@nukukik) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:17
    จัดการเลยพี่พอร์ชชช เอาให้จบไปเลยย 
    #2514
    0
  10. #2489 ★ OokamiKookiz ★ (@nukukik) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:12
    จัดการเลยพี่พอร์ชชช เอาให้จบไปเลยย 
    #2489
    0
  11. #2156 peach24 (@peach2537) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 14:45
    แค่ตอนแรกก็หน่วงในใจแล้ว
    #2156
    0
  12. #1412 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 09:13
    เรางงนิดหนึ่งได้ไหม ภาคแรกจบแล้วหรอ หรือว่าเขียนไปพร้อมกัน เราเปิดมาเจอภาคสองเลยงงงง เพราะไปดูภาคแรกมาก็ยังไม่จบหรือว่าลงแค่นั้น. . แต่ภาคนี้เจ็บจริงๆนะ จะร้องไห้ สงสารตัส
    #1412
    0
  13. วันที่ 20 มกราคม 2560 / 11:16
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1268
    0
  14. #1038 MICA_MINT (@mintyo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 00:58
    เริ่มต้นด้วยความหน่วงง
    #1038
    0
  15. #1013 ห้าววว ว (@niim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:22
    หน่วงมากหน่วงเกินไปปปปปปปปปปปปป 55555555
    #1013
    0
  16. #615 Narpia (@Narpia) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 20:09
    อ๊ายยยยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 555//พูดบ่ออก ข้อยหน่วงงงง 5555
    #615
    0
  17. #362 pikipinocchio (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 02:38
    เอาให้เจ็บสุดๆไปเลยเนอะะะะะะะะะ. ฮื่ออออ
    #362
    0
  18. #293 Jhyukeiei (@jhyukgie38) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 09:26
    ชอบแนวนี้ เจ็บหน่วงๆ เขียนให้สุดๆไปเลยนะไรท์55555555
    #293
    0
  19. #106 milktuan (@milktuan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:38
    งื้ออออ หมอไม่พูดไรหน่อยหรอ
    #106
    0
  20. #104 dearsoranathrai (@dearsoranathrai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 16:26
    หน่วงมากๆเลย
    #104
    0
  21. #100 mene melt (@nunoonpccl) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 15:33
    โอ้ยยยยย ใจไม่ดี
    #100
    0
  22. #75 Yoona_exol (@Yoona_exol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 00:10
    หน่วงสุดด แบบอ่านฟิคข้ามปี งื้ออออ
    #75
    0
  23. #72 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 23:39
    ฮรื้อออออออ หน่วง
    #72
    0
  24. #70 parkhyunn (@parkhyunn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 23:34
    หมอพอร์ชไม่นะ...............

    #70
    0
  25. #69 punchei (@punchei) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 23:33
    ฟังเพลงไปจะร้องไห้
    #69
    0