พิศวาสร้ายร่ายรัก [นิยายชุดร่ายรัก]

ตอนที่ 9 : Love Chant 🖤 04 Love Heart Farewell...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 203 ครั้ง
    2 พ.ค. 62




4

Love Heart Farewell

(...100%)



       “ฉันเห็นตาต้าพยุงแก หรือไม่ก็แกนี่แหละลากตาต้าเข้าห้องไป ก็คิดว่าตาต้าเสร็จแกแล้ว เพราะฉันเดินไปเคาะประตูห้องแกก็ไม่เปิด แถมได้ยินเสียงตาต้าร้องไห้ด้วย ตอนแรกก็อยากจะเข้าไปช่วยหรอกนะ แต่ก็ไม่กล้า เพราะแกก็ไม่ได้มองเค้าเป็นลูกสาวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

         ได้ยินแบบนั้นคอนเนอร์ก็นิ่งงันไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว สมองที่เคยชาญฉลาดฟาดฟันกับบรรดานักธุรกิจใหญ่ทั่วโลกถึงกับอับจนปัญญา ขบคิดอะไรไม่ออกแม้แต่อย่างเดียว

            ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของตระการตาลอยวาบเข้ามาในสมอง ภาพน้ำตาและความบอบช้ำของเธอทำให้หัวใจเจ็บปวดเหมือนจะหายใจไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ

            “คอนเนอร์! แกยังอยู่ไหม” โยฮันเนสพูด เรียกให้คอนเนอร์หลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

            “เอ่อ อยู่” คนที่เคยมั่นใจไปทุกอย่างถึงกับตะกุกตะกัก ไม่คิดว่าคนที่เข้ามาเคาะกะโหลกให้เขารู้ความจริงจะเป็นเพื่อนรักอย่างโยฮันเนส โจนส์ ซะได้

            “แล้วแกจะถามอะไรต่อล่ะ” โยฮันเนสพูดถึงคำถามที่เพื่อนรักถามค้างเอาไว้

            มือหนากร้านยกลูบหน้าตัวเองพลางถอนหายใจออกมา ตอนนี้คอนเนอร์หายใจไม่ออกและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

            เขาขืนใจตระการตา!

         นี่เป็นความจริง ความจริงที่ตระการตาเพียรบอกเขาโดยไม่ปิดบัง แต่เขาไม่ยอมเชื่อเธอ

            “ฉันว่าจะถามถึงคุณชายไช่น่ะ เขามีคู่หมั้นคู่หมายอะไรหรือยัง” เพราะร้อนใจ กลัวว่าตระการตาจะประชดความใจร้ายของตนด้วยการแล่นไปหาไป่คังด้วยตัวเอง เลยต้องหันมาขอความช่วยเหลือจากเพื่อนรัก และได้ยินโยฮันเนสหัวเราะออกมาเบาๆ

            “แกยังคิดจะขายลูกสาวอยู่เหรอวะ ตอนนี้ตาต้าไม่ใช่ลูกสาวแกแล้วนะ เธอเป็นเมียแกไม่ใช่เหรอ?” โยฮันเนสว่ามา และกระแทกเข้ากับหัวใจของคอนเนอร์อย่างรุนแรง

            “ฉันไม่ได้คิดเรื่องนี้ แต่มีเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับเหวินคัง” คอนเนอร์ไม่กล้าบอกความกังวลในใจให้เพื่อนรู้ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหัวเราะเยาะกับความโง่งี่เง่าของตัวเอง

            “คุณชายไช่เหวินคังน่ะเหรอ อืม ยังนะ เห็นหมอนั่นมองตาต้าตาไม่กะพริบ คงเพราะสายเลือดเดียวกันนั่นแหละ ถึงได้มีแรงดึงดูดบางอย่าง” โยฮันเนสว่ามาและคอนเนอร์ก็ใจหายวูบ

            เขาช่างเลวร้ายเกินกว่าจะพรรณนาได้ ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานอะไรเข้าสิงถึงได้คิดแผนการร้ายกาจให้พี่ชายน้องสาวแต่งงานกันแบบนี้ และผู้หญิงคนนั้นก็แสนจะบริสุทธิ์ไร้เดียงสาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับการตายของบิดามารดาของตนเองเลย

            “ฉันพูดจริงๆ นะคอนเนอร์ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันสงสารตาต้า แกมองไม่เห็นสายตาของตาต้าตอนที่มองแกเลยเหรอ มันเหมือนกับสายตาของมิกาตอนที่มองฉันไม่มีผิด” โยฮันเนสพูดถึงภรรยาตัวน้อยของตัวเองและยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกถึงเธอ

            “ถ้าจะแก้แค้น แกก็แค่แต่งงานกับตาต้า มีลูกหัวปีท้ายปีเอาไปเย้ยไช่ไปคังสิ ว่าเนี่ย แกได้ลูกสาวเขามา ถึงจะมีสายเลือดเดียวกับไป่คัง แต่ตาต้าเคยทำร้ายแกบ้างไหม แกคิดดูดีๆ เถอะนะคอนเนอร์”

            คำพูดทุกคำที่เพื่อนรักบอก เป็นเหมือนมีดร้อนๆ ที่เสียบเข้าหน้าอกข้างซ้ายของคอนเนอร์จนเป็นรูโพรง เลือดไหลรินลงมาจนแทบจะขาดใจตายตรงนี้

            “แกไม่รักตาต้าเลยเหรอ” โยฮันเนสถามอีก และไอ้เพื่อนรูปหล่อก็ไม่ยอมตอบอะไรสักคำ ไม่รู้ว่าคำพูดจี้ใจดำเกินไปจนหัวใจวายตายไปแล้วหรือยัง

            “แกไม่ได้สายเลือดเดียวกับตาต้าซะหน่อย แต่ก็เอาเถอะ ทั้งหมดมันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแก ส่วนเรื่องไช่เหวินคัง ดูเหมือนหมอนั่นยังไม่มีผู้หญิงข้างกายเป็นตัวเป็นตน ไม่แน่ว่าอาจจะรอตาต้าอยู่ก็ได้” ว่าแล้วก็ขอสุมไฟหน่อยเถอะ ไอ้เพื่อนคนนี้มันอยากให้มัดมือมัดเท้าตระการตาหย่อนใส่ช้อนแล้วเอาไปป้อนถึงปากเลยหรือยังไง โยฮันเนสคิดในใจกับความชักช้าไม่ทันใจของคอนเนอร์

            ดูอย่างเขาสิ ตั้งแต่เจอหน้าเอมิกาครั้งแรกก็ตั้งใจจะให้งานวิวาห์หลอกๆ กลายเป็นงานวิวาห์ที่แสนหวานจริงๆ ทั้งหลอกล่อทั้งหว่านเสน่ห์ร่ายรักสารพัดกว่าจะได้ตัวเอมิกามา แล้วทำไมเพื่อนสนิทอย่างคอนเนอร์ถึงได้ชักช้าบื้อบ้าไม่ทันใจอย่างนี้ด้วยก็ไม่รู้

            หรือจะแอบจับตระการตาไปป้อนถึงปากเลยจริงๆ โยฮันเนสคิดอยู่ในใจ

            “เฮ้! จะเงียบอีกนานไหม ตกลงมีอะไรจะถามอีกรึเปล่า” โยฮันเนสถามขึ้น เพราะเพื่อนรักเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ถึงแม้ว่าคอนเนอร์จะรวยติดทำเนียบเศรษฐีของโลกก็เถอะ แต่โทรข้ามฟ้ามาคุยด้วยแล้วเงียบแบบนี้ก็น่าเสียดายเงินแทนเหมือนกัน

            “เอ่อไม่มีอะไรแล้ว” คอนเนอร์บอกเสียงแหบโหย ตอนนี้เขาไม่รู้จะว่าทำอะไรก่อนหลังดีแล้ว

            ทั้งเรื่องที่ได้ทำร้ายตระการตาไว้ รวมถึงคำพูดของเพื่อนที่กรอกหูเป็นเหมือนมนตราที่หลอกหลอนจนสลัดไม่ออก ทำให้เขาสับสนมึนงงไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไหนก่อนหลังดี

            “งั้นฉันวางสายนะ จะไปดูโยฮันหน่อย เออ ถ้าแกแต่งงานกับตาต้าจริงแล้วมีลูกสาว จองนะ” โยฮันเนสพูดทีเล่นทีจริง ทำให้คอนเนอร์รู้สึกเหมือนมีมือล่องหนบีบหัวใจอย่างหนักหน่วงจนหายใจไม่ออก

            “แกก็หล่อ ตาต้าก็สวยมาก ถ้าได้ลูกสาวคงน่ารักมากแน่ๆ ถ้าขี้อ้อนเหมือนตาต้าด้วยนะ ฉันขอเลย!

            “แค่นี้นะ ฉันมีธุระต้องทำ” คอนเนอร์ตัดสินใจวางสายเพื่อนเพราะทนความอึดอัดใจไม่ไหว

            “แล้วเจอกัน” สองเพื่อนรักพูดลาพร้อมกันจากนั้นก็กดตัดสาย

            คอนเนอร์ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง รู้สึกหมดสิ้นเรี่ยวแรงกับความจริงที่ได้รับรู้จากปากของเพื่อนสนิท อีกทั้งเรื่องของเด็กในท้องที่ตระการตาแท้งไป

            “ลูกเราลูกของเรา?” คอนเนอร์พึมพำกับตัวเองก่อนจะยกมือเสยผมยุ่งๆ ของตัวเองด้วยความเจ็บปวดใจ

            “มึงมันโง่จริงๆ คอนเนอร์” สบถด่าตัวเองเสร็จก็ต่อสายกลับไปยังบ้านฟาเบรกัสที่เมืองไทย เพื่อให้คนที่บ้านรอรับตระการตาที่กำลังจะบินไปถึงไม่ช้านี้ จากนั้นก็รีบกลับเข้าบริษัทเพื่อสะสางงานของตัวเองและจะได้รีบบินตามลูกสาวที่เลื่อนฐานะมาเป็นเมียโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

            “แล้วจะเอาอะไรไปง้อล่ะเนี่ยอยากจะบ้าตาย

 

 

กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

 

            ทางด้านตระการตาก็กลับมาถึงเมืองไทยด้วยความบอบช้ำ คอนเนอร์ไม่โทรมาหาเธอเลย เขาคงจะโกรธและเกลียดเธอมากจนพานไม่อยากจะเห็นหน้า บอกตัวเองแบบนั้นก่อนจะยกหลังมือเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอขังขอบตา จากนั้นก็ลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากสนามบิน พ่อบ้านโทรมาบอกว่ามารอรับอยู่แล้ว และเธอหวังอยากให้คอนเนอร์โทรมาคุยด้วยสักคำก็ยังดี

            แต่ตอนนี้คอนเนอร์ยังละอายแก่ใจที่ทำร้ายเธอไว้สารพัด พูดจาทำตัวให้เธอเสียใจอย่างมากเลยไม่กล้าโทรหา ตั้งใจว่าจะกลับมาขอคืนดี และอาจจะขอแต่งงานเพื่อชดเชยความผิดทั้งหมดที่ได้เกิดขึ้น

            “คุณหนูไม่เป็นไรนะคะ” วดีสาวใช้ประจำบ้านฟาเบรกัสเข้ามาช่วยคุณหนูถือกระเป๋า และมองมาด้วยสายตาห่วงใยแกมสงสาร

            แค่มองหน้าหวานของตระการตาผ่านๆ ก็รู้ได้ว่าคุณหนูร้องไห้มาอย่างหนัก ดวงตาแดงบวมช้ำ รวมถึงสีหน้าอิดโรยนั่นอีก ตอนแรกทุกคนในบ้านหลงคิดว่าคุณหนูจะตื่นเต้นดีใจที่ได้อยู่กับคุณป๋าอย่างคอนเนอร์ แต่ทำไมถึงได้ร้องไห้กลับบ้านที่เมืองไทยแบบนี้ก็ไม่รู้ได้

            “ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันสบายดี” ตระการตาบอก แต่วดีไม่เชื่อ เห็นดวงตาแดงช้ำแบบนี้แล้วใครจะเชื่อที่บอกว่าสบายดีได้

            “คุณหนูอยากจะกินอะไรไหมคะ จะได้ให้ที่บ้านทำไว้รอ คุณผู้ชายโทรมาบอกว่าคุณหนูทานอาหารที่โน่นไม่ค่อยได้แล้วก็เข้าโรงพยาบาล” คำพูดของสาวใช้ทำให้ตระการตามองหน้าหมดจดของวดีด้วยความแปลกใจ

            คอนเนอร์หรือที่โทรมารายงายอาการป่วยไข้ของเธอให้คุณพ่อบ้านดาวิดฟัง

         “คุณหนูซูบลงไปตั้งเยอะ คงจะกินอะไรไม่ได้จริงๆ งั้นเดี๋ยวดิฉันจะบอกให้คนครัวทำของโปรดของคุณหนูไว้รอนะคะ” วดีพูดแล้วจูงมือตระการตาไปขึ้นรถเพื่อกลับบ้านทันที

            ตระการตาน้ำตาไหลซึมกับความห่วงใยที่ทุกคนมอบให้ ไม่ว่าจะเป็นดาวิดหรือสาวใช้คนไหนๆ ของบ้านล้วนแต่เป็นห่วงเป็นใยแล้วก็ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ ผิดกับใครอีกคนลิบลับที่มองว่าเธอเป็นเด็กเลี้ยงแกะขี้โกหก และทำหน้าเบื่อระอาใจทุกครั้งที่เจอหน้ากัย

            ไล่เธอกลับมาที่เมืองไทยได้เขาคงจะมีความสุข ที่จะได้ไม่ต้องทนรำคาญกับตัวเบี้ยที่มีไว้ใช้ล่อตัวขุนของศัตรูมาทำลายให้ย่อยยับ

            ใบหน้าหวานซึ้งก้มหน้าลง น้ำตาหลายหยดหล่นกระทบปลายรองเท้าและเดินตามแรงรั้งของสาวใช้ไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

            ถ้าเธอแต่งงานกับไช่เหวินคังจริง ผู้ชายคนนั้นจะมีความสุขมากแค่ไหนกันนะ

            ตระการตาร้องถามตัวเองในใจด้วยความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้

            “ตายแล้ว คุณหนูร้องไห้ทำไมคะ ไม่เอานะคะ คิดถึงคุณผู้ชายเหรอคะ เดี๋ยวคุณผู้ชายคงจะบินมาเยี่ยมแล้วค่ะ อย่าร้องไห้เลยนะคะ เดี๋ยวจะล้มป่วยเอา” วดีตกใจที่เห็นคุณหนูร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับเด็กน้อยตัวเล็กๆ

            และเมื่อพูดถึงคอนเนอร์ก็ดูเหมือนว่าตระการตาจะร้องไห้หนักกว่าเดิม คนที่มีหน้าที่เป็นสาวใช้ได้แต่ถอนหายใจ มองคนเป็นเจ้านายด้วยความห่วงใยแกมสงสาร

            ตระการตารักคอนเนอร์มาก แล้วเรื่องที่แท้งไปก็คงทำให้คุณหนูที่แสนน่ารักคนนี้สะเทือนใจเป็นอยากมาก ทุกคนไม่รู้ว่าตระการตาท้องกับใคร และไม่มีใครพูดให้คุณหนูแห่งฟาเบรกัสต้องเสียใจด้วย แสนจะเห็นใจสาวน้อยที่เกิดมาอาภัพยิ่ง หวังว่าคอนเนอร์จะตามมาโดยไว และปลอบประโลมให้คุณหนูผู้น่าสงสารให้คลายความทุกข์โศกที่เกาะกินหัวใจลงไปบ้าง

 

 

            เมื่อกลับมาถึงบ้านฟาเบรกัสที่เมืองไทย ทุกคนยังทำตัวเหมือนเดิมไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่ตระการตาแท้งไป และทำตัวเป็นปกติด้วยกันทุกคน

            “เดี๋ยวคุณผู้ชายก็จะบินมาเมืองไทยแล้วนะครับ” ดาวิดรายงาน หลังจากที่ได้รับสายจากคอนเนอร์ว่าอีกประมาณสองอาทิตย์จะมาที่เมืองไทย

            มือเล็กที่กำลังตักข้าวเข้าปากชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะฝืนทานต่อไปเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มป่วยเข้าโรงพยาบาลไปอีก

            “คุณป๋ามาทำอะไรเหรอคะ” น้ำเสียงของตระการตาแห้งแล้งเพราะความเจ็บปวดยังเกาะกินไม่จางไปไหน เลือกที่จะเรียกคอนเนอร์ว่าคุณป๋าตามเดิมเพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกตของคนในบ้าน

            “คุณท่านไม่ได้บอกไว้ครับ สั่งไว้ว่าจะมาเท่านั้น” ดาวิดบอก และตระการตาก็พยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงรับรู้

            อาหารในปากพลันไร้รสชาติเมื่อนึกถึงคนใจร้ายในฉับพลัน และคำพูดที่ปะทะกันก่อนที่คอนเนอร์จะส่งตัวเธอกลับเมืองไทย เขาบอกว่าจะให้เธอแต่งงานกับไช่เหวินคัง

            คิดถึงตรงนี้ช่องท้องก็บีบอัดเข้าหากันอย่างรุนแรง อึดอัดจนของโปรดก็อยากจะขย้อนออกมาจากท้อง รวบช้อนส้อมเข้าหากันเมื่อฝืนทานต่อไม่ไหวก่อนจะหยิบยาออกมากินเพื่อให้อาการป่วยของตัวเองทุเลาลงไป ทุกคนเห็นท่าทางน่าสงสารของตระการตาแล้วก็ได้แค่มองเพราะไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรดี หวังว่าการมาถึงของคอนเนอร์ไม่ช้านี้จะช่วยให้ตระการตากลับมาเป็นคุณหนูที่น่ารักเหมือนเดิม

            “ตาต้าไปนอนก่อนนะคะ เพลียมากเลย” หลังจากกินยาเรียบร้อยแล้วก็หันไปบอกกับคุณพ่อบ้านที่มองมาอย่างห่วงใย

            คุณพ่อบ้านเก่าแก่พยักหน้ายิ้มรับ ไม่นานตระการตาก็เดินขึ้นห้องนอนเพื่อพักผ่อนมี สาวใช้ช่วยประคองเพราะคุณหนูที่แสนน่าสงสารยังดูอ่อนเพลียจนกลัวจะเป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน

            ดาวิดถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง คิดว่าใครกันหนอที่ทำร้ายขืนใจคุณหนูผู้น่ารักของบ้านจนตั้งท้อง ตระการตาเงียบไม่ปริปากพูดอะไรบอกใครทั้งนั้น และเขาก็มั่นใจว่าตระการตาเป็นเด็กดีไม่มีเพื่อนชาย ไม่เคยไปค้างอ้างแรมที่ไหนกับคนอื่น จะมีก็แต่ช่วงที่ตระการตาไปฮ่องกงพร้อมกับคอนเนอร์เท่านั้น

            ฮ่องกง คอนเนอร์

         พ่อบ้านหนาวเยือกขึ้นมาเมื่อนึกถึงข้อนี้ได้ มั่นใจว่าตัวเองเลี้ยงดูคุณหนูมาเป็นอย่างดีและรู้นิสัยทุกอย่างของตระการตา มั่นใจว่าตระการตา ฟาเบรกัส ไม่ทำตัวเหลวแหลกอย่างแน่นอน และคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมายาวนานอย่างดาวิดก็เริ่มสงสัยอะไรบางอย่างขึ้นมาครามครัน

            “หรือจะเป็นคุณผู้ชาย” พ่อบ้านถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นถูกต้องแน่นอน

            เพราะหลังจากกลับมาจากฮ่องกงก็เหมือนว่าคอนเนอร์จะทะเลาะกับตระการตาจนกลับสเปนไป ทางด้านตระการตาก็ร้องไห้คร่ำครวญถึงชายหนุ่มจนล้มป่วย และเกิดเหตุการณ์สะเทือนใจ ไม่นานคอนเนอร์ก็พาตัวเธอไปสเปน และคุณหนูก็กลับมาพร้อมกับความบอบช้ำที่ปรากฏให้เห็นชัดเจน

            คุณพ่อบ้านเห็นความยุ่งยากรางๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ได้แต่หวังว่าเรื่องทุกอย่างจะคลี่คลายในไม่ช้า

 

 

            คอนเนอร์กระวนกระวายใจอยากจะบินไปดูลูกสาวคนสวยที่เมืองไทยใจแทบขาด แต่เพราะว่างานที่ยังคั่งค้างทำให้ไม่สามารถมาเมืองไทยได้อย่างใจคิด ในสมองสับสนวุ่นวายไปหมด ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำที่รางเลือนในห้องพักโรงแรมที่ฮ่องกง เรื่องที่ตระการตาแท้ง เรื่องที่เขาต่อว่าด้วยถ้อยคำรุนแรงและบั่นทอนความรู้สึกของเธอ ไหนจะเรื่องที่ไม่ยอมเชื่อว่าตัวเองขืนใจเธออีก

            “ใครที่ไหนในโลกมันจะเชื่อว่าตัวเองไปขืนใจผู้หญิงล่ะวะ” ให้กำลังใจตัวเองเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น แต่คอนเนอร์ก็ยังหดหู่อยู่ดี

            เรื่องไม่น่าจะเป็นแบบนี้หากว่าเขาโทรหาโยฮันเนสตั้งแต่ต้น ชายหนุ่มบอกตัวเองก่อนจะเร่งมือทำงานให้เสร็จ แม้อยากจะโทรไปถามไถ่ตระการตาใจแทบขาด แต่ความหวาดกลัวก็เข้ามาครอบงำหัวใจของตัวเอง กลัวว่าเธอจะร้องไห้ กลัวว่าเธอจะไม่คุยด้วย และที่กลัวที่สุด

            กลัวว่าเธอจะไม่รักเขาเหมือนเดิมแล้ว

         ถึงตรงนี้คอนเนอร์ก็แน่ใจแล้ว ว่าสายตาของตระการตาที่มองมานั้นมันแฝงนัยยะอะไรไว้บ้าง

            เธอรักเขาเคารพเทิดทูนบูชา แล้วก็มองแต่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

            ตระการตาตัวน้อยทั้งใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่เคยคิดร้ายกับเขา ต่อให้ถูกทำร้ายร่างกายและจิตใจมากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยโกรธเคยเกลียดตัวเขาเลย

            แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจแล้วว่าความรู้สึกของตระการตาจะยังเหมือนเดิมไหม เธออาจจะโกรธและหมดกำลังใจเมื่อเขาทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ชายหนุ่มบอกตัวเองก่อนจะยกมือลูบหน้าไล่ความหวาดกลัวและเหนื่อยล้าออกไป

            “ตาต้า” เสียงทุ้มแหบพร่าเรียกหาลูกสาวคนงาม

            เขารู้ว่าตัวเองหวั่นไหวตั้งแต่แรกเห็นแล้ว แต่ใจเจ้ากรรมมันมีทิฐิความอวดดื้อถือดีจนไม่มองหัวใจตัวเองชัดๆ เมื่อตระการตาจากไป ถึงได้รู้ว่าคฤหาสน์หลังงามที่มาดริดมันกว้างใหญ่ไพศาลและอ้างว้างมากเหลือเกิน อยากจะให้เธอนั่งอยู่ตรงนี้ และส่งยิ้มอ่อนหวานมาให้

            ชายหนุ่มจมอยู่กับความรู้สึกผิดของตัวเองอยู่นาน จากนั้นก็ขยับตัวอย่างเกียจคร้านเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ พอหยิบมาดูหน้าจอก็ปรากฏว่าเป็นพ่อบ้านที่เมืองไทยโทรเข้ามา

            แวบแรกเขานึกถึงตระการตาและหัวใจก็เต้นกระหน่ำรุนแรง

            “ครับ ดาวิด” กรอกเสียงลงไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่กดรับสายแล้ว ใจเต้นหนักหน่วงเมื่อรอฟังคำพูดของพ่อบ้านที่กำลังจะได้ยินไม่ช้า

            “เกิดเรื่องแล้วครับ” เสียงของพ่อบ้านร้อนรนจนคอนเนอร์ผุดลุกจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ

            “ทำไม เกิดอะไรขึ้น ตาต้าหรือเปล่า เธอเป็นอะไร!” ถามหลายอย่างด้วยความตกใจ นาทีนี้ไม่สนใจงานที่ยังทำไม่เสร็จมุ่งหน้ากลับเข้าห้องนอนตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็จะรีบไปเมืองไทยให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

            “คุณหนูหายตัวไปครับ

            คำตอบของพ่อบ้านทำให้คอนเนอร์หยุดชะงักตรงบันได หมดเรี่ยวแรงจะเดินขึ้นไปซะเฉยๆ

            “ว่าไงนะ” คอนเนอร์ครางเสียงแหบโหย หัวใจเหมือนถูกควักออกไปทั้งที่เขายังหายใจอยู่

            “คุณหนูบอกว่าจะออกไปซื้อหนังสืออ่านคนเดียวที่ร้านหนังสือใกล้ๆ บ้าน ไม่ยอมให้ใครตามไปด้วย แล้วก็หายไปเลยครับ” ดาวิดรายงาน นึกโกรธตัวเองอย่างมากที่ปล่อยให้ตระการตาหายไป

            “ตอนไหน เมื่อไหร่ แจ้งความหรือยัง” คอนเนอร์ถามเสียงสั่นขณะที่ก้าวเท้าขึ้นชั้นบนอย่างเร่งรีบ

            “หายไปได้ราวๆ สองชั่วโมงแล้วครับ แจ้งความแล้ว”

            “ผมจะไปเมืองไทยเดี๋ยวนี้ หาเธอให้เจอนะดาวิด ผมขอร้อง

            “ครับ” ดาวิดรับปาก แม้จะไม่มั่นใจว่าจะตามตัวตระการตาเจอหรือเปล่า

            คอนเนอร์กดตัดสายทิ้งอย่างกระวนกระวายใจ หัวใจร้อนรุ่มเหมือนมีไฟร้อนแผดเผา ขมริมฝีปากล่างแน่นรู้สึกเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

            “โธ่เว้ย!” ชายหนุ่มปึงปังเปิดตู้เสื้อผ้าและลากกระเป๋าเดินทางออกมาอย่างหงุดหงิดฉุนเฉียว

         เธอหายไป ไปที่ไหน ไปกับใคร และจะอยู่ยังไง

            คำถามไม่กี่คำลอยวนเวียนอยู่ในหัว ตระการตาคงกลัวว่าเขาจะให้เธอแต่งงานกับเหวินคังเลยหนีไป ชายหนุ่มบอกตัวเองแบบนั้น และไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอเข้าใจผิดเลยจริงๆ

            แต่ตอนนั้นเขาไม่อยากหวั่นไหวกับเธอ ไม่อยากจะให้เกิดเรื่องเกินเลยขึ้นจนเป็นเหตุให้เธอหนีไปแบบนี้

            “คิดเหรอว่าจะหนีพ้นตาต้า” คอนเนอร์คำรามออกมาอย่างโกรธจัด แค่คิดว่าตระการตาอาจจะหนีตามผู้ชายไปก็ทำให้เลือดในกายเดือดปุดด้วยความโมโหขุ่นเคือง ตั้งใจจะหาตัวให้เจอ จากนั้นก็จับเธอทำเมียซะ

            จะได้สมใจทั้งตัวเองและตัวเธอที่ปรารถนาอยู่นานแล้ว

            “จับได้เมื่อไหร่ เธอแย่แน่ ตระการตา ฟาเบรกัส!

 

 

            ทางด้านคนที่หายตัวไปให้คนอื่นเดือดร้อนใจตามหากันให้ทั่ว ก็กำลังเดินทางออกมาจากท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ ที่หลอกคนที่บ้านว่าเป็นกระเป๋าหนังสือที่ไม่อ่านแล้ว และจะเอามาบริจาคให้ทางร้านหนังสือ

            คนตัวเล็กที่ดวงตายังคงบวมช้ำมองแผนที่อย่างงกๆ เงิ่นๆ ไม่รู้จะเดินทางไปทางไหนอย่างไรดี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอออกเดินทางตัวคนเดียวไม่มีใครมาด้วยหรือรอรับ เพราะอยู่ในคฤหาสน์ฟาเบรกัสที่แสนหรูหราล้วนมีคนทำทุกอย่างและแสนจะสบายยิ่ง เมื่อต้องลองทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวถึงได้รู้ว่ามันลำบากมากแค่ไหน

            “ขอโทษนะคะคุณพ่อบ้าน” ตระการตาพึมพำเบาๆ ผ่านริมฝีปากที่บวมช้ำห้อเลือดไม่ต่างกับดวงตา เพราะขบเม้มตลอดเวลาที่ตัวเองร้อนใจ

            “ตาต้าขอโทษจริงๆ” เสียงหวานใสแหบพร่าบ่นงึมงำ รู้ดีว่าคอนเนอร์คงเล่นงานคุณพ่อบ้านดาวิดเป็นคนแรกแน่ที่เธอหายตัวออกจากบ้านแบบนี้

            “หรือไม่ เขาอาจจะดีใจที่เราไปได้ซะพ้นๆ” ตระการตาบอกตัวเองด้วยความเศร้าใจ จากนั้นก็สลัดความคิดพวกนั้นออกไป พลางเดินไปยังตู้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อติดต่อหาใครคนหนึ่ง

            “ตาต้ามาถึงแล้วนะคะ อยู่ตรงทางออกค่ะ” เสียงหวานพูดไปตามสายแล้วก็คุยกับอีกฝ่ายสองสามประโยคก่อนจะวางสายไป

            ไม่นานก็ลากกระเป๋าเดินทางมารอคนที่โทรหา เหลียวมองรอบกายไปทั่วก็ถอนใจ มีหลายคนที่อยู่กันเป็นคู่และดูอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน ต่างจากตัวเองที่ตัวคนเดียว และคงต้องเดียวดายแบบนี้ตลอดไป เพราะหัวใจได้มอบให้คนใจร้ายคนหนึ่งไปหมดแล้ว ไม่มีวันที่จะมอบมันให้ใครคนอื่นได้อีก

            ตระการตารอได้ไม่นานก็ยิ้มกว้างและยืดตัวลุกขึ้นเมื่อเห็นใครบางคนเดินยิ้มโบกให้แต่ไกล

         “คุณเหวินคัง” เสียงใสร้องออกไปอย่างดีใจ ไม่นานร่างสูงของไช่เหวินคังก็มาหยุดตรงหน้าเธอ

            “คุณมาได้ยังไงครับเนี่ย มาคนเดียวแบบนี้เลยเหรอ” เหวินคังถามพลางยิ้ม รู้สึกถูกชะตากับสาวสวยคนนี้มากเหลือเกิน

            สาวน้อยดูสวยงดงามกระจ่างตา และเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่มันทำให้เขาคอยมองหาแต่เธออยู่เสมอ

            “มาคนเดียวค่ะ และมีเรื่องสำคัญมากที่อยากคุยด้วย ถึงได้มาหาคุณที่นี่ค่ะ” ตระการตาบอก จากนั้นก็มองหน้าเหวินคังนิ่ง

            เขาคือพี่ชายของเธอ คนที่คอนเนอร์อยากให้เธอแต่งงานด้วย เพื่อให้ความแค้นของคนใจร้ายไร้หัวใจได้รับการชะล้าง

            ไช่เหวินคังรูปงาม และขึ้นชื่อว่าเป็นเพลย์บอยตัวร้ายแห่งฮ่องกง มีสาวๆ มากหน้าหลายตาที่ขยันส่งยิ้มให้ แต่เขากลับชอบมองผู้หญิงคนนี้ คนที่เคยเจอครั้งแรกที่ญี่ปุ่นจากนั้นก็ตื้อเพื่อขอทำความรู้จักจนมีเบอร์โทรของกันและกัน และคุยกันอยู่บ่อยครั้ง

            นี่สินะที่เขาเรียกว่าแรงดึงดูดทางสายเลือด ขนาดไม่รู้จักกันมาก่อนก็ยังมีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างต่อกัน ราวกับว่าได้รู้จักกันมานานแล้ว ทั้งที่ไม่เคยได้พบเจอกันมาก่อนเลยแท้ๆ

            “เรื่องสำคัญ กับผมเหรอ?” เหวินคังชี้หน้าตัวเอง จากนั้นก็กลอกตาไปมาด้วยความงุนงง

            คิดไม่ออกว่าสาวงามตรงหน้ามีธุระอะไรที่สำคัญกับตัวเอง ก่อนจะยิ้มตามเมื่อตระการตาคลี่ยิ้มแสนหวานให้

            “ฉันมาเพื่อ แต่งงานกับคุณค่ะ”


มู่อัพได้ถึงเท่านี้นะคะ

ที่เหลือเค้าฝากตามใน Eboo ด้วยนะคะ

ส่วนเล่มเก่าๆ ที่เหลือ จะทยอยทำต่อไปเรื่อยๆ เลยค่ะ

ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ imageimage




 นิยายชุดนี้มู่ทำ E-Book เองค่ะ

หลังจากหมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์ Smartbook

ยังไงมู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

ซื้อผ่านทาง Meb ได้เลยค่ะ จะกดที่รูปหน้าปกใหม่ได้เลย


หรือจะข้างล่างนี้ก็ได้ค่ะ

>>Click!!<<





http://24.media.tumblr.com/tumblr_mc1g68ViCf1qbetfwo2_400.gifเค้ากลัวคุณป๋าจะโกรธ

http://24.media.tumblr.com/tumblr_mcwrh20USM1qbetfwo1_400.gifคุณป๋า...

 



 


Song :: 라디(Ra. D) - I'm In Love (Piano RMX)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 203 ครั้ง

5,741 ความคิดเห็น

  1. #5741 MULEE & MOEI ♚ (@mu_mu_jung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 12:49

    #พิศวาสร้ายร่ายรัก???? (คอนเนอร์ ฟาเบรกัส & ตระการตา)

    มู่อัพตอนนี้ได้เป็นตอนสุดท้ายนะคะ

    ไม่รู้ว่าอิป๋าคอนเนอร์จะตาสว่างฉลาดขึ้นบ้างรึเปล่า

    สงสารก็แต่หนูตาต้าค่ะ เมื่อไหร่จะยิ้มได้ซะทีก็ไม่รู้

    อิป๋าจะง้อเมียได้ไหม หลังจากที่ทำเลวไว้มากมาย ฝากตามต่อด้วยนะคะ ????❤️


    #5741
    0
  2. #5085 toy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 14:54
    ตาต้าน่ารักมากๆเรยค้าหลงแล้ววววว
    #5085
    0
  3. #4973 PING+__=!!? (@dudi-ping) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 01:46
    สงสารตาต้าจัง
    #4973
    0
  4. #4915 sdc-som-som (@sdc-som-som) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 11:44
    แง อะไรกัน ดีกันได้แล้ว คนอ่านเจ็บปวด เซดอ่ะ
    #4915
    0
  5. #4898 you (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 21:20
    ตาต้าอ่อนแอเป็นไม่ได้เลยน่ะหากำไรอยู่เรื่อยเรยน่ะป๋า 5555555555
    #4898
    0
  6. #4870 Zxc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 01:03
    Conner u no good na :(
    #4870
    0
  7. #4832 one of the best (@sweet313) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 19:31
    o.o i dont know why?
    #4832
    0
  8. #4829 ๋JRS (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 19:17
    คุณป๋าหื่นเกิ๊นนนน

    ตาต้าไม่ไหวแล้วนะ ยังรังแกอยู่อีก 5555555
    #4829
    0
  9. #4803 niin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 15:12
    โอ๊ยยยย เอาอีกแระ



    จะวกวนไปไหนเนี่ย

    อีคุณป๋าก้ทำตัวดีๆซะทีสิ



    ชักหงุดหงิดคุณป๋าแล้วนะ
    #4803
    0
  10. #4786 ink (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 13:12
    รอต่อนะค่ะ
    #4786
    0
  11. #4668 Ksao (@nong-sao) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 23:41
    กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว.. เศร้าเลย
    #4668
    0
  12. #4660 ลัดดาวัลย์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 15:04
    น่าสงสารตาต้าจังเลยเนอะ แล้วก้อขอเป็นกำลังใจให้คุณมู่ด้วยนะคะ
    #4660
    0
  13. #4658 Qυεrı₫α ❀ (@hanker) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 14:29
    พี่โมหายงอนน้าค้าา

    สู้ๆ นะคะ♥



    รับประ
    มาณอาหาร

    ของกา
    เกรียล

    กาเบรียลอบถาม

    พูด
    แล้งหลอนเลย

    เข้าไปสู้อ้อมแขน

    ยังเป็นความเผือก (Talk)

    #4658
    0
  14. #4656 ซาราอิโกะ (@araeako) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 12:49
    แย่มากเลยอ่ะ คุณป๋า
    #4656
    0
  15. #4634 delta-n (@noval) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2555 / 23:10
    เอาแล้วอีป๋าทำต้าต้าร้องไห้อีกแล้ว (หลังจากดีกันได้แปปเดีียว - -'') 

    #4634
    0
  16. #4583 LLL (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2555 / 17:29
    อ่านแระร้อนค่ะคุณมู่คุณโม

    มัน ฮ็อตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต ซะ
    #4583
    0
  17. #4487 ทรทร (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2555 / 00:51
    สงสารต้าตามาก อ่านแล้วฮอตตตตตตตตตต มากกกกกกกกก
    #4487
    0
  18. #4471 fafront. (@fafront) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2555 / 00:12
    แง่มๆ มันอาจจะไม่ใช่ยาคุมก้ได้นะตาต้า!
    #4471
    0
  19. #4463 liew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2555 / 00:02
    เห้ยป๋ายังให้ตาต้ากินยาคุมอยุ่อีกหรอ

    ตายตายตาย

    ป๋าไม่ได้ผุดได้เกิดแหง

    - -*

    สู้สู็คัฟฟ

    P'Mu&P'Mo
    #4463
    0
  20. #4425 nanta tammi (@onelove-tamm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 21:24
    ป๊าป๋าหื่นนน แต่คงไม่ใจร้ายใช่ไหมม ยานั่น เผลอไปวางใส่มือใช่ป่ะ 55555
    ป๋าคอนทำตัวน่ารักหน่อยย
    #4425
    0
  21. #4424 mimimo118 (@mattanayui) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 20:38
    อร๊ายยยยยยยยยยยย
    #4424
    0
  22. #4422 นินจา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 19:04
    ยาคุมจริงๆเหรอป๋า
    #4422
    0
  23. #4421 น้ำแตงโมปั่น> (@amjune) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 18:44
    สงสารอ่ะ  ตาต้าร้องตลอดเลย
    ป๋าบอกว่า เป็นเมียป๋าต้องอดทน 
    #4421
    0
  24. #4420 เวย์รญา (@bell-manunya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 18:18
    ตาต้าจะเป็นอะไรอีกเนี่ย น่าสงสาร
    #4420
    0
  25. #4419 JustSasiwimol (@mameowbella) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 16:45
    ป๋าคงไม่รู้ว่านั่นเป็นยาคุมแน่ๆเลย
    #4419
    0