พิศวาสร้ายร่ายรัก [นิยายชุดร่ายรัก]

ตอนที่ 5 : Love Chant 🖤 02 What's A Soul Mate?...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

2

What's A Soul Mate?

(...100%)


    

 

กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย

 

            คอนเนอร์บินตรงจากสเปนกลับมาที่เมืองไทยทันทีหลังจากที่ทราบข่าวนั้น หัวใจของเขากำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนลวกและทำให้หัวใจสลายแทบจะกลายเป็นเถ้าถ่าน เมื่อไปถึงโรงพยาบาลที่ตระการตารักษาตัวอยู่ ขาแข็งแรงก็เหมือนจะก้าวไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ

            ดาวิดที่กำลังจะเดินออกจากห้องพักของคุณหนูเพื่อจะรอรับคุณผู้ชายเจอเข้าพ่อดี พ่อบ้านเก่าแก่ทำหน้าไม่ค่อยสบายใจเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของคอนเนอร์บึ้งตึง เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาสีน้ำตาลทองก็ดูขุ่นมัวจนน่าใจหาย ตอนนี้คอนเนอร์กำลังอารมณ์เสียอย่างหนักและดาวิดเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

            “ตาต้าล่ะ” เสียงทุ้มหนักเอ่ยออกไป ขณะที่พ่อบ้านถอนหายใจเฮือกใหญ่

            “คุณหนูอ่อนเพลียมากครับเพราะการตกเลือด ตอนนี้กำลังหลับอยู่ คุณผู้ชายช่วยกรุณาอ่อนโยนกับคุณหนูด้วยนะครับ”

            คำพูดของดาวิดทำให้คอนเนอร์เม้มปากแน่น พอจะเข้าใจว่าพ่อบ้านเป็นห่วงเธอมากเลยขอร้องบอกมาแบบนั้น แต่สำหรับเขาแล้ว แต่คิดว่าตระการตาคงจะใช้ความอ่อนแอและน่าสงสารของตัวเองออดอ้อนให้คนอื่นเห็นใจเป็นแน่แท้ ริมฝีปากหยักสีเข้มเม้มแน่นจนเห็นสันกรามเป็นริ้วขึ้นมา

            “เธออยู่กับใครในนั้น” คอนเนอร์รู้สึกว่าความโกรธที่ควบคุมไม่ได้กำลังพลุ่งพล่าน ต้องรีบกำหมัดแน่นเพื่อระงับความขุ่นเคืองฉุนเฉียวพวกนั้นให้เบาบางลงไป

            “อยู่คนเดียวครับ หมอเพิ่งมาดูอาการและออกไปแล้ว ผมเองก็อยากจะพักผ่อนสักหน่อย ฝากคุณหนูด้วยนะครับ เธอยังเด็กนัก และอาจจะทำอะไรผิดพลาดไปโดยไม่รู้ตัว”

            คอนเนอร์แค่นยิ้ม ไม่รู้ตัว

            ไม่รู้ตัวเลยอย่างนั้นเหรอ อยากจะหัวเราะให้สาแก่ใจ ผู้หญิงที่ไหนจะไม่รู้ว่าตัวเองท้องกับใครถ้าเธอคนนั้นไม่ได้มีผู้ชายหลายคนในเวลาเดียวกัน เมื่อนึกถึงระยะเวลาทั้งหมดและจากการสอบถามจากดาวิด เธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่ถึงเดือน และในช่วงเวลานั้นเธอก็อยู่กับเขาที่ฮ่องกงหลายวัน

            ตอนที่มีเรื่องทะเลาะกัน ตระการตากอดพร่ำบอกว่าต้องการเพียงแค่เขาคนเดียว และทำให้หัวใจสั่นไหวเจียนบ้า มาถึงตอนนี้พอจะรู้แล้วว่าเธอพยายามจะยั่วยวนมาตลอดมาเพื่ออะไร

         “เธอบอกไหมว่าท้องกับใคร” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น กัดฟันกรอดเสียงที่ลอดไรฟันออกไปนั้นฟังดูขุ่นมัวและแสนจะเย็นชา

            ดาวิดถอนหายใจ เห็นสีหน้าเดือดดาลของคอนเนอร์แล้วก็พอจะมองออกว่าตอนนี้คอนเนอร์กำลังโมโหมากแค่ไหน

            “คุณหนูไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยครับ” ดาวิดเองก็หนักใจไม่แพ้กัน

            หลังจากเกิดเรื่องตระการตาก็เอาแค่ร่ำไห้ไม่กินไม่นอนจนร่างกายสูบผอมลงไปมาก ไม่ว่าใครจะปลอบใจเท่าไหร่เธอก็ไม่ฟัง ตลอดเวลาที่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลไม่มีวันไหนที่ไม่ร้องไห้และอ่อนแอเสียจนน่าเวทนา

            “คงไม่รู้ล่ะสิว่าพ่อเด็กคือใคร” เขากัดฟันกรอดกระซิบกับตัวเองเบาๆ

            “คุณผู้ชายว่ายังไงนะครับ” ดาวิดถาม คอนเนอร์จึงรีบเปลี่ยนสีหน้าท่าทางของตัวเองทันที

            “เปล่าหรอก ผมจะเข้าไปดูตาต้าซะหน่อย คุณไปพักผ่อนเถอะ” คำบอกที่เหมือนคำสั่งกลายๆ ทำให้ผู้สูงวัยกว่าพยักหน้ารับแล้วก็เดินออกไปอย่างเงียบเชียบ

            คอนเนอร์สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นก็ผลักประตูออกไปหลังจากที่กดเก็บความคิดที่แสนจะเจ็บปวดพวกนั้นไว้ในใจ

            ภาพแรกที่เห็นคือร่างเล็กแสนบอบบางนอนหลับสนิทบนเตียงนอน เธอดูซีดเซียวและอ่อนเพลียไม่เหมือนตระการตาที่เขาได้เจอวันแรกเมื่อได้มาเหยียบเมืองไทยเลยแม้แต่น้อย แวบหนึ่งที่ความอ่อนโยนเข้ามาครอบงำ แต่ไม่นานความโกรธเคืองก็ถาโถมเข้ามาใส่

            อยากจะตรงเข้าไปกระชากแขนเธอและเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอน เค้นถามว่าไอ้ผู้ชายสารเลวที่มันทำกับเธอแบบนี้คือใคร และทำไมต้องคอยแต่จะยั่วยวนเขาแบบนั้นด้วย แต่เมื่อเห็นร่องรอยความเจ็บปวดและคราบน้ำตาแล้วก็ได้กำหมัดแน่นไว้ข้างตัว ใช้ดวงตาสีน้ำตาลทองคมกริบกวาดมองทั่วร่างบางแทน

            เพราะเธอหาพ่อให้เด็กในท้องไม่ได้ใช่ไหม เธอถึงคิดจะยั่วยวนฉันเสมอ คอนเนอร์คิดในใจแล้วก็หมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำ เพราะกลัวว่าตัวเองจะทนเก็บอารมณ์ไม่ไหวและระเบิดมันออกมาใส่หน้าของเธออีกครั้ง

 

 

            เสียงฝีเท้าที่เดินวนเวียนในห้องทำให้ตระการตาลืมตาขึ้นมาในที่สุด และสิ่งแรกที่เธอเห็นคือร่างสูงของคอนเนอร์ที่กำลังยืนคุยกับหมออยู่ ความตื่นเต้นดีใจเอ่อท่วมท้นในอกของสาวน้อย คิดว่าตัวเองอาจจะกำลังฝันไปอยู่ แต่ไม่นานก็เข้าใจจริงๆ ว่าเขากลับมาแล้ว หลังจากที่เฝ้าภาวนาอ้อนวอนขอร้องต่อพระเจ้านานแรมเดือนให้คุณพ่อรูปหล่อกลับมาหา

            น้ำตาอุ่นจัดไหลตามหางตาร่วงหล่นหลายหยด เธออยากจะร้องเรียกชื่อของเขา อยากจะให้เขามาโอบกอดปลอบใจเรื่องที่เสียลูกซึ่งเป็นสายใยระหว่างทั้งสองคนลงไป

            แต่เมื่อดวงตาสีน้ำตาลทองของอีกฝ่ายกวาดมองมาและสบตานิ่ง เธอก็มองเห็นกระแสเปลวเพลิงที่อยู่ในนัยน์ตาของคอนเนอร์ชัดเจน

            หัวใจของตระการตาเต้นถี่ราวกับเม็ดฝนที่หล่นพรมบนพื้นเมื่อเกิดพายุใหญ่ เมื่อถูกมองด้วยสายตาโกรธแค้น ไม่เข้าใจว่าทำไมคอนเนอร์ไม่นึกสงสารกันบ้าง เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายทำผิดที่เครียดและประมาทจนเดินตกบันไดจนเป็นสาเหตุของการแท้งลูก แต่ เขาจะไม่ปลอบโยนหัวใจที่บอบช้ำนี้สักนิดเลยหรือ

            เจ็บปวดเจียนตาย และไม่มีใครเข้าใจความเจ็บปวดนั้นเลย หวังให้เขาช่วยโอบอุ้มและประคองเธอเอาไว้บ้าง แม้จะเพียงแค่เล็กน้อย

            หลังจากที่คอนเนอร์คุยกับแพทย์จบ ร่างสูงก็เดินตรงเข้ามาที่เตียงพร้อมกับจับไหล่เธอไว้แน่นจนต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ

            “คุณป๋าโกรธตาต้า

            นี่คือประโยคแรกที่เธอทักทายคอนเนอร์ที่ได้เจอหน้ากันเป็นครั้งแรก หลังจากที่เขาบินกลับสเปนไม่สนใจไยดีเธอเลยแม้แต่น้อย และตอนนี้เห็นชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากจางๆ

            “ใช่” คำตอบห้วนสั้นของคอนเนอร์ทำให้ตระการตากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อจากนั้น

            “เธอกลับบ้านได้แล้ว พักฟื้นที่นี่มาเกือบอาทิตย์แล้วนี่” คอนเนอร์พูด รู้จากดาวิดทีหลังว่ากว่าที่จะรวบรวมความกล้าโทรไปบอกความจริงกับเขาได้นั้น ก็กินเวลาไปเสียนาน เพราะดาวิดกลัวปฏิกิริยาของเขาหากรู้ว่าตระการตาแท้งลูกไป

            “วันนี้เลยเหรอคะ” เธอถามเสียงอ่อยค่อย มองใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบนิ่ง แต่กระนั้นก็ยังมองเห็นกระแสความโกรธจากนัยน์ตาของเขาได้อยู่ดี

            “อืม ฉันจะพาเธอกลับสเปนเลย พวกพ่อบ้านแม่บ้านจะได้พักผ่อน ดาวิดแก่แล้วและคงตามดูแลเธอไม่ไหว” ท้ายเสียงออกทุ้มหนักสำเนียงเย้ยหยันบางเบาที่ตระการตาจับไม่ทัน

            “แล้วหนังสือเดินทาง

            “ฉันเตรียมไว้หมดแล้ว อย่าลืมว่าเธอก็ถือสองสัญชาติอยู่” เขาว่ามาแบบนั้นทำให้ตระการเงียบกริบหาคำตอบโต้ไม่เจอ

            รู้ดีทีเดียวว่าคอนเนอร์โกรธ แต่ไม่แน่ใจว่าเขาโกรธด้วยเรื่องอะไร หรือว่าจะเป็นที่เธอทำให้เด็กในท้องแท้งไป

            คิดถึงตรงนี้มือขาวเล็กของตระการตาก็เผลอยกลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ ดวงตาเหม่อลอยไปทางอื่นน้ำตาคลอจนดวงตากลมโตแดงช้ำอย่างน่าสงสาร

            เห็นท่าทางของคนตัวเล็กแล้วคอนเนอร์เริ่มโกรธ ชายหนุ่มเม้มปากแน่น อยากจะรู้นักว่าไอ้ผู้ชายที่ทำให้เธอเจอเหตุการณ์ร้ายแรงแบบนี้มันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน และไม่คิดจะจัดการอะไรกับเรื่องนี้เลยหรือ

            แม้จะโกรธจนแทบไม่อยากเห็นหน้าหวาน แต่เพราะความห่วงใยผูกพันที่มีให้เธอมานานไม่อาจจะทำให้คอนเนอร์เมินเฉยต่อเรื่องนี้ได้ และต้องบินด่วนจากสเปนเพื่อมาดูอาการของเธอ

            “เราต้องไปกันวันนี้เลยหรือคะ” สาวน้อยถามอย่างเจียมตัว เมื่อเห็นเขาโกรธก็ไม่กล้าออดอ้อนทั้งที่หัวใจอยากจะทำแทบขาดใจ

            “ใช่!” คำพูดสั้นๆ คำเดียวทำให้ตระการตาก้มหน้ารับคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย

            ตอนนี้คอนเนอร์กำลังโกรธ ตระการตาเลยเงียบไม่อยากให้เขาโมโหหนักไปกว่านี้ และแทนที่คนอารมณ์เสียจะรู้สึกดีขึ้นเมื่อเธอว่าง่ายไม่มีปากเสียง กลับยิ่งหงุดหงิดใจเข้าไปใหญ่โดยที่ไม่เข้าใจตัวเองนักว่าเป็นอะไรไปแล้ว

            “คงลุกไหวนะ” เขาถามมาอีกคำ ตระการตาก็พยักหน้ารับ

            จริงอยู่ที่ตอนนี้ยังปวดท้องอย่างมาก แต่อาการก็ทุเลาลงไปมากแล้วเพราะต้องนอนนิ่งบนเตียงแบบนี้มาร่วมสัปดาห์ ตอนแรกตระการตาคิดว่าคอนเนอร์จะไม่กลับมาแล้วซะอีก แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลใดทำให้เขามาอยู่ตรงหน้าในนาทีนี้ ต่อให้จะเจ็บปวดสักแค่ไหนจะพยายามฝืนทนมันเอาไว้ให้ได้

            “เอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยน เราจะบินไปมาดริด[1]กันเลย”

            บอกห้วนสั้นไม่อธิบายอะไรมากกว่านั้น ทั้งโยนเสื้อผ้ามาให้บนเตียงก่อนจะเดินออกไปอย่างเย็นชาทำให้ตระการตาน้ำตาตก เขาจะไม่ถามสักคำเลยหรือ ว่าเธอยังเจ็บปวดอยู่ไหม หัวใจของเธอสลายหรือเปล่า และตอนนี้รู้สึกเช่นไรอยู่บ้าง

            แต่เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็ทำให้เธอเจียมตัว หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อจะไปอยู่ที่มาดริด และไม่มีดาวิดปกป้องคุ้มภัยเหมือนก่อนอีก

            ร่างเล็กสั่นเทาไม่ต่างจากลูกนกตกน้ำ เห็นเขาเย็นชาใส่แบบนี้ก็พอจะเดาออกว่าชีวิตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรต่อไป ได้แต่หวังว่าเขาจะเห็นใจและปรานีบ้าง แม้เล็กน้อยก็ยังดี

 

 

มาดริด ราชอาณาจักสเปน

 

            คอนเนอร์รั้งเอวบางของลูกสาวไว้ประคองแนบอกเมื่อตอนที่ก้าวออกจากสนามบิน เรี่ยวแรงของเธอแทบจะไม่มีตอนที่ก้าวเดิน หากมีลมพัดผ่านมาเขาก็คิดว่าเธออาจะปลิวไปกับสายลมได้ ตระการตาเงยหน้าส่งยิ้มมาให้อย่างขอบคุณ และเปลี่ยนเป็นยิ้มจืดเจื่อนเมื่อเขาเมินไม่สบตาด้วย

            หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นถี่สลับกับเต้นแผ่วเบาลงอย่างน่าใจหาย ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลเดินทางมาถึงมาดริด คอนเนอร์ไม่ยอมพูดอะไรกับเธอสักคำ ได้แต่กลัวจนบรรยายไม่ได้ ดาวิดเข้ามากระซิบบอกตอนที่ออกจากโรงพยาบาลว่าคอนเนอร์กำลังโมโหอยู่อย่าถือสา แล้วค่อยใช้เวลาขอโทษทีหลัง

            ทุกคนล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าคอนเนอร์นั้นรักใคร่และห่วงใยในตัวของเธอมาก ตอนนี้อาจจะแค่โกรธเรื่องที่เธอแท้งเท่านั้น เมื่ออธิบายให้เขาเข้าใจดีๆ คอนเนอร์ก็จะกลับมาเป็นคุณป๋าที่น่ารักตามเดิม

            “คุณป๋าโกรธตาต้าอยู่เหรอคะ” ตระการตาถามเมื่อนั่งอยู่ในรถ

            ใบหน้างดงามราวกับเทพบุตรเมินมองออกไปนอกตัวรถ ขณะที่คนขับรถพากลับไปยังคฤหาสน์หลังงามของฟาเบรกัส ที่นั่นมีเพียงเลขาและคนสนิทของเขาอาศัยอยู่ด้วย และมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น ความจริงข้อนี้ทำให้ตระการตาหวั่นใจอยู่บ้าง แต่เมื่อมีเขาเคียงข้างก็บอกตัวเองว่าไม่มีอะไรให้ต้องกลัว

            “ฉันง่วง ช่วยเงียบเสียงด้วย ขอบคุณ”

            ตระการตาหน้าซีดกับสรรพนามที่เขาใช้แทนตัวเอง ทั้งที่ปกติแล้วเขาจะเรียกตัวเองว่า คุณป๋า กับเธอเสมอ แต่เวลานี้กลับเปลี่ยนไปจนใจหาย ไหนจะน้ำเสียงที่เย็นชาห่างเหินนั่นอีก

            ชายหนุ่มหลับตาลงเหมือนหลับไปแล้วจริงๆ แต่ตระการตายังคงมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรนั้นไม่ละสายตา ม่านน้ำตาเริ่มเอ่อคลอแสนจะน้อยใจที่เขาแทบจะไม่เห็นตัวเธอเลย เขาทำราวกับว่าเธอเป็นตัวน่ารำคาญที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อต้องอยู่ด้วยกัน

            แม้แต่อ้อมกอดคอนเนอร์ก็ไม่มอบให้ เธออยากจะโผเข้าซบอกแกร่งเป็นหนักหนาแต่ก็ไม่กล้าพอ ได้แค่นั่งมองหน้าของเขาและร้องไห้เงียบๆ คนเดียว จนกระทั่งรถคันหรูวิ่งเข้าไปจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังงามสีขาวสะอาดตา สาวน้อยรีบเช็ดน้ำตาเมื่อคนใจร้ายลืมตาขึ้นพอดี

            คนขับรถเปิดประตูให้ คอนเนอร์ก็เดินลงไปก่อนและตรงเข้าไปในตัวคฤหาสน์ไม่หันมามองเธอเลยแม้แต่น้อย ตระการตาน้ำตาตกก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลงจากรถด้วยความอ่อนแรงเพราะยังอ่อนเพลียอยู่มาก คนขับรถเพิ่งเคยเห็นหน้าลูกสาวบุญธรรมของเจ้านายเต็มตาเป็นครั้งแรกก็ออกอาการตกตะลึง

            เวลามองจากที่ไกลๆ เธอดูเหมือนเด็กตัวเล็กคนหนึ่ง แต่เมื่อมาเห็นในระยะประชิดจึงพบว่าลูกสาวของคอนเนอร์นั้นไม่ใช่เด็กหญิงแต่เป็นเด็กสาว ซ้ำยังเป็นสาวเต็มตัวและน่ารักงดงามยิ่งอีกด้วย

            “ขอบคุณค่ะ” ตระการตาบอกคนขับรถที่ช่วยพยุงเธอออกมาจากรถอย่างจริงใจด้วยภาษาสเปนที่ร่ำเรียนมา

            เธอเลือกมันเป็นสาขาเรียนและทำได้ดี ทั้งหมดเป็นเพราะคอนเนอร์คนเดียว อยากให้เขาชื่นชมบ้างและไม่ลืมตัวเองในวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไป แม้จะเพียงแค่เล็กน้อยก็มากพอแล้วกับคนที่ไม่มีอะไรเลยมาก่อน ตระการตาบอกตัวเองเช่นนั้น

         “ครับ ไม่เป็นไร” คนขับรถบอกและดึงมือกลับเมื่อตระการตายืนด้วยตัวเอง ก่อนที่เธอจะขยับเท้าเดินตามหลังคอนเนอร์เข้าไปในตัวบ้านหลังใหญ่ หลังจากที่ยืนนิ่งเพื่อรวบรวมกำลังใจอยู่นาน

            ขาเล็กสั่นเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ ยิ่งเดินผ่านความยิ่งใหญ่อลังการของคฤหาสน์ฟาเบรกัสเข้าไปลึกเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหลงมาผิดที่ผิดทางมากขึ้นเท่านั้น ตระการตาถอนหายใจไม่รู้ว่าตัวเองควรจะยืนที่ตรงไหนดี

            เมื่อเข้าไปถึงห้องโถงรับรองแขกขนาดใหญ่ที่ตกแต่งไว้อย่างหรูหราสมฐานะของคอนเนอร์ ฟาเบรกัส ดวงตากลมโตก็เห็นพ่อบุญธรรมนั่งอยู่บนโซฟาหลุยส์หรูหราและมองเธออยู่แล้ว

            “นั่งสิเพิ่งหายป่วยเดี๋ยวจะเป็นอะไรไปอีก” เขาบอกน้ำเสียงแตกต่างไปจากเดิมที่เคยเอ่ยกับเธอมาตลอด

            ตระการตาอยากจะถามว่าเขาโกรธเรื่องอะไรแต่ก็ไม่กล้าพอ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอีกตัว มองดูคนสนิทของคอนเนอร์ที่กำลังประคองถาดเครื่องดื่มและของว่างเข้ามาในห้องโถง

            เธอยิ้มซีดเซียวให้กับเขาแล้วก็ไม่กล้ามองหน้าคอนเนอร์ที่กำลังจ้องมองมาด้วยสายตาเคืองขุ่น รังสีกดดันที่ปกคลุมรอบกายทำให้อยากจะร่ำไห้ออกมานัก แต่ทำได้ก็เพียงแค่เม้มปากไว้แน่นไม่ส่งเสียงแสดงความอ่อนแออันใดออกมาให้คนใจร้ายได้ยิน

            “นมร้อนครับคุณหนู ผมชื่อหลุยส์เป็นเลขาและบอดี้การ์ดส่วนตัวของคุณคอนเนอร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” คนที่ประคองถาดเครื่องดื่มเข้ามายิ้มพลางแนะนำตัวเอง

            ตระการตาส่งยิ้มให้คนพูดเล็กน้อยแล้วก็ชำเลืองมองไปยังคอนเนอร์ที่มองมาไม่ละสายตา ดวงตาสีน้ำตาลทองของเขาเปล่งประกายราวกับว่าหงุดหงิดยิ่งนัก

            “ไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปซะหลุยส์”

            ไม่บ่อยนักที่ได้ยินเสียงห้วนและแสดงความหงุดหงิดไม่ปิดบังของเจ้านาย หลุยส์เข้าใจสถานการณ์และค้อมศีรษะก่อนจะออกไปจากห้องโถงด้วยความรวดเร็ว

            “ดื่มซะสิ แล้วจะได้กินยา” คอนเนอร์บอกจากนั้นก็ส่งกระเป๋ายาให้เธอไป

            “ฉันอ่านภาษาไทยไม่ออก จัดยากินเองก็แล้วกัน” เขาว่ามาแบบนั้น และตระการตาก็ไม่อาจจะแย้งอะไรได้

            เธอไม่หิวแต่ก็ถึงเวลาทานอาหารพอดี หลังจากทานของว่างจนพร่องลงจากจานใบใหญ่ได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ก็หยิบนมร้อนขึ้นมาดื่มและกินยาตามคำสั่งของคุณพ่อที่วันนี้ดุเหลือแสน

            “อิ่มแล้วใช่ไหม” คอนเนอร์ถามเสียงเรียบ และตระการตาก็รู้ในทันทีว่าการพิพากษาได้มาถึงแล้ว

            “ค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ ไม่กล้าจะมองหน้าเขาเลยแม้แต่แวบเดียว

            “ไปคุยกันข้างบน ฉันไม่อยากให้ใครได้ยินเรื่องของเธอ มันคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ว่าไหม?” น้ำเสียงติดจะเย้ยหยันนั่นทำให้ตระการตาน้ำตาตกใน พยายามกะพริบตาถี่ๆ ไว้เพื่อไม่ให้มันไหลลงมาต่อหน้าคนใจร้ายเช่นเขา

            “ค่ะ” คนตัวเล็กว่าง่ายตามเคย จากนั้นก็ขยับตัวลุกขึ้นเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบเชียบ

            ระหว่างที่เดินขึ้นบันไดหรู คอนเนอร์ก็ชำเลืองมองไปทางด้านหลังบ่อยครั้งเพราะกลัวว่าตระการตาจะหมดแรงตกบันไดล้มกลิ้งไปซะก่อน หญิงสาวเองก็รู้ว่าเขามองมา หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าจะทะลุออกมาเต้นนอกหน้าอก พยายามบังคับไม่ให้ขาสั่นและก้าวขึ้นไปอย่างช้าๆ

            จนในที่สุดก็เดินตามแผ่นหลังกว้างตึงที่ครั้งหนึ่งได้สัมผัสโอบกอดไว้ในอ้อมแขน

            แม้ว่าความเจ็บปวดในวันนั้นจะยังกัดกินในหัวใจของเธอไม่จางหายไปไหน แต่ตระการตาก็บอกตัวเองเสมอว่าตนนั้นโชคดี ที่ได้ใกล้ชิดกับคอนเนอร์ ฟาเบรกัส และเคยอุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาแม้จะเพียงแค่ชั่วขณะหนึ่งเพียงเท่านั้น

            “มาคุยเรื่องของเธอกัน” เขาพูดเสียงเรียบแล้วกวักมือให้เธอเข้ามาหา หลังจากที่ทรุดกายนั่งลงที่ขอบเตียงพลางมองหน้าหวานด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

            ตระการตาเดินเข้าไปหาคอนเนอร์อย่างว่าง่ายไม่ขัดขืน ก่อนจะถูกรั้งข้อมือให้ทรุดลงนั่งข้างกายของเขา

            ไอเย็นจากร่างสูงใหญ่ทำให้ร่างเล็กสั่นผวา ตั้งใจจะขยับออกห่างแต่ก็ต้องตกใจเมื่อชายหนุ่มคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น จากนั้นก็เอ่ยถามคำถามที่ทำร้ายหัวใจของเธออย่างเหลือแสน

            “เธอท้องกับใคร!?

 

 

            ราวกับกาลเวลาได้เดินทางเชื่องช้าเหลือเกิน

            ดวงตากลมโตมองหน้าหล่อเหลาของคุณพ่อบุญธรรมอย่างไม่เคยเห็น เธอตกใจถึงขีดสุด เลือดในกายเหมือนผนึกแข็งค้างกลายเป็นน้ำแข็งไปหมด

            เธอกลอกตาไปมากะพริบตาถี่เพื่อไม่ให้น้ำตาต้องไหลลงมา ก่อนจะกลืนก้อนแข็งๆ ที่จุกอยู่ที่คอลงไปอย่างยากลำบาก

            “คุณป๋า” เธอครางเสียงอ่อน และอยากจะร่ำไห้ออกมานัก

            “ตอบมา เธอท้องกับใคร” เขากดเสียงถามพลางบีบข้อมือเล็กให้แน่นขึ้น ดวงตาขุ่นมัวเพราะความโกรธ

            “ฉันถามว่าเธอท้องกับใคร!” ขึ้นเสียงอย่างโมโห ตะโกนเสียงดังใส่เธอเป็นครั้งแรก

            ตอนนี้ตระการตารู้แล้วว่าสายตาที่เขาใช้มองเธอนั้นหมายความว่าอย่างไร เขามองเธอเป็นผู้หญิงเหลวแหลกที่ท้องไม่มีพ่อ จากนั้นก็แท้งไปและเป็นภาระให้รับผิดชอบ

            “ฉันรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงยั่วยวนฉันตอนที่อยู่ฮ่องกงด้วยกัน ทำไมบอกให้ฉันอยู่กับเธอ ห้ามทิ้งเธอไปไหน เพราะอย่างนี้ใช่ไหมตาต้า!” เขาตะโกนอย่างโกรธเคือง โดยที่คนฟังหน้าซีดด้วยความตกใจและเสียใจ

            “เธออยากจะให้ฉันพลาดพลั้งมีอะไรกับเธอ แล้วก็จะได้ให้ฉันเป็นพ่อของเด็กในท้อง ใช่ไหม ใช่ไหม!

            คอนเนอร์โมโหจนพูดไม่ออก เมื่อเธอไม่แก้ตัวเอาแต่ร้องไห้ก็เข้าใจว่าตัวเองคิดถูกแล้ว มองหน้าหวานอย่างหยามหยัน

            “ไหนที่บ้านบอกนักบอกหนาว่าเธอแสนดี ใสซื่อบริสุทธิ์ แล้วนี่มันหมายความว่ายังไงกัน” เขาแค่นยิ้มถาม ราวกับว่าเห็นความจริงทุกอย่างอยู่ตรงหน้า

            “ไอ้สารเลวที่ทำให้เธอท้องไม่มีพ่อมันเป็นใคร ตาต้า!” เขาแผดเสียงอีกครั้งเมื่อตระการตาเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ยอมตอบอะไรแม้แต่คำเดียว

            เมื่อถูกกดดัน คาดคั้น และมองมาด้วยสายตาที่หยาบคาย หัวใจดวงน้อยก็แทบจะทานรับไม่ไหว ตระการตาสะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บปวดใจ มองหน้าเขาผ่านม่านน้ำตาแล้วเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น ความเจ็บปวดแล่นไปตามกระแสเลือดมุ่งหน้าเข้าสู่หัวใจ และกระจายไปทั่วร่างกายของตัวเองในพริบตาเดียว

            “ตาต้า บอกฉันมา!

            คอนเนอร์ตะโกนเสียงดังลั่น ยิ่งเธอไม่ตอบอะไรก็ยิ่งหัวเสีย อยากจะพังทุกสิ่งทุกอย่างขวางหูขวางตาให้พินาศหมดสิ้นไป

            “คุณป๋า ตาต้าท้องกับคุณป๋า ถ้าถามว่า ฮึก ตาต้าท้องกับใครแล้วล่ะก็” เสียงใสที่แหบพร่ากัดฟันบอกกับเขา และทำให้ร่างสูงใหญ่ชะงักกึก

            “ตาต้าท้องกับคุณป๋า ได้ยินไหม ว่าลูกที่ตายไปก็ลูกของคุณป๋านั่นแหละ!” เธอกรีดร้องราวกับเจ็บปวดแสนสาหัส ร่างกายเหมือนถูกฉีกทึ้งฉีดขาดวิ่นไปหมด

            คอนเนอร์ตะลึงงันเมื่อได้ยินแบบนั้น ม่านตาของเขาขยาบวาบจากนั้นก็หดและหรี่ลงด้วยความคับแค้นใจ

            “เลิกพูดเรื่องนี้ซะที ฉันไม่เคยมีอะไรกับเธอ ฉันจะทำให้เธอท้องยังไง”

            “วันนั้น วันนั้นไง ที่เราอยู่ฮ่องกงด้วยกัน ได้ยินไหมว่าคุณป๋าข่มขืนตาต้า!” ตระการตาร่ำไห้ ยกมือที่อ่อนแรงของตัวเองฟาดไปตามร่างกายแข็งแกร่งของชายหนุ่มด้วยความโกรธแค้น

            คอนเนอร์รับฝ่ามือที่ไม่มีผลกระทบกับร่างกายตัวเองเอาไว้แน่นและกำแน่น มองหน้าหวานด้วยความแค้นใจที่เธอยังไม่เลิกโกหกเขาเสียที

            “อย่ามาหลอกกันหน่อยเลย ที่เธอพูดว่าอยากจะเป็นเมียเก็บนางบำเรอน่ะ เพราะเธอท้องไม่มีพ่อใช่ไหม ถึงได้หลอกจะให้ฉันมีอะไรกับเธอน่ะ!

            ตระการตากรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บช้ำ น้ำตาของเธอไหลรินแทบจะเหือดแห้งหายไป ไม่คิดว่าเขาจะเข้าใจผิดและไม่ยอมฟังที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย

            “สาบานได้ ฮึก คืนนั้นคุณป๋าข่มขืนตาต้าจริงๆ ฮือ คุณป๋าทำตาต้าท้อง!” เธอกรีดร้องราวกับคนเสียสติ และถูกเหวี่ยงให้นอนราบบนเตียงหนานุ่มในเวลาต่อมา

            “อยากให้ฉันข่นขืนเธอนักใช่ไหมฮ้า!” เสียงห้าวแผดขึ้นมาก้องสะท้อนทั่วห้อง หยุดอาการกรีดร้องดิ้นรนของตระการตาได้ชะงักงัน นัยน์ตาสีดำสนิทของตระการตาสั่นระริกเช่นเดียวกับริมฝีปากจนต้องขบมันเอาไว้แน่น

            “ก็ดี งั้นหลังจากนี้ทำหน้าที่เมียบำเรอของเธอได้เลยตาต้า” เขาพูดอย่างโหดเหี้ยมและก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนทันที ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของตระการตาที่แทบจะขาดใจตายเพราะความหวาดกลัว

            “ไม่! คุณป๋า อย่าทำตาต้า ตาต้าเจ็บ ฮือ ได้โปรด อย่าทำตาต้าเลย”

 



[1] มาดริด (Madrid) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศสเปน เป็นเมืองหลวงที่มากไปด้วยเสน่ห์สีสันอีกแห่งหนึ่งของโลก อีกทั้งยังเป็นเมืองที่มีสถานที่น่าท่องเที่ยวที่น่าสนใจหลากหลายแห่ง



นิยายชุดนี้มู่ทำ E-Book เองค่ะ

หลังจากหมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์ Smartbook

ยังไงมู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

ซื้อผ่านทาง Meb ได้เลยค่ะ จะกดที่รูปหน้าปกใหม่ได้เลย


หรือจะข้างล่างนี้ก็ได้ค่ะ

>>Click!!<<





http://25.media.tumblr.com/tumblr_mbrysqNhn71qbetfwo1_400.gifเมียหายแล้วครับ

http://24.media.tumblr.com/tumblr_mbrysqNhn71qbetfwo2_400.gifตาต้าไม่อยากเจอหน้าคุณป๋าแล้ว...


Song :: Someday - Nina 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

5,741 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #5734 Gookgik Ka (@gookgik_ka) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 22:29
    อยากอ่านต่อมาค่ะแต่เสียดายลบไปหมดแล้ว
    #5734
    0
  3. #5717 AnnyDream1 (@9911club) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 01:24
    Sa nook mak mak ka^^
    #5717
    0
  4. #5715 meili (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 17:16
    อ่าาาาาาาา ดูท่าคุณป๋าคอนเนอร์จะงานเข้ามหาศาล 555555



    ซวยแล้ว จะหยุดได้มั้ยเนี่ยยยย



    อยากอ่านต่อจัง รอรีอัพใหม่+หนังสือออกค่ะ
    #5715
    0
  5. #5707 jeny' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 03:15
    ค้างมาก เพิ่งได้เข้ามาอ่านฮือ ลบหมดแว้ว.. T_T

    พี่มู่สู้ค่ะ รักนะคะ
    #5707
    0
  6. #5704 koong-Gyu Hyun (@koong-kimbom) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2555 / 11:18
    สู้ๆตาต้า  สมน้ำหน้าคุณป๋า
    #5704
    0
  7. #5678 WYB (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2555 / 23:17
    ตาต้าหนีไปกับเหวินคังเลย

    ให้ปะป๋าขาดใจตายไปซักพัก

    ... สะใจดี 5555
    #5678
    0
  8. #4848 you (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 14:19
    ตาต้าแก้นแค้นตาป๋าให้แสบไปเรยน่ะใจร้ายดีนัก
    #4848
    0
  9. #3921 Bea55 (@kannikar2012) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 14:00
    ขอตบป๋าซักฉาด เฮ้อ เรื่องนี้หนักหน่วง หดหู่มาก
    #3921
    0
  10. #3506 Eastward.eye (@aebece) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 18:09
    ป๋าคอนเอ้ย รีบกราบป๋าโยงามๆ
    แล้วไปง้อหนูตาต้าเลย 
    เขาจะไปแต่งกับคนอื่นแล่ววว 

    #3506
    0
  11. #3139 A_Me_l3๑ (@iiz-paw-zii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 00:17
    อินอ่าาา T^T กราบขอบพระคุณโยฮันเนส ที่ทำให้คนบางคนฉลาดขึ้นมาบ้าง
    #3139
    0
  12. #2956 Brownie_JEEP (@brownie-jeep) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2555 / 18:46
    เพลงเศร้ามว๊ากก
    #2956
    0
  13. #2574 liew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 22:50
    ต้องขอบคุนป๋าโย

    ที่ทำให้อีคุนป๋าควายเนอร์

    กลายเปนคุนป๋าคอนเนอร์

    -*-

    นึกว่าป๋าจะทำให้ตาต้าเสียใจไปจนตายซะแล้ว

    ใจร้ายเหลือเกิน

    สู้สู้คัฟ

    P'Mu
    #2574
    0
  14. #2504 Pim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 15:21
    ใช่เพลงเศร้ามากเลย ต้องปิดเสียงกันเลยทีเดียว T^T
    #2504
    0
  15. #2501 คิเระอิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 14:43
    อ่านเรื่องนี้แล้วร้องไห้ทุกตอนอะ เศร้าจัด:'(
    #2501
    0
  16. #2373 bbmad (@bbmad016) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 00:27
    สม!!!!!!!!!~
    #2373
    0
  17. #2203 Chom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 13:42
    ว้าว เจ๋งอะ ให้มันได้อย่างนี้สิ
    #2203
    0
  18. #2081 The_Little_Piece (@abdoment) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 06:54
    ตายหล่ะหว่าา!!
    เมียหนีซะแล้ว 555+
    #2081
    0
  19. #2078 inl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 01:12
    งาเข้ากันละทีนี้งาน
    #2078
    0
  20. #2065 tms ★ glamrock (@usher) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 19:21
    แจ้งความคนหายต้อง 24 ชม. นะคะ
    #2065
    0
  21. #2064 yooeun (@yooeun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 19:06
    เป็นไงคะป๋าคอน ได้ป๋าโยมาเคาะกะโหลกให้ตาสว่างซะที
    หัดเอาอย่างป๋าโโยบ้างนะคะ อร๊ายยย ป๋าโยน่ารักมาก
    คิดถึงป๋าโยกับมิกามากมาย คู่นี้น่ารักกระตุกจิตกระตุกใจ ว่าแต่เรื่องนี้เมื่อไหร่จะออกเป็นเล่ม รออยู่นะเออ ^^
    #2064
    0
  22. #2062 toy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 18:55
    สงสารนางเอกจังเรย
    #2062
    0
  23. #2061 ตุ๊ดตู่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 18:28
    หายตัวไปยังไม่ครบ 24 ชั่วโมง ไม่รับแจ้งความนะคะ
    #2061
    0
  24. #2055 Foxy Monster (@foxymonster) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 15:31
    สะใจสุดๆ บอกแล้วไม่เชื่อคิดว่าตระการตาโกหก แชะๆ
    ปล.พี่มู่คะมีข้อสงสัยคะ คือว่าคนหายสามารถแจ้งความได้ภายใน 2 ชั่วโมงเลยเหรอคะ (ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าคะู^W^)
    #2055
    0
  25. #2050 loliz (@neospobkap) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 22:07
    เอาเข้าไป วุ่นดี งานนี้
    #2050
    0