พิศวาสร้ายร่ายรัก [นิยายชุดร่ายรัก]

ตอนที่ 4 : Love Chant 🖤 02 What's A Soul Mate?...50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

 

 

2

What's A Soul Mate?

(...50%)

 

 

 

            ตระการตาย่องลงจากเตียงนอนของคอนเนอร์หลังจากที่เขาหลับสนิทไปแล้ว เธอไม่อาจจะข่มตาหลับได้ไม่ว่าจะอ่อนเพลียสักแค่ไหนก็ตาม ร่างกายเล็กร้าวระบมไปหมอเพราะคอนเนอร์ขาดสติและขืนใจเธอโดยไม่รู้สึกตัว มือเล็กที่สั่นเทาก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นบนพื้นซึ่งยังพอสวมใส่ได้ขึ้นมาใส่ ดวงตากลมโตที่แดงช้ำเพราะร้องไห้อย่างหนักบวมแทบจะลืมไม่ขึ้น

            เธอไม่กล้าจะนอนบนเตียงเดียวกับคอนเนอร์จนถึงเช้าเพราะไม่รู้จะวางหน้ายังไง จึงตัดสินใจที่จะหลบไปอยู่ห้องตัวเองก่อน รอให้เขามีสติมากกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกัน

            เหลียวมองคนที่หลับสนิทอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไป พร้อมกับความบอบช้ำ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง และได้แต่ยอมรับว่าเรื่องทั้งหมดนั่นเป็นเพราะตัวเองเข้ามาหาเขาก่อนจนเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

            “เฮ้อ” สาวน้อยยกมือเช็ดน้ำตา จากนั้นก็เดินโซเซออกจากห้องพักของคอนเนอร์ไปอย่างปวดร้าว

 

 

            ร่างสูงใหญ่ของคอนเนอร์พลิกตัวอย่างเมื่อยขบพลางมองดูเวลา เขาเหลียวมองเวลาและพบว่าสายมากแล้ว ผุดลุกขึ้นขึ้นนั่งพร้อมกับอาการเหนื่อยล้าไปทั่วร่างกาย ชายหนุ่มไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อลุกจากเตียงก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคราบเลือดเปื้อนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา

            ความตกใจแล่นเข้ามาพร้อมกับความแปลกใจ เมื่อจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย นึกไม่ออกว่าเมื่อคืนหิ้วใครที่ไหนมานอนด้วยหรือเปล่า จำได้รางๆ ว่าได้นอนกอดผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง แต่ก็คิดไม่ออกอยู่ดีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

            สาวบริการ คู่ขาเก่าที่บังเอิญเจอกันที่นี่ หรือใคร?

         ชายหนุ่มคิดด้วยความสงสัยและสะบัดศีรษะไปมาเพื่อไล่อาการงุนงงออกไป จากนั้นก็เดินลงจากเตียงเพื่อตรงเข้าไปในห้องน้ำ

            ระหว่างนี้ชายหนุ่มก็ครุ่นคิดไม่หยุดว่าตัวเองทำอะไรกับใครไว้ อาการเมาค้างยังเล่นงานจนปวดหัวไปหมด ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะคลายจากอาการปวดหัวพวกนี้โดยไว

            คอนเนอร์เดินไปเคาะประตูห้องพักของตระการตาเมื่อพบว่าเธอไม่ยอมออกมาข้างนอก หลังจากที่เคาะหลายทีแล้วเธอไม่ยอมเปิด ชายหนุ่มจึงลงไปขอกุญแจสำรองจากพนักงานมาไขประตูห้องพักของลูกสาวเข้าไป

            “ตาต้า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางนั่งลงบนเตียงของตระการตา

            เธอยังหลับสนิทและดูอ่อนเพลียจนน่าตกใจ มือหนาทาบลงที่หน้าผากมนเพื่อวัดดูอุณหภูมิร่างกายของคนตัวเล็ก

            “ตาต้า เป็นไข้เหรอ” ชายหนุ่มอุทานด้วยความตกใจ

            มือหนากำลังจะแกะกระดุมเสื้อนอนของลูกสาว แต่ก็ยั้งมือไว้ทันก่อนจะตัดสินใจให้แม่บ้านเข้ามาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดตัวให้เธอแทน

            เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม่บ้านวัยกลางคนก็ส่งยิ้มมาให้ชายหนุ่ม พร้อมกับพูดอะไรบางอย่างออกมา

            “คราวหลังก็เบามือด้วยนะคะ เธอตัวเล็กมาค่ะ อีกอย่างสามีเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ภรรยาเลยก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอกค่ะ

            คอนเนอร์ไม่เข้าใจเพราะอีกฝ่ายพูดภาษาจีนออกมา เขายิ้มรับก่อนจะทำหน้างุนงงอยากจะรู้เหมือนกันว่าแม่บ้านพูดอะไร แต่เพราะสื่อสารกันคนละภาษาดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะปวดหัววุ่นวาย สู้มาดูอาการของลูกสาวตัวเล็กดีกว่า

            เสื้อผ้าที่ปิดมิดชิดทำให้คอนเนอร์มองไม่เห็นร่องรอยที่เขาทำร้ายเธอเอาไว้ เห็นรอยแดงที่ต้นคอขาวเนียนก็เข้าใจว่าเธออาจจะเป็นผื่นและแพ้อะไรบางอย่าง เพราะรู้ว่าเธอเป็นภูมิและมักจะเกิดรอยแดงแบบนี้ขึ้นตามตัวเสมอ

            “ยาอยู่ไหนล่ะ” ชายหนุ่มหันไปค้นรื้อกระเป๋าของตระการตาเพื่อตามหายาทาและยากินแก้แพ้

            “คุณป๋า อย่า

            เสียงใสที่ดังแว่วมาทำให้ชายหนุ่มละมือจากที่กำลังค้นหายาและตรงไปที่เตียงนอนอีกครั้ง เขามองหน้าเธออย่างหวั่นใจกลัวว่าเธอจะไข้ขึ้นสูงจนอาการหนัก

            “ตาต้า” ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอ แต่ว่าสาวน้อยยังคงเพ้อไม่ได้สติ

            “คุณป๋าตาต้าเจ็บ” และเสียงสะอื้นแผ่วๆ ก็ดังตามมา คอนเนอร์กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอรู้สึกว่าหัวใจปวดหน่วง ไม่รู้ว่าเธอเจ็บและละเมออย่างน่าสงสารแบบนี้เพราะอะไร ลูบไล้หน้าผากมนตามด้วยเขย่าแขนเล็กเพื่อปลุกให้ตื่นขึ้น

            “ตาต้า ป๋าอยู่นี่ ตาต้า

            “คุณป๋า ตาต้าเจ็บ อย่า

            เธอเริ่มสะอื้นและน้ำตาไหลรินเป็นทาง หัวใจของคอนเนอร์แทบจะหลั่งเลือดด้วยความสงสาร แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงให้เธอตื่นจากฝันร้ายนั้น ชายหนุ่มตบแก้มนุ่มเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่น ไม่นานนักสาวน้อยก็กะพริบเปลือกตาพลางลืมตาขึ้นมา

            “ตาต้า ป๋าอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่เป็นไรนะ” เขาปลอบโยนและลูบแก้มเธออย่างห่วงใย

            ตระการตาเริ่มลำดับเหตุการณ์ได้และพยายามจะขยับหนีเพราะกลัวเขา แต่เพราะร่างกายที่อ่อนเปลี้ยจนขยับไปไหนไม่ได้ทำให้หมดแรง นอนนิ่งหายใจหอบบนเตียงเหมือนเดิม

            “ป๋าสั่งรูมเซอร์วิสขึ้นมาส่งอาหารแล้ว ตาต้าลุกมากินซะหน่อยแล้วก็กินยาจะได้สบายตัวขึ้น” คุณป๋าบอกอย่างอาทร ตระการตาก็เข้าใจว่าเขาจำเรื่องเมื่อคืนได้และกำลังปลอบโยนเธออยู่

            เสียงสะอื้นดังขึ้นจากลำคอเรียวเล็ก ก่อนที่เจ้าตัวจะโผขึ้นมากอดร่างสูงใหญ่ด้วยความทุลักทุเล คอนเนอร์โอบตัวลูกสาวเข้ามากอดไว้แน่นและลูบหลังไหล่เพื่อให้เธอคลายความหวาดกลัวจากฝันร้าย ที่เข้าใจว่าเป็นแบบนั้น

            “คุณป๋า” ตระการตาซบหน้าลงกับอกกว้าง เข้าใจว่าคอนเนอร์คงจะยอมรับเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว ไม่ใช่แค่ลูกสาวบุญธรรมที่เขาต้องการเลี้ยงเพื่อใช้เป็นเครื่องมือแก้แค้นคนสกุลไช่เท่านั้น

            “หายใจเข้าลึกๆ ไม่มีอะไรแล้ว ทำใจให้สบายนะตาต้า” คอนเนอร์ว่า จากนั้นก็เอนตัวให้เธอนอนตามเดิม

            ตระการอ่อนล้าจนไม่อาจจะทัดทานอะไรได้ เธอหลับตาลงอีกครั้งอย่างอ่อนเพลีย ในใจก็วาดฝันว่าพรุ่งนี้ชีวิตของตัวเองจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไรบ้าง

            เมื่ออาหารมาส่ง คอนเนอร์ก็จัดการป้อนข้าวป้อนน้ำอย่างเอาใจใส่ และหายามาให้ทานจนตระการตายิ่งหลงรักเขาเข้าไปทุกที

            “คุณป๋า เมื่อคืน” ใบหน้าเล็กแดงก่ำเมื่อคิดถึงเรื่องค่ำคืนก่อน

            แม้ว่ามันจะไม่สวยงามและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจของเธอ แต่กระนั้นตระการตาก็ยังดีใจที่เขาได้พรหมจรรย์ที่หวงแหนไป แทนที่จะเป็นเหวินคังที่เป็นพี่ชายคนละแม่ของตนเอง

            “เมื่อคืน? ป๋าเมามาก จำอะไรไม่ค่อยได้ เราเห็นเหรอ” คอนเนอร์จ้องหน้าลูกสาว เข้าใจว่าตระการตาเห็นเขาหิ้วผู้หญิงมานอนด้วย

            แต่ตระการตาไม่เข้าใจ เห็นท่าทางของเขาแล้วก็เริ่มกลัว คอนเนอร์ทำเหมือนว่าจำไม่ได้ที่เขา

         “ตาต้าเห็น เอ่อ ป๋าพาผู้หญิงเข้าห้องเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างหวั่นๆ กลัวว่าตระการตาจะเข้าใจผิด

            “เมื่อคืน คุณป๋า ตาต้า” ตระการตาพูดจาสลับมั่วตกใจจนเรียบเรียงคำพูดไม่ได้

            “ป๋าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตาต้าเห็น ขอโทษด้วยนะ” คอนเนอร์ลูบผมลูกสาวด้วยความเอ็นดู ขณะที่ตระการตาเริ่มน้ำตาไหล สับสนจนสมองว่างเปล่า

            “ตาต้า! ร้องไห้ทำไม ป๋าขอโทษ ถ้ามันทำให้ตาต้าตกใจ แต่ป๋าไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นจริงจัง ก็แค่ป๋าเมาเท่านั้น ทุกอย่างจบก็จบเลยไม่มีอะไรให้รื้อฟื้นอีก”

            คอนเนอร์เข้าใจว่าตัวเองคงจะนอนกับผู้หญิงคนหนึ่งและรุนแรงจนอีกฝ่ายได้เลือด จากนั้นก็ให้เงินไปจำนวนหนึ่ง และเธอคนนั้นจากไปก่อนที่เขาจะตื่น ไม่ได้เฉลียวใจสักนิดว่าผู้หญิงที่เอ่ยถึงนั้นคือลูกสาวของตัวเอง

            “เมื่อคืนป๋าทำตาต้านะ” ตระการตาร้องบอกออกไปด้วยความเจ็บปวด

            ดวงตาสีน้ำตาลทองของคอนเนอร์เบิกกว้าง เริ่มไม่เข้าใจว่าตระการตากำลังจะบอกอะไรกันแน่

            “เมื่อคืนเป็นตาต้าเอง ตาต้าเข้าไปในห้องของป๋า” ตระการตาบอกน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เสียงใสเริ่มสั่นเครือจนคนฟังเริ่มสับสน

            “ถ้าคุณป๋าไม่เชื่อ ดูนี่” มือเล็กพยายามจะแกะกระดุมเสื้อออก แต่ว่าคอนเนอร์จับมือของเธอไว้แน่น จากนั้นก็ขึงตาเพื่อห้ามปราม

            “อย่าทำแบบนี้ตาต้า! ป๋าไม่สนุกด้วยนะ”

            คอนเนอร์เข้าใจผิด คิดว่าลูกสาวอาจจะหาเรื่องมาทำให้เขาไขว้เขวอีก แม้จะไม่แน่ใจเจตนาความต้องการของเธอ แต่เขาก็พอจะมองออกว่าตระการตาไม่ได้มองตนเป็นพ่อของเธอเลยแม้แต่น้อย

            “อย่าเล่นแบบนี้ ป๋าไม่ชอบ” เขาว่าเสียงเรียบทำให้ตระการตาหน้าเสีย ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วเริ่มไร้สีเลือด มองหน้าเขาด้วยความเจ็บปวดใจเหลือแสน

            “เมื่อคืนป๋าขืนใจตาต้านะ!

            ตระการเริ่มกรีดร้อง พยายามจะบอกความจริง แต่คอนเนอร์เริ่มโกรธเพราะไม่คิดว่าเมื่อคืนตนเองจะทำเช่นนั้นกับลูกสาว อีกอย่างพอลืมตาตื่นก็ไม่เห็นใครแล้ว ไม่อยากจะให้สาวน้อยใช้โอกาสนี้เพื่อจับเขาเป็นสามี ด้วยรู้ดีว่าเธอมองมาด้วยสายตาแบบไหน

            “ตาต้า! ป๋าบอกว่าป๋าไม่ชอบ กินยาเรียบร้อยแล้วก็พักผ่อนซะ แล้วเราจะกลับเมืองไทยกัน” คอนเนอร์พูดอย่างโมโห กดเธอลงนอนกับเตียงดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเล็กไว้ก่อนจะเดินหนีออกไป

            ตระการตาผวาจะตามไปแต่ไม่มีแรง แทบจะคลานไปบนเตียง เมื่อประตูห้องปิดลงร่างเล็กก็ร่วงลงจากเตียงและหน้าคว่ำลงกับพื้นจนเจ็บยิ่งกว่าเดิม

            มือเล็กพยายามจะไขว่คว้าร่างสูงแต่ก็คว้าได้เพียงแค่อากาศเท่านั้น เสียงสะอื้นที่แทบจะขาดใจตายของตระการตาดังขึ้น ไม่เข้าใจว่าทำไมคอนเนอร์ถึงไม่เชื่อ ทำไมคอนเนอร์ถึงจำเรื่องนั้นไม่ได้ และสุดท้ายก็ร้องไห้จนหมดแรงอยู่กับพื้น หัวใจของเธอแหลกสลายและเจ็บปวดจนไม่อาจจะบรรยายถ้อยคำออกมาได้

 

 

            คอนเนอร์โกรธมากเมื่อตอนที่เข้าไปหาตระการตาในห้องและพบว่าเธอหลับไปทั้งน้ำตาบนพื้น นั่นทำให้ตกใจมากพยายามจะปลุกให้ตื่นขึ้นไปนอนบนเตียงตามเดิม เมื่อได้สบตากันสาวน้อยก็ร่ำไห้บอกว่าเขาขืนใจเธอ พูดจาแทบจะไม่รู้เรื่อง สุดท้ายก็จับไหล่บางไว้แน่นและออกแรงเขย่าให้คนที่กำลังกรีดร้องต่อว่าเงียบเสียงลง

            “หยุด อย่าทำแบบนี้ตาต้า” ชายหนุ่มบอกอย่างผิดหวัง ไม่คิดว่าตระการตาจะงอแงพูดไม่รู้เรื่องได้ถึงขนาดนี้

            “ได้โปรด คุณป๋า ฮึก คุณป๋าช่วยฟังตาต้า อึก จะให้ตาต้าไปตรวจที่โรงพยาบาลเลยก็ได้ คุณป๋าต้องเชื่อตาต้านะ ฮือ” พูดไปก็สะอึกสะอื้นไป ตระการตาแทบจะหมดลมเพราะความอ่อนแรง แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหัวเสียมากกว่าเดิม

            “พอ! หยุดบ้าซะทีตาต้า เราจะกลับเมืองไทยกัน และป๋าจะกลับสเปน!

            “ไม่! ได้โปรดคุณป๋า ตาต้ารักคุณป๋านะ อย่าไปจากตาต้า” ตระการตาเริ่มกรีดร้อง สองมือจับเสื้อเขาไว้แน่นและร้องไห้สะอึกสะอื้น

            “คุณป๋า” เธอซบหน้าลงกับอกของเขาแล้วก็ร้องไห้ด้วยความเสียใจ ราวกับหัวใจถูกแทงจนพรุน เลือดไหลรินจนร่างกายเหือดแห้งคล้ายกับว่ามันกำลังจะระเหยหายไปในอากาศ

            “อย่าจากตาต้าไป อย่าทิ้งตาต้าไว้คนเดียว ตาต้ากลัว ได้โปรด!” เธอร้องไห้ กอดคอเขาไว้แน่น

            สิบสองปีแห่งความทรมาน ทำไมเธอจะจำไม่ได้ว่ามันหดหู่เลวร้ายมากแค่ไหน แต่เมื่อมีข่าวและรูปถ่ายของคอนเนอร์ส่งมาให้ ความปิติดีใจก็เกิดขึ้น และเป็นเหมือนหยดน้ำที่ช่วยให้ต้นไม้เล็กๆ อย่างเธอยังมีชีวิตอยู่

            “อย่าไป” เธอสะอื้นจนหมดแรงซบหน้าลงกับอกกว้าง

            คอนเนอร์เม้มปากแน่น หัวใจสับสนและสั่นคลอนอย่างน่ากลัว ไม่คิดมาก่อนว่าตระการตาจะต้องการตัวเองมากขนาดนี้ ถึงกับโกหกหลอกลวงและร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด

            เขาเองก็มีความรู้สึกดีๆ ต่อตระการตาเช่นกัน แต่ก็ต้องเก็บงำมันไว้เพราะเธอเป็นลูกสาว ซ้ำเธอยังอายุน้อยอาจจะยังไม่เจอรักแท้ที่สาวน้อยเคยถามเมื่อยังเด็ก

            ตอนที่ตระการตาเริ่มหัดพูดภาษาอังกฤษและภาษาสเปนใหม่ๆ เธอมักจะโทรมาหาและคุยกับเขาด้วยคำศัพท์ง่ายๆ และคำถามหนึ่งก็กระตุกหัวใจของเขาอย่างรุนแรงหนักหน่วง

            อะไรคือเนื้อคู่คะ?

         เธอถาม และเขายังจำน้ำเสียงนั้นได้ดี

            จนถึงตอนนี้ ก็อยากจะให้เธอได้เจอกับสิ่งที่เธอถามไว้เมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าตระการตาแค่เคารพเขามากเกินไป จนแยกคำว่า รักและ ต้องการไม่ออก

            เธอต้องการเขาจริง แต่เธออาจจะไม่ได้รักเขา

            หากว่ายังทำให้คนตัวเล็กสับสน ก็เท่ากับว่าเขาได้ทำลายทั้งชีวิตของเธอด้วยมือของตัวเอง

            “ให้ตาต้าไปด้วยก็ได้ ฮือ ให้เป็นอะไรตาต้าก็ยอม ฮึก เป็นเมียเก็บ เป็นนางบำเรอ” พูดยังไม่ทันจบ เสียงห้าวทุ้มก็ตวาดลั่นเพื่อให้เธอเงียบ

            “หยุด! หยุดพูดตาต้า พรุ่งนี้พอไปถึงเมืองไทยแล้วป๋าจะกลับสเปนทันที ป๋าไม่อยากอยู่กับเด็กเกเรอย่างตาต้าอีก!

            ได้ยินแบบนั้นตระการตาหวีดร้องราวกับสัตว์ที่ติดกับดักของนายพราน เธอกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยและร้องไห้สะอื้นเป็นเด็กตัวเล็ก

            “คุณป๋าอย่าไป ตาต้าไม่ได้นอนกับคุณป๋าเมื่อคืน ตาต้าโกหก แต่คุณป๋าห้ามไปจากตาต้า ได้โปรด” ตระการตากรีดร้องและกอดเขาไว้แน่น คอนเนอร์ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอแล้วเจ็บปวดใจไม่แพ้กัน

            ทำไมนะ ทำไมเธอถึงโกหกเขา ทำไมเธอถึงล้อเล่นกับหัวใจของเขาอยู่เรื่อย คอนเนอร์ถามตัวเองอย่างเจ็บปวด

            “ให้ตาต้าไปด้วย ให้ตาต้าอยู่ด้วย ที่ไหนก็ได้ ฐานะไหนก็ได้ ขอแค่ให้ตาต้าได้อยู่กับคุณป๋า” ตระการตาร่ำร้องอ้อนวอนจนไม่มีเสียง กอดคอนเนอร์ไว้แน่นหวังให้เขาโอบกอดเธอบ้าง

            “เรากลับเมืองไทยกันเถอะ” คอนเนอร์เปลี่ยนเรื่อง อานุภาพน้ำตาของตระการตาบ่อนทำลายหัวใจจนย่อยยับ ไม่ต้องการให้เรื่องมันจบตามความต้องการของเธอ

            เพราะไม่อย่างนั้นวันข้างหน้า ไม่ว่าตระการตาต้องการอะไรเขาก็ต้องมอบให้เธอทั้งหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งหัวใจและจิตวิญญาณของตัวเอง ซึ่งไม่ต้องการแบบนั้น เพราะมันทำร้ายหัวใจของเขามากเกินไปเช่นกัน

            “สัญญา ขอร้อง สัญญากับตาต้า สัญญาว่าจะไม่ทิ้งตาต้าอีก” ตระการตายังร่ำไห้ไม่หยุด จุดความรู้สึกมากมายในหัวใจของชายหนุ่มที่กำลังสับสนจนไม่รู้ว่าจะทำตามความต้องการของเธอหรือตนเองดี

            “คุณป๋าทิ้งตาต้าไปสิบกว่าปี คุณป๋าไม่รู้ว่าตาต้าเจ็บปวดแค่ไหน จะอยู่ในฐานะอะไรก็ช่าง คุณป๋า ให้ตาต้าอยู่ด้วยเถอะนะคะ ตาต้าจะไม่เรียกร้อง ไม่อ้อนวอน ไม่อะไรทั้งนั้น” น้ำตาใสๆ ของตระการตาเต็มอกเสื้อของชายหนุ่ม เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จากนั้นก็ลูบผมของเธอเพื่อปลอบใจ

            “อย่าทิ้งตาต้า อย่าปล่อยให้ตาต้าอยู่คนเดียว ฮือ

            สายตาของคอนเนอร์เหม่อมองขึ้นไปบนเพดานสีขาวขุ่น ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี

            แวบแรกรู้สึกใจเต้นแรงเมื่อตระการบอกว่าเมื่อคืนเขาขืนใจเธอ ตกใจมากที่เธอกล้าเอาเรื่องนี้มาเพื่อยื้อตัวเองไว้ แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ไม่คิดว่าสาวน้อยจะกล้าล้อเล่นกับความรู้สึกและหัวใจของเขาอย่างนี้

            มันไม่ได้ฝึกมาให้ด้านชาไม่รู้สึกอะไร ก็โกรธนักที่เธอร้องไห้เพื่อทำให้เรื่องทุกอย่างจบลง ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ตระการตาทำทุกอย่างเพราะความต้องการของตัวเอง ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องจริงและไม่ถูกต้อง เพราะอย่างนั้นจึงไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้

            “อย่าโกรธ อย่าเกลียดตาต้า ขอร้องล่ะ” เสียงใสเริ่มแหบพร่าและเบาลงเรื่อยๆ

            คอนเนอร์จรดปลายจมูกลงกับขมับของเธอเพื่อปลอบใจ ตระการตาขยุ้มเสื้อของคอนเนอร์ไว้แน่น บอกตัวเองว่าจะไม่พูดเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีก

            หากว่ามันจะทำให้เขาโกรธ และไล่เธอออกจากชีวิตของเขา

            ถ้าอย่างนั้นก็จะขอให้มันอยู่ในมุมมืดแบบนั้นต่อไป

 

 

            หลังจากส่งตระการตากลับบ้านเมืองไทยเรียบร้อยแล้ว คอนเนอร์ก็บินไปสเปนทันที ทิ้งให้ตระการตาหัวใจสลายร้องไห้ตลอดเวลาหลังจากที่รู้ว่าเขาจากไปแล้ว

            หัวใจที่เคยแข็งแกร่งของคอนเนอร์เองก็ว้าวุ่นสับสน กลัว คิดถึง เป็นห่วง สารพัดความรู้สึกที่อัดแน่นเต็มหน้าอกข้างซ้ายไม่ต่างกัน เวลาผ่านไปเดือนกว่าแล้ว แต่เรื่องทั้งหมดนั้นยังติดตรึงอยู่ในใจของเขาไม่จางหายไปไหน

            และวันหนึ่งก็ได้รับสายโทรศัพท์จากเมืองไทยซึ่งพ่อบ้านดาวิดเป็นคนโทรเข้ามาหาโดยตรง

            “ครับ มีอะไรเหรอดาวิด” คอนเนอร์ถาม แม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่าเป็นเรื่องของตระการตา

            “คุณหนู

            “ถ้าจะบอกว่าให้ตาต้ามาอยู่กับผมที่นี่ หรือให้ผมกลับไปเยี่ยมตาต้า บอกเลยว่าผมไม่ตกลง” คอนเนอร์ตอบเสียงเรียบ และได้ยินเสียงถอนหายใจจากพ่อบ้านเก่าแก่แว่วมา มันทำให้ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

            “ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น” เสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลใจของดาวิดทำให้คิ้วเข้มของคอนเนอร์ขมวดแน่น

            “แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ” ชายหนุ่มเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี หวั่นๆ อย่างไรบอกไม่ถูก

            “คุณหนู ตกเลือดและแท้งลูกเมื่อช่วงสายครับ”



นิยายชุดนี้มู่ทำ E-Book เองค่ะ

หลังจากหมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์ Smartbook

ยังไงมู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

ซื้อผ่านทาง Meb ได้เลยค่ะ จะกดที่รูปหน้าปกใหม่ได้เลย


หรือจะข้างล่างนี้ก็ได้ค่ะ

>>Click!!<<


 



http://25.media.tumblr.com/tumblr_mbkxeoYqxX1qbetfwo1_400.gifทำไมทำกับตาต้าแบบนี้

 


Song :: Tori Kelly - Paper Hearts

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

5,741 ความคิดเห็น

  1. #5714 meili (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 16:44
    อ่าาาาาาา มาม่าหลายห่อแล้วนะเนี่ยยยย ไม่อยากกินแล้ว สงสารตาต้า



    #5714
    0
  2. #5703 koong-Gyu Hyun (@koong-kimbom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2555 / 10:57
    สงสารตาต้ายัง
    #5703
    0
  3. #5677 WYB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2555 / 22:59
    คุณป๋าค่ะ ถ้ายังมึนอยู่รีดเดอร์

    จะเรียกป๋าว่าคอนเทนเนอร์ตามคนอื่นแล้วนะ

    ตาต้าจะขาดใจตายแล้ว

    เสร็จคนอื่นไปอย่าเสียใจนะป๋าคอนเนอร์
    #5677
    0
  4. #4847 you (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 13:53
    เนอตัวป๋าเมื่อไหร่จะเอามีดไปแทงเรยคอยดู ใจร้ายกับตาต้าเกินไปแล้วน่ะ
    #4847
    0
  5. #3920 Bea55 (@kannikar2012) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 13:48
    โคตรโง่เลยอีตาป๋า อยากซัดกระบาลป๋า โหดร้าย
    #3920
    0
  6. #3503 Eastward.eye (@aebece) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 17:59
    อีควายเผือกกกก 
    ไม่รักคุณป๋าแล้วน้าาา แง
    ใจร้ายจริงๆTOT
    #3503
    0
  7. #3170 ลีน่าซัง (@chumjan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 23:11
    ชอบทีเซอร์อ่าน่ารัก ><
    #3170
    0
  8. #3136 A_Me_l3๑ (@iiz-paw-zii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 23:47
    ทีเซอร์น่ารักกก ><
    #3136
    0
  9. #2738 Joobjangja (@joobjangnaja) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2555 / 04:37
    อ่านแล้วบีบหัวใจมากๆ หัวใจเต้นแรง คิ้วคอยแต่จะขมวด สงสารตาต้า
    #2738
    0
  10. #2649 plaifah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 23:23
    ง่าา ร้ายกาจที่สุดด v.v
    #2649
    0
  11. #2573 liew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 22:47
    อิคุนป๋าควายเนอร์

    -*-

    โกรดไอป๋าใจร้าย

    สู้สู้คัฟฟ

    P'Mu
    #2573
    0
  12. #2209 yskookoy (@yskookoy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 22:26
    เห้ออออ....สงสารต้าต้าจับใจจจ เมื่อไรอีตู้คอนเทรนเนอร์นี่จะรู้สักที T^T
    #2209
    0
  13. #2060 yooeun (@yooeun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 18:08
    เฮ้อ~~ คุณป๋าอ่ะ สงสารตาต้า
    #2060
    0
  14. #2027 NUT_MINJUN (@nutcha77) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 16:08
    ฮือๆๆ อยากร้องไห้อดไปงานหนังสืออดเจอพี่มู่ด้วย
    ควายเผือกชื่อฮาไปไหนค่ะ ป๋าจะรู้ไหมว่าตัวเองได้ชื่อฮามาก
    เมื่อไรป่าจะรู้นะว่าตาต้าไม่ได้ทำผิดเลย
    #2027
    0
  15. #1960 mmile<3 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 01:03
    โอ้ยยย ร้องไห้เลย ฮือออๆๆ หายโง่ซะทีเหอะคุณป๋า TT
    #1960
    0
  16. #1897 Hsinny (@onlysepia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 14:36
    อีคุณป๋าโง่!!!!!
    สมแล้วที่ดดนลูกสาวว่าแบบนั้น โง่ๆๆๆๆๆๆๆ
    เมื่อไหร่จะฉลาดซักที

    พี่มู่พี่โม เพลงตอนนี้เศร้ามาก เรื่งอก็เศร้า อ่านไปน้ำตาไหลไป TT_TT
    เมื่อไหร่ตาต้าจะยิ้มได้นะ 
    #1897
    0
  17. #1885 chubby^^ (@chubbychick) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 23:28
    ไม่ไหวแล้วนะคะ อ่่านเรื่องนี้ทีไรบีบคั้นหัวใจที่สุด

    มันวูบๆในอกตลอดเวลา ตาต้าจะน่าสงสารไปถึงไหน

    ทำไมคุณป๋าจำอะไรไม่ได้เลย สงสารมาก มากจิงๆ
    #1885
    0
  18. #1883 mintpnp (@mintpnp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 22:48
    คุณป๋าไม่น่ารักแล้ว!
    #1883
    0
  19. #1872 ศิรดาค่ะ (@sirada2555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 19:15
    ขอเรียกความเผือกด้วยคน
    #1872
    0
  20. #1776 Ksao (@nong-sao) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 00:01
    กว่าป๋าจะรู้ตัว ตาต้าก็ไปแล้วง่าๆๆ พี่มู่
    #1776
    0
  21. #1721 PRanG Thai Circle (@mapringgang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 20:56
    เมื่อไหร่อีคุณป๋าจะเลิกเกรียน
    #1721
    0
  22. #1715 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 17:46
    ได้แต่หวังว่าคอนเนอร์จะระลึกชาติได้ซะที,

    อย่าโง่นานๆได้มั้ย??  ,สงสารตาต้านะ
    #1715
    0
  23. #1711 !!! ~fon~ !!! (@fon2929) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 15:00
    เศร้าต่อไปจริงๆ 
    #1711
    0
  24. #1708 Black Flame (@jane-1803) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 14:34
    สู้ สู้ นะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอ
    #1708
    0
  25. #1699 toy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 23:59
    สนุกมากค้า เปนกะลังใจให้เสมอน่ะค้า เยี่ยมๆๆๆ
    #1699
    0