จอมโจรเสี่ยงรัก [นิยายชุด จอมโจรสิเน่หา]

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 147,532 Views

  • 877 Comments

  • 483 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    46

    Overall
    147,532

ตอนที่ 1 : Thief Lot Love ♛ 00 Prologue & Please Read Talks!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    31 ม.ค. 58


 

http://40.media.tumblr.com/59b6e9d1c2e5b12cd9938d95ad1207e9/tumblr_ni4l9kJFra1qbetfwo1_1280.png

อมโจรเสี่ยงรัก

(บาสเตียน โคลเซ & ชมจันทร์ วโรชา)

 

จนทรวงเจ็บเหน็บแน่นแหงนดูฟ้า     องค์ประตาระกาหลาเจ้าข้าเอ๋ย

พระน้องนุชบุษบาเจ้าข้าเคย                    เป็นคู่เชยชมชื่นให้คืนมา

ทั้งโกสีย์ตรีเนตรเห็นเหตุสิ้น            ว่ายุพินอยู่ที่ไหนนำไปหา

หาไม่ฉันวานแต่พระสุชาดา                     ช่วยอุ้มพามาให้พบประสบกัน

ทั้งพรหมานวานแต่พาหนะหงส์        จะได้ทรงเหาะแสวงทุกแห่งสวรรค์

แม้นได้นุชบุษบาวิลาวัณย์                       จะทำขวัญหงส์พรหมให้สมยศ ฯ

จากนิราศอิเหนา ในสุนทรภู่

 

Thief Lot Love 00

Prologue

 

ไรน์เกา[1] เมืองวีสบาเดิน รัฐเฮสเซิน สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี

          บุรุษหนุ่มที่แสนสง่างามและหล่อเหลาเสียสิ่งกว่ารูปสลักยกมือนั่งเท้าคางของตนเอง นัยน์ตาสีม่วงโศกที่หาได้ยากแสนยากมองหน้าหวานของสตรีคนหนึ่งที่หลับสนิทบนเตียงด้วยแววตาอ่อนแสง ความอ่อนแอและบอบช้ำของเธอทำให้ชายหนุ่มต้องถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

          “พักสักหน่อยเถอะครับคุณผู้ชาย” โทนี่ พ่อบ้านคนเก่าแก่ประจำตระกูล โคลเซ บอกกับผู้เป็นเจ้านาย เมื่อร่างสูงใหญ่ยังไม่ยอมขยับตัว ถึงจะขยับตัวออกห่างจากเตียงหลังใหญ่นี้ แต่ก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น เวลาผ่านไปไม่นานก็มาหยุดที่เดิมจนโทนี่ไม่สบายใจ

          “ผมไม่เป็นไร” เสียงทุ้มหนักตอบกลับมาราบเรียบ ร่างกายยังเครียดขึ้งไม่ยอมขยับตัวออกห่างจากที่นั่งอยู่ไปไหน

          เจ้าของเสียงและเป็นผู้นำของบ้านโคลเซคนปัจจุบันคือ บาสเตียน โคลเซ หนุ่มเยอรมันผู้มาจากตระกูลสูงศักดิ์สืบเชื้อสายกันมานานและเก่าแก่ เขาไม่ยอมห่างจากเตียง เพราะคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนนั้นเป็นคนสำคัญยิ่งของตนเอง

          เขาตัดสินใจลาพักร้อนจากงานมากมายจากฮัมบูร์ก[2]หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับเธอ

          เธอคนที่ว่าคือ ชมจันทร์ วโรชา ผู้หญิงที่สำคัญยิ่งของบาสเตียน

          หลังจากเกิดอุบัติที่เขาจะไม่มีวันยอมอภัยให้ตัวเองจนทำให้ชมจันทร์ต้องล้มเจ็บอย่างนี้ บาสเตียนก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมปล่อยให้เธอคลาดสายตาไปอีกเด็ดขาด ด้วยกลัวว่าหนนี้อาจทำให้เธอต้องมลายหายไปไม่มีวันกลับคืนสู่อ้อมแขนอีก

          ดังนั้นจึงโบกมือลาความวุ่นวายจากเมืองใหญ่ แล้วก็มาพักผ่อนยังหมู่บ้านเล็กๆ ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการปลูกองุ่นพันธุ์ดีและเป็นวัตถุดิบสำคัญในการทำไวน์ชั้นเลิศของเยอรมนี

          บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่บิดาและมารดาของบาสเตียนอาศัยอยู่หลังจากเกษียนตัวเองมาอยู่เฝ้าไร่องุ่นเพียงอย่างเดียว และเสียชีวิตไปนานแล้ว จากนั้นชายหนุ่มก็ให้พ่อบ้านเก่าแก่พักอาศัยที่นี่ พอเกิดเรื่องขึ้นเขาก็คิดว่าที่นี่น่าจะเป็นสถานที่ที่ไว้พักผ่อนสำหรับคนเจ็บอย่างชมจันทร์

          “ถ้าคุณผู้ชายไม่พักผ่อนบ้างก็จะล้มป่วยได้นะครับ” โทนี่เอ่ยเตือน ไม่แปลกใจที่เจ้านายหนุ่มดูดื้อดึงหัวเสีย นั่นเป็นเพราะว่าคนเจ็บยังไม่ฟื้นคืนสติเท่าไหร่นัก เพียงแต่ตื่นขึ้นมาเป็นระยะด้วยความเลอะเลือนแล้วก็หลับไป เธอต้องนอนพักที่โรงพยาบาลเพื่อรักษาตัวอยู่นาน และวันนี้เป็นวันที่อาการของเธอดูจะกระเตื้องขึ้นที่สุดแล้ว

          ชมจันทร์ตื่นและเข้าห้องน้ำ ทานอาหารไม่กี่คำจากนั้นก็หลับไปอีก คนที่เฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวอย่างบาสเตียนก็ไม่ยอมห่างไปไหน เขาเอาแต่นั่งข้างเตียงและกุมมือเล็กเอาไว้ตลอดเวลาไม่ยอมปล่อยมือ ราวกับว่าถ้าพลาดแม้การกะพริบตาเพียงครั้งเดียวก็อาจทำให้เธอบาดเจ็บจนหายไปต่อหน้าต่อตา

          “ผมไม่เป็นไรหรอกโทนี่ ขอบคุณที่เป็นห่วง แต่ผมอยากจะดูแลชมต่อมากกว่า ผมจะสบายใจถ้านั่งอยู่ตรงนี้” เขาบอกแบบนั้น พ่อบ้านเลยไม่กวนใจอีก

          “รักษาตัวด้วยนะครับคุณผู้ชาย ถ้ามีอะไรก็เรียกได้เลยทุกเมื่อ”

          “ขอบคุณ” บาสเตียนบอกอีกหน ก่อนจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเพื่อรอเวลาให้ชมจันทร์ตื่นขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

          หน้ากระดาษพลิกไปได้ไม่กี่หน้าเสียงเรียกจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น บาสเตียนละสายตาจากตัวหนังสือบนบรรทัดแล้วก็ยกมันขึ้นมารับสาย”

          “ไง ออสการ์” บาสเตียนรับสาย ฝ่ายที่โทรมาคือออสการ์คนสนิทของตนเอง ที่ตอนนี้รับหน้าที่ทำงานให้แทนไม่ว่าจะเป็นที่ฮัมบูร์กหรือว่าเบอร์ลิน[3] เพราะตั้งใจจะอยู่ดูแลชมจันทร์จนกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น และให้เขาสบายใจกว่านี้ด้วย

          “ผมโทรมาแจ้งเรื่องการประชุมครับ ผลการประชุมทุกอย่างจะส่งไปทางอีเมลนะครับ”

          “ขอบใจ ไม่มีอะไรใช่ไหม”

          “ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดี” ออสการ์บอก บาสเตียนก็พยักหน้าจากนั้นก็พูดคุยกันอีกสองสามประโยคแล้วก็วางสาย

          บาสเตียนถอนหายใจ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมงานทุกอย่างที่ผ่านมือเขาทำงานได้เรียบร้อยหมดจดไม่มีคำว่าผิดพลาด แต่ทำไมเล่า พอเป็นเรื่องของชมจันทร์มันถึงได้ไม่เป็นไปอย่างใจคิด ไม่ว่าอะไรก็ดูเหมือนจะติดขัดไปเสียทุกอย่าง คิดแล้วก็ไม่สบอารมณ์ จ้องหน้าหวานอย่างเป็นกังวล ท้องเริ่มหิวแต่ปากก็ไม่อยากเท่าไหร่ กลัวว่าจะล้มป่วยแล้วไม่มีใครดูแลเธอเท่าตัวเองเลยลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงตรงไปยังชั้นล่างของบ้านเพื่ออะไรทาน

          ทานอาหารคนเดียวเงียบๆ ที่โต๊ะอาหารได้ไม่เท่าไหร่ สาวใช้คนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามายังห้องครัว

          “อะไร เสียงดังอะไร” บาสเตียนถามอย่างไม่ค่อยพอใจ เขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่มีคนมากวนระหว่างที่กินอาหารอยู่

          “คุณผู้หญิง แฮ่ก คุณผู้หญิงค่ะ”

          “ทำไม ชมจันทร์ทำไม” คิ้วเข้มเลิกสูง แล้วก็ขยับตัวในทันที

          “คุณผู้หญิงตื่นแล้วค่ะ แต่ไม่ได้เหมือนครั้งก่อนๆ นะคะ” สาวใช้รีบพูดขัดแล้วก็พูดต่อด้วยความเหนื่อยหอบเล็กน้อย

          “ครั้งนี้คุณผู้หญิงตื่นแล้วก็พูดหลายประโยคเลยล่ะค่ะ”

          ได้คำตอบแล้วบาสเตียนก็รีบลุกจากโต๊ะอาหารมุ่งหน้าตรงไปยังห้องนอนด้วยความรวดเร็วทันที

 

          หญิงสาวยกมือคลึงขมับอย่างอ่อนเพลีย ดูความวุ่นวายตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ดูเหมือนจะมีนางพยาบาลและคนงานที่เป็นผู้หญิงหลายคนเข้ามารุมล้อมเธอ ถามด้วยภาษาแปลกๆ แต่ต่อมาเธอก็เข้าใจว่ามันคือภาษาเยอรมัน ซึ่งสามารถตอบโต้เป็นคำพูดได้ตะกุกตะกักเล็กน้อย

          เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในที่ที่ไม่คุ้นเคย เพดาน พัดลมแขวนเพดานหรูหรา เครื่องนอน เครื่องเรือนล้วนดูราคาแพงลิ่วฟุ่มเฟือยอย่างมาก เห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจ เพราะคิดว่าตัวเองไม่คุ้นเคยกับของพวกนี้ และแน่ใจว่าไม่เคยเจอเหล่าผู้หญิงที่กำลังวุ่นวายด้วยอย่างแน่นอน

          และสิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดเห็นจะเป็นเรื่องบางอย่างที่ทำให้พูดไม่ออกเมื่อเวลาผ่านไปชั่วครู่

        เธอจำอะไรไม่ได้เลย

        ไม่ได้แม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนาม

        ในตอนที่อึดอัดหายใจลำบากเพราะปวดหัวกับการที่พยายามเค้นความคิด ร่างสูงใหญ่ของบุรุษคนหนึ่งก็วิ่งผลุนผลันเข้ามาในห้อง และเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างไม่ลังเล

          อะไรบางอย่างสั่งให้เอนตัวหนีอย่างไม่รู้ตัว เช่นเดียวกับใบหน้าหล่อเหลาของชายคนนั้นที่ดูเหมือนจะจืดเจื่อนลงทันตาเห็น

          “ชม เป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มดูกล้ำกลืนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้แล้วก็ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

          “ชม” หญิงสาวทวนคำพูด ช่องท้องไหววูบด้วยความรู้สึกที่ว้าวุ่นใจ ปวดหัวเหมือนจะระเบิดแต่ก็พยายามแข็งใจ เพราะหวังว่าจะได้คำตอบที่ชัดเจนขึ้นว่าอะไรเป็นอะไรกันแน่

          ทำไมเธอถึงลืมตาตื่นขึ้นมาที่นี่ แล้วทุกคนเป็นอะไร เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองกันแน่

          “ชมก็ชื่อเธอไง ชมจันทร์” บาสเตียนตอบคำถามของคนตัวเล็ก เริ่มสังหรณ์ใจบางอย่างที่ไม่ค่อยดีเลย

          “ชมจันทร์” หญิงสาวทวนคำพูดเสียงแผ่ว รู้สึกว่าคุ้นเคยกับชื่อที่เขาบอกมา แต่ก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเรื่องทุกอย่างอยู่ดี

          “ฉันก็คือบาสเตียน โคลเซ่สามีของเธอ”

          ดวงตากลมโตของชมจันทร์เบิกกว้าง ริมฝีปากบางเรื่ออ้าค้างเป็นนาน ก่อนจะส่ายหน้าไปมาน้อยๆ

          “ฉันรู้ว่าเธอโกรธแต่ชม ได้โปรด เรามาคุยกันดีๆ ได้ไหม ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปแล้ว แต่ฉันขอโอกาสที่จะได้แก้ตัวบ้างได้ไหม” ชายหนุ่มวิงวอนด้วยน้ำเสียงแตกพร่า ดวงตาเริ่มแดงก่ำจนชมจันทร์ยิ่งสับสนปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเศร้านัก

          แล้วเหตุใดเมื่อเห็นหน้าเขาแล้วตัวเองอยากจะร้องไห้

        “เรา เรารู้จักกันเหรอคะ” เธอถาม ไม่เข้าใจและไม่คุ้นเคยกับเขาเลยจริงๆ

          แต่อะไรบางอย่างก็บอกว่าคล้ายได้เจอเขามาก่อน เพียงแต่เธอจำไม่ได้เลยที่ไหน เมื่อไหร่ และรู้จักกันได้อย่างไร ที่สำคัญ เธอเป็นภรรยาของเขาจริงหรือเปล่า นั่นเป็นสิ่งที่อยากรู้มากที่สุดในเวลานี้ ดังนั้นแม้จะปวดหัวมากแค่ไหนก็พยายามแข็งใจเอาไว้ให้ได้

          “ชม อย่าทำแบบนี้ได้ไหม เรามาคุยกันดีๆ เถอะ” บาสเตียนเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของหญิงสาวพลางพูดอ้อนวอน

          “ฉันไม่ ฉันไม่รู้จักคุณจริงๆ นะคะ” หญิงสาวเริ่มกลัว พยายามดึงมือหนีออกจากการเกาะกุมของเขา ท่าทางหวาดหวั่นที่ทำให้ชายหนุ่มใจสลาย

          “ชม! ฉันรู้ว่าเธอโกรธ แต่อย่าทำแบบนี้สิ!!” กลายเป็นบาสเตียนที่เริ่มหงุดหงิดอารมณ์เสีย ด้วยไม่เคยมีใครทำอย่างนี้มาก่อน อยากจับไหล่เธอมาเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอนแต่ก็คิดที่ร่างกายของเธอบอบช้ำจากการพลัดตกบันไดมาก่อนหน้านี้ เลยทำอย่างใจคิดไม่ได้

          “ฉันไม่รู้จักคุณ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร” หญิงสาวตะคอก น้ำตาคลอด้วยความปวดหัวและอึดอัดที่ถูกรุมล้อมจนเหมือนถูกแย่งอากาศหายใจ

          “บอกแล้วไงเธอเป็นเมียฉัน เธออยากได้อะไรอีก แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ!!” ชายหนุ่มหัวเสีย จ้องหน้าเล็กอย่างไม่พอใจ

          “ฉันไม่รู้จักคุณจริงๆ” เธอย้ำคำเดิมและเหมือนจะเป็นการตอกย้ำราดน้ำมันลงกองโทสะของบาสเตียน

          “ตอนนี้เธอจดทะเบียนสมรสกับฉันเลยด้วยซ้ำ อยากเห็นไหม” พูดจบบาสเตียนก็ผลุนผลันเดินหนีออกจากห้องนอนไป ทิ้งให้ชมจันทร์ที่เริ่มมีอาการหายใจหอบถี่ขึ้นทีละน้อย

          ไม่นานนักเขาก็กลับมาพร้อมกับเอกสารบางอย่างที่โยนลงต่อหน้าของชมจันทร์ ถึงไม่อยากหยิบมันขึ้นมาดู แต่สายตาคาดคั้นไม่เป็นมิตร รวมถึงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่เลยดึงมันขึ้นมาดู

          บัตรประจำตัวประชาชนดูไม่คุ้นตา เพราะเป็นของเยอรมนี บอกชื่อ ชมจันทร์ โคลเซ และมีรูปเธอติดอยู่บนบัตรนั้น เอกสารสำคัญหลายอย่างที่ตอนนี้เหมือนจะอ่านไม่ออกเพราะเวียนหัวหายใจไม่สะดวก รวมถึงเสียงตะคอกของชายหนุ่มที่เค้นความเครียดจากทุกส่วนในร่างกายให้ไหลรวมอยู่ในหัวอย่างฉับพลัน

          “นั่นไงล่ะ หลักฐานว่าเธอคือชมจันทร์เมียของฉัน แล้วยังอยากได้อะไรอีก จะเอาอะไรอีก!!

          นี่มันอะไร ฝันเหรอ เรื่องล้อเล่น หรืออะไรกันแน่ หญิงสาวคิดอย่างสับสน ปวดหัวอย่างมาก

          “ฉันจะไม่พูดดีอะไรอีกแล้วนะชม เธอฟื้นก็ดีจะได้ไปโรงพยาบาลแล้วก็ฝากครรภ์กันเลย!!

          “ฉันปวดหัว” เธอคราง แต่บาสเตียนยังไม่ฟังเสียง ตะคอกเสียงดังไม่เลิกราแล้วก็จับไหล่เธอเขย่าอย่างสุดทน

          เขารู้ว่าควรพูดและปฏิบัติกับเธอให้นุ่มนวลกว่านี้ แต่หลายคืนที่ผ่านมาชมจันทร์ทำให้ต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวงหวาดกลัว พอตื่นขึ้นเจอหน้ากันก็คิดว่าจะคุยกันเข้าใจกว่าเดิม แต่กลับกลายว่ายังคุยกันไม่รู้เรื่อง และหญิงสาวก็ชวนโมโหตลอดเวลาจนทนไม่ได้

          “พอสักที เลิกเล่นละครแล้วก็หันหน้ามาคุยกันซะที!!

          “คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงแย่แล้วนะคะ เลือดกำเดาเธอไหลแล้วค่ะ!!” สาวใช้คนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำให้บาสเตียนหยุดทำร้ายเธอแล้วก้มมอง

          ชมจันทร์แทบจะหมดสติและล้มพับ แต่บาสเตียนช้อนร่างเธอเอาไว้ได้ก่อนอุ้มเธอขึ้นจากเตียง

          “บอกให้เตรียมเฮลิคอปเตอร์ ฉันจะพาชมไปโรงพยาบาลในเมือง!!

 

          พอรู้สึกตัวอีกหนชมจันทร์ก็พบว่าตัวเองถูกพามาอีกที่เสียแล้ว ครั้งนี้พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลมีทั้งเลือดและน้ำเกลือถูกเติมทางสายยางเข้าร่างกาย

          “ที่นี่” เมื่อลืมตาได้เธอก็พึมพำพูดไม่เต็มเสียง

          คนที่เฝ้าอยู่ข้างๆ ไม่ห่างไปไหนขยับตัวอย่างรวดเร็วเข้ามาดูอาการ หญิงสาวเห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามราวกับเทพบุตร แต่ไม่ว่าจะเพ่งมองมากแค่ไหนก็จำไม่ได้อยู่ดีว่าเขาเป็นใคร

          “โรงพยาบาลน่ะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรจริงๆ” มือหนาไล้แก้มใสที่เริ่มมีสีเลือดระเรื่อขึ้นบ้างแล้ว

          เธอหลับไปข้ามคืนทำให้ใจสั่นผวากลัวว่าจะไม่ได้เธอคนเดิมกลับมาอีกแล้ว

          “คุณ

          “ฉันบาสเตียน สามีของเธอไงล่ะ” ชายหนุ่มยิ้มหวานแบบที่ชมจันทร์ปฏิเสธไม่เป็น เธอลุกขึ้นตามการประคองของเขา และมองตากันอยู่ครู่หนึ่ง

        “เดี๋ยวให้หมอมาดูอาการของเธอก็แล้วกัน แล้วจะให้หมออธิบายด้วยเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่” น้ำเสียงของบาสเตียนจริงจังหนักแน่น หญิงสาวก็ได้แต่พยักหน้าอย่างมึนงง

          เมื่อแพทย์เข้ามาตรวจดูอาการและอธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังชมจันทร์ก็แทบจะเป็นลมซ้ำสอง

          นั่นเป็นเพราะว่าก่อนหน้าจะตื่นขึ้นมานั้น เธอช็อกจนหมดสติจากการเสียเลือดไป จะด้วยเหตุผลไหนก็ตาม แต่เพราะว่าเลือดในตัวนั้นเป็นหมู่เลือดลบ[4]ดังนั้นจึงมีอันตรายอย่างมากหากเกิดอุบัติเหตุขึ้น และดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องเดียวที่ชมจันทร์จะแน่ใจว่าตัวเองมีเลือดหมู่พิเศษจริงๆ

        และที่น่าตกใจมากกว่านั้น คือการที่เธอ สูญเสียความทรงจำ ก่อนหน้าไปเกือบปีกว่าๆ ดังนั้นจึงไม่สามารถจดจำอะไรได้เลยว่ามาอยู่ที่เยอรมนีได้อย่างไร

          บาสเตียนมองหน้าหวานแล้วต้องถอนหายใจ ท่าทางของชมจันทร์บอกชัดว่าเธอจำอะไรไม่ได้จริงๆ ไม่ใช่แค่ล้อเล่นหรือเป็นเรื่องตลกที่สร้างขึ้นมา

          แต่เมื่อเธอสูญเสียความทรงจำทุกอย่างไปแล้ว เขาก็คิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ตัวเธอคืนกลับมา

          ดังนั้นเมื่อชมจันทร์หลับไปแล้ว เขาเลยปรึกษากับแพทย์เจ้าของไข้กันสองคน

          “เธออยากมีลูกมาก เพราะอย่างนั้นตอนเราทะเลาะกันเธอเลยช็อกไปแบบนั้น” บาสเตียนพูด และแน่นอนว่าเขาโกหก

          “ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอเริ่มย่ำแย่ ผมเลยคิดว่าถ้าหากเราบอกกับเธอว่าเธอกำลังท้องอยู่ มันอาจช่วยกระตุ้นความทรงจำของเธอ และทำให้เธอมีความสุขมากกว่านี้”

          แพทย์เจ้าของไข้เริ่มพยักหน้าและคล้อยตาม บาสเตียนซ่อนรอยยิ้มเอาไว้อย่างมิดชิด แล้วก็พูดเสียงเศร้าเพื่อสร้างเรื่องต่อ

          “ถ้าเธอคิดว่าตัวเองท้อง เธอจะได้ดูแลตัวเองให้ดีขึ้น ก่อนหน้านี้เราทะเลาะกันหนักมาก ตอนที่ยังไม่ค่อยเข้าใจกันผมก็ไม่สบายใจ ถ้าหากว่าเธอกลับมาจำได้อาจจะทำร้ายตัวเองอีก ผมเลยอยากให้เธอคิดว่าตัวเองกำลังท้องอยู่จะได้ไม่ทำร้ายตัวเองอีก”

          ดังนั้นไม่นานบาสเตียนก็ถือเอกสารที่บอกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์สามสัปดาห์ให้ชมจันทร์

        “ฉันท้อง?

          “ใช่ อย่างที่เห็น เธอท้อง



[1] ไรน์เกา (Rheingau) เป็นเขตเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำมานซ์ ซึ่งแยกมาจากแม่น้ำไรน์มีพื้นที่ส่วนหนึ่งติดแม่น้ำไรน์ อากาศหนาวเย็น ไม่เพียงแต่เป็นแหล่งผลิตไวน์ที่สำคัญของเยอรมัน แต่เป็นแหล่งผลิตไวน์ที่ยิ่งใหญ่ระดับโลก เหมือนเป็นมรดกโลกของวงการไวน์ โดยเฉพาะองุ่นพันธุ์รีสลิ่ง และมีปราสาทพระราชวังของศักดินาเก่าแก่หลงเหลืออยู่ © worldofwine

[2] ฮัมบูร์ก (เยอรมัน: Hamburg อังกฤษ: Hamburg ) ชื่ออย่างเป็นทางการของฮัมบูร์กคือ นครอิสระและฮันเซียติกแห่งฮัมบูร์ก (Freie und Hansestadt Hamburg) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศเยอรมนี ท่าเรือฮัมบูร์กเป็นท่าเรือสำคัญ ซึ่งนับเป็นท่าเรือที่ใหญ่เป็นอันดับสองของสหภาพยุโรป พื้นที่ท่าเรือส่วนใหญ่เป็นบริเวณปลอดภาษี  ถือเป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญและเป็นหนึ่งในเมืองที่รวยที่สุดในยุโรป

[3] เบอร์ลิน (Berlin) เป็นเมืองหลวงของประเทศเยอรมนี เป็นหนึ่งในศูนย์กลางที่มีอิทธิพลที่สุดของยุโรป ในด้านการเมือง วัฒนธรรม สื่อสารมวลชน และวิทยาการ เป็นศูนย์กลางที่สำคัญของการคมนาคมทางอากาศและทางรางของทวีป พื้นฐานเศรษฐกิจของเมืองคือธุรกิจบริการอันหลากหลาย

[4] หมู่โลหิตระบบอาร์เอชลบ (Rh negative) Rh System -ve หรือ Rh-ve คือ พวกที่ไม่มี Rh (Rhesus) Antigen บนเม็ดเลือดแดง พวกนี้จะพบได้น้อยมาก คนไทยพบเลือดพวกนี้เพียง 0.03% เท่านั้น จึงถูกเรียกว่าเป็นผู้มีโลหิตหมู่พิเศษ

 

http://40.media.tumblr.com/ce1c41c7199814c05e26689b34228b82/tumblr_ni4l9kJFra1qbetfwo2_1280.jpg

 

แอดแฟนนิยายคลิกภาพเคลื่อนไหวด้านล่างรูปไหนก็ได้ค่ะ

จะได้มีแจ้งเตือนอัพเดตนิยายง่ายๆ ค่ะ

ฝากเรื่องนี้ด้วยนะ คะ

เม้นท์เป็นกำลังให้คน เขียนด้วยนะเออ



Talk...

Song :: Jayesslee - Dare You To Move (Studio Session)

เรื่องนี้เป็นเรื่องสุดท้ายของเซต จอมโจรสิเน่หาแล้วค่ะ

เป็นเรื่องของบาสเตียนกับชมจันทร์ค่ะ

และเหมือนเดิม เรื่องนี้มู่อัพจนจบไม่ได้นะคะ

ตามกฎของ สนพ เนอะ แต่จะพยายามอัพให้ได้มากที่สุดนะคะ  image

 

เรื่องนี้อาจจะดราม่านิดๆ แต่ไม่ถึงกับอีคิลค่ะ

เอ่อ อันนี้ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ชอบลงดราม่าหนักๆ ในเซตนรี้ตลอดเลย

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมชอบทรมานเซตนี้

มู่ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ image  image




เฟซบุ๊คสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊ค >>Click!!<<

แฟนเพจของมู่ mu_mu_jung >>Click!!<<

ทวิตเตอร์ของมู่ (ไม่ได้เล่น แต่แจ้งอัพนิยาย) >>Click!!<<

God blessed you

’m blessed you

I http://www0.dek-d.com/06pic/dot/heart.gif Readers

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #409 0828222696sai (@0828222696sai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:03
    มีป๋มด้วยทะเลาะไยกันงื้อวว 0.0
    #409
    0
  2. #101 namal (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 13:04
    แค่เริ่มก็สนุกแล้ว จะติดตามนะจ๊ะ
    #101
    0
  3. #98 ปูปู (@jamkajan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 22:18
    มาตอนแรกก้อร้ายยเลยนะพ่ออ
    #98
    0
  4. #88 Nong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2558 / 23:14
    ยังไงน้ออีป๋าาาาา
    #88
    0
  5. #87 28112539 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2558 / 22:55
    ติดตามค่าา
    #87
    0
  6. วันที่ 26 มกราคม 2558 / 10:02
    มาส่งกำลังใจให้นะคะ
    #64
    0
  7. #63 พิซซ่า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:14
    ชมจันทร์..เป็นเมียบาสเตียนจริง ๆ หรือปล่าว หรือว่านางเอกไม่ได้ชื่อชมจันทร์แต่บาสเตียนมันมั่วนิ่ม...หรือว่านางเอกไม่ได้ชื่อชมจันทร์ แต่หน้าตาเหมือนเมียบาสเตียน แล้วจับพลัดจับพลูมาเจอบาสเตียน...งงว่ะ..ยังเดาเรื่องไม่ถูก.พี่มู่จะให้เรื่องไปแนวไหนเนี่ย..
    #63
    0
  8. #62 อมยิ้มมีน (@omyimeen) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 10:20
    เริ่มต้นอิป๋าก็สร้างเรื่องแล้ว แง๋ๆ
    #62
    0
  9. วันที่ 24 มกราคม 2558 / 23:41
    อากมาไวไวนะเจ้ลุ้นๆ
    #61
    0
  10. #60 ^^ฟู่ฝ้าย^^ (@FuuFai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 22:08
    รออ่านต่อจ้า
    #60
    0
  11. #59 forgetmenot story (@pimnapa182) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 22:02
    แค่เปิดเรื่องมาก็น่าสนใจแล้วล่ะค่ะ รีบๆมาอัพเร็วๆนะค่ะ
    #59
    0
  12. #58 sailovetula1 (@sailovetula1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 19:57
    อ่านละเจ็บจี๊ดดีค่ะ แต่พระเอกดูงี่เง่ากว่าคิลอีก 5555
    #58
    0
  13. #57 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 19:28
      น่าสงสาร หนูชม จังเลย
    #57
    0
  14. วันที่ 24 มกราคม 2558 / 18:37
    แค่ตอนแรกก็เสียน้ำตาแระ
    ตอนหลังจะเหลือเหรอเนี่ย
    #56
    0
  15. #55 kannika (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 18:02
    เอาใจช่วยชมจันทร์น้ะจ๊ะ
    #55
    0
  16. #54 moeimei (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:55
    น้ำตาท่วมจอแน่
    #54
    0
  17. #53 vin_111 (@vinnanz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:30
    เปิดเรื่องมา ก็น่าสนใจล่ะ
    #53
    0
  18. วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:14
    เฮียแกมั่วนิ่มตั้งแต่ต้นเลยเหรอเนี่ย...
    #52
    0
  19. #51 fj-fazzii (@fj-fazzii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:07
    ไม่รู้จะสงสารใครดี ไม่อยากให้ร้ายเลย
    #51
    0
  20. #50 claire (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 13:50
    รอติดตามตอนต่อไปนะคะ 😊
    #50
    0
  21. #49 nana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 11:50
    ชอบอ่ะค่ะ
    #49
    0
  22. #48 เอเอ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 11:40
    รอติดตามค่ะ
    #48
    0
  23. #47 TIP (^O^) (@sky33) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 11:15
    เริ่มเห็นอนาคตแล้วว่าชมจันทร์เธอต้องน่าสงสารแน่ ๆ
    #47
    0
  24. #46 nungning (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 10:35
    มาส่งกำลังใจให้ค่ะ
    #46
    0
  25. #45 MEW (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 09:45
    ป๋าแอบบร้ายลึกน่ะเนี๊ยะ 555
    #45
    0