Angel Eyes

  • 95% Rating

  • 60 Vote(s)

  • 3,079,231 Views

  • 19,964 Comments

  • 10,633 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    29,115

    Overall
    3,079,231

ตอนที่ 84 : Cloud`s Eyes ☁️ Ep.04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    24 ก.พ. 60

https://lh3.googleusercontent.com/-JWvYzTFJ25s/WGvohG_AxeI/AAAAAAABO40/AU1yUxCIlNMPcKkP3txHbW4kT-1ZUu_iACJoC/w1200-h700-no/Cloudpost04.gif
http://i.imgur.com/DNGs9Ux.png

Cloud`s Eyes 04

I’ve Never Met a Man Like You

 

            “ไหงมองกูแบบนั้นวะ” ไอ้จิมมองผมเมื่อผมเอาแต่เงียบและจ้องมองมันไม่พูดอะไร

            “กูสนใจน้องมึงจริงๆ นี่หว่า” มันบอกแบบนั้น แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรตามเคย

            “หรือว่าหอมมีแฟนแล้ว” จิมยังซักไม่เลิกจนผมเริ่มหงุดหงิดรำคาญ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะพูดจะตอบอะไรเลย ก็น้องสาวอยู่กับผู้ชายที่ไม่รู้จักมาก่อน

            แล้วผู้ชายคนนั้นก็นะมันเป็นเรื่องตลกร้ายที่ผมเพิ่งจะนึกออกนี่เอง

            น่าจะเป็นเพื่อนของผู้ชายที่ชื่อว่าคลาวด์นั่นแหละ มันเข้ามาทักผมตอนที่มันมึนๆ เมาๆ กำลังเครียดเรื่องเงินที่ต้องอาไปจ่ายค่าบอลนั่นแหละ ผมยอมรับว่าตอนนั้นโง่มากแล้วพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย ก็คนเมานี่ แถมยังเครียดเรื่องหนี้พนันบอลอีกต่างหาก

            มีเศรษฐีจากแอฟริกาสนใจแฟนของนายว่ะ…’ ใครคนหนึ่งเข้ามาทักผม ซึ่งผมก็ยังมึนๆ อยู่เพราะกำลังเมา

            ไม่ได้อยากจะแก้ตัวหรอกนะ แต่ว่าผมไม่รู้จริงๆ ว่าพูดอะไรออกไปบ้าง และคงบอกว่าปูนหอมเป็นแฟนของผมด้วย ก็ถ้าบอกว่าอยากขายน้องสาว แล้วใครจะมาซื้อล่ะ จริงไหม

            เศรษฐีจากแอฟริกา…’ ผมทวนถามอย่างไม่เข้าใจ แอฟริกาผิวดำเหรอวะ

            ช่าย จากแอฟริกาใต้…’ คนที่เข้ามาถามคนนั้นพูดแล้วก็หัวเราะ แต่ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่ามันคืออะไรแล้วน่าหัวเราะตรงไหน

            เศรษฐีจากแอฟริกาใต้งั้นเหรอ จะมีเงินเท่าไหร่กันเชียว

         อยากได้เท่าไหร่ล่ะ หมอนั่นถาม ผมก็หัวเราะ ไม่ได้ดูถูกหรอกนะ แต่ว่าจะมีเงินจริงๆ น่ะเหรอ

         แฟนฉันเก่งมากเลยนะเว้ย มีเงินเท่าไหร่ล่ะ ผมหัวเราะแล้วสะอึก บ้าเอ๊ย ทำไมถึงได้เมาขนาดนั้นก็ไม่รู้

         สักสี่ห้าล้านพอไหวเร้อ…’ ผมรู้แหละว่ายังไงไม่มีใครสู้ไหวหรอกตั้งห้าล้าน อีกอย่างก็ยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าปูนหอมเลยด้วย ผมหงุดหงิดไม่อยากคุยอะไรก็เลยบอกไปแบบนั้น

         จริงเหรอ หมอนั่นถามอีก ผมก็หงุดหงิด

         เออ อยากได้ก็เอาห้าล้านมา จำได้ว่าผมบอกไปแบบนั้น แล้วมือถือในมือก็ไปอยู่ในมือพวกมันทันที

            ก็เพราะว่าเมานั้นแหละ ผมก็เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง จำได้รางๆ ว่ามีคนเอามือถือมาให้สแกนลายนิ้วมือ แล้วมันก็เกิดอะไรขึ้นอีกไม่รู้

         เออ เดี๋ยวเศรษฐีแอฟริกาจะเอาเงินมาให้ ไอ้คนพวกนั้นหัวเราะ ผมพยายามจะเอามือถือคืนมา แต่มันเมาจนทำอะไรไม่ไหวเลยจริงๆ

            ผมจำได้ว่าผมอาเจียนด้วย อ้วกจนหมดไส้หมดพุง ตอนนั้นมีแต่คนมารุมไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร และผมก็เมาจนหลับไปทั้งอย่างนั้น ตอนเช้ามาก็เจอเรื่องที่เซอร์ไพรส์จนไม่อยากเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริง

         นายคือโปษัณ พี่ชายของปูนหอมสินะ

            ตอนเช้า ผมก็เจอหน้าผู้ชายที่ชื่อว่าคลาวด์ มันมองผมด้วยสายตาเหยียดๆ

         มีอะไรวะ…’ แน่นอนว่าผมไม่เข้าใจ ผมได้แต่ยกมือคลึงขมับอย่างมึนงง ไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้าเลย

         ฉันชื่อคลาวด์ เป็นเศรษฐีจากแอฟริกาที่นายคุยกับเพื่อนฉันเมื่อคืน เขาบอก ผมต้องคิดอยู่นานเลยว่าอะไรเป็นอะไร แล้วก็นึกออกว่ามีคนมาถามเรื่องปูนหอม ให้ผมขายน้องให้อะไรอย่างนั้นแหละ และมันน่าตกใจที่คนตรงหน้าเป็นผู้ชายหล่อเหลาหน้าตาดี และดูออกได้ชัดว่าเป็นลูกครึ่งที่ดูดีมากจนน่าตกใจ และอายุไม่เยอะรุ่นราวคราวเดียวกันนี่แหละ

         หมายความว่าไง…’ ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

            ก็จำได้ว่าเมื่อคืนแค่คุยกับคนแปลกหน้า แล้วผมก็อ้วกจนแสบท้อง จากนั้นก็สลบไปมารู้สึกตัวก็ตอนนี้

         ฉันจะซื้อน้องสาวนายไง คลาวด์บอกชัดเจนจนผมรู้สึกอดผวาไม่ได้ นี่มันเรื่องอะไรกันวะ

            คลาวด์ส่งเช็คเงินสดมาให้ผม เมื่อผมรับมาก็เห็นว่าเป็นเช็คเงินสดถึงห้าล้านบาท ผมไม่รู้หรอกว่ามันขึ้นเงินได้จริงไหม แต่บอกตามตรงว่าผมไม่อยากรับ ไม่อยากได้ ผมเลยคืนกลับไปและไม่พูดอะไร

         หมายความว่าไง ฉันขอซื้อน้องสาวนายแล้วนะ…’ คำพูดของคลาวด์ทำให้กลัวมากจริงๆ ไม่กล้าเดาเลยว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

            และเหมือนว่าคลาวด์ก็รู้อยู่แล้วว่าผมคิดอะไรอยู่ เขาหัวเราะแล้วก็บอกผมเสียงเรียบ

            ฉันได้น้องสาวนายแล้วไง เมื่อคืนก็เลยจะมาจ่ายเงินนี่ไง แล้วบอกก่อน ฉันซื้อขาด ห้ามมาวุ่นวายกับปูนหอมอีก เขาบอก แต่ผมพูดไม่ออก ไม่กล้าตอบอะไร

         ฉันต้องไปแล้วล่ะ ผมบอกแค่นั้นแล้วลุกออกมาโดยไม่พูดอะไรอีก

            ผมแวะไปที่ห้องเพื่อนเพื่ออาบน้ำแต่งตัว แล้วรีบออกมาจัดการเรื่องหาห้องพัก เพราะว่าผมขายห้องไปแล้ว และเริ่มกลัวคลาวด์อย่างบอกไม่ถูก ผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ก็ได้ห้องชุดของเพื่อนของเพื่อนอีกที ซึ่งเจ้าของห้องไปเรียนต่างประเทศก็เลยเปิดให้เช่า ผมเลยได้ราคาเช่าที่ถูกมาก และคิดว่าจะรีบไปรับปูนหอมออกมา

            และผมก็ไปรับปูนหอมแล้วล่ะ แต่ตอนที่กำลังจะพาน้องขึ้นรถแล้วไปห้องชุดใหม่ ก็เจอกับคลาวด์ก่อน และหมอนั่นมาดักทางเอาไว้และซ้อมผมจนลุกไม่ขึ้น

         เอาเช็คนี่ไปเหอะ คลาวด์บอกแบบนั้นและมองผมอย่างหมิ่นๆ มันคือเช็คใบเดียวกันกับที่ผมเคยได้รับมาแต่ปฏิเสธไป

         บายนะ…’

         และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เห็นปูนหอม

 

            “มึงเหม่อไปไหนวะ” จิมเรียกผม ผมก็เลยหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

            “เปล่า” ผมบอกเพื่อน ใจโหวงหวิวอย่างบอกไม่ถูก

            แน่ล่ะ ผมใช้เงินของคลาวด์ไปแล้ว และเกือบจะหมดด้วย ผมรู้ดีว่าผมมันโง่ผมมันเลวที่ขายน้องสาวไปแบบนั้น แถมยังใช้เงินคนที่มาซื้อน้องไปเกือบหมด ไม่มีใครจะแย่เท่าผมแล้ว

            คนที่มันมีความผิด คนที่มันมีหนี้ มันเป็นอะไรที่ทรมานมาก ยิ่งเป็นหนี้จากการพนันแบบนี้ด้วยแล้ว มันแย่จริงๆ

            ตอนเล่นแรกๆ มันก็ได้หรอกนะ มันมากมายทบตัวมากขึ้นๆ หลายล้านในคืนเดียว พอไม่กี่วันต่อมามันเสียก็เริ่มหงุดหงิด คนเคยได้แล้วมันต้องเสีย เป็นใครก็เสียดายและย่ามใจว่าเงินแค่นี้เดี๋ยวก็ได้คืนมา พอไปแก้มือ แก้ไปแก้มารู้ตัวอีกทีมันก็เสียไปหมดแล้ว จากที่เคยได้มามันไม่เหลือเลย แถมยังต้องควักเนื้อตัวเองอีกต่างหาก

            ตอนนี้ผมก็แย่มากจริงๆ ไม่มีเงิน ไม่มีน้อง ไม่มีอะไรเลย

            “มึงต้องการเงินใช่มั้ยล่ะ” จิมมองผม ผมก็เลยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

            ก็เป็นเพื่อนกันนี่ ทำไมมันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม

            “กูจริงจังกับหอมนะเว้ยกูไม่ได้จะบอกว่ามึงต้องขายน้องให้กู แต่ว่ากูจริงจังกับหอม แล้วจะได้ช่วยมึงด้วยไง”

            แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ช่างเหอะ สุดท้ายแล้วก็เหมือนว่าผมขายน้องให้คนอื่นอีกนั่นแหละ

            “หอมอยู่ไหนล่ะ กูจะไปรับ

End Posan talk…

 

         ฉันว่าตัวเองเริ่มจะเป็นบ้าแล้วล่ะ มีอย่างที่ไหน มานอนกับผู้ชายที่เคยรังแกตัวเอง นอกจากนั้นเขาก็ยังซื้อตัวฉันมาจากพี่ชายอีก ดูความน่าสมเพชเถอะนะ แล้วนอกจากนั้นฉันก็ยังรู้สึกดีกับเขาด้วย

            นี่ฉันเดาว่าตัวเองต้องป่วยด้วยโรคจำเลยรักแน่ๆ ก็โรคสตอกโฮล์มซินโดรม[1]ยังไงล่ะ ตอนนี้เข้าใจแล้วว่า ผู้หญิงสติดีๆ ก็เริ่มหลุดเหมือนกัน เพราะความใกล้ชิดผูกพันนี่แหละ

            “นายจะไปไหนเหรอ” ฉันถามเขา เพราะเห็นเขาแต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอก

            “ไปอู่หรือเปล่า” แล้วก็นะ ไม่เข้าใจว่าทำไมคลาวด์ถึงไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยตั้งแต่ในห้องน้ำ ต้องออกมาแต่งตัวอวดร่างกายแสนเซ็กซี่ของเขาต่อหน้าฉันแบบนี้ด้วย

            หรือไม่ บางทีฉันนี่แหละที่เกะกะเขา นี่มันห้องของเขานี่นา จะทำอะไรมันก็เรื่องของเขาอยู่แล้ว

            “ไม่ วันนี้มีธุระที่ต้องไปทำข้างนอกน่ะ จะไปด้วยกันมั้ยล่ะ” เขาถาม ฉันก็เลยลงจากเตียง หลังจากที่ไม่รู้ว่าจะเดินลงจากเตียงตอนไหนดี

            “ไปไหนเหรอ” ฉันถาม และเห็นว่าคลาวด์ทำหน้าเหมือนลังเลใจที่จะพูด แต่เขาก็ยอมบอกฉัน

            “พูดไปแล้วก็อย่าโกรธนะ ไปผับตอนที่เราเจอกันครั้งแรกน่ะ” เขาบอก หน้าฉันก็ค่อยๆ ร้อนขึ้นจนต้องตกใจ

            ก็ตอนที่เราเจอกันครั้งแรกน่ะมัน คิดแล้วก็สงสารสมเพชตัวเองมากจริงๆ แล้วตอนนี้ก็เขินมากด้วย ก็ดูสายตาของคลาวด์ซะก่อนสิ ทำไมเขาต้องมาแบบนี้ด้วย เขากำลังทำฉันกลัวนะ

            “ต้องไปตรวจบัญชีที่นั่นน่ะ อยากไปด้วยกันมั้ยล่ะ” คลาวด์กลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตไปพลาง

            ฉันเองก็เริ่มเหนื่อยที่ต้องขังตัวเองโทษคนนั้นคนนี้อยู่ตลอด ถ้าได้ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกก็น่าจะทำให้รู้สึกดีขึ้นด้วยเหมือนกัน

            “ฉันไปได้เหรอ” ฉันถามเพราะยังไม่มั่นใจจนถึงตอนนี้ เพราะกลัวการหลอกลวง กลัวไปหมดซะทุกอย่าง

            “ได้สิ ถามแปลก ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เขาหัวเราะ แล้วก็ยิ้มให้กับฉัน มันเป็นยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มเยาะเย้ยหยันอีกแล้ว

         พอคลาวด์ยิ้มแบบนี้แล้วโลกทั้งใบก็เหมือนสว่างสดใสในพริบตาเดียว ฉันยิ้มตอบเขากลับไปบ้าง ไม่อยากจะเอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว

         “งั้นฉันไปด้วยนะ

            “ก็เอาสิ” คลาวด์ตอบแล้วยิ้ม ฉันเลยเป็นคนยิ้มให้กับเขาบ้าง

            ถึงแม้ว่าเราจะเริ่มต้นกันไม่ดีเท่าไหร่ แต่ว่าฉันก็อยากจะทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น มันก็อาจจะจริงอย่างที่คลาวด์บอก ถ้าหากว่าตอนนี้ฉันยังอยู่กับพี่โป ก็ไม่แน่ว่าฉันอาจจะถูกขายให้กับผู้ชายคนอื่น แล้วถ้าหากว่ามันแย่มากกว่านี้ล่ะ เพราะแบบนั้นฉันเลยพยายามคิดในแง่ดี ว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดีมากแค่ไหนแล้ว

 

            และการไปที่ผับนั้นก็ไม่ต่างจากที่อู่เท่าไหร่ ฉันเพิ่งรู้ว่าที่นี่ก็เป็นกิจการของคลาวด์ด้วย ถึงว่า ได้กลิ่นอายเขาถึงได้มีดูหล่อรวยแล้วก็เสเพลมากจริงๆ

            “ตอนกลางวันแบบนี้ก็มีแค่พนักงานมาทำความสะอาดน่ะ เพื่อนคนอื่นก็มาหาอะไรกินบ้าง ไม่ก็มานอนพัก แต่เดี๋ยวนี้พวกมันมีแฟนกันหมดแล้วก็เลยไม่ค่อยได้มาที่นี่เท่าไหร่”

         “ฉันดูบัญชีให้คุณได้นะ” ฉันบอกกับเขา คลาวด์เลยหัวเราะ

            “ไม่ต้องหรอก เรื่องนี้มีคนดูแลแล้ว หิวไหม นั่งก่อนเดี๋ยวจะหาอะไรให้กิน” เขาบอกหลายอย่างในประโยคเดียว ฉันมึนๆ แต่ก็ยอมนั่งลงที่บาร์ดาดฟ้า ตอนแรกคิดว่าจะร้อนมากซะอีก แต่อากาศดีกว่าที่คิดเอาไว้มากจริงๆ

            ฉันนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือไปเรื่อยเปื่อย ไม่นานคลาวด์ก็กลับมาพร้อมกับจานอาหารขนาดใหญ่ นอกจากนั้นก็ยังมีเพื่อนคนอื่นๆ ของเขาด้วย ฉันก็ทำตัวให้เป็นปกติ เพราะไม่อยากถูกมองว่าเป็นผู้หญิงขายตัวเป็นนางบำเรออะไรพวกนั้น แค่นี้ก็รู้สึกแย่กับตัวเองมากแล้ว

            คลาวด์ไม่ได้พูดหรือแนะนำอะไรให้กับเพื่อนๆ ของเขา(คนละกลุ่มกับที่อู่) ฉันเองก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร ก็ดีกว่าการที่เขาบอกว่าฉันเป็นกิ๊กของเขาที่ซื้อมาด้วยเงินล่ะนะ

            ฉันไม่ได้พูดคุยอะไรมากนัก ได้แต่ฟังเพื่อนๆ เขาคุยกัน ซึ่งก็เพลินดีเหมือนกัน

         “แบบว่าตอนไปอเมริกานะ ไปเที่ยวกับเพื่อนที่มหาลัยของมัน แล้วแบบกูเห็นสาวๆ อยู่ด้วยกันแล้วใจสั่น แบบสาวสวยๆ เซ็กซี่ เก่งๆ อะไรอย่างงี้ ที่เขาอยู่รวมกันเยอะๆ อะไรนะ ภาษาไทยเรียกว่าอะไรนะ ซอ ซอ

            “ซ่อง

            “ซ่องเหี้ยมึงสิ ซอรอริตี้(Sorority)ที่แปลว่าชมรมใช่มั้ย” คลาวด์พูดแล้วส่ายหน้า ฉันก็แทบจะสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่ คนอื่นๆ พากันหัวเราะครืน ยกเว้นก็คนที่พูดว่าซ่องคนเดียวที่หน้าแดง ไม่รู้โกรธหรืออายกันแน่

            ฉันได้แต่ขำ ไม่รู้ว่าต้องมานั่งฟังอะไรพวกนี้ด้วย แต่มันก็สนุกดีเหมือนกัน เพื่อนของคลาวด์ไม่ได้ถามหรือซักไซ้อะไรเกี่ยวกับฉันมาก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขารู้เรื่องของฉันตั้งแต่แรกแล้วหรือเปล่า

            “ว่าแต่ ถ้ามึงไปโดนอะไรมาวะคลาวด์ ว่าจะถามแต่ก็ไม่กล้า” ใครคนหนึ่งถามขึ้น คลาวด์ก็เลยหัวเราะ แล้วก็หันมามองฉัน ฉันรู้สึกผิดก็เลยก้มหน้าลงทันที

            “มีเรื่องนิดหน่อย ไม่มีอะไรมากหรอก เออ แต่ช่วงนี้กูต้องเข้าอู่บ่อยๆ แล้ว อาจจะไม่ค่อยได้มาที่นี่ ฝากที่ด้วยแล้วกัน” คลาวด์บอกกับเพื่อนของเขา รู้สึกว่าวันนี้เขามาดูอะไรสักอย่าง แล้วก็อย่างที่บอกว่าคงไม่ได้เข้ามาดูที่นี่อีกนานเลย

            “หอมลงไปรอที่รถก่อนนะ เดี๋ยวตามไป” คลาวด์บอกกับฉัน ส่วนฉันกำลังงงๆ อยู่ เพราะนึกอะไรขึ้นมาไม่รู้ อยากจะคุยกับพี่โป แต่กลับหาเบอร์พี่ชายไม่เจอ ไม่รู้ว่าเมื่อกี้คลาวด์พูดอะไรบ้าง

            “ไอ้หอม! พูดอะไรได้ยินมั้ยเนี่ย บอกให้ลงไปรอที่รถ เอานี่กุญแจรถ” เขาส่งกุญแจรถให้กับฉัน ฉันเลยงอนๆ แล้วลงมาก่อนอย่างที่เขาบอกนั่นแหละ

            ทำไมเขาเรียกฉันว่าไอ้ มันน่ารักตรงไหนกันฉันคิดอย่างงอนๆ ตอนที่ลงมาจากบาร์ดาดฟ้าก็พยายามจะหาเบอร์โทรของพี่โปไปด้วย แต่กลับหาไม่เจอ เบอร์มันจะหายไปเองของมันได้ยัง ฉันไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

            แต่แล้วฉันก็ไม่ต้องเสียเวลาคิดอะไรเลย เพราะตอนนี้พี่โปมาอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว เหมือนว่าพี่โปกำลังจะมาที่นี่อยู่พอดี แล้วรอยแผลบนหน้านั่น มันคืออะไร

            “หอม!” พี่โปดูตกใจมากจริงๆ ที่เจอฉัน ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน

            “ไปกับพี่” พี่โปตรงเข้ามาจับแขนฉันและลากตัวออกมาทันที ฉันตกใจจนลืมสะบัด แต่ก็สะดุ้งซ้ำสองเพราะเห็นผู้ชายอีกคน เลยดึงแขนออกมา

            “หอม ไปกับพี่” พี่โปไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทำท่าจะลากฉันอย่างเดียว แต่ฉันก็ยังกลัวเหมือนกันนี่นา

            “ไปไหน ไปกับใคร” หัวใจฉันเต้นแรงเหมือนจะทะลุหน้าอกออกมาอยู่แล้ว ฉันยังจำได้นะ ว่าพี่โปทำอะไรไว้บ้าง

            “ไปกับพี่ พี่กับไอ้จิมน่ะหาคอนโดได้แล้วนะ ไปเดี๋ยวนี้เลย”

            “พี่โป” ฉันสะบัดมือออกมาได้ และมองพี่ชายเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน ที่พูดน่ะ มันหมายความว่า

            “ไม่ หอมไม่ไป” ฉันส่ายหน้าทันที แต่พี่โปก็ยังไม่ยอม พยายามยื้อยุดกันอยู่พักหนึ่ง แล้วฉันก็ต้องชาไปทั้งหน้า เพราะถูกพี่ชายตบเข้าอย่างแรง

            “พี่บอกให้มาด้วยกันไง!” พี่โปกระชากแขนฉันแรงๆ จนเหมือนว่าข้อมือจะหลุด ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก และยังชาที่ถูกตบด้วย

            “ปล่อย!

            แล้วเราสองพี่น้องก็เลิกยื้อยุดฉุดกระชากกันเมื่อได้ยินเสียงเข้มทุ้มต่ำของใครคนหนึ่งดังขึ้น พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นคลาวด์เขาดูโกรธมาก และพริบตาเดียวพี่โปก็ถูกชกจนล้มคว่ำ ส่วนฉันก็ถูกดึงให้ไปหลบอยู่หลังของเขาแล้ว

            “มึงเป็นพี่ชายประสาอะไรวะ คิดแต่อยากจะเอาน้องไปขายเหรอ” คลาวด์ตะคอกใส่หน้าพี่โป ฉันก็เริ่มรู้สึกตัวว่าอะไรเป็นอะไร มัวแต่ตกใจก็เลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ตอนนี้ฉันเลยหลบอยู่หลังของคลาวด์ไม่อยากจะโผล่หน้าไปเจอพี่ชายอีก

            ฉันดีใจมากที่เจอหน้าพี่โป แต่ต้องมาเจอกันแบบนี้ ฉันรู้สึกทนไม่ไหวจริงๆ ที่ต้องเป็นเหมือนเนื้อสดเอาไว้ขายให้คนนั้นที คนนี้ที เหมือนไม่มีจิตใจเป็นของตัวเองอย่างนั้นแหละ

            “ถ้ามึงคิดจะเดินมาอีกก้าวเดียว รับรองว่ามึงได้ไปเจอตำรวจแน่ แล้วหลังจากนั้น” คลาวด์ไม่พูดต่อ เขาเงียบแล้วดึงฉันออกมา ขณะที่การ์ดตัวโตหน้าดุของเขาเดินเข้ามาใกล้ๆ กับพวกเราเพื่อคุมเชิง

            “อ๋อนายนี่เองเจ้าครองคลาวด์สินะ” ผู้ชายคนที่ฉันไม่รู้จักและอยู่ข้างๆ พี่โปพูดขึ้น ฉันมองหน้าเขาและมั่นใจว่าไม่พูดคุยรู้จักกันมาก่อน แต่หน้าคุ้นๆ เหมือนจะเป็นเพื่อนพี่โป แต่เราไม่ได้คุยกันมาก่อนแม้คำเดียว

            แต่พวกเขาดูรู้จักกันหมดจนฉันแปลกใจ หรือว่ามันเป็นเรื่องปกติที่พวกผู้ชายจะรู้จักกันหมดแบบนี้

            มันทำฉันอดจะมองหน้าพี่โปสลับกับคลาวด์ไม่ได้ ทำไมคลาวด์ถึงได้ไปรู้จักกับพี่โปได้ล่ะ หรือว่าพวกเขาเองก็เล่นพนันเหมือนกันหมด แล้วก็น่ากลัวไม่ต่างกัน

            “ใช่แล้วไอ้หอมคนนี้น่ะ ถูกไอ้โปขายมาให้ฉันแล้ว ตั้งห้าล้านแน่ะ ใช้หมดแล้วเหรอคุณพี่ชาย” คลาวด์พูดเสียงเยาะ แต่เขาบีบมือของฉันเอาไว้แน่น จนฉันไม่แน่ใจว่าเขาตั้งใจจะบอกอะไรกันแน่

         “ตอนนี้ใช้เงินหมดแล้ว เลยจะเอาตัวหอมไปขายอีกงั้นเหรอ ส้นตี-เหอะ” คลาวด์พูดเหมือนจะด่าสาดเสียเทเสียซะมากกว่า ฉันเองก็เริ่มชินกับความหยาบคายของเขาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

            “ไปหอม” เขาไม่ยอมให้ฉันพูดเลยสักคำเดียว แล้วลากฉันไปที่รถทันที

            ฉันแอบมองพี่โปอีกแวบหนึ่ง เห็นเขากำลังทะเลาะกับเพื่อนของเขาอยู่เงียบๆ ท่าทางดูกำลังโมโหกันมาก เห็นแล้วฉันก็กลัวเลยรีบขึ้นรถไม่งอแงกับคลาวด์เลย

            “ไงล่ะพี่ชายคนดีของเธอ” คลาวด์พูดเหมือนจะประชด ฉันก็ก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร

            แล้วจะให้ตอบไปว่าไงล่ะ ฉันไม่ได้เป็นคนนัดเจอกับพี่โปซะหน่อย เรามาเจอกันเองต่างหาก หรือไม่พี่โปก็เป็นคนหาฉันเจอเอง แล้วอีกอย่างหนึ่ง สรุปแล้ว ฉันถูกขายจริงๆ งั้นเหรอ ตอนแรกฉันคิดว่าคลาวด์แค่โกหกเพราะไม่อยากให้ฉันกลับบ้านอะไรแบบนั้น พอรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงก็ไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน

            “ยังอยากเจออยู่มั้ย” เขาเอียงหน้ามาถาม ฉันตอบไม่ได้เหมือนเคย ได้แต่บีบมือตัวเองแน่น กระสับกระส่ายจนเหงื่อซึมไปทั้งตัวโดยเฉพาะฝ่ามือ

            “ฉันไม่ได้จะขู่ ไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ แต่ก็เห็นแล้วใช่มั้ยล่ะ ก็แล้วแต่นะ ถ้าอยากถูกขายต่อไปเรื่อยๆ ก็ควรจะไปกินข้าวกับพี่ชายแล้วก็เพื่อนของพี่ชายสักครั้งหนึ่ง

            หลังจากนั้นฉันก็ไม่ยอมคุยกับเขาอีกเลย

 

            พอกลับมาถึงห้องชุดของเรา ไม่สิ ห้องชุดของคลาวด์ คลาวด์ก็เดินไปหยิบเอาเจลประคบเย็นออกมาจากช่องฟรีซในตู้เย็นแล้วส่งให้

            “ปากแตกด้วย” คลาวด์จ้องหน้าฉันและถอนหายใจ เพราะสายตาของเขามันน่ากลัวฉันก็เลยก้มหน้าลง

            “ไอ้บ้านั่นเป็นพี่ชายเธอจริงๆ เหรอ ทำไมมันถึงได้ทำแบบนี้ล่ะ” เขาจับคางฉันแล้วหันหน้าฉันไปมา พอทำแบบนี้มันก็เจ็บ ฉันเลยปัดมือเขาออกแล้วเอาแผ่นประคบเย็นทาบกับแก้ม ไม่รู้ว่ามาเกิดสำออยอะไรตอนนี้ถึงได้รู้สึกปวดแก้มมาก ตอนที่ถูกตบตอนแรกๆ ไม่เห็นว่าจะเจ็บแบบนี้เลย มันแค่ชาเท่านั้น แต่ตอนนี้สิ

            “เห็นแล้วของขึ้นชะมัดมันเป็นพี่เธอรึเปล่าวะ” ดูท่าคลาวด์จะโมโหมากจริงๆ เพราะเขามองฉันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้เป็นคนเริ่มเรื่องเลย

            แต่เอาเถอะไม่ว่ายังไง เรื่องนี้มันก็เกี่ยวข้องกับฉันเต็มๆ ก็เลยเถียงไม่ออก

            “มันเคยตีเธอแบบนี้มาก่อนมั้ย” เหมือนว่าคลาวด์จะไม่พอใจที่หน้าฉันยังบวมอยู่แบบนี้

            “ไม่เคย” ฉันบอกเขา แต่สุดท้ายคลาวด์ก็ยังดูหงุดหงิดมากอยู่เหมือนเดิม

            “ทำไมมันถึงได้ทำแรงขนาดนี้วะ” คราวนี้คลาวด์จับหน้าฉันเบาขึ้น สายตาที่มองมานั้นดูเจ็บปวดจนหัวใจของฉันเต้นแรงกว่าเดิม

            “บ้าเอ๊ย แม่งแบบ” คลาวด์เริ่มสบถ และสาบานได้ว่าบางคำฉันก็เพิ่งได้ยินจากปากของเขาเป็นครั้งแรก ได้ยินแล้วมันก็แบบบ้าจริง เขามาพูดต่อหน้าสุภาพสตรีที่แสนอ่อนหวานอย่างฉันได้ยังไงโอเคๆ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นหรอก แต่ว่าได้ฟังแล้วทำหน้าไม่ถูกเลยจริงๆ

            เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ฉันเลยหลุดจากการถูกจ้องเอาๆ จนหัวใจจะวายตาย

            “ว่าไงไอ้เจย์ คลาวด์ลุกขึ้นไปคุยโทรศัพท์ ฉันก็เลยพอจะหายใจหายคอได้คล่องขึ้นบ้าง

            “เออๆ เดี๋ยวก็ไป อะไรนะ ซื้อข้าวไปด้วยเหรอ เออ” น้ำเสียงของคลาวด์ก็ฟังดูขุ่นๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ แล้วเขาก็กลับมาหาฉันที่โซฟา

            “พอจะลุกไหวมั้ย เราต้องไปกันแล้ว”

            “ไปไหนเหรอ” ฉันเงยหน้ามองเขา รู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด ฉันต้องเป็นพวกสายเอ็ม[2]แน่ๆ ถึงได้คิดว่าเวลาที่คลาวด์โกรธๆ ดูเซ็กซี่จนน่ากลัว

         “ไปที่อู่ เพื่อนฉันมันเอารถไปดูอะไรสักอย่าง แล้วฝากซื้อข้าวเข้าไปด้วย ฉันไม่อยากทิ้งเธอไว้เอาไว้ที่นี่ เข้าใจมั้ย”

            ที่เขาถามฉันย่อมเข้าใจมากกว่าอะไรทั้งนั้น เขาคงกลัวว่าพี่โปจะตามมาถึงตรงนี้ แล้วก็จะมีเรื่องขึ้นอีก ฉันลุกขึ้นจากโซฟา รู้สึกว่าพื้นมันหมุนอยู่นิดหน่อยไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ก็ไม่ได้บอกกับคลาวด์ เดี๋ยวเขาจะเข้าใจว่าฉันสำออยเรียกร้องความสนใจอีก

            “ขอไปหยิบเสื้อก่อนนะ” ฉันบอกกับคลาวด์ ถึงแม้ว่าเราจะเจอกันแบบงงๆ ไม่ค่อยเข้าใจอะไรกันนัก แต่ว่าก่อนหน้านี้คลาวด์ก็เป็นคนเดียวที่ช่วยฉันมาตลอด ถึงจะมีจุดประสงค์แอบแฝงก็เถอะ

         แต่ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ นั่นคือถ้าไม่มีคลาวด์ ฉันก็อาจจะแย่กว่านี้ ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนกับใคร และไม่รู้ว่าจะถูกข่มขืนสักกี่ครั้ง คิดแล้วมันก็น่ากลัวมากจริงๆ อย่างน้อยตอนนี้คลาวด์ก็ไม่ได้ฝืนใจฉัน ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยมากกว่ากอดจูบภายนอก แต่มันก็ดีกว่าคืนแรกที่เราพบกันล่ะนะ นั่นมันคือชีวิตที่แสนจะมืดมนของฉันเลย

            อ้าวแล้วกันแล้วตอนนี้ฉันมาคิดเรื่องนั้นขึ้นมาอีกทำไมหนอ

            ฉันส่ายหน้าไล่ความคิดพวกนั้นออกจากหัว แล้วก็เดินเซๆ ไปหยิบเอาเสื้อแจ็กเก็ตมาตัวหนึ่ง แล้วก็ออกไปเจอคลาวด์ที่ทำหน้าบึ้งอยู่ก่อนแล้ว

            “มีแรงมั้ยเนี่ย ยังกับซอมบี้ หรือว่าฉันต้องล้มวัวให้เธอกินวันละตัว เธอถึงจะมีเนื้อมีหนังขึ้นมามั่งน่ะ”

            ผู้ชายคนนี้นี่ก็

 

Cloud`s talking…

            บอกตามตรงว่าตอนนี้ผมเป็นห่วงปูนหอมมากกว่ารอยแผลบนหน้าของผมซะอีก

            เพื่อนทุกคนในกลุ่มช็อกมากที่เห็นหน้าผมเยินมากเพราะยอมให้ไอ้โปมันต่อยหน้า ซึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อน ความจริงเรื่องแผลจากการชกต่อยก็มีแหละ แต่ไม่ได้หน้าแหกขนาดนี้

            “หน้าไปโดนอะไรมาวะ เยินเชียว

            “ก่อนจะดูหน้ากู ดูหน้าไอ้หอมก่อนเหอะ” ผมพยักพเยิดหน้าไปทางปูนหอมที่หน้าบวมแดงเป็นปื้น ก็เพราะผิวของยัยนี่บางใสมากนั่นแหละ รอยเลยไม่หายซะที เห็นแล้วแม่งของขึ้น

            “เอ้า เอาข้าวไป” ผมส่งข้าวกล่องจากร้านดังให้กับเพื่อน ก่อนจะลากตัวปูนหอมไปที่โซฟาตัวใหญ่

            “เป็นอะไร หน้ามึนๆ” ผมถามเธอ ถึงปกติปูนหอมจะทำหน้ามึนตลอดอยู่แล้วก็เหอะนะ

            “ง่วงจัง ปวดหัวด้วย เหมือนพื้นมันหมุนอ่ะ” เธอบอกกับผมด้วยสีหน้าน่าสงสาร เห็นแล้วแบบโอ๊ย ไอ้โปแม่งมีหัวใจไหมวะ ทำไมตบหน้าน้องตัวเองหนักขนาดนี้

            ผิวแก้มของปูนหอมทั้งบางทั้งใส ยิ่งขาวขนาดนี้รอยมันก็เลยเห็นชัด นอกจากนั้นมุมปากก็แตกด้วย แม่ง คันไม้คันมืออยากจะระบายกับใครสักคนชะมัด ให้ตายเหอะน่า!

            “งั้นนอนก่อน เดี๋ยวจะเอายามาให้” ผมบอกก่อนจะเดินไปที่ตู้แช่ขนาดใหญ่ คิดว่ายามันคงอยู่แถวๆ นั้นแหละ

            “เฮ้ยไอ้คลาวด์ นี่มึงทำอะไรหอมวะ แก้มบวมมาเลย” เจย์เดินมาถามผม ผมก็ยิ่งหงุดหงิดถึงขีดสุด

            “กูไม่ได้ทำ ไอ้โปพี่ชายไอ้หอมนั่นแหละมันทำ” ผมเจอยาแก้ปวดพอดีก็รีบหยิบออกมา

            “เอายาแก้อักเสบด้วยดิ” ไอ้เจย์พูดเสริม ผมก็เลยเอื้อมมือไปหยิบเอายาแก้อักเสบมาด้วยอีกอย่าง

            “อย่าบอกนะว่ามึงต่อยกับไอ้โปเพราะเรื่องหอม” เจย์มันยังถาม ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยพยักหน้าบอกไป

            “คนนี้เอาจริงงั้นสินะ” คำถามของเจย์ทำให้ผมหันไปมองมันอย่างไม่เข้าใจ

            “จริงจัง

            จริงจังคืออะไร คบเป็นแฟนแบบที่เพื่อนคนอื่น หรือไอ้เจย์เป็นอยู่ตอนนี้น่ะเหรอ ผมไม่รู้หรอก เพราะไม่เคยจำกัดความเอาไว้มาก่อน แต่รู้แค่ว่า ผมอยากให้เธออยู่ด้วย ไม่อยากให้ห่างไปไหน ถ้ามันเรียกว่าจริงจัง ก็คงจะจริงจังล่ะมั้ง

            ผมไม่ได้ตอบคำถามเพื่อน เพราะตอนนี้ห่วงแค่เรื่องของปูนหอมเท่านั้นแหละ

            ผู้หญิงคนนี้มันอะไรกันวะ มีแต่เรื่องให้ต้องห่วงตลอดเวลาเลย เห็นแล้วแม่งหงุดหงิดจริงๆ นะ ทั้งห่วงทั้งกลัวทั้งกังวลไปสารพัดจนไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย ห่างสายตาไปหน่อยก็เกิดเรื่องขึ้นละ แม่นี่ท่าทางจะมีแม่เหล็กดูดความซวยล่ะมั่ง ถึงได้มีแต่เรื่องไม่หยุดหย่อน

            “กินยาหน่อย เดี๋ยวหายามาทาให้” ผมเดินไปที่โซฟาแล้วส่งยาสองเม็ดให้กับเธอ

            แน่นอนว่าปูนหอมทำหน้าเหมือนจะตาย ไม่สบอารมณ์มาก แต่เธอก็ยอมรับมันไปกินแต่โดยดี

            “ไงก็นอนพักแล้วกัน ขอมือถือด้วย”

            “เอาไปทำไม” เธอหันมามองผมด้วยสีหน้างงๆ

            “เอามาเช็ก ว่ามีเบอร์โทรไอ้โปมันมั้ย แล้วไอ้พวกเฟซบุ๊ก ไลน์ อะไรพวกนั้นก็จะที่เป็นของไอ้โปออกไปด้วย”

            “ทำไมต้องทำงั้น” ปูนหอมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ยอมส่งโทรศัพท์ให้กับผม พร้อมกับบอกรหัสผ่านด้วย

            “หรืออยากเจอมันอีก คราวนี้คงไม่แค่ถูกตบหน้าล่ะมั้ง” ผมมองหน้าเธอ ปูนหอมก็ทำท่าเหมือนจะเถียงแต่ไม่มีแรง ดูเอาเถอะแม่นี่น่าสังเวชขนาดไหน แบบว่าลมพัดแดดเผาก็ป่วยแล้ว ผู้หญิงอะไรวะ น่าหงุดหงิด

            “นอนซะ” ผมโยนผ้าห่มให้ แล้วสั่งสายตาให้เธอล้มตัวลงนอน

            “ไอ้หอม” ผมขึงตาใส่ เธอก็เลยยอมหลับตาแล้วก็ดึงผ้าห่มมาคลุมถึงคาง

            แต่ยิ่งทำแบบนั้นก็ยิ่งเห็นแผลที่มุมปากชัดขึ้น แม่งเอ๊ย หงุดหงิดชะมัดเลย ผมรีบลุกออกมาก่อนจะหัวเสียกว่าเดิม แล้วก็เดินมาหาคนอื่นๆ ที่กินข้าวอยู่ บ้างก็กำลังดูรถอยู่

            “หน้าปูนหอมไปโดนอะไรมา” เน็ทถามผม ผมก็เลยถอนหายใจ ก็ก่อนหน้านี้ตอบคำถามนี้ไปกับใครแล้วนี่แหละ

            “โดนไอ้โปตบเอา”

            “ฮะ!?” เพื่อนของผมพากันอุทานออกมา ผมเลยพยักหน้าเพื่อบอกว่ามันเป็นความจริงทุกอย่าง

            “ทำไมมันทำงั้นวะ”

            “กูจะรู้มันเหรอ จะเอาไอ้หอมไปขายล่ะไม่ว่า กูเห็นว่ามันอยู่กับใครนี่แหละ คุ้นๆ ว่าจะเป็นไอ้จิม” เพื่อนกันก็ศีลเสมอกันแหละวะ ต้องมีนิสัยเหมือนกันถึงจะคบกันได้

            “ได้จิมเหรอ หรือว่ามันอยากได้หอม”

            “ยังจะมีอะไรอีก ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้” เป็นผู้ชายเหมือนกัน ยังไงก็มองออกว่ามันเป็นยังไงกันแน่

            “คลาวด์ หอมครางใหญ่เลยว่ะ เป็นอะไรรึเปล่าไม่รู้” เสียงไอ้คินตะโกนมาจากทางโซฟา ผมก็เลยต้องลุกกลับไปหาเธออีกครั้ง โอย หงุดหงิดอกจะแตกตายอยู่แล้ว ทำไมยัยนี่ถึงได้ทำแต่เรื่องที่ผมไม่สบายใจนะ

            พอไปถึงโซฟาผมก็เห็นปูนหอมครางงึมงำอยู่ เหงื่อแตกซ่กทั้งหน้า แล้วไหนจะแผลที่ปากนั่นอีก เฮ้อ

            “เอ้า ผ้าเย็น” คินส่งผ้ามาให้ผม ผมเลยเงยหน้ามองมันเงียบๆ

            “มองหน้ากูแบบนี้ทำไมวะ” ไอ้คินจ้องหน้าผมกลับ ถึงอยากจะถามว่าทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ แต่ก็ยั้งปากเอาไว้

            “ขอบใจ” ผมกัดฟันตอบ ทำไมมันมาอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงมีผ้าเย็นในมือ มันเป็นสิ่งที่ผมเอาแต่คิดอยู่ในหัว แต่ก็เลือกจะสลัดมันทิ้ง นั่งลงใกล้ๆ แล้วใช้ผ้าเย็นไล้หน้าเช็ดเอาเหงื่อออกให้อย่างเบามือ ส่วนไอ้คินก็เดินห่างออกไปแล้ว

            ผมปรายตามองมัน แต่คินไม่ได้ว่าอะไรนอกจากเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ผมเลยหันมาสนใจปูนหอมแทน

            “คลาวด์” เธอเรียกผม ผมเลยก้มหน้าลงไปใกล้ๆ เพราะไม่ค่อยได้ยินเสียงของเธอเลย

            “ไง ผมตอบ แล้วก็ได้ยินเธอพูดอีก

         “คลาวด์ คลาวด์ ช่วยด้วย ไม่ไป ไม่เอา” ปูนหอมเอาแต่คราง ผมเลยลูบไหล่ลูบแขนเธอ แต่ไม่คิดว่าเธอจะดึงมือผมไปจับเอาไว้แน่น แน่นซะจนผมรู้สึกว่ามือเปียกเหงื่อที่ชื้นออกมาจากฝ่ามือของเธอด้วย

            “ฉันไม่ไปไหนหรอก” ผมบอก แล้วก็หลุบตามองมือที่ถูกเธอจับเอาไว้แน่นด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่อธิบายไม่ถูก

            “ฉันอยู่นี่

            “อย่าทิ้งฉัน ฉันกลัว” เธอเอาแต่ครางงึมงำแล้วก็ร้องไห้ ขนาดว่าหลับตาอยู่น้ำตาก็ยังไหลออกมาให้เห็น

            ก่อนที่มันจะไหลไปถึงแผลที่มุมปาก ผมก็รีบเช็ดมันออกให้ กลัวว่าเธอจะเจ็บแสบขึ้นมาอีก

            “พี่โป” ปูนหอมเรียกชื่อคนที่ผมเกลียดที่สุดในโลกออกมา ฟังแล้วแม่งจี๊ดมากหงุดหงิดมาก

            “หอมรักพี่นะ

 

            รักเหรอวะ

            เดี๋ยวก่อนสิ รู้สึกว่าไอ้โปกับปูนหอมไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ ด้วย แล้ว

            “พี่กับน้องรักกันได้มั้ยวะ” ผมถามเพื่อน ระหว่างที่ผมกับเพื่อนคนอื่นกินมื้อเย็นด้วยกัน เราสั่งอาหารมากินกัน เพราะรถที่ดูนั้นใช้เวลามากกว่าที่คิดเอาไว้ ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยและโผล่ถามออกมา

         “ไอ้บ้านี่มึงทำกูสำลักน้ำเลย” เน็ทมันสำลักจริงๆ แล้วมองผมอย่างไม่พอใจ

            “หมายถึงแบบว่าพี่น้องรักกันในเครือญาติน่ะเหรอวะ”

            “ก็เออไง” ผมถอนหายใจ อดคิดไม่ได้ว่าปูนหอมจะชอบไอ้โป

            “นี่มึงยังคิดกับขวัญแบบนั้นอีกเหรอวะ” ไอ้เจย์ชักสีหน้าใส่ผม และมองหน้าผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

            “ฮะ

            “อย่าคิดว่ากูลืมไปแล้ว กูยังจำได้นะ ว่ามึงน่ะบอกว่ารักขวัญ มึงไม่ได้มองขวัญเป็นน้องสาวของมึง!

End Cloud talk…

 

         ฉันคิดว่าตัวเองได้ยินเรื่องที่ไม่สมควรจะได้ยินเข้าแล้ว

            สาบานได้ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังที่เขาพูดเลย แต่พอลืมตาก็ได้ยินพวกเขาพูดกันแล้ว

            คลาวด์รักกับขวัญน้องสาวของเขาอย่างนั้นเหรอ ฉันตัวแข็งทื่อเป็นหิน กำลังจะฟังต่อว่าพวกเขาจะคุยอะไรกัน ก็เห็นคินเดินเข้ามาใกล้แล้ว ฉันก็เลยลุกขึ้นนั่ง เขาเห็นฉันลืมตาแล้ว จะให้นอนแผ่บนโซฟาก็ยังไงอยู่นะ

            “ได้ยินที่พวกมันคุยกันด้วยเหรอ” คินถามฉัน ฉันก็ลังเลใจว่าจะตอบไปว่ายังไงดี มันเป็นคำถามที่ตอบยากมากจริงๆ ฉันได้แต่ยิ้มให้คินแต่ไม่รู้ว่าเป็นยิ้มยังไง แล้วก็ไม่ได้ยินเสียงที่คลาวด์กับเพื่อนคนอื่นๆ พูดกันเลย เพราะหูมันอื้อไปหมด หน้าก็ชาๆ เหมือนถูกตบมาสักสิบฉาดอย่างนั้นแหละ

            “หมอนั่นมันรักน้องสาวของมันมานานแล้ว เกือบจะเลิกคบกับไอ้เจย์ก็เพราะเรื่องของขวัญนี่แหละ” เขายิ้มจนฉันกลัว พูดไม่อะไรไม่ออกเลย

            นี่ฉันคงเป็นของเล่นสำหรับคลาวด์ล่ะสินะ หรือไม่ก็ตัวแทน เพื่อที่เขาจะได้เลิกสนใจน้องสาวของเขา

            นี่ฉันมารู้เรื่องอะไรเข้าเนี่ย ทำไมมันถึงได้เศร้าขนาดนี้

            “ฉันว่าทางที่ดี เธอไปจากมันซะจะดีกว่านะ” คินบอก ฉันก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่นาน

            “ถ้าอยากได้เงิน ฉันมีให้นะ” เขาพูดขึ้น ฉันก็รู้สึกเหมือนคนกำลังจมน้ำ แล้วคินก็เป็นคนกดหัวผมลงไปใต้ผิวน้ำจนทุรนทุราย

            ฉันพูดไม่ออก ได้แต่มองเขาด้วยสายตาเหม่อๆ อึ้งๆ

            ชีวิตของฉันนี่มันน้ำเน่าดีจังเลย มีแต่คนอยากช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูด้วยเงินเป็นล้านๆ จนสงสัยว่าตัวเองมีค่ากี่ล้านกันแล้ว

         “ฉันช่วยเธอได้นะ เธอคงไม่อยากเป็นนางบำเรอให้ไอ้คลาวด์มันแบบนี้หรอกใช่มั้ย” เขายิ้มให้ แต่ฉันนี่สิ เหมือนถูกตบหน้าเข้าสักสิบฉาด

            นางบำเรอเหรอ นี่มันปี 2017 แล้วนะ อย่าทำเหมือนว่าฉันเป็นทาสในเรือนเบี้ยอย่างนั้นสิ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ฉันก็หาเงินมาไถ่ตัวได้อยู่หรอก และไม่อยากถูกขายต่อเป็นทอดๆ หรอก น่าสมเพชอะไรเบอร์นั้น

            “เอามั้ยล่ะ”

            “ไม่เป็นไรหรอก ฉันจัดการเอง” ฉันกล้ำกลืนฝืนยิ้มให้กับเขาเหมือนคนโง่ ก็มันไม่รู้จะตอบอะไรแล้วนี่

            “จะไหวเหรอ ตอนนี้มันมีเธอเพื่อลืมน้องสาวมันเท่านั้นแหละน่า อยู่ไปคิดว่าการมีเซ็กส์จะช่วยทำให้มันรักเธอมากขึ้นเหรอ” คินหัวเราะ ฉันก็ทำหน้าไม่ถูก แล้วไม่อยากจะบอกเขาด้วยว่า ตั้งแต่วันนั้นแล้ว ฉันกับคลาวด์ก็ไม่ได้มีอะไรกันเลย แต่จะทำยังไงล่ะ จะให้บอกเขาเหรอ น่าหัวเราะตายน่ะสิ

            “ผู้ชายมีฮอร์โมนออกซิโทชิน[3]น้อยกว่าผู้หญิงนะ ยังไงผู้หญิงเวลามีเซ็กส์ก็ต้องผูกพันกว่าผู้ชายอยู่แล้ว ถอยออกมาก่อนจะถลำลึกไปกว่านี้ไม่ดีกว่าเหรอ”

            คำพูดของคินทำฉันจะร้องไห้ นี่ฉันมันน่าสมเพชขนาดนี้เลยเหรอ

            “หมอนั่นน่ากลัวจะตาย มันรักน้องสาวของมัน แต่บังเอิญว่าขวัญน่ะไปชอบไอ้เจย์ มันก็เลยต้องอกหัก แล้วหันมาหาเธอไง เธอน่าสงสารนะ” เขายิ้มบอก เหมือนทุบฉันจมลงไปกับพื้นทีละน้อย

            “แล้วทำไมฉันต้องเชื่อนายล่ะ แค่สงสารเหรอ” ฉันถามเขาเสียงสั่นน้อยๆ ร่างกายก็สั่นเทาตามไปด้วย

            “เปล่า ฉันชอบเธอ

         ” ฉันยอมรับว่าตกใจมากที่ได้ยินแบบนั้น และมองเขาเหมือนไม่เคยเจอกันมาก่อน

            “วันนั้น ฉันเป็นคนพาเธอไปเจอไอ้คลาวด์ และฉันคิดว่าเธอไม่น่าจะต้องเจอเรื่องอะไรแบบนั้น บอกตามตรงว่ามันทำให้ฉันนอนไม่หลับอยู่หลายคืน เพราะคิดว่าเธอเป็นแฟนไอ้โปมัน และเธอเองก็ชอบเรื่องอะไรแบบนี้ แล้วก็ไม่ได้แก้ตัวนะ ไอ้โปมันพูดแบบนั้นเอง” คินโคลงศีรษะ ฉันก็หน้าชาซ้ำซ้อน ชีวิตนี่มันเหมือนละครน้ำเน่าเลย

            “ฉันไม่มีนอกไม่มีใน ไม่มีความลับ ไม่มีแฟน ไม่ได้ชอบใคร และฉันยินดีถ้าเธอจะมาอยู่กับฉัน”

            “ทั้งที่ฉันเป็นนางบำเรอของคลาวด์เนี่ยนะ” ฉันไม่ได้ดูถูกตัวเอง แต่ไม่เข้าใจในเมื่อเขาพูดแบบนั้น แล้วจะยังอยากได้ฉันอยู่เหรอ มันดูไม่สมเหตุสมผลยังไงก็ไม่รู้สิ

            “ก็แล้วไง”

            “นายเองก็มองฉันไม่ต่างจากคนอื่นหรอก นายบอกว่าฉันเป็นนางบำเรอของคลาวด์ นายเองก็คิดกับฉันแค่เรื่องอย่างว่าเท่านั้น แค่บอกว่าชอบมันไม่ได้ทำให้ฉันได้ปลื้มหรอกนะ” ฉันพูดกับเขาเสียงเบา ไม่ได้จะประชดอะไรทั้งนั้น นอกจากมองเขาด้วยสายตาที่ผิดหวังและเสียใจ

            “ฉันคิดว่านายจะเป็นคนที่ดีกว่านี้นะ ฉันคงคิดผิดไปเอง” พูดแล้วน้ำตามันก็ซึม บ้าจริง ฉันไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าใครเลย แต่ก็ต้องใช้มือเช็ดน้ำตาออกจากหน้าลวกๆ เพราะไม่อยากปล่อยให้มันไหลลงมาต่อหน้าเขา

         “พวกนายสนุกมากเหรอ รังแกผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้แบบนี้ คงสนุกมากสินะ” ฉันนี่มันโง่ของโง่เลย ตอนนี้ก็อึดอัดใจจนอกแทบจะระเบิด ก่อนน้ำตาจะไหล คนที่เป็นตัวการของเรื่องอย่างคลาวด์ก็เดินเข้ามาหา

            ฉันก้มหน้าเช็ดน้ำตา ทำตัวเหมือนปกติ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันไม่ปกติอะไรเลย

            “มีอะไรกันเหรอ” คลาวด์ถามแล้วก้มหน้ามองฉัน

            “ไม่มีอะไร ฝุ่นมันเข้าตา” ฉันบอกคลาวด์ และแน่นอนว่าผู้ชายแสนดีพูดเพราะอย่างเขาก็ตอบกลับมาในทันควัน

            “ตอแหล! นี่มันยุคไหนแล้วนะ เชื่อตายล่ะ” เขาเขม้นมองฉัน แล้วก็หันไปมองคินด้วยสายตาไม่พอใจ

            “ยุ่งอะไรกับของของคนอื่นวะ” คลาวด์เริ่มพาลหาเรื่องไปทั่ว ฉันเองก็เหนื่อยจนไม่รู้จะแก้ตัวยังไงดี

            “คราวหลังเขียนป้ายห้อยไว้ด้วยแล้วกัน ว่านั่นเป็นของของมึง เผอิญว่าไม่รู้ว่ะ” คินหัวเราะ เขาหัวเราะได้ยังไงในสถานการณ์แบบนี้ ฉันได้แต่มองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

            “อ้อ เธอด้วยนะปูนหอม” คราวนี้คินโยนเผือกร้อนมาให้ฉัน ฉันก็ต้องสะดุ้ง เพราะสายตาที่คมกริบเหมือนมีดของคลาวด์ก็จ้องฉันด้วย

            “ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือก็บอกมาได้ไม่ต้องเกรงใจ ทุกอย่างที่ฉันพูดไปมันเป็นความจริงทุกอย่าง” เขายิ้มให้ ก่อนจะเดินออกไปอย่างสบายอารมณ์ คลาวด์ก็ทำท่าจะตามไปหาเรื่องด้วย แต่ฉันคว้าแขนคลาวด์เอาไว้ทันซะก่อน ไม่งั้นก็ไม่รู้เลยว่าหน้าตาของคลาวด์จะมีแผลมากกว่านี้ไหม

            “คลาวด์!

            “ทำไมวะ คุยบ้าอะไรกัน บอกมานะ ถ้าไม่เคลียร์กูบึ้มบ้านแน่”

            “นายขึ้นกูกับฉันเหรอ” ฉันเองก็ขึ้นเสียงด้วย ที่ผ่านมาถึงคลาวด์จะทำหยาบคายมาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยใช้คำนี้กับฉัน แล้วนี่มันเกินไปแล้วจริงๆ นะ

            “ฉันไม่ได้หมายถึงเธอ หมายถึงไอ้อนาคินมันต่างหาก ถ้าเธอตอบไม่เคลียร์ ฉันจะไปบึ้มบ้านมัน” คลาวด์กระซิบบอกฉันเสียงเหี้ยม พักหนึ่งเขาก็เริ่มปิดอู่ด้วยเสียงดังปึงปังเหมือนกับทุกครั้ง

            ฉันยกมือคลึงขมับของตัวเอง มันเต้นตุบๆ เหมือนเป็นป๊อปคอร์นที่มันกำลังระเบิดในเตาอบร้อนๆ เลย ลงจากโซฟาก็มึนๆ ไปหมด พอก้าวแค่ก้าวเดียวเท่านั้นแหละ ฉันก็ทรุดฮวบหน้าคว่ำลงกับพื้นจนลุกไม่ขึ้น

            และในพริบตานั้นคลาวด์ก็เข้ามาถึงตัวแล้วช่วยประคองฉันลุกขึ้นด้วยสีหน้าตื่นๆ

            “เป็นอะไรเนี่ย ทำไมล้ม” เขาถาม ฉันก็ส่ายหน้าเพราะพูดไม่ออก แล้วพอส่ายหน้าเท่านั้นแหละ เลือดกำเดาก็ไหลลงมาอีก

            คลาวด์ดูช็อกมากแล้วก็ไม่กล้าจะว่าอะไรฉันอีก เขารีบพาฉันไปโรงพยาบาลเพราะกลัวว่าฉันจะเป็นอะไร ก็เล่นล้มหัวฟาดกับพื้นจนเลือดกำเดาไหล ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรหรือเปล่า หมอเลยให้พักดูอาการที่โรงพยาบาลสักคืน เผื่อว่าจะมีอาการแทรกซ้อนทางสมองอะไรตามมาหรือเปล่า

 

            “คนอะไรโคตรโง่ เดินได้ก้าวเดียวก็ล้ม แล้วถ้าเป็นอะไรขึ้นมานี่สนุกเลย” คลาวด์มองหน้าฉันเหมือนจะกินหัว เขากลับไปที่ห้องมาแล้วเอาเสื้อผ้ามาให้ด้วย ส่วนฉันก็มึนๆ เบลอๆ ไม่รู้เพราะเป็นไข้หรือว่าเอาหัวโขกพื้นเลยสะลึมสะลือเหมือนเมาตลอดเวลาแบบนี้

            “แล้วเธอคุยอะไรกับไอ้คิน” แต่ฉันจะเจ็บยังไงเขายังหาเรื่องฉันอยู่ดี ก็เกี่ยวกับเรื่องของคินนั่นแหละ

            ฉันมองเขาแล้วก็ชั่งใจว่าจะพูดความจริงออกไปดีหรือเปล่า ถ้าไม่บอกวันนี้ วันหนึ่งข้างหน้าฉันก็คงต้องโพล่งออกไปอยู่ดี ขึ้นอยู่กับว่าฉันจะอยู่กับเขานานจนถึงวันนั้นหรือเปล่าเท่านั้น

            “บอกมาสิวะ ในใจเธอน่ะ คิดถึงเรื่องอะไรอยู่กันแน่” คลาวด์วางนิ้วชี้ลงกับอกข้างซ้ายที่เป็นตำแหน่งหัวใจของฉัน สายตาของเขาจริงจังจนฉันไม่กล้าหลบ

            “เธอชอบใครกันแน่” เสียงของคลาวด์เหมือนจะบอกว่าเขากำลังเสียใจอยู่ และมันทำฉันพูดอะไรไม่ออก

           

            “เธอชอบไอ้โป หรือว่าชอบไอ้คิน”

            “พี่โป คิน” ฉันครางเสียงเบา ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้เข้าใจแบบนั้น และใจของฉันมันพะวงกับปลายนิ้วอุ่นจัดที่วางลงตรงอกข้างซ้าย ความร้อนจากเขามันทะลุผ่านเสื้อคนไข้บางๆ ได้ง่ายดายจนน่าตกใจ อีกอย่างฉันไม่ได้ใส่บราเซียด้วย ร่างกายฉันเลยมีปฏิกิริยาแปลกๆ ที่อธิบายเป็นเหตุผลไม่ได้

            “เธอชอบใคร” เขาถามซ้ำ ก่อนจะลากปลายนิ้วขึ้นไปที่แอ่งชีพจรของฉัน เมื่อทำแบบนั้นมันก็รั้งชายเสื้อคนไข้มันก็ลอยขึ้นจนฉันต้องดึงชายเสื้อลงตามเดิม แต่พอทำแบบนั้นสาบเสื้อด้านบนก็แหวกออกจนเห็นหน้าอกวับแวบ ฉันเลยต้องเปลี่ยนไปกุมคอเสื้อเอาไว้ด้วยมือที่สั่นเทา

            “หอมบอกความจริงมาได้มั้ยว่าเธอชอบใคร” คลาวด์ถามซ้ำ ฉันได้แต่มองหน้าเขา ยอมรับว่ามันมึนๆ งงๆ ตามเรื่องอะไรไม่ค่อยทันนัก

         ตอนนี้คลาวด์คิดว่าฉันชอบคนอื่นอยู่ล่ะสินะ ไม่พี่โปก็คิน และจะว่าไปถ้าเขาคิดแบบนั้นมันก็ไม่ผิดนักหรอก เพราะขนาดถูกขายอย่างนี้ฉันก็ยังไม่เอาเรื่องพี่โปเลยสักนิด แล้วเรื่องคิน คราวก่อนก็ตะโกนชื่อของคินออกไปจนเกือบจะถูกเขาปล้ำเอาที่อู่

            แล้วทำไมเขาถึงไม่คิดว่าฉันชอบเขาบ้างล่ะ

            “นายทำแบบนี้กับฉัน เพราะนายไม่อยากให้ฉันชอบนายใช่มั้ย” ฉันถามเหมือนกำลังละเมออยู่ คลาวด์ทำหน้าแปลกใจในทันที

         “นายถึงทำแบบนี้กับฉัน ขู่ฉันตลอดว่านายเอาเงินซื้อฉันมาแล้ว พออยู่ด้วยกันนายก็ทำเหมือนฉันเป็นของเล่น นายทำแบบนี้เพราะนายชอบคนอื่น แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ชอบนาย นายก็เลยอยากจะลืมเธอคนนั้นด้วยการมายุ่งกับฉันใช่มั้ย” ฉันได้ยินนะ เพื่อนๆ ของเขาพูดกันว่าเขาชอบขวัญที่เป็นน้องสาวของเขา เป็นคนที่ไม่สมควรจะรัก

         ฉันก็แค่ของเล่นแก้เหงาที่เขามีไว้เพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปวุ่นวายกับน้องสาวของเขา

            “พูดอะไร ไม่เห็นเข้าใจ” คลาวด์ไม่ได้แกล้งทำเป็นงง แต่สีหน้าของเขาดูไม่เข้าใจจริงๆ

            คงต้องพูดไปตรงๆ ล่ะมั้ง เขาถึงจะเข้าใจ เพราะงั้นฉันเลยบอกสิ่งที่มันยังติดอยู่ในใจออกไป

            “นายชอบขวัญใช่มั้ย

            คลาวด์ดูตกใจที่ได้ยินแบบนั้น เขาทำท่าจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบไป

            “ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เพราะนายหรอกที่ฉันเป็นแบบนี้ มันเป็นเพราะพี่โปและฉันเองที่หนักแน่นไม่พอ โง่ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ที่เจอตอนนี้มันก็หนักเกินกว่าฉันจะแบกไหวแล้ว” ฉันบอกเขาเสียงเครือ

            “แล้วนายมายุ่งกับฉันทำไม นายเลิกยุ่งกับฉันได้มั้ย เราแยกกันเถอะ ส่วนเรื่องเงิน

            “โอ๊ย! น้ำเน่า น่ารำคาญ” แล้วจู่ๆ คลาวด์ก็โพล่งออกมา น้ำตาของฉันที่ทำท่าจะไหลมันเลยหายไปหมดในพริบตาเดียว

            “บนโลกนี้ทุกคนก็เคยชอบใครสักคนมาก่อนทั้งนั้นแหละ หรือเธอจะเถียงว่าไม่เคยกรี๊ดรุ่นพี่ ไม่เคยปลื้มคนนั้น ชอบคนนี้” คลาวด์ทำท่ารำคาญ ฉันก็อึ้งแล้วก็พูดไม่ออก

            เท่าที่เคยอ่านนิยาย ถ้าเปิดอกคุยกันแบบนี้เขาต้องยอมเลิกกับฉันไม่ใช่เหรอ จะกลับมาคืนดีหรือไม่คืนดีก็แล้วแต่ แต่ว่านี่มันไม่ใช่แล้วนะ เขามันไม่ใช่พระเอกสักนิด นี่มันตัวโกงตัวพ่อเลย!

         “เออ ฉันเคยชอบขวัญ เพราะเราไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ โตมาด้วยกันก็ห่วงก็หวง แต่พอขวัญมันคบกับไอ้เจย์แล้ว ดูมีความสุขไปแล้วฉันก็ดีใจด้วย แล้วก็ไม่ได้อะไรกับขวัญอีก แล้วแปลกตรงไหนวะ สงสัยก็ถามมาสิ คิดเองเออเองแล้วก็ร้องไห้ โอ๊ย รำคาญ” คลาวด์เขม้นมองฉันเหมือนเป็นคนร้ายที่ทำผิดมาหมาดๆ และถูกจับได้ตาหนังคาเขา

            “แล้วอะไรนะ อ้อ ที่คุยกับไอ้คินก็คงเรื่องนี้สินะ” เขาหรี่ตามองอย่างจับผิด หัวใจฉันก็เต้นแรง ช่องท้องปั่นป่วนเดี๋ยวหดเข้าเดี๋ยวขยายออกจนเหมือนลูกโป่งที่มันรั่วแล้วแต่มีคนพยายามจะสูบลมเข้าไปให้ได้

            “แล้วอะไรนะ ได้ยินคุยกันเรื่องฮอร์โมนออกซิโทชินอะไรด้วย หาในเน็ตแล้วมันก็ยังงงๆ แต่พอถามนางพยาบาลที่เจอกันเมื่อกี้ฉันเลยเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร” เขาบอกแล้วพยักหน้าไปพลาง

            ท่าทางนั้นมันน่ากลัวสำหรับฉันมาก ฉันมองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ พยายามจะหนี แต่ก็นะ เตียงคนไข้สามฟุตแบบนี้จะให้หนีไปที่ไหนได้ล่ะ

            “พี่นางพยาบาลเห็นว่าเธอกับฉันดูงอนๆ กันแล้วฉันก็ไปถามเรื่องนี้ ตอนแรกพี่เขาตกใจคิดว่าเธอท้องแต่ไม่ใช่ พี่เขาเลยหัวเราะแล้วอธิบาย บอกว่าฮอร์โมนเนี้ยมันมีในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย แล้วมันหลั่งตอนที่มีเซ็กส์ เพราะงั้นผู้หญิงเลยผูกพันกับผู้ชายที่มีเซ็กส์ด้วย แต่สำหรับผู้ชายไม่เสมอไป แต่คิดว่าไม่เลยซะมากกว่า”

            คลาวด์พูดอะไรไม่รู้ออกมา และมันทำฉันสยองขวัญมากจนลืมเรื่องเศร้ากับน้ำตาก่อนหน้านี้ไปจนหมด

            “เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรกันบ่อยๆ ฉันก็อาจจะหลั่งออกซิโทชินออกมาบ้างก็ได้นะ”

            “จะบ้าเหรอ!” ฉันอุทาน ยกแขนกอดตัวเองเอาไว้แน่น แต่สายตาของคลาวด์ก็ยิ่งกว่าน่ากลัวจนใจฉันแทบระเบิด

            เขาเลียริมฝีปากของเขาด้วยท่าทางเซ็กซี่น่ากลัว กว่าจะตั้งสติได้คลาวด์ก็ถอดเสื้อนอนออกจากตัวเรียบร้อยแล้ว

            “คลาวด์!

         “มาๆ มาทำให้ฮอร์โมนแห่งความผูกพันนี้หลั่งออกมาเยอะๆ กันเหอะ แล้วต่อจากนี้ ไม่ว่าฉันจะเหี้ยสักแค่ไหน เธอก็หนีฉันไม่รอดหรอก ไอ้หอมเอ๊ย” คลาวด์หัวเราะด้วยท่าทางชั่วร้าย ในพริบตาเดียวเขาก็ขึ้นมาคร่อมร่างฉันบนเตียงแล้ว โดยที่ฉันขยับไปไหนไม่ได้เลย

            “คลาวด์ คือ คือ” เสียงฉันสั่นพร่าตะกุกตะกัก พอยกมือดันร่างของเขาก็แทบจะเป็นลม

            เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ประสาทสัมผัสของฉันจดจ่ออยู่แต่เรื่องของเขา ผิวของเขาเรียบลื่นและร้อนจนชักมือออกมาแทบไม่ทัน แถมกล้ามท้องของเขาก็แข็งมากด้วย โอ๊ย นี่ฉันคิดอะไรในสถานการณ์บ้าๆ แบบนี้เนี่ย

            คลาวด์จับขอบกางเกงนอนของเขาและกางเกงคนไข้ของฉันแล้วรูดมันออกพร้อมๆ กัน เพราะเขาแนบท่อนล่างของเขาลงกับท่อนล่างของฉันจนแนบสนิท ฉันก็ร้อนทั้งตัว เหมือนเลือดกำเดาจะไหลทะลักออกมาอีกรอบ

            “หอมครับครั้งที่สองมันคงเจ็บหน่อยนะ อดทนนิดนะ เดี๋ยวเธอก็จะชอบเอง



[1] โรคสตอกโฮล์มซินโดรม (Stockholm Syndrome) หมายถึงการที่คนร้ายและเชลยอยู่ร่วมกันในสถานที่จำกัดเป็นระยะเวลาหนึ่ง จนเชลยเกิดความเห็นใจและความรู้สึกในแง่ดีต่อตัวคนร้าย อาการนี้มักจะเกิดกับเชลยที่ใช้เวลาอยู่กับคนร้ายเป็นเวลานาน ได้รับฟังเหตุผลในการกระทำจนเกิดอารมณ์ร่วมด้วย ทำให้เชลยเกิดความไว้วางใจหรือความรักในตัวคนร้ายขึ้นมา

- ชื่อนี้ตั้งขึ้นตามคดีที่เกิดขึ้นที่สตอกโฮล์มเมื่อปี 1973 โจรปล้นธนาคารจับตัวประกันไว้และถูกล้อมโดยตำรวจ หากในภายหลังเมื่อตำรวจบุกเข้าจับกุมคนร้ายและคลี่คลายสถานการณ์ลงได้ ตัวประกันกลับให้การโดยเข้าข้างฝ่ายคนร้าย และมีกระทั่งตัวประกันที่แต่งงานกับคนร้ายในภายหลัง

[2] มาโซคิสม์ (Masochism) หมายถึงความสุขหรือความพึงพอใจทางเพศเมื่อได้รับความเจ็บปวดกับตัวเอง

[3] ออกซิโทซิน (Oxytocin) เป็นสารเคมีหรือฮอร์โมนที่หลั่งมาจากต่อมใต้สมองส่วนหลัง ซึ่งมีประโยชน์ต่อความเป็นแม่และการเลี้ยงดูลูก และยังเป็นสารสื่อประสาทชนิดหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อการทำงานของสมองและสุขภาพ ทำให้จิตใจสงบ คลายเครียด กระตุ้นอารมณ์ทางเพศ ช่วยให้นอนหลับ ช่วยให้แผลหายเร็ว

http://i.imgur.com/vjVy1o8.jpg
http://i.imgur.com/ejRt2BX.jpg

Talk...

Song :: Lucian - Calm Waters (Feat. Beth Duck)

หืมมมม อิพิคล้าว ตอนแรกๆ ก็น่ารักหรอกนะ

พอมาเจอเบื้องหลังเข้าไป น่ากลัวอ่ะ

ก็หวังว่าพิคล้าวจะรักทองกวาว เอ่อ น้องหอมด้วยนะเออ

มันจะจริงใจไหมว้า เริ่มลุ้นกันแล้วใช่ไหม imageimage

บุษบาเสี่ยงเทียนออกมาสามเล่มแล้วนะคะ

ยังไงมู่ฝากเอาไว้ด้วยเลยนะคะ คลิกที่ปกเพื่อดูรายละเอียดได้เลยนะคะ

ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ imageimage



เฟซบุ๊คสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊ค >>Click!!<<

แฟนเพจของมู่ mu_mu_jung >>Click!!<<

ทวิตเตอร์ของมู่ (ไม่ได้เล่น แต่แจ้งอัพนิยาย) >>Click!!<<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

122 ความคิดเห็น

  1. #18963 รัก (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 02:41

    งื้ออออออออออ -หอมมมมน้องชอบอะอื้อออออมีเล่มมั้ยคะ

    #18963
    0
  2. #17885 jinny (@janiss) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 14:58
    กรี๊ด พี่คล้าวทำไมทำแบบน้านนนนน
    #17885
    0
  3. #16317 Lumtoey Piguszo (@lumtoey-00) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 22:03
    ทำไมคลาวด์เป็นคนแบบนี้!!!
    #16317
    0
  4. #14976 gaia05 (@giai05) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 21:52
    ตั้งแต่อ่านเซ็ทนี้มา คราวด์แม่งเป็นผู้ชายที่สุดๆละ แบบหยาบคายและด่าผู้หญิงได้แบบกวนตีนเจ็บนิดๆถึงมาก 5555 ได้รวมสำหรับเราคือกวนตีนไงแถมบางทีฮาอีก ถถถถถ
    #14976
    0
  5. #14807 kung_thaluang (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 00:40
    อิคราวด์นี่เข้าข่ายโรคจิตป่ะเนีย
    #14807
    0
  6. #13995 som.vrs (@duangkamon0505) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:03
    ว้ายยยยยยย ทำไมฉันชอบพี่คล้าววะ ฮาร์ดคอจริงแก ว่าผญ ตอแหล ขำอ่ะ
    #13995
    0
  7. #13991 paplu (@paplu) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:00
    รอออออออ
    #13991
    0
  8. #13956 Tananya pasabuth (@re1jan) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:34
    555555 รอเลยยยยย
    #13956
    0
  9. #13954 iminvy (@milator) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:52
    โอ้ยยยยยยยยยย หึหึ กรี๊ดดดดดดด
    #13954
    0
  10. #13953 colinamoursmell (@colinamoursmell) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:28
    555555555โอยยย
    #13953
    0
  11. #13952 u no (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:00
    เกลียดอิคินอ่ะ

    เอามันออกไป ไม่ชอบมันนนนน
    #13952
    0
  12. #13951 Dodo (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:09
    แม้มีคำาว่า "หอมครับ" ด้วย อิคล้าวพูดเเบบนี้เป็นด้วยหรอ อิดิบ อิถ่อย
    #13951
    0
  13. #13950 Devilgirl (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:02
    อิคลาวด์แกร้ายนะยะหอมป่วยอิคินนางก้อโอ้ย
    #13950
    0
  14. #13949 giftty034 (@giftty034) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:58
    รอๆๆๆค่ะ
    #13949
    0
  15. #13948 Jeedjard DukDik (@jeedjard1993) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:10
    โอ๊ย น้ำเน่า! เจอประโยคนี้คือแบบ อึ้งมาก บอกเลยพี่คลาวด์นี่มาแบบแหวกแนวมาก ไม่ดราม่าใช่ม่ะ จะเถื่อนอย่างเดียวใช่ม่ะ พระเอกยุคใหม่จ้า ไม่โง่นะคะ 555 หอมคะ สู้ๆนะคะ เดี๋ยวก็ชอบเอง เอ๊ยยย เดี๋ยวก็ชินเอง มันดูดีกว่ากันมั้ยนะ? ชอบพี่คล้าว ><
    #13948
    0
  16. #13947 Ailadear (@Ailadear) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:09
    ฆ่าฉันให้ตายสะยังดีกว่า ถ้าตัดจบแบบนี้ รอๆๆอิพี่คล้าวมีครับด้วย หอมเอ้ยไม่ต้องรอดน่ะ 
    #13947
    0
  17. #13946 Ailadear (@Ailadear) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:08
    ฆ่าฉันให้ตายสะยังดีกว่า ถ้าตัดจบแบบนี้ รอๆๆอิพี่คล้าวมีครับด้วย หอมเอ้ยไม่ต้องรอดน่ะ 
    #13946
    0
  18. #13945 Am_Rat (@Am_Rat) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:10
    ฮืออ ใจไม่ดีเลย 55555 มาหง มาหอม ครับเนี้ย #พี่คลาวคนเถื่อน 
    #13945
    0
  19. #13944 SSHK (@lanhzer) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:01
    พี่คลาวด์ ฉันรักเธอออออออ
    #13944
    0
  20. #13943 TigerEungArng (@TigerEungArng) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:39
    โอ้ยชอบบบบบบ
    #13943
    0
  21. #13942 Gib (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:19
    อร๊ายยยย หอมจะรอดมั้ยยย
    #13942
    0
  22. #13941 ผู้หญิงของรยู (@pimhell) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:46
    พี่มู่หายไปหลายวัน แล้วจบเเบบนี้ อ๊ากกกกก
    #13941
    0
  23. #13940 choppering (@yanaranop) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:08
    จบตอนแบบนี้ ฆ่ากันให้ตายเลยดีกว่า ฮืมมมมมมม ????????????????
    #13940
    0
  24. #13939 Foniiz Kanokwan (@foniiz-kt) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:06
    อิพี่คล้าวแกอย่ามาตีมึนนะ ปูนหอมตามพี่แกไม่ทันหรอก พี่คล้าวสายหื่นขี้หวง
    #13939
    0
  25. #13938 ppanyee riin'z (@yeeninja1930) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:17
    ปูนหอมนี้หอมตามชื่อเลยย มีแต่คนชอบบ พิคล้าวนี่เดี๋ยว-หอม เดี๋ยวหอมครับ 55555 น่ารักก ฮ่อยย พิคล้าวชอบปูนหอมแล้วแหละ ปูนหอมน่ารักขนาดเน้น้
    #13938
    0