ปราการรักมาเฟีย [นิยายชุด มาเฟีย]

  • 96% Rating

  • 77 Vote(s)

  • 340,585 Views

  • 2,177 Comments

  • 685 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    89

    Overall
    340,585

ตอนที่ 2 : Wall of Love 🏰 01 I Can’t Reach You ...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    9 ก.ย. 61

http://i608.photobucket.com/albums/tt168/golf_g/Wall%20of%20Love/wallpost02.jpg

1

I Can’t Reach You

(...100%)

 

            อัลเล็นเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เขาไม่ได้ตั้งใจจะออกแรงทำเรื่องทีเสื่อมเกียรติของสาวน้อยตัวเล็กๆ เช่นนี้เลย แต่มือนั้นมันไปไวกว่าความคิด แล้วแรงของเขาก็มหาศาลมากกว่าผู้ชายทั่วๆ ไปด้วยเช่นกัน เมื่อเผลอกระทำการเช่นนั้นไป ก็รีบผละออกห่างราวกับต้องของร้อน พูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นน้ำตาเม็ดใสไหลรินจากดวงตาคู่สวยของเธอ

            เขาคิดว่าสาวน้อยคนนี้คงจะเก็บการ์ดขนาดเล็ก หรือไมโครชิพอะไรสักอย่างเอาไว้ใต้ร่มผ้าลึกๆ เช่น กางเกงใน หรือใต้ถุงน่อง จึงลากตัวเข้ามาค้นตัวด้วยตัวเอง

            ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ให้ลูกน้องคนอื่นเป็นคนค้นตัว อาจจะด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง จึงทำให้เขาลากเธอเข้ามาตรงนี้ และดึงเอาซับในตัวเล็กขาดวิ่นติดมือมาแบบนี้

            “ไม่ อย่า” เสียงใสร้องสะอึกสะอื้นฟังแทบไม่ได้ศัพท์ และมันทำให้อัลเล็นถึงกับไปไม่เป็น

            “เอ่อ คือ” เขาพยายามจะพูดบางอย่าง แต่ว่าดวงตาที่ฉายแววเรืองๆ นั้นทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก

            หวันยิหวามองมาอย่างแค้นเคือง มือเล็กพยายามจะปิดช่วงขาของตัวเองเอาไว้แน่นแล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น โดยลืมไปเสียสนิทว่าด้านหลังของเธอนั้นเป็นกรงหมาป่าตัวใหญ่หลายตัว ที่กำลังเดินวนเวียนในกรงแคบๆ และเฝ้าสังเกตการณ์เจ้านายอย่างอัลเล็นไปด้วย

            “ป่าเถื่อน หยาบคาย บ้าอำนาจ!

            เสียงใสด่าอัลเล็นเป็นภาษาไทย ซึ่งชายหนุ่มเองก็เข้าใจทุกคำพูด เนื่องจากว่ามารดาอย่างปกฉัตร[1]นั้นเป็นคนไทยและสอนภาษาไทยให้เขาและพี่น้องอยู่เสมอ

            “ไอ้คนไร้การศึกษา ไม่ได้รับการสั่งสอน!” เธอยังด่าว่าออกไปไม่หยุด และทำให้หน้าผากของอัลเล็นกระตุกเมื่อเธอชักจะหยาบคายมากขึ้นทุกที

            “ไอ้หน้า

            “หุบปากเธอซะ ก่อนที่ฉันจะโมโหมากกว่านี้” ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาวด้วยภาษาไทยที่ชัดเจน ดวงตากลมโตของหวันยิหวาไหววูบและมองหน้าเขาอย่างตื่นตะลึง

            ผู้ชายคนนี้ฟังภาษาไทยออก!

         เธอคิดไม่ถึงมาก่อน ว่าคนที่ดูสมบูรณ์แบบไปหมดตรงหน้านี้จะมีเชื้อสายไทยด้วย เพราะคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนฮ่องกง ดินแดนแห่งมังกรเก้าตัวเต็มตัวเสียมากกว่านี้

            “เอาล่ะ ไหนๆ เราก็คุยเป็นภาษาเดียวกันแล้ว ทีนี้ก็มาคุยกันให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า ก่อนหน้านี้ฉันพูดภาษาอังกฤษออกไป เธอก็อาจจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ทีนี้ฉันก็พูดไทยแล้ว ก็บอกมาซะว่าไมโครชิพอยู่ไหน”

            ร่างสูงแข็งแกร่งของอัลเล็นทรุดลงนั่งยองๆ ต่อหน้าของเธอ จากนั้นก็มองเข้าไปในดวงตาใสหวานอย่างแน่วนิ่ง

            หวันยิหวากระเถิบตัวหนีเขาไปจนหลังติดกับซี่กรงเหล็กที่เป็นที่กักขังเจ้าสุนัขป่าเป็นฝูง อัลเล็นใช้พวกมันเป็นเครื่องตรวจจับคนร้ายที่อาจจะเข้ามาเพ่นพ่านในโกดังเก็บสินค้าขนาดใหญ่ มันจะไม่เชื่อฟังใครทั้งนั้นนอกจากเขาและคนฝึกของพวกมัน ตอนนี้ปลายจมูกของสุนัขป่าหลายตัวกำลังกระดิกสูดกลิ่นตัวของหวันยิหวา และครางต่ำๆ อยู่ในคอ

            หวันยิหวารู้สึกถึงลมที่เป่ารดข้างหูและหัวไหล่ตัวเอง เมื่อหันกลับไปเธอก็แทบช็อกเมื่อคมเขี้ยวของพวกมันห่างจากไหล่ของตัวเองไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น

            เธอสะดุ้งเฮือกและเผลอโถมตัวไปข้างหน้า ก่อนจะรู้สึกตัวว่ามีท่อนแขนแข็งแรงคู่หนึ่งโอบรัดร่างเอาไว้แน่น

            “ปล่อยฉันนะ ไอ้ผู้ร้ายข้ามชาติ!” เมื่อตั้งตัวได้ สองแก้มของเธอก็ขึ้นสีชมพูรีบผลักร่างสูงออกเต็มแรง อัลเล็นที่ไม่ทันได้ระวังตัวก็ล้มตึงหงายหลัง หัวเสียสุดๆ ที่หวันยิหวากำลังปั่นหัวเขาจนหมุนไปหมด

            “เธอนั่นแหละ แม่โจรสาว บอกมาซะดีๆ ว่าไมโครชิพนั่นอยู่ไหน ไม่อย่างนั้นฉันจะจับเธอขังกรงกับหมาป่าพวกนั้น” เขาไม่ได้พูดเล่น แต่ทำจริงแน่นอน

            หวันยิหวาเองเห็นดวงตาสาดประกายความอำมหิตของเขาแล้วก็ค่อนข้างแน่ใจ ว่าอัลเล็นจะทำตามคำพูดที่เอ่ยออกมาทุกอย่างแน่ๆ

            “คุณมันชาติชั่วจริงๆ เคยมีใครบอกไหมว่าคุณเป็นแบบนั้น ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันมาเที่ยวและคุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะ” เธอตะโกนด่าเขา ทั้งกลัวทั้งโกรธ แต่จะยอมให้เขาย่ำยีไม่ได้แน่นอน

            อัลเล็นเองก็ชักจะฉุนเหมือนกัน แม่คนดีปากคอเราะร้ายนัก ท่าทางจะเป็นคนที่เก็บไมโครชิพไว้แน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่นั่งนิ่งแล้วก็ไม่ได้ลงชื่อใบสมัครปลอมๆ ที่เขาให้คนจัดทำไว้เป็นแน่

            ร่างสูงของอัลเล็นเดินไปคว้าถังน้ำที่มีไว้ให้สุนัขป่า ก่อนจะนับหนึ่งถึงสิบในใจ เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าว่าใส่หน้าแบบนี้มาก่อน ส่วนใหญ่เมื่อจับโจรได้ คนพวกนั้นมักจะกลัวเขาจนหัวหด ไม่เหมือนแม่คนนี้ที่เอาแต่ด่าทอและจ้องหน้าเขาด้วยความดุร้าย

            “หุบปากซะ แม่ผู้ร้ายข้ามชาติ เลือกตอบแค่คำถามที่ฉันถามเท่านั้น ฉันถามเธออีกครั้งว่าไมโครชิพอยู่ไหน และบอกเลขโค้ดประจำตัวของเธอมา ฉันจะได้บอกกับกาเซียถูกว่าเด็ดปีกไหนของมันทิ้ง!” อัลเล็นบอกเสียงกร้าวและจ้องหน้าหวานที่จับชายกระโปรงไว้มั่น ท่าทางไม่ยอมแพ้เขาเอาเสียเลย

            “อยากจะเข้าไปอยู่ในกรงเป็นสัตว์เลี้ยงอีกตัวของฉันหรือไง”

            “ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณ หวันยิหวาบอกกับมาเฟียตัวใหญ่ที่จับกุมตัวมาขังไว้โดยที่ไม่บอกว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แถมเขายังใส่ร้ายหาว่าเป็นผู้ร้ายข้ามชาติเสียนี่

            “แต่เธอเป็น!” อัลเล็นบอกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะฉุดร่างเล็กของหวันยิหวาให้ลุกขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่งจากพื้นดินสกปรกในโกดังใหญ่ ซึ่งเป็นแหล่งเก็บของชั่วคราวของเขา

            “คุณมันเถื่อน คุณมันถ่อย คุณนั่นแหละผู้ร้ายข้ามชาติ!” สิ้นเสียงหวานที่บริภาษใส่ร่างสูงใหญ่ของอัลเล็น หวันยิหวาก็ชาไปทั้งหน้าเมื่อถูกสาดด้วยน้ำโครมใหญ่ จนเธอเปียกโชกไปทั้งตัว

            “ถ้าไม่อยากถูกหมาป่าฉันขย้ำ หุบปากซะ!

         หญิงสาวไม่คิดมาก่อนเลยว่าผู้ชายรูปงามตรงหน้าจะร้ายกาจได้ขนาดนี้ ทั้งที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่กลับโหดเหี้ยมเหมือนปีศาจร้าย

            ยังไม่ทันตัวก็ถูกลากออกมาข้างนอกอีกหน เห็นสายตาจากบอดี้การ์ดตัวโตหน้าดุมองมา ร่างกายก็พลันสั่นสะท้านหนาวเย็นเหมือนหล่นลงไปใต้ธารน้ำแข็งอันหนาวเหน็บอย่างไรอย่างนั้น

            “หาเจอไหม” อัลเล็นถามขึ้นกับลูกน้อง ไม่ได้จำเพาะเจาะจงว่าคุยกับใคร เขาหมายถึงไมโครชิพที่กำลังตามหาอยู่ ซึ่งสั่งให้ลูกน้องค้นเอาจากตัวสาวสวยเหล่านั้น และให้สั่งหาโค้ดหมายเลขของหญิงสาวทุกคนที่เป็นลูกน้องของกาเซียด้วย

            “ไม่เจอครับ เราพบแต่โค้ดหมายเลข กระจายอยู่ตามตัวไม่ได้มีเฉพาะที่ต้นขาครับ” คำรายงานของลูกน้อง ทำให้อัลเล็นหันไปมองหวันยิหวาทันที

            ตั้งแต่ที่เผลอกระชากชั้นในชิ้นล่างของเธอจนขาด เขาก็กะว่าจะให้คนงานที่เป็นผู้หญิงมาตรวจสอบร่างกายของเธอ หวันยิหวากำลังทำหน้ามึนงงเนื่องจากว่าฟังภาษาจีนที่เขาใช้สื่อสารกับลูกน้องไม่ออก แต่สิ่งเดียวที่รู้ ก็คือทุกสายตาที่มองมานั้นล้วนน่ากลัวและประสงค์ร้ายต่อเธอทุกคน

            “ไปตามคนของเราที่เป็นผู้หญิงมา” อัลเล็นออกคำสั่งและลูกน้องชุดดำก็รับคำสั่ง ผละออกไปอย่างรวดเร็ว

            อย่างน้อยมารดาของเขาเองก็เป็นสาวไทยและสั่งสอนให้เขาปฏิบัติกับผู้หญิงด้วยความให้เกียรติ

            ฉะนั้นเขาเลยจำใจปล่อยให้ผู้หญิงด่าเจ็บคนนี้อยู่ในความดูแลของคนอื่น ก่อนที่เขาจะโมโหจนเผลอหักคอขาวๆ เล็กๆ ของเจ้าเข้าสักที

            “หาให้หมดทุกซอกทุกมุม แล้วรายงานฉัน”

            อัลเล็นเดินไปเจอลูกน้องที่เป็นผู้หญิงจากนั้นก็สั่งความ เขาหันไปมองหวันยิหวาที่เปียกไปหมดทั้งตัว ตัวสั่นเทาเพราะความหนาวเย็นในสภาพอากาศหน้าหนาวในเดือนมกราคม

            “เสร็จแล้วหาเสื้อผ้าให้เธอใส่ แล้วก็พาไปเจอฉัน” เขาสั่งเสียงเย็นและผลักร่างเล็กของหวันยิหวาเข้าไปหาคนงานหญิงทันที

            หวันยิหวาหายใจหอบแรง ก่อนจะหวาดกลัวไปหมดเมื่อถูกลากเข้าไปในห้องน้ำและถูกผู้หญิงสามคนรุมจับแก้ผ้า เพื่อมองหาโค้ดหมายเลขที่แสดงตัวว่าเป็นคนของกาเซียอย่างรวดเร็ว

            “นี่ พวกเธอ หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้ จะทำอะไรน่ะ!” หวันยิหวากรีดร้องเสียงแหลม แต่ก็ไม่อาจจะต้านทานแรงของพวกหล่อนได้เลย

            หวันยิหวาทั้งหนาวทั้งกลัว ไม่รู้ว่าไมโครชิพอะไรนั่นคืออะไร และไม่ได้รู้จักกับกาเซียอะไรที่ชายคนนั้นว่าไว้เลยสักนิด ตอนนี้ไม่ว่ายังไงเธอต้องรู้เรื่องทั้งหมดจากเภาลินให้ได้

 

 

            อัลเล็นนั่งจิบเบียร์หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ ข้างกายของเขามีสุนัขตัวใหญ่ขนฟูพันธุ์ไซบีเรียนผสมกับหมาป่าคอยคลอเคลียข้างๆ มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของเขา ซึ่งเมื่อไหร่ก็ตามที่เขารู้สึกไม่สงบใจก็จะอยู่เงียบๆ กับมัน รอจนอารมณ์ดีขึ้นแล้วถึงจะออกไปข้างนอก

            ยามนี้ลูกน้องทุกคนรายงานว่าหญิงสาวที่เขาเชิญมาดินเนอร์นั้น ล้วนแต่เป็นคนของกาเซียทั้งนั้น และได้หมายเลขประจำตัวครบทุกคน ยกเว้นแค่แม่สาวหน้าหวานที่ด่าเขาฉอดๆ นั่นเอง

            และที่ทำให้อัลเล็นเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเข้าไปทุกที เห็นจะเป็นไมโครชิพที่ไม่รู้ว่าอยู่ไหนนั่นเอง

            “พาบูก้าออกไปก่อน” เขาบอกกับแจ็คคนสนิท อีกฝ่ายจึงดึงสายจูงบูก้าที่เป็นสุนัขแสนรักออกห่างเล็กน้อย

            ลูกน้องอีกคนเข้ามารายงานและพาร่างของหวันยิหวาที่บูดบึ้งระคนกังวลใจเข้าเงียบๆ เพราะอัลเล็นเผลอทำชั้นในของเธอขาด และสาดน้ำใส่เสียจนเปีบกชุ่มโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า ดังนั้นตอนนี้หวันยิหวาเลยต้องใส่ชุดเมดที่เป็นยูนิฟอร์มเครื่องแบบของแม่บ้านไปพลางๆ ก่อน

            อัลเล็นกวาดดวงตาสีเหล็กของตนเองมองร่างเล็กแต่กลมกลึงอย่างพอใจ เธอคงจะถูกคนพลิกร่างตะแคงซ้ายตะแคงขวาเพื่อตามหาโค้ดจนทั่วทั้งตัว และคงจะอายไม่เบาเพราะหน้าเนียนของเธอยังมีสีเลือดคั่งอยู่ที่สองแก้ม

            หวันยิหวาถูกผลักเข้ามาในห้องที่มีเพียงเขา คนสนิทอย่างแจ็ค และสุนัขตัวโตอีกตัวหนึ่งเท่านั้น เมื่อประตูถูกปิดลง ร่างเล็กก็สะดุ้งเฮือกเหลียวมองบานประตูหลายต่อหลายครั้ง ด้วยกลัวว่าอัลเล็นจะคึกขึ้นมาปล้ำถอดเสื้อผ้าของเธออีกหน

            หวันยิหวามองซ้ายมองขวา เหลือบไปเห็นสุนัขตัวใหญ่ที่มองหน้าเธอตาไม่กะพริบ

            “เธอจะเอาอะไรไปให้กาเซีย

            “คุณท่าทางจะพูดไม่รู้เรื่อง” หวันยิหวาโพล่งออกไปก่อนที่อัลเล็นจะพูดจบ

            เธออธิบายเรื่องนี้ซ้ำๆ กับคนของเขาที่ทำการค้นตัวจนไม่มีที่ไหนจะเป็นความลับอีกต่อไป ทั้งฉุนทั้งอายแต่ก็สู้แรงของพวกนั้นไม่ได้ ไม่ว่าจะบอกยังไง พวกคนเหล่านั้นก็ไม่ยอมฟัง ฟังแต่คำสั่งของผู้ชายตรงหน้าอย่างเดียวเท่านั้น

            “ฉันบอกเป็นร้อยๆ ครั้งแล้วว่าไม่รู้เรื่อง ฉันมาเที่ยว แล้วก็ถูกลากมาที่นี่ โอ๊ย! ให้ตายเถอะ”

            หวันยิหวาหมดสิ้นเรี่ยวแรง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ผมซะจนฟูไปทั้งหัว

            อัลเล็นเห็นท่าทางของเธอแล้วก็อดที่จะเลิกคิ้วขึ้นสูงไม่ได้ เพราะไม่เคยเลยที่เขาจะเจอกับผู้หญิงแบบนี้ ขนาดคนของกาเซียเองยังมองเขาตาปรอย แต่หญิงสาวคนนี้กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เธอกล้าสบตาตรงๆ โดยปราศจากแววตาเคลิบเคลิ้มหรือชวนฝัน ตรงกันข้ามกลับมองมาเคียดแค้นเหมือนอยากจะสาปให้เขาเป็นแมลงสาบอย่างนั้น

            “แล้วพี่เภาลินล่ะ” หวันยิหวารู้ดีว่าคงพูดกับเขาไม่รู้เรื่อง จึงถามหารุ่นพี่สาวคนสวยของเธอแทน

            “นั่นไง” อัลเล็นบอกและพยักพเยิดให้มองไปทางบานประตู

            ไม่นานสาวงามหลายคนก็เดินเข้ามาในห้องนี้ และเภาลินเองก็เดินเข้ามาประคองหวันยิหวาที่แต่งตัวไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ยังอยู่ในชุดเดิมที่ใส่มาดินเนอร์ ผิดกับหวันยิหวาที่ใส่ชุดเมดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

            “ไม่เป็นไรนะยิหวา” เภาลินถามรุ่นน้องที่เริ่มบ่อน้ำตาตื้น น้ำตาเม็ดใสค่อยๆ เอ่อขึ้นมาขังขอบตา

            “พี่ลิน ยิหวาอยากกลับแล้ว” หวันยิหวายึดแขนของเภาลินไว้แน่น เรื่องที่เจอวันนี้ทำให้เธอตกใจกลัวมากและอยากจะผ่านพ้นไปให้เร็วที่สุด ไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้เลยจริงๆ

            สายตาของอัลเล็นเหมือนเป็นกระแสไฟฟ้าแรงสูง ที่ทำให้หัวใจของเธอชักกระตุกจนน่าโมโหตัวเอง

            ผู้หญิงคนนั้นชื่อยิหวา…’

         อัลเล็นได้ยินหญิงสาวคนนั้นพูดกับหญิงสาวอีกคน จากนั้นก็ทราบได้ว่าเธอชื่อ ยิหวาชื่อแปลกดี และเขาคงต้องไปถามมารดา ว่าชื่อของเธอมีความหมายว่าเช่นไรกันแน่

 

 

            ผู้หญิงที่เป็นคนของกาเซียต่างพากันจับกลุ่มคุยกัน ว่าอัลเล็นจะจัดการยังไงกับพวกเธอต่อไป มีเพียงคนเดียวที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับคนอื่นเลยอย่างหวันยิหวา ที่เอาแต่จับแขนของเภาลินไว้แน่นพยายามยึดไว้เป็นที่พึ่งตลอดเวลา

            ไม่นานนัก ที่ปรึกษาของอัลเล็นที่มีนามว่าเอ็ดก็เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มในมือ ซึ่งเต็มไปด้วยรายชื่อและประวัติของสาวสวยทั้งหมดที่อยู่ในห้องนี้นั่นเอง แต่เขาก็ยังหาประวัติของสาวน้อยคนนั้นไม่ได้ คนที่อัลเล็นลากไปและกำลังอยู่ในชุดเมดซึ่งแตกต่างไปจากคนอื่น

            “พวกเราค้นหาในกระเป๋า ค้นตามตัวแล้วก็ไม่พบไมโครชิพเลยครับ” เอ็ดรายงาน แต่ข้อมูลนั้นอัลเล็นทราบอยู่แล้ว

            “ต้องทำยังไงต่อไป” อัลเล็นถามเสียงเรียบ ซึ่งสนิทรู้ดีว่าตอนนี้นายใหญ่กำลังโมโหเข้าแล้ว

            “เรากำลังหาเครื่องสแกนตรวจสอบอยู่ครับ อาจจะเป็นเครื่องเอ็กซเรย์ เราคิดว่าพวกเธออาจจะกลืนหรือฝังลงไปใต้ผิวหนัง” เอ็ดรายงานอีกอย่าง ซึ่งทำให้อัลเล็นรู้สึกพอใจขึ้นมาได้บ้าง

            “ฝังตามตัวเลยเหรอ กาเซียทารุณคนของตัวเองขนาดนั้นเชียวเหรอ” เขาพึมพำ ไม่ชอบใจกับการกระทำเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย

            ยิ่งกับผู้หญิงด้วยแล้ว เขาไม่แม้แต่จะคิดทำเรื่องพรรค์นี้กับเพศแม่ที่อ่อนแอ ควรให้การดูแลคุ้มครองเสียมากกว่า แต่สำหรับผู้หญิงร้ายกาจน่ากลัวพวกนี้แล้ว อาจจะต้องยกเว้นเอาไว้หน่อยกระมัง

            สายตาของเขามองไปยังยิหวา คนนั้นที่กำลังเกาะติดกับเภาลินแจ เหมือนลูกหมีโคอาล่าที่ไม่ยอมห่างแม่

            จากรายงานของที่ปรึกษา เขาพบว่าเภาลินนั้นเป็นคนที่ได้รับความสนิทสนมจากกาเซียมากเป็นพิเศษ และตอนนี้เขาก็กำลังจับตามองเธอ รวมไปถึงลูกหมีที่ตามติดเภาลินนั้นด้วย

            “ครับ เอ่อ ที่ปรึกษาในกลุ่มของพวกเราคิดว่ามันน่าจะฝังอยู่ที่ เอ่อ” เมื่อเห็นที่ปรึกษาของตนที่ทำงานว่องไวฉะฉานเกิดอาการตะกุกตะกัก อัลเล็นก็มองหน้าเอ็ดอย่างแปลกใจ อยากจะรู้ว่าเอ็ดเป็นอะไรไปแล้ว

            “อะไร”

            “คือว่า ขออนุญาตครับ” แล้วเอ็ดก็ขยับไปประชิดตัวเจ้านายหนุ่ม จากนั้นก็กระซิบข้างหูของเจ้านายเบาๆ

            “เราคิดว่า ไมโครชิพที่ว่านั่นอาจจะอยู่ที่ช่องคลอดของพวกเธอครับ”

            คำพูดของเอ็ดทำให้อัลเล็นตาโต ก่อนจะปรายตามองไปยังหวันยิหวาที่กำลังร้องงอแงจะเอาอะไรบางอย่างกับเภาลินทันที

            “เครื่องสแกน หรือเครื่องเอ็กซเรย์เอาออกมาใช้ข้างนอกได้ไหม ไปจัดหามาบ้างรึยัง” อัลเล็นถาม รู้สึกไหววูบแปลกๆ ถ้าว่ามีคนมาค้นตัวส่วนนั้นของยัยหน้าหวานคนนั้น เขาจะรู้สึกยังไงกันนะ

            “คนของเรากำลังจัดหาครับ ตอนนี้กำลังเครื่องมือรออยู่” เอ็ดยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู คาดประเมินเวลาที่ลูกน้องจะกลับมา

            อัลเล็นลูบปลายคางตัวเองอย่างใช้ความคิด นี่เป็นงานที่ยากที่สุดชิ้นหนึ่งที่เคยเจอมาทีเดียว และถึงตอนนี้เขาก็ชักอยากจะให้แอชเชอร์มาทำงานนี้แทนเสียแล้ว

            “ให้ตายเถอะ ไอ้กาเซีย” อัลเล็นสบถพึมพำเบาๆ คิดหงุดหงิดงุ่นง่านไปหมด ก่อนที่สมองอันชาญฉลาด จะบังเกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมาได้

            “เอาอย่างนี้ ฉันมีแผนแล้ว ไม่ต้องใช้เครื่องสแกน อาจจะใช้เวลามากไปหน่อย แต่ว่าคนของเราคงจะชอบใจไม่เบาล่ะ”

            อัลเล็นลุกขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่สาวสวยทุกคนหันไปมองเขาอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะจับกลุ่มกันให้แน่นหนามากกว่าเดิม

            ร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้าไปหากลุ่มสาวสาว สายตาจับจ้องไปยังสาวน้อยที่หาประวัติไม่เจอไม่เคลื่อนไปไหน และดวงตาคู่หวานนั้นก็สบมองเขาอย่างหวาดกลัวเช่นกัน

            “พวกเธอคงจะรู้ ว่าหลังจากล่องเรือครึ่งเดือน ผู้ชายที่ไม่ได้เจอผู้หญิงส่วนมากจะเป็นยังไง” อัลเล็นเริ่มต้นพูด และหวันยิหวายังตามเขาไม่ทัน

            “ฉันรู้ว่าพวกเธอเอาไมโครชิพซ่อนไว้ที่ไหน” เขาพูดอีก ทำให้สาวๆ หลายคนเริ่มหน้าแดง มองหน้ากันด้วยความอึดอัดใจ

            “ฉันจะไม่บังคับ ใครที่อยากจะนอนกับลูกน้องของฉันคนไหนก็เชิญตามสบาย แต่คนที่ไม่ยอมฉันจะมีเครื่องสแกนไว้คอยตรวจสอบ อีกเดี๋ยวคงจะมา แต่บอกไว้ก่อนไอ้เครื่องนี้มันคงทำให้พวกเธอเจ็บปวดอย่างมากเลยล่ะ ถ้าหากว่าเปลี่ยนมาใช้การบริการของลูกน้องฉัน หรือฉัน มันอาจจะไม่เจ็บมากเท่าไหร่

            เขาพูดเรื่อยๆ ราวกับว่าเรื่องที่ตนเองพูดนั้นเป็นเรื่องธรรมดา เช่นเดียวกับการรับประทานอาหารในแต่ละวัน

            สาวสวยทุกคนหน้าซีดสลับแดง มองหน้ากันเองแทบไม่ได้ และแน่นอนว่าหวันยิหวาไม่เข้าเรื่องทั้งหมด ได้แต่มองคนโน้นทีคนนี้ทีด้วยความสับสนงุนงง

            “ว่าไง คนไหนที่ไม่อยากจะเจ็บตัว อยากจะสนุก ก็เชิญเลย แต่ถ้าฉันหาเจอเอง รับรองว่าพวกเธอกระอักแน่

            อัลเล็นพูดและยิ้มกระชากวิญญาณ

            “ให้ตายเถอะ ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย” เภาลินหน้าแดงก่ำ กับคำพูดสองแง่สองง่ามของอัลเล็น และหวันยิหวาก็หวั่นใจเหลือเกิน รุ่นพี่แสนสวยจะหลงเสน่ห์ของอัลเล็น โดยลืมไปสิ้นว่าคนคนนั้นร้ายกาจยังไง

            “เลือกได้ตามสบาย คนของฉันหน้าตาดีและปลอดโรคอยู่แล้ว” ชายหนุ่มผายมือไปทางด้านหลังของตัวเอง ที่ปรากฏร่างสูงของชายใส่สูทชุดดำหลายสิบคน

            “อะไรคะพี่ลิน เขาเป็นโรคเอดส์เหรอ”

            หวันยิหวาไม่สนุกด้วย เธอเขย่าแขนเภาลินที่เหม่อมองอัลเล็นให้ฟังคำพูดของเธอ จากนั้นเภาลินก็หัวเราะคิกกับคำพูดของรุ่นน้อง

            “หรือว่าพวกเธอมีไมโครชิพกันทุกคน” อัลเล็นคิดถึงเรื่องที่จะเป็นไปได้ และค่อนข้างแน่ใจว่ามันเป็นอย่างที่เขาสันนิษฐาน เพราะว่าหลายคนเริ่มทำหน้าตื่นๆ กันแล้ว

            “พวกเธอมีสิทธิ์เลือกเองนะ ก่อนที่ฉันจะเป็นฝ่ายเลือกให้” อัลเล็นพูดอย่างเป็นต่อ

            ความจริงแล้ว สาวงามของกาเซียนั้นก็ผ่านเรื่องอย่างนี้มาเยอะ และแผนการของกาเซียก็ตรงตามที่อัลเล็นพูดทุกอย่าง

            ผู้หญิงทุกคนที่ล่องเรือสำราญมาล้วนแต่มีไมโครชิพสอดไว้ในช่องคลอดด้วยกันทุกคน พวกเธอห่อมันไว้ด้วยผ้าอนามัยแบบสอดและซุกซ่อนเอาไว้ ไมโครชิพนี้มีขนาดเล็กมากจนสามารถสอดเข้าไปได้ เพียงแต่ว่าไมโครชิพจริงๆ นั้นมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น นั่นเป็นเรื่องที่อัลเล็นไม่รู้

         “ฉันเอง ว่าแต่คุณพร้อมไหมล่ะ” สาวสวยคนหนึ่งลุกขึ้น จากนั้นก็เดินตรงไปหาอัลเล็นพร้อมกับไล้ฝ่ามือกับซีกหน้ากระด้างของอัลเล็นอย่างยั่วยวน

            อัลเล็นจับมือของเธอคนนั้นพร้อมกับบิดเต็มแรง และผลักเธอไปข้างหลังไปยังลูกน้องของตนเองแทน

            “ฉันไม่ว่าง เลือกคนอื่นได้ตามสบาย” อัลเล็นพูดเย็นชา ก่อนจะเบนสายตามองหวันยิหวาไม่กะพริบ

            เภาลินรู้ว่าตอนนี้อัลเล็นกำลังพุ่งเป้ามายังหวันยิหวา เธอเองก็เบื่อที่ต้องทำงานให้กาเซียแล้วและอยากจะปลดแอกตัวเองเสียที อีกอย่างรูปร่างหน้าตาของอัลเล็นจัดว่ารูปงามตรงตามอุดมคติของเธอทุกอย่างด้วย

            ดังนั้นเธอจึงปลดมือของหวันยิหวาออกและลุกขึ้นเดินนวยนาดไปหาอัลเล็นทันที

            “คุณจะรู้ไหมนะ ว่าฉันเป็นคนสนิทของกาเซียมากแค่ไหน” เธอหยั่งเชิง และอัลเล็นก็ยิ้มที่มุมปาก

            “รู้ดีทีเดียว

            “ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยสแกนหาไมโครชิพบนตัวของฉันทีได้ไหมคะ” เภาลินเชิญชวนอย่างมีชั้นเชิง ซึ่งอัลเล็นก็จับมือของเธอขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือเบาๆ

            จากนั้นก็เดินออกไปข้างหลัง ปล่อยให้ใครหลายคนมึนงงกับการที่เภาลินยอมออกไปง่ายๆ เช่นนั้น ไม่นาน ผู้หญิงทุกคนก็ทยอยกันทุกขึ้นทีละคนสองคน จนกระทั่งเหลือแค่หวันยิหวาและผู้หญิงอีกสองคนที่นั่งมึนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น โดยไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำเช่นไรต่อไปดี

            เธอรอเภาลินอยู่นานแต่รุ่นพี่คนสวยก็ไม่กลับมาเสียที คนอื่นเองก็เหมือนกัน หายไปนานโดยไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง ความหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนล้าหมดเรี่ยวเรี่ยว รอแล้วรอเล่าจนที่สุดก็เผลอหลับคุดคู้กับพื้นพรมหรู โดยที่ลูกน้องหน้าโหดของอ็ลเล็นได้แต่มองด้วยความประหลาดใจ

 

 

            ผ่านไปไม่นานสาวสวยแต่ละคนเริ่มทยอยกลับมา บางคนมีท่าทีอิดโรยบางคนมีสีหน้าแช่มชื่น หวันยิหวาก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่มองดูพวกเธอด้วยความแปลกใจและไม่สบายใจเอาเสียเลย

            ไม่นานเภาลินก็กลับมา เธอมีสีหน้าหงุดหงิดนิดหน่อย ลำคอขาวผ่องก็เต็มไปด้วยรอยช้ำเป็นจ้ำๆ ทั่วลำคอเรียวละหง ลามไปถึงลาดไหล่และตรงเนินอก

            แม้จะสงสัยอย่างหนัก แต่ว่าหวันยิหวาก็ไม่กล้าจะพูดอะไรออกมา ได้แต่มองดูคนนั้นทีคนนี้ที ไม่นานทุกคนก็กลับมาครบทุกคน รวมถึงอัลเล็นที่กำลังมองอะไรบางอย่างด้วยความพิจารณาในมือ

            “ยังเหลืออีกสามคนสินะ” อัลเล็นพูด ทำให้หวันยิหวาสะดุ้งเฮือก เพราะหนึ่งในสามนั้นคือตัวเธอนั่นเอง

            “ใครก่อนดี บอกก่อนเลยนะ ว่าถ้าใช้เครื่องสแกนต้องเจ็บตัวแน่ๆ” อัลเล็นบอก จากนั้นก็ส่งของชิ้นเล็กในมือให้ที่ปรึกษา

            เมื่อไม่มีใครก้าวออกไป ผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งก็คว้าแขนผู้หญิงที่ไม่ได้ออกไปรอบแรกซึ่งอยู่ข้างๆ หวันยิหวาออกไปทันที

            “อย่านะ อย่าทำฉันเลย ฉันไม่มีจริงๆ แล้วอีกอย่างฉันมีรอบเดือนด้วย!” เธอคนนั้นพูดด้วยความตกใจแกมหวาดกลัว หวันยิหวาเห็นแล้วก็มั่นใจว่าเธอคนนั้นกลัวจริงๆ

            “เดี๋ยวก็รู้” ชายคนนั้นพูดและออกแรงลากแขนของเธออีกครั้ง

            หวันยิหวาทนมองไม่ไหว เธอลุกขึ้นก่อนจะคว้ามือของผู้หญิงคนนั้นไว้ จากนั้นก็มองหน้าคนของอัลเล็นอย่างเด็ดเดี่ยว

            “เอาฉันไปแทนได้ไหม”



[1] แอรอน วิกเกอร์ และ ปกฉัตร ปวินท์พัฒ จากนิยายเรื่อง เล่ห์รักกลร้ายเจ้าชายอสูร เขียนโดย มิรา



นิยายเรื่องนี้หมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊คแล้วค่ะ

มู่เลยเอามาทำ E-Book เองค่ะ มู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ


ซื้อ E-Book ได้โดยการกดที่รูปปกใหม่ด้านบนได้เลย

หรือจะตรงนี้ก็ได้ค่ะ

หรือ >>Click!!<<


http://i608.photobucket.com/albums/tt168/golf_g/Wall%20of%20Love/02A.jpghttp://i608.photobucket.com/albums/tt168/golf_g/Wall%20of%20Love/02Y.jpg

 

Song :: Two steps from hell - Peace of Mind

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

177 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #2171 milan (@2me-too) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 01:52
    ถูกเเล้วละ ถ้าไปขอคำปรึกษาจากเอลวิน คงได้เเก่หงำเหงือกจริงๆเเหละ อะไรจะฮาขนาดนี้ =..=
     ห้าปีเชียวนะลุง ห้าปี! เอาเถอะ ตอนนี้เรื่องเเบบนี้ป๋าครูสนำโด่งอ่ะ = = ตั้งเเต่เปิดเรื่องอ่ะป๋าครูส มันไม่ใช่อ่ะ ไม่ใช่มาเฟียเลย เเบบ โอย เพลีย Y.Y ป๋ามาซี่ก็เเรดไป ป๋าครูสก็...ไป - - ป๋าโรมก็หื่นไป ป๋าคริสก็โหดไป อึ๋ยย ป๋าซานปกติสุดเเล้วละ = =a
    #2171
    0
  3. #456 nanMBLAQ (@nanmblaq) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 18:24
    เพิ่องเข้ามาอ่านสนุกมากเลย
    #456
    0
  4. #455 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2555 / 19:18
    อัลเล็นคิดไงปรึกษาแอนเดรียนเนี่ย 55+
    #455
    0
  5. #454 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:17
    OMG!!! ขอให้เป็นเมนเหอะ
    ถ้าโดนข่มขืนนี่ก้อนาถเกิ๊นนนนนนนนนนน!!
    #454
    0
  6. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:33
     อ่ะเฮือกกกกกกกกกก T^T
    #453
    0
  7. #452 zuyu-P (@zuyu-junk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2555 / 05:18
     จะฮาไปไหนเนี้ย...ตัวเล็กแต่แสบนะนั้น00สนุกอ่า
    #452
    0
  8. #451 poison (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:58
    เรื่องนี้น่ารักมาก ฮามากค่ะพี่มู่ ชอบให้พี่เขียนนางเอกใสๆ แต่ไม่ยอมคนแบบนี้ :)
    #451
    0
  9. #450 koong-Gyu Hyun (@koong-kimbom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:09
    ฆ่ามันเลยค่ะอัลเล็น
    #450
    0
  10. #449 Spiny (@primwi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:41
    เลือดของคนเรือตะหากก ยี่หวายังอยู่ครบบ
    #449
    0
  11. #448 AV®iL&S!ⓓ★ (@oarachi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 21:00
    คิดว่าโหดมากขึ้นมากๆๆๆ

    กำลังดราม่าได้โลก อ๊ากกกกก

    #448
    0
  12. #447 brownboys (@brownboys) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2555 / 23:24
    ไม่ใช่แค่ดราม่าและเกรียน ยังหรื่นนด้วยยยย ><
    #447
    0
  13. #446 Bananasplitzz@~KHJ (@bananasplitzz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 19:01
    ตอนนี้บีบหัวใจมากเลยอะT^T
    #446
    0
  14. #445 Doll_lucky (@luckypuzz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 23:49
    ประจำเดือนหมดยังอ้ะ ยิหวา

    หรือว่าไม่ใช่ ?
    #445
    0
  15. #444 ^^+ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 19:09
    thank you kaaa ^^0
    #444
    0
  16. #443 NUT_MINJUN (@nutcha77) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2555 / 23:31

    อัลเล็นคิดได้ไงอ่ะ น้ำรัก
    จะบ้าตายกับนายจริงๆๆเลยเหอะ
    พี่มู่สู้ๆๆนะค่ะ
    จะติดตามเสมอนะ

    #443
    0
  17. #442 Kapook Aomsin (@kapookcom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2555 / 19:04
    สงสัยว่ายิหวาเดินเดินชนไม้ (คิดแบบนี้กลับดาวแม่ไปเลย) ฮ่าๆๆๆ
    อัลเล็นเป็นห่วงยิหวาแบบว่าไม่ค่อยจะแสดงแเลยนะ ;_________^+
    เกรียน โหด มัน ฮา ต่อไปจ้า
    แอนเดรียนเค้าคิดถึงงงงงงงง(ฟิ้ววววววว ......วิ้งหนีสายตาพิฆาตรจากออมขวัญ)

    ปล.คิดถึงบูก้า อยากให้มีบูก้าร่วมด้วย น่ารักดีอ่ะ แหะๆ
    #442
    0
  18. #441 Wang# BOOM <naikul> (@punwang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 22:58
    น้ำรัก ???
    หมายถึง .... ><

    อ๊ายๆ ๆๆๆๆๆๆ
    ใจเต้นเลย 5555
    #441
    0
  19. #440 foo jung (@phan-ber) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 21:00
    อ๊าย จะมีอารายเกิดขึ้นอีก คงไม่ได้โดนทำร้ายหรอก คงเป็น ปจด. มากกว่า อิอิ
    #440
    0
  20. #439 AnGeLaz (@tikyna) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 20:40
    สนุกมากค่ะ
    #439
    0
  21. #438 jureerat (@nuesee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 20:36
    มาอัพเรื่อยๆนะคะ
    กำลังตั้งหน้าตั้งตารออ่านคะ ^-^
    สู้ๆๆนะคะ
    #438
    0
  22. #437 kyugift (@kyugift) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 17:24
     555+
    ป.จ.ด ได้เกรียนใหญ่แน่คราวนี้

    อัพเร็วๆนะเจ๊มู่
    #437
    0
  23. #436 annyjajaja (@annyjaja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 13:32
    ชอบมากอ่ะ ติดตามอ่านน่ะ
    #436
    0
  24. #435 REERIEZ (@Miket_0919) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 05:23
    คุณอัลเล็นเกรียนแตกมาก - -*** แต่ชอบค่ะ 55555 เพราะยิหวาตัวน้อยก็แอบเกรียนไม่แพ้กันเลยนะ ;p
    สมน้ำสมเนื้อดี คิคิ ใครบังอาจทำร้ายยิหวา งื้ออ รอต่อนะคะ ^^
    #435
    0
  25. #434 พออิมอ พิม' (@Pim22184) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 23:12
     ง่าาาา ยิหวาเป็นนไรร
    #434
    0