ตอนที่ 9 : ♠ TRICK 04 ♠ Take My Hand, Close Your Eyes ...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    9 ก.ค. 62

      

 TRICK 04

Take My Hand, Close Your Eyes

(...50%)


 

            โกรธเขากำลังโกรธ

            รามินนั่งกระดิกเท้าที่โซฟาในห้องพัก มองมองดูแพทย์หญิงที่ประจำการบนเรือสำราญกำลังจัดยาให้มินตราด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น สาวน้อยคนนี้หลอกเขามากี่วันแล้วนะ เรื่องรอบเดือน เขาถามกับตัวการของเรื่องและแพทย์ที่กำลังตรวจอาการหลายครั้งจนแน่ใจ ว่าตอนนี้มินตรากำลังอ่อนเพลียเพราะมีรอบเดือนจริงๆ

            แม้ว่าหน้าซีดเซียวของสาวน้อยจะดูน่าสงสารอยู่ก็ตาม แต่เรื่องนี้จะทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธจริงๆ แล้วจะได้ไม่กล้าโกหกอีก รามินตั้งปณิธานในใจก่อนจะมองคนตัวเล็กด้วยสายตาคาดโทษ

            คุณหมอคนสวยให้ยาและบอกวิธีการดูแลรักษาสุขภาพหลายอย่างกับมินตราก่อนจะเดินออกจากห้องไป คราวนี้เลยมีเพียงรามินที่นั่งหน้าบูดบึ้งอยู่ปลายเตียงของตัวเอง กับคนป่วยที่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังโกรธมากแค่ไหน มองเขาแล้วยิ้มเหมือนจะอ้อนให้ยกโทษให้

            ผมจะไปตรวจงานชั้นสาม นอนพักนะ” เขาแกล้งทำเสียงดุ เพื่อบอกให้รู้ว่าโกรธก่อนจะเดินหนีออกจากห้องไ

            ผู้ชายอะไร ขี้งอน” คนตัวเล็กตะโกนตามหลังออกไป แล้วก็หน้ามุ่ยเพราะรู้ว่าเขากำลังโกรธจริงๆ

            แต่เดี๋ยวนะ แล้วเธอจะเครียดทำไมเนี่ย ในเมื่อก็อยากให้เขาโกรธและปล่อยตัวเธอออกไปไม่ใช่เหรอ หญิงสาวถามตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ และสุดท้ายก็เดินลงจากเตียงเพื่อจะไปหาแก้มแก้วเสียหน่อย แล้วก็เจอร่างสูงของทอมสันที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่หน้าประตู

            คุณทอมสันทำอะไรอยู่ตรงนี้คะเนี่ย เธอถามเขาพลางส่งยิ้มให้ด้วย

            “คุณมินอาการดีขึ้นแล้วเหรอครับ ถึงได้เดินออกมาข้างนอกได้แบบนี้”

            “ค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ว่าแต่คุณทอมสันเถอะค่ะ ทำอะไรอยู่เหรอคะ ไม่ตามเจ้านายคุณทอมสันไปเหรอ เมื่อพูดถึงใครอีกคน เธอก็ย่นจมูกอย่างไม่ชอบใจทันที

            เฮอะ! ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้แสนงอนจริงเชียว

            คุณรามินสั่งให้ดูคุณมินตราน่ะครับ ผมเลยอยู่ข้างนอกเผื่อมีเรื่องอะไร และคำตอบของทอมสันก็ทำให้มินตราหัวใจพองโตขึ้นมาทันที อีตานั่นเป็นห่วงเธอด้วยเหรอ เธอคิดก่อนจะมองหน้าคนสนิทของรามินอีกครั้ง

            คุณทอมสันคะ คุณราล์ฟไปไหนเหรอคะ” คนตัวเล็กถามได้อย่างน่ารักอ่อนหวาน แล้วแบบนี้ทอมสันจะใจแข็งได้อย่างไรเล่า จริงไหม

 

 

            ที่นี่เป็นบ่อเลี้ยงเท็ดดี้น่ะครับ

            เท็ดดี้! มินตราชี้นิ้วไปยังบ่อขนาดใหญ่ที่แลดูคล้ายกับสระน้ำที่อยู่ชั้นสามของเรือสำราญ เป็นที่อยู่ของแมงกะพรุนยักษ์สัตว์เลี้ยงแสนรักของรามิน ผู้ชายคนนั้นคิดอะไรอยู่ในใจกันแน่นะ ถึงได้เลี้ยงตัวอะไรแบบนี้เอาไว้บนเรือ

            ครับ มันชื่อเท็ดดี้ คุณรามินเลี้ยงเอาไว้สามปีแล้วให้อยู่ในเรือนี้ตลอด เพราะตั้งแต่เลี้ยงมันมากิจการของเราก็รุ่งเรืองขึ้นมากทีเดียว” ทอมสันอธิบายให้หญิงสาวฟังอย่างเต็มใจ

            มินตรามองไปรอบๆ สระแล้วก็เห็นว่ามีคนงานคนทำความสะอาดและดูแลเรื่องน้ำในสระและอุณหภูมิอย่างดี แล้วรามินไปไหนนะ เธอคิดแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากมายเพราะมีอย่างอื่นดึงดูดความสนใจมากกว่า มองดูแมงกะพรุนสีขาวตัวใหญ่ที่ลองล่อยไปในสระโดยมีกระจกแก้วครอบปิดเอาไว้อีกที

            ร่างเล็กนั่งลงกับขอบสระแล้วก็เอามือแตะกระจกใสแนบหน้าแทบจะติดกับกระจก เมื่อเห็นแมงกะพรุนตัวใหญ่เคลื่อนตัวในน้ำไปมา

            ตอนกลางคืนสวยมากเลยครับคุณมิน มันเรืองแสงได้ด้วย” ชายหนุ่มบอกกับมินตราอย่างเอ็นดู เมื่อเห็นเธอตื่นตาตื่นใจกับสัตว์เลี้ยงของรามินเหลือเกิน

            ว้าว คืนนี้หนูมินมาดูอีกทีดีกว่า มันต้องสวยมากแน่เลย” สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมาแล้วก็ฉีกยิ้มให้กับทอมสัน

            รามินที่เพิ่งตรวจงานจากโซนอื่นก็มาเห็นมินตราเข้าพอดี เขาทำหน้าไม่ชอบใจก่อนจะตรงเข้ามากอดเอวคนตัวเล็กหมับแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทันทีต่อหน้าลูกน้องคนอื่น เพื่อจะบอกว่านี่คือผู้หญิงคนเดียวที่เขากำลังหลงรัก

            หญิงสาวเองก็มองหน้ารามินอย่างหมั่นไส้ ตะกี้ยังทำท่าไม่สนใจเธออยู่เลย เฮอะ!

            หนูมินอยากเอากุ้งให้มันกิน ราล์ฟจ๋าเปิดกระจกหน่อยสิ” มินตราอ้อนชายหนุ่มให้เปิดกระจกที่กั้นปากบ่อของเท็ดดี้เอาไว้ เพื่อที่จะได้เอาอาหารให้มัน มาเฟียหนุ่มคิดอย่างชั่งใจก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องเปิดตามที่เธอขอ เพราะไม่อย่างนั้นมินตราจะต้องไปอ้อนทอมสันแทน

            ซึ่งนั่นเขายอมไม่ได้!

            มินตรากระโดดโลดเต้นราวกับว่าเป็นเด็กตัวเล็ก ตอนที่โยนกุ้งตัวเล็กๆ ลงไปในสระ รามินถอนหายใจกับความเป็นเด็กของสาวเจ้า และเมื่อเขาหันหลังเพื่อจะดูอุณหภูมิในสระของเท็ดดี้หัวใจก็เหมือนถูกปลิดออกจากขั้ว เมื่อร่างเล็กของมินตราสะดุดเข้ากับอะไรสักอย่าง จากนั้นทั้งร่างของเธอก็ร่วงลงไปในสระที่มีแมงกะพรุนไฟยักษ์ล่องลอยอยู่ในนั้น

            หนูมิน! เสียงของเขาถูกกลบด้วยเสียงแตกตัวของผิวน้ำ

            เสียงร้องอย่างตกใจของรามินและคนอื่นๆ ที่อยู่ในบริเวณนั้นดังลั่น หัวใจเขาเหมือนจะขาดเมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆ ของมินตราลอยคว้างอยู่กลางน้ำ และเจ้าแมงกะพรุนไฟก็กำลังคืบคลานเข้าไปใกล้เธออย่างน่ากลัว

            หนูมิน!

 

 

            มินตรากะพริบตาตื่นอีกครั้งและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องพักของรามินเช่นเดิม ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือน้ำสีฟ้าใส แมงกะพรุนที่พองตัวยุบตัวตามจังหวะการลอยของมัน และเสียงของรามินที่ดังแว่วข้างหูก็เป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยิน

            เหมือนว่าจะตกลงไปในบ่อเลี้ยงเจ้าเท็ดดี้ เธอคิดแล้วก็เอียงคอไปทางซ้ายมือก็เห็นรามินนั่งไขว่ห้างกอดอกสัปหงกเรียบร้อยแล้ว ปกติเท่าที่อ่านนิยายหรือดูละคร ช่วงเวลาแบบนี้พระเอกจะวิ่งเข้าใส่แบบภาพสโลว์โมชั่นเลยไม่ใช่เหรอ แต่ลืมไป รามินน่ะ เป็นตัวโกง มินตราคิดในใจอย่างนึกสนุกก่อนจะยื่นปลายนิ้วไปแตะแก้มของเขาเบาๆ

            สัมผัสแม้เพียงแผ่วเบา แต่สำหรับคนที่ประสาทสัมผัสไวแบบรามินก็รู้สึกตัวขึ้นมาทันที ก่อนจะหันขวับไปมองเด็กดื้อที่พลัดตกน้ำไปแล้วต้องนอนซมอยู่บนเตียงแบบนี้

            “หนูมิน!” ชายหนุ่มเรียกชื่อเธออย่างตกใจ ก่อนจะยื่นมือไปแตะหน้าผากเนียนด้วยความร้อนรน

            “ตื่นแล้วเหรอ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เขาถามพลางมองใบหน้าของเธออย่างสำรวจ

            รู้สึกดีจัง มินตราคิดในใจ เมื่อเห็นเขาเป็นห่วงเธอมากแบบนี้ และยังเรียกว่า หนูมินอีกด้วย เพราะมันเป็นคำที่อยากจะให้ใครบางคนเรียกอย่างอ่อนหวานเช่นนี้มานานแล้ว

            “คุณราล์ฟ หนูมินหลับไปนานมากไหมคะ” คนตัวเล็กถาม สังเกตเห็นว่าเขาเหงื่อออกเต็มใบหน้าเหมือนคนที่กำลังร้อนจัด

            จนอดไม่ไหวที่จะต้องยื่นมือไปเช็ดหน้าให้เขาบ้าง เขาดีกับเธอ มินตราคิด อยากจะทำอะไรเพื่อตอบแทนความน่ารักของผู้ชายคนนี้บ้าง

            เขาเป็นถึงเจ้าของเรือกาสิโนที่หรูหรากับแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีใครคุ้มครองอย่างเธอ ถ้าจะใช้กำลังบังคับเพื่อให้ได้เป็นเจ้าของตัวเธอมันคงไม่ยากอะไร แต่รามินกลับไปทำ และยังยอมทุกอย่างไม่ว่าข้อเสนอพวกนั้นมันจะดูพิลึกหรือว่าไม่น่าทำมากแค่ไหน แต่เขาก็ทำให้เธอและใจดีต่อเธอมากจริงๆ

            “หลับไปสองชั่วโมงครึ่งแล้ว แล้วนี่ทำไมตัวหนูมินเย็นแบบนี้ล่ะ” รามินครวญเบาๆ เมื่อจับมือเธอแล้วพบว่ามันเย็นชืด ทนไม่ไหวจนต้องจับมาถูกับฝ่ามือตัวเองเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้

            “คุณราล์ฟไม่ร้อนเหรอคะ เหงื่อออกเต็มเลย เปิดแอร์ก็ได้นี่คะ”

            “หนูมินตัวเย็นออกแบบนี้ คุณราล์ฟจะเปิดแอร์ได้ยังไง” เขาเอ็ดแต่ไม่จริงจัง ทำให้เธอคลี่ยิ้มออกมาได้

            “หนูมินโดนแมงกะพรุนบ้างไหมคะ หน้าเละไปหรือยังเนี่ย”เสียงหวานถามถามแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแสบร้อนอะไรที่ผิวหนังเลย

            ถ้าเกิดว่าถูกตัวเจ้าเท็ดดี้ไปผิวเธอคงจะไหม้เกรียมแล้วแน่ๆ และคงต้องเสียโฉมไปเลย

            “เปล่า ไม่โดนหรอก หนูมินยังน่ารักเหมือนเดิม ตอนที่หนูมินร่วงลงไปลึกๆ เจ้าเท็ดดี้มันก็ลอยข้ามผ่านตัวหนูมินไปน่ะ ผมเลยโดดลงไปช่วยไว้ทัน”

            เธอตาโตกับคำบอกเล่าของเขา ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

            “คุณราล์ฟ หนูมินรอบเดือนมานะ มาเยอะมากๆ ด้วย มันไม่เลอะน้ำ ไม่เลอะตัวคุณราล์ฟเหรอ!” คนป่วยอุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะเรื่องแบบนี้ผู้ชายบางคนก็ถือมากทีเดียว และเธอเองก็ไม่สบายใจมากด้วย

            “แล้วไง” แต่ชายหนุ่มกลับถามมาสั้นๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย

            “คุณเป็นผู้หญิง รอบเดือนมันก็เป็นเรื่องธรรมชาติ อีกอย่างผมก็ถือกำเนิดออกมาเพราะผู้หญิงนะหนูมิน ผมไม่ได้ถือเรื่องอะไรบ้าบอพวกนั้นหรอก ต่อให้ต้องงมร่างคุณในน้ำนั่นอีกสักชั่วโมงผมก็ไม่ลังเลที่จะทำ” คำตอบของเขาทำเธอน้ำตาซึมขึ้นมา

            เพราะอารมณ์ที่แปรปรวนจากการมีรอบเดือนทำให้มินตรากล้าที่จะทำอะไรบางอย่าง เธอยันตัวขึ้นมาจากเตียงแล้วก็ยกมือขึ้นโอบรอบคอเขาเอาไว้แน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมา

            “คุณกำลังทำให้หนูมินตกหลุมรักคุณ” เธอพูดพลางสูดน้ำมูก กอดรัดเขาเอาไว้แน่นและแนบหน้าลงที่อกกว้างที่อุ่นยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

 

 

            “ดีใจจัง รู้สึกเป็นเกียรติมากๆ เลยที่หนูมินรักผม” รามินลูบหลังของมินตราเบาๆ รู้ว่าเธอคงจะตกใจจนขวัญหายแล้วแน่ๆ และไม่แน่คืนนี้คงต้องไข้ขึ้นเพราะว่าทั้งตกใจและยังอ่อนเพลียจากการมีรอบเดือนอีกด้วย

            “แต่หนูมินไม่ดีใจเลยนะ” คนป่วยพูดเสียงสั่นเครือ แค่นึกถึงเรื่องราวของตัวเองที่ผ่านมา มันก็ทำให้เธอหวาดกลัวขึ้นมาเสียแล้ว

            “ทำไมล่ะ ผมไม่ดีตรงไหนเหรอ?” รามินถาม พลางย้ายร่างของตัวเองจากที่นั่งบนเก้าอี้มานั่งบนเตียงแทน และยกร่างน้อยของมินตราขึ้นมาซ้อนตัก โอบกอดเธอเอาไว้โยกตัวไปมาเพื่อคลายให้หายจากอาการตกใจกลัว

            “หนูมินไม่อยากร้องไห้เหมือนคุณแม่ หนูมินไม่อยากจะเสียใจ ไม่อยากจะกลัวเหมือนที่ผ่านๆ มา” คนตัวเล็กกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้แล้วยึดร่างกายของรามินเป็นที่พึ่ง

            ใช่ว่าก่อนที่จะมาพบเจอกับรามินจะไม่มีผู้ชายที่ไหนแวะเข้ามาทำความรู้จักและขอสานสัมพันธ์กับเธอ แต่เพราะกลัวที่จะต้องพบเจอกับเรื่องราวที่แสนน่าสงสารของมารดาและตัวเองก็เลยเลือกที่จะปฏิเสธไป หนูน้อยที่นั่งกอดตุ๊กตาหมีตัวโตในมุมมืดของตัวบ้าน มองดูพ่อและแม่กำลังทะเลาะเบาะแว้ง และขว้างปาข้าวของภายในบ้านนั้นเป็นเรื่องที่ชาชินกับสิ่งที่เห็น

            แต่ภายในหัวใจ มันเจ็บปวดและหวาดกลัวไปเสียทุกครั้ง

            มินตราไม่อยากจะพบกับสิ่งที่มารดาต้องเจอ และไม่อยากจะให้เด็กคนหนึ่งเติบโตมาโดยที่ต้องพบเจอสภาพเช่นเดียวกับเธอที่ผ่านมา

            “หือ คุณแม่เหรอ” มาเฟียหนุ่มพึมพำเบาๆ ก่อนจะรู้ว่าเธอกำลังกลัวอะไรอยู่ มันเป็นเรื่องที่มินตราไม่เคยเล่าให้ฟังมาก่อนเลย

            “หนูมินกลัว” เธอพูดแล้วก็ร้องไห้ออกมา

            รามินกอดกระชับร่างน้อยให้แน่นขึ้น กดปลายจมูกลงที่ขมับของเธอถ่ายทอดความอบอุ่นจากร่างกายส่งผ่านไปยังคนตัวเล็กที่กำลังร้องไห้อย่างขวัญเสีย

            “เด็กดีของคุณราล์ฟ” เสียงทุ้มหนักอบอุ่นกระซิบบอกแล้วก็กอดเธอแน่นขึ้น

            น้ำตาที่หล่นกระทบกับแขนเสื้อนั้นทำให้แขนเสื้อเปียกชุ่มไปหมด สาวน้อยคนนี้คงจะกลัวความสัมพันธ์ที่เขากำลังก่อร่วมกับเธออยู่เป็นแน่

            “อย่าร้องไห้เลยนะ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้น” รามินไม่มั่นใจตอนที่ยังเด็ก หนูมินของเขาต้องพบเจอกับเรื่องอะไรมาบ้าง แต่มันคงเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมาก เพราะไม่อย่างนั้นคนตัวเล็กคงไม่ร้องไห้เสียใจขนาดนี้

            “คุณราล์ฟจะไม่ตีหนูมินใช่ไหม” เสียงหวานที่แหบพร่าถามและทำเอาหัวใจของรามินแกว่งไกว คำถามนั้นช่างสร้างความเจ็บปวดให้เขามากจริงๆ พอจะเดาแล้วว่าบิดาของมินตราต้องทำร้ายทุบตีมารดาของเธอแน่ และไม่รู้ว่าจะทำร้ายเธอด้วยด้วยหรือเปล่า

            และแค่คิดวงแขนของรามินก็กระชับร่างบางเอาไว้แน่นอย่างหวงแหน ถ้าเจอกับพ่อตาในอนาคต คงต้องทำให้ผู้ชายคนนั้นรู้ชัดเจนไปเลยว่าเขาไม่ต้องการให้เข้ามายุ่งกับมินตราอีกไม่ว่าจะกรณีใดๆ ทั้งสิ้น แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นถึงบิดาของหญิงสาวก็ตามที

            “คุณราล์ฟจะไม่ดุหนูมินใช่ไหม ไม่เสียงดัง ไม่ด่าหนูมิน”

            “ไม่หรอก คนดี ไม่มีหรอก” เขาพูดแล้วก็พรมจูบที่ขมับ เส้นผม แก้มและจูบซับน้ำตาให้เธอไปด้วย

            “แล้วคุณราล์ฟจะไม่เอาหนูมินไปทิ้งอย่างที่คุณแม่ทำกับหนูมินใช่ไหม”

            “หนูมิน” รามินครางชื่อของมินตราออกมาเสียงแหบพร่า นึกสงสารหญิงสาวขึ้นมาจับใจก่อนจะกอดปลอบเธอไว้แน่นๆ

            “ไม่มีวัน ไม่มีวันที่ผมจะทำแบบนั้น หนูมินผมสัญญา” เขาบอกและค่อยๆ ล้มตัวลงนอนดึงร่างบางมากอดไว้แนบอก ลูบหลัง ไหล่บางเพื่อปลอบให้เธอได้หายกลัวจะได้พักผ่อนเสียที

            “อย่าร้องเลยนะ ตาบวมหมดแล้ว”

            “คุณราล์ฟ” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ กอดเกี่ยวร่างสูงเอาไว้แน่น

            “นอนเถอะคนดี พักก่อนนะคะ”

 

 

            และเมื่อคนตัวเล็กผล็อยหลับไปแล้วมาเฟียหนุ่มก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมาร้องไห้อีก เขาดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายที่บอบบางของหญิงสาวเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากเตียงสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อทอมสันเห็นเจ้านายออกมาจากห้องพักสีหน้าเหี้ยมเกรียมจนดูน่ากลัวก็ต้องถอนหายใจ

            ทะเลาะกับคุณมินตรามาหรือเปล่านะแต่จะว่าไปหนูมินของคุณราล์ฟนี่ก็ทั้งดื้อทั้งซน คงจะทำอะไรให้นายเขาไม่พอใจเข้าแน่ๆ

            “ขึ้นฝั่งเมื่อไหร่จัดการให้คนสืบประวัติหนูมิน บอกมาให้หมดว่าพ่อว่าแม่ชื่ออะไร ที่อยู่ ทำงานอะไรยังไง” คนเป็นเจ้านายพูดเสียงแข็งกำหมัดแน่นจนเจ็บอุ้งมือไปหมด

            “ครับ” แม้จะสงสัยแต่ทอมสันก็รับคำอย่างดี

            “แล้วก็ส่งคนไปเจรจาย้ายทะเบียนบ้านของหนูมินไปที่บ้านของฉัน มันจะเรียกเงินเท่าไหร่ก็ช่างหัว ตัดขาดหนูมินออกจากบ้านนั้นให้เร็วที่สุด” พูดแล้วก็กัดกรามกรอด ใครที่บังอาจทำให้หนูมินของรามินคนนี้ต้องเสียน้ำตา ต้องเสียใจทนทุกข์กับเรื่องราวในอดีต เขาจะไม่ปล่อยมันไว้แบบนี้แน่

            “ครับ” ทอมสันรับคำอีกครั้ง พลางนึกในใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า

            ทำไมเจ้านายเขาถึงดูโกรธจัดขนาดนี้ นานครั้งจะเห็นเจ้านายเป็นแบบนี้ด้วยเช่นกัน

            “ทอมสันนายว่าหนูมินน่ารักไหม” แล้วรามินก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อระงับความโกรธเอาไว้ ถึงยังไงตอนนี้มินตราก็อยู่กับเขาแล้ว จะไม่มีใครหน้าไหนกล้ามารังแกเธอจนร้องไห้อีกแล้ว เพราะเขาจะเป็นคนปกป้องเธอเอาไว้เอง

            “น่ารักครับ” ตอบไปแล้วทอมสันก็นึกกลัวว่าเจ้านายจะลุกมาเตะเอาหรือเปล่า ที่กล้าพูดซึ่งๆ หน้า ว่ามินตราน่ารัก

            “นายกล้าทิ้งหนูมินรึเปล่า กล้าตีหนูมินด้วยไหม” เจ้านายหนุ่มถามอีก

            ในขณะที่ทอมสันเริ่มคิดไปไกล อย่าบอกนะว่าก่อนที่จะออกมาจากห้องนี้รามินเพิ่งจะตีคุณมินตราไป และทะเลาะกันมาด้วย

            “ตี นายตีคุณมินตราเหรอครับ นาย!” ทอมสันอุทานออกมาเสียงดัง นึกสงสารนักไวโอลินสาวขึ้นมาจับใจ

            เพราะเขารู้ดีว่าทั้งมือและเท้าของรามินนั้นหนักมากแค่ไหน แล้วผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนั้นจะไปทนอะไรได้ล่ะ

            “ฉันไม่ได้ทำ” รามินพูดเรียบๆ แล้วก็มองสีหน้าของคนสนิทไปด้วย

            ขนาดทอมสันยังไม่ชอบใจเลยที่มีคนมาทำร้ายหนูมินของเขา และไม่รู้ด้วยว่ากว่าที่เธอจะโตขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้ ต้องถูกทุบตีทารุณหรือผ่านอะไรมาบ้าง แค่คิดลำคอก็ตีบตันจนกลืนน้ำลายไม่ได้นึกสงสารคนตัวเล็กที่ยังหลับอยู่ขึ้นมาจับใจ เธอคงจะกลัวมากและต้องการคนปกป้องดู

            “แล้วมีเรื่องอะไรหรือครับ” คนสนิทถามถามเมื่อทนเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว

            “ที่บ้านหนูมินน่ะ หนูมินเพิ่งบอกว่าเธอถูกทั้งพ่อและแม่ตีตอนที่เป็นเด็กๆ แถมยังเอาเธอไปทิ้งด้วย”

            …!” ทอมสันเผลอสบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ไม่แปลกที่รามินจะโกรธ เพราะเขาเองได้ยินยังฉุนเลย

            “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกนั้นทำร้ายหนูมินถึงตอนอายุเท่าไหร่ แต่ให้ตาย ฉันโกรธจนจะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย” มาเฟียหนุ่มคำรามออกมาอย่างคั่งแค้น เพราะขนาดว่าตอนนี้เธอเป็นสาวสะพรั่งยังดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอมบอบบางซะขนาดนั้น แล้วตอนที่เธอยังตัวเล็กๆ ล่ะ

            อยากจะเห็นหน้าพ่อแม่ของสาวน้อยนัก แล้วถามว่าทำกับเธอลงคอได้ยังไง

         “ผมจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง นายไม่ต้องเป็นห่วง แล้วอาหารเย็นเอามาที่ห้องนี้เลยหรือเปล่าครับ” ทอมสันรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากจะให้รามินต้องมาหงุดหงิดอีก และจะทำหน้าที่ให้สุดความสามารถเต็มกำลัง จะไม่ให้นายสาวต้องเจ็บปวดอีกแล้ว

            เพราะถ้าหากว่ามินตราเจ็บ คนที่เจ็บกว่าก็คือรามินนั่นเอง

            “อือ ขอข้าวต้มหมูสับให้หนูมินแล้วกัน ของฉันก็ยกมาด้วยเลย คืนนี้ฉันไม่ไปไหนนะ ดูแลแขกด้วย” คนเป็นนายสั่ง เพราะตั้งใจว่าจะอยู่ดูแลมินตราทั้งคืนไม่ออกไปไหนแล้ว

            “ได้ครับนาย

 

 

            “หนูมินเบื่อแล้ว อยากจะออกไปดูเท็ดดี้ข้างนอก”

            มินตราพูดน้ำเสียงแง่งอน และโยนจอยเกมในมือทิ้งไป หลังจากที่รามินเอาอกเอาใจสาวเจ้าด้วยการไปลากโทรทัศน์จอใหญ่มาไว้ที่ปลายเตียง แล้วก็ต่อเครื่องเล่นเกมนินเทนโดรุ่นล่าสุดเพื่อหลอกล่อให้เธออยู่กับเตียง

            แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะหมดความสนใจกับเกมที่มีอยู่เสียแล้ว

            “เท็ดดี้ หนูมินเพิ่งจะขึ้นจากบ่อของมันมาเนี่ยนะ พอเลย นอนไปเลย” รามินโบกมือให้เธออย่างหมดความอดทน

            ก่อนหน้านี้เขาก็ให้ทอมสันไปเชิญคุณแก้มแก้วมาที่ห้องเพื่อเป็นเพื่อนพูดคุยกับหญิงสาวแล้ว ตอนนี้ยังจะออกไปหาเรื่องเที่ยวเล่นที่อื่นอีก แถมยังเป็นบ่อของเจ้าเท็ดดี้ที่เกือบจะทำให้เธอตายเนี่ยนะ ลืมไปได้เลย ไม่ยอมให้ออกจากห้องนี้จนกว่าไข้จะลดแน่

            แม้ว่าตอนนี้คนป่วยยังดูเหมือนปกติก็ตาม แต่เชื่อสิ อีกเดี๋ยวเธอต้องมีไข้ขึ้นสูงแน่ๆ

            “ก็หนูมินเบื่อแล้วนี่” สาวน้อยพูดอย่างแสนงอน

            พี่แก้มแก้วมาหาเธอก็จริงล่ะนะ แต่ว่ารามินก็นั่งทำงานอยู่ในห้องนี้ด้วยแล้วพวกเธอจะกล้าพูดเรื่องอะไรกันมากล่ะ ให้ตายเถอะ เขานี่ไม่เข้าใจผู้หญิงเอาซะเลย ไม่รู้หรือไงว่าผู้หญิงต้องการความเป็นส่วนตัวน่ะ

            “อ่านหนังสือสิ ถ้าอย่างนั้นน่ะ” เขาเสนอ และเห็นว่าเธอทำหน้าเบ้

            “หนังสือคุณราล์ฟมีแต่เศรษฐกิจการเงินอะไรก็ไม่รู้ ไม่เอาด้วยหรอก”

            “ช่วยให้นอนหลับดีนะ พอๆ กับหนังสือธรรมะเลย” เขาดันแว่นที่สันจมูกขึ้นแล้วก็ยิ้มอย่างอารมณ์ดี

            “คุณราล์ฟนับถือศาสนาพุทธเหรอคะ” เธออุทานอย่างตกใจ นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย

            “ทำไม แปลกเหรอ เหมือนผมนับถือคริสต์เหรอ”

            “เปล่าค่ะ หนูมินนึกว่าคุณไม่มีศาสนาในหัวใจ” เธอพูดก่อนจะหัวเราะคิกคัก

            “เห็นว่าคุณราล์ฟตามใจเลยพูดดีนะ” ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา ไม่ได้นึกโกรธอะไรสาวเจ้าเลย เพราะเขาเองก็ทำตัวเหมือนไม่มีศาสนาอย่างที่เธอว่าเอาไว้จริงๆ นั่นแหละ

            “ขอโทษค่ะ หนูมินแค่ล้อเล่น แต่ก็เบื่อจังเลย เบื่อจังเลย คุณราล์ฟใจร้ายจังเลย” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะเลื้อยตัวลงนอนที่เตียง หยิบจอยเกมขึ้นมาเขย่าๆ อีกครั้ง

            “นอนเล่นแบบนั้นเดี๋ยวสายตาเสียหรอก” ชายหนุ่มดุมาอีก เมื่อเห็นว่าเธอกำลังนอนตะแคงและจ้องมองเกมในจอโทรทัศน์ตาแป๋ว

            “คุณราล์ฟนี่ขี้บ่นจัง” คนป่วยพูดงึมงำแล้วสุดท้ายก็ผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยาแก้ไข้ที่ทานดักเอาไว้

            รามินนั่งสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ก่อนจะเดินไปหาหญิงสาวที่นอนหลับไปแล้ว เมื่อเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเจ้าหล่อนก็พบว่าเธอตัวร้อนจี๋

            “จริงๆ ซะด้วย” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นว่ามินตราไข้ขึ้นสูงอย่างที่คิดเอาไว้

            ร่างสูงเดินไปเปิดตู้เย็นและหยิบเอาน้ำแข็งก้อนออกมา วางใส่ผ้าขนหนูผืนเล็ก หยิบถ้วยแก้วใบใหญ่ขึ้นมาใส่น้ำแข็งและเดินตรงไปที่เตียง จัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้คนที่หลับไปทั้งพิษไข้และฤทธิ์ยาอย่างเบามือ เขาพลิกร่างของมินตราอย่างแผ่วเบา สำรวจเนื้อตัวใต้ร่มผ้าว่ามีแผลเป็นจากการถูกทำร้ายตอนเด็กบ้างไหม แล้วก็ถอนหายใจออกมา เมื่อไม่เจออะไรอย่างที่นึกกลัว

            เมื่อจัดการเช็ดตัวเสร็จเขาก็จัดเสื้อผ้าของหล่อนให้ และวางร่างบางนอนบนหมอนให้เข้าที่ เก็บของที่หยิบออกไปไว้ตามเดิม เปิดแอร์ให้อุณหภูมิลดต่ำลงอีกหน่อยเพราะว่าเหงื่อเธอออกเดี๋ยวจะไม่สบายตัว เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะทำอะไรแบบนี้เพื่อใครสักคนหนึ่งได้มากถึงเพียงนี้

            จนมาถึงวันนี้ วันที่เจอกับเธอ เขาบอกตัวเองเลยว่าเขาสามารถยกทุกอย่างที่มีให้โดยที่ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เลย

            แม้อาจจะเจอกันได้เพียงไม่นาน แต่เขาเชื่อมั่น ว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่ตัวเองรักมากจริงๆ

            “ราตรีสวัสดิ์นะคะหนูมิน อย่าร้องไห้อีกนะ คุณราล์ฟอยู่ที่นี่แล้วค่ะ” รามินกระซิบบอกเธอข้างหูอย่างอ่อนหวาน แล้วก็รั้งร่างบางมากอดไว้กับอก วันนี้ทำงานมาทั้งวันก็เหนื่อยล้าบ้างแล้วเหมือนกัน ไม่นานเขาก็หลับใหลไปพร้อมกับคนตัวเล็กที่หลับไปก่อนหน้านี้อย่างง่ายดาย

 

 

เขตบริหารพิเศษมาเก๊า แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน

            หลังจากที่ล่องเรืออยู่ในทะเลเป็นเวลาครึ่งเดือน ในที่สุดเรือสำราญอันหรูหราของรามินก็มาเทียบท่าที่ฝั่งในมาเก๊าเรียบร้อย มินตรางอแงจะเดินเที่ยวกับแก้มแก้วท่าเดียว เพราะอีกสองวันแก้มแก้วก็จะนั่งเรือกลับไปเหมือนเดิม ส่วนเธอรามินบอกว่าจะกลับไปเมืองไทยพร้อมกับเขาทางเครื่องบิน

            “หนูมินจะไปกับพี่แก้มแก้ว” มินตราทั้งหยิกทั้งข่วนแขนของชายหนุ่ม เพื่อให้เขาปล่อยเธอไป

            “ไม่ได้ หนูมินต้องไปกับผม”

            “เราคบกันก็จริง แต่นี่มันเกินไปแล้วนะคะ” หลังจากที่เธอยอมตกลงคบกับรามินเพื่อดูใจกันนั้น เขาก็มักจะผูกตัวเธอติดเอวกับเขาไปด้วยทุกที่บนเรือ

            ไม่ว่าจะเป็นกินข้าวกับลูกค้า เดินตรวจตราเรือ ไปดูลูกค้าเล่นพนัน และบางทียังให้เธอไปวัดดวงแข่งกับแขกของเขาด้วย เรียกได้ว่าเห็นรามินอยู่ที่ไหนจะต้องเห็นมินตราที่นั่นด้วยทุกที่ ขนาดคุณแบรนดอนเห็นแล้วยังส่ายหน้าให้เลย เธอคิดในใจอย่างหงุดหงิด

            “งั้นสิ ผมอยู่ไหนคุณต้องอยู่ที่นั่น ทอมสันส่งเช็กเงินสดให้คุณแก้มแก้วไปซื้อของด้วยนะ แล้วก็เตรียมรถฉันจะไปดูร้าน”

            รามินสั่งงานเรียบร้อยแล้วก็ลากแขนของมินตราให้เดินออกห่างมา แก้มแก้วมองตามแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ อย่างน้อยรามินก็ไม่ได้รวบหัวรวบหางมินตราโดยที่รุ่นน้องของเธอไม่ได้เต็มใจ และดูเขาก็รักมินตราอยู่มากทีเดียว เพราะอย่างนั้นเธอเลยวางใจที่จะมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ

            “ราล์ฟจ๋าเสียมารยาท” เธอทำปากยื่น ย่นจมูกให้เขาอย่างไม่พอใจ จนรามินต้องยื่นมาบีบปลายจมูกเล็กนั่นอย่างมันเขี้ยว

            “ราล์ฟขอฉันติดรถไปหน่อย พอดีว่าที่ทางด่วนมีอุบัติเหตุน่ะ รถของฉันเลยยังมาไม่ถึง” แบรนดอนเดินมาหารามินที่กำลังจะเดินไปที่รถลีมูซีนคันหรูอยู่พอดี

            “อือ มาสิ แล้วนายจะพักที่ไหนคืนนี้” รามินถามแบรนดอนที่เดินนำลูกน้องตามหลังมาด้วย

            “ที่เดิมแหละ แล้วนี่แกใส่เสื้อยัง” ว่าแล้วแบรนดอนก็ยกนิ้วเคาะที่หน้าอกของรามินเบาๆ เพื่อสำรวจว่าทั้งเพื่อนทั้งคู่แข่งของเขาใส่เสื้อเกราะกันกระสุนหรือยัง และพยักหน้าเมื่อรู้สึกว่ารามินใส่เสื้อเกราะเรียบร้อยแล้วเหมือนกับเขา

            เพราะว่าที่นี่เป็นถิ่นของมาเฟียที่มีอิทธิพลของฝั่งจีน ฮ่องกงและมาเก๊า การที่มาเยือนถึงถิ่นแบบนี้ย่อมเรียกศัตรูได้ดีทีเดียว

            แต่มินตราเห็นแล้วรู้สึกสยองขวัญ เพราะสองคนนี้ดูสนิทสนมกันมากเหลือเกิน พยายามคิดว่าคงไม่มีอะไร เพราะระยะหลังมานี้ รามินคอยตามเอาอกเอาใจทุกอย่าง จนลืมเรื่องเก้งน้อย กวางน้อยไปหมดแล้ว แต่พอมาเห็นอีกรอบมันก็อดคิดมากไม่ได้

            ระหว่างที่นั่งรถคนที่เมารถเมาเรือเป็นอาจิณอย่างมินตราก็หลับไปอีกครั้งเพราะยังไม่ชินที่ต้องขึ้นบก หลังจากที่ล่องทะเลอยู่นาน รามินเอนร่างบางให้เธอนอนหนุนตักของเขาอย่างเห็นใจ แบรนดอนมองภาพนั้นแล้วก็ส่ายหน้าไปมา ไม่นึกมาก่อนเลยว่ารามินจะมีมุมนี้กับคนอื่นเขาด้วย

            และเมื่อมาถึงร้านที่เป็นร้านขายอาวุธถูกกฎหมายของรามิน แบรนดอนก็เดินลงมาด้วย เพราะตั้งใจว่าจะมาหาซื้ออาวุธติดตัวไว้สักหน่อย

            “ปลุกไหม” แบรนดอนถามพลางพยักพเยิดหน้าไปที่คนตัวเล็กที่หลับไป โดยมีเสื้อสูทของรามินทับตัวไว้อีกชั้นหนึ่ง

            “ปล่อยให้นอนในนี้ดีกว่า ข้างนอกแดดแรง อีกอย่างฉันจะดูร้านแค่แป๊บเดียวด้วย” รามินพูด พลางดันศีรษะของมินตราออกจากต้นขาอย่างแผ่วเบา เลื่อนให้เธอนอนตามความยาวของเบาะหลัง แล้วก็เดินลงจากรถพร้อมกับคนสนิทและแบรนดอน

            และขณะที่เขากำลังคุยเรื่องที่กำลังนำเข้าปืนจากประเทศญี่ปุ่นกับคนสนิทและแบรนดอนอยู่นั้น เสียงบดกระแทกของรถหลายคันก็ดังก้อง ร่างสูงของชายหลายคนที่กำลังจะเดินเข้าไปในร้านขายอาวุธของรามิน ต้องหันไปมองตามทิศทางของเสียงทันที

            ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของใครหลายคนเหมือนจะหยุดเต้น เมื่อรถบรรทุกคันใหญ่วิ่งเข้ามาเสยท้ายรถคันหนึ่งที่จอดอยู่หน้าร้านขายอาวุธที่ถูกกฎหมายที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองมาเก๊า

            และมันจะไม่เป็นอะไรเลย ถ้ารถบรรทุกคันนั้นไม่ได้วิ่งเข้ามาชนท้ายรถที่เพิ่งจะจอดก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที

            รามินก้าวขาสั่นๆ เดินไปข้างหน้า เพื่อที่จะเข้าไปใกล้ตัวรถลีมูซีนคันหรูของตัวเอง ได้ยินเสียงสัญญาณกันขโมยของรถหลายคันที่จอดอยู่บริเวณนั้นดังสนั่น แต่สิ่งที่ดึงความสนใจของเขาได้มากที่สุด คงจะเป็นเศษกระจกที่กันกระสุนของตัวรถที่แตกร้าวและร่วงกราว ของเหลวสีแดงไหลซึมออกมาจากตัวรถและกำลังไหลนองเต็มพื้นถนน

            เสียงของใครหลายคนไม่ได้เข้าหูชายหนุ่มเลยสักนิด เขาสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดังลั่น

            “หนูมิน!” ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้าเร็วขึ้น หัวใจแตกสลายเป็นชิ้นๆ เมื่อรู้ว่ามีดวงใจของเขาทั้งดวงอยู่ในรถที่พังยับเยินนั่น

            “หนูมิน!!

 

ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายที่จะอัพแล้วนะคะ

มู่ขอฝากติดตามต่อในแบบ ebook เอาไว้ด้วยนะคะ

ต้องขอโทษและขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

แล้วเจอกันเรื่องใหม่นะเออ ♥︎




นิยายเรื่องนี้หมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊คแล้วค่ะ

มู่เลยเอามาทำ E-Book เองค่ะ มู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ

ซื้อ E-Book ได้โดยการกดที่รูปปกใหม่ด้านบนได้เลย

หรือจะตรงนี้ก็ได้ค่ะ

หรือ >>Click!!<<



 


 

Talk 1

Song :: Kiss the rain by Yiruma






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

2,416 ความคิดเห็น

  1. #2415 MULEE & MOEI ♚ (@mu_mu_jung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 13:41

    #เล่ห์รักร้ายเจ้าชายมาเฟีย??‘‘ (รามิน อีวาน & มินตรา)

    ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายที่มู่จะอัพต่อแล้วนะเออ

    ยังไงมู่ขอฝากแบบ ebook เอาไว้ด้วยนะคะ

    แล้วเจอกันเรื่องหน้านะเออ ????❤️

    #2415
    1
    • #2415-1 sehunexol (@sehunexol) (จากตอนที่ 9)
      9 กันยายน 2561 / 18:57
      มีแบบตีพิมพ์ไหมค่ะ
      #2415-1
  2. #1877 SAYONARA ♥ (@ry-cher) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2554 / 00:59
    หนูมินนอนมากจริงๆ ฮิฮิ
    #1877
    0
  3. #1876 Chicky ya ya ya (@wanjaiwanyen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 21:30

    มีอุปสรรคเข้ามาขัดขวางหนูมิอีกแล้วสินะ

    #1876
    0
  4. #1875 ☀Relax☀ (@momo_chic) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 22:54
    เธอกำลังจะแต่งงาน
    แต่ชั้นแต่งงานแล้ว จดทะเบียนเรียบร้อย!!!
    #1875
    0
  5. #1874 I.Ple (@ploht12) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 21:54
     คุณราล์ฟน่ารักมากมาย

    แต่ยัยแพตตี้นี่มาจากไหนเนี่ย กลับทางนั้นด่วน 55
    #1874
    0
  6. #1873 papy12 (@papy12) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 19:27

    มาไม่มี...บารมีไม่เกิดเน๊าะ นายรามิน อิอิ

    #1873
    0
  7. #1872 pear (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 21:54
    หรุกมาก ๆ ค้าาาาาา
    #1872
    0
  8. #1871 AV®iL&S!ⓓ★ (@oarachi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 23:08
     คนนี้ท่าจะมาแรงกว่าแอรีนนะ
    อิอิ
    อ่าาาา
    อย่ามารังแกหนูมินเค้านะ
    เจ้ สู้ๆ
    หายป่วยไวๆ

    THK'
    #1871
    0
  9. #1870 punpunwang (@punwang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 17:19
    เฮอะ! แพตตี้
    เธอแค่กำลังจะแต่งงาน
    แต่...
    หนูมินที่น่ารักคนนี้
    "จดทะเบียนสมรส" แล้วย่ะ 555
    #1870
    0
  10. #1869 I love it (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 01:03
    งี๊ออออออ!!!

    หนูมิน จับนังน่ีม้วนไปเล้ยยย

    มาทางไหนไปทางนั้น!!

    นางแบบหลังเขาเอ๊ยยย

    เค้าจดทะเบียนแล้วโว้ย

    กำลังขมีขมักเสกลูกกันอยู่ด้วย!!

    ไปไป๊~ ไปให้ไกลลล
    #1869
    0
  11. #1868 kik (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 23:42
    จบจากแอรีรนแพตตี้ก็มา
    #1868
    0
  12. #1867 Francis-Landcaster (@carbinet) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 15:23
    แพตตี้!! เธอโผล่มาทำม้ายยยย (กรีดร้อง)
    คุณราล์ฟกับหนูมินกำลังหวานแหววเลย มีมารมาขัดจนได้ ชิ!
    หนูมินสู้ๆ อย่าไปยอมเขานะ >_<
    #1867
    0
  13. #1866 kik-dek-d (@kik-dek-d) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 14:01
    กำลังจะแต่งงาน เค้าจดทะเบียนสมรสกันแล้วจ๊ะ โมเมสิ้่้นดี
    #1866
    0
  14. #1865 I koy (@diary-of-koy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 00:35
    พี่มู่สู้ๆนะค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1865
    0
  15. #1864 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 20:08
    โมเมสิ้นดีเลย
    #1864
    0
  16. #1863 SoM^0^ (@ni-som-zaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 18:29
    รามินงานเข้าแล้ว หรือหนูมินจะจัดการได้มั้ยคะเนี่ย
     หายป่วยไวไวนะคะ
    #1863
    0
  17. วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 17:28
    รามินงานงอกกกกกก กก  ก ==''
    #1862
    0
  18. #1861 mildy919 (@mildy919myfriend) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 16:34
    อ๊ากกกกกก
    ยัยแพตตี้นี่โผล่มายังไง
    มาทางไหนกลับไปทางนั้นเรยย่ะ
    คุนราล์ฟเป็นของหนูมินตะหาก

    พี่มู่หายป่วยไวๆนะคะ
    พักผ่อนบ้างก้อดีนะคะ
    เด๋วเฮียยึดคอมพ์อีก
    5555+
    สู้ๆคร้า
    #1861
    0
  19. #1860 K-Sun_Gii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 16:23
    หนูมินสู้ๆๆ

    รามินมาเร็วๆเลยนะ

    สู้ๆนะคะ รักษาสุขภาพ
    #1860
    0
  20. #1859 TANTAN (@tt2t) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 12:17
    อ้าว แพตตี้โผล่มาได้ยังไงเนี่ย แย่แล้วหนูมิน= =!
    #1859
    0
  21. #1858 ลาลา (@0818493100) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 10:22
    หนูมินจะจัดการยังไงนะ
    #1858
    0
  22. #1857 LoveOwodog (@tina0905) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 09:33
    งานเข้าแล้ว
    #1857
    0
  23. #1856 DeviL (@I-am-devil) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 23:54
    หนูมินนนน ท้องเร็วๆๆ นะค่ะ 55
    #1856
    0
  24. #1855 Lolinata (@beats) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 23:26
    เรื่องนี้น่ารัก
    คลั่งกับพระเอกเรื่องนี้มากๆ
    #1855
    0
  25. #1854 NUT_MINJUN (@nutcha77) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 22:57
    พี่ TK มาคำถามเดิมตลอดเลยนะค่ะ " ทำไมไม่นอน "
     พี่มู่สู้ๆๆๆค่ะ  อย่าทำนูมินของเราร้องไห้นะ 
    #1854
    0