ตอนที่ 8 : ♠ TRICK 04 ♠ Take My Hand, Close Your Eyes ...50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    9 ก.ค. 62

TRICK 04

Take My Hand, Close Your Eyes

(...50%)

 

 

         “หนูมิน มันไม่ตลกเลยนะ” รามินพูดพลางส่ายหน้า

            ดวงตาของสาวเจ้ากลับมองยังตัวเขาคล้ายกับนักล่าที่กำลังกระหายเหยื่อ ฝ่ายรามินเองก็กลัวใจหญิงสาวแสนจะกลัว แต่เพราะว่าสัญญาลูกผู้ชายที่เอาคืนไม่ได้ทำให้เริ่มจะทำอะไรไม่ถูก

            “เดี๋ยวนี้นักร้องเกาหลีเค้าก็แต่งหน้ากันนะคะ ติดขนตาปลอมกรีดอายไลน์เนอร์ด้วย” หญิงสาวเถียงสู้อย่างไม่ยอมแพ้ ทำเอาชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

         “ตอนเช้าผมมีคุยงานนะหนูมิน” เขารีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อจะให้พ้นนรกขุมนี้โดยเร็ว

            จับผู้ชายมาแต่งหน้าทาปากแต่งตัวแบบนี้เนี่ยนะ เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ รามินมองหน้าคนสวยที่กำลังยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ มันน่าสนุกตรงไหนกันน่ะ

            “ผมมีคุยงานกับลูกค้าครับ” เขาพยายามกล่อมแล้วก็รีบยิ้มเอาใจสาวน้อยตรงหน้าไปด้วย

            มินตราเห็นท่าทางแบบนั้นของรามินแล้วก็ทำหน้าหงิกทันที อย่านึกว่าไม่รู้ทันนะ เขากำลังหาทางเลี่ยงล่ะสิ ดังนั้นเลยทำหน้าโมโหอย่างไม่ปิดบัง ให้มันรู้กันไปเลยสิว่าตอนนี้เธอกำลังโกรธเขาอยู่นะ เมื่อคืนเขาก็นอนกอดเธอเอาไว้ทั้งคืนจนนอนไม่สบาย แล้วนี่ยังจะมายิ้มเยาะอีก

            เดี๋ยวเถอะค่ะ ราล์ฟขา จะรู้ว่าหนูมินมีมารยาของผู้หญิงมากเป็นพะเรอเกวียนเลยค่ะ

            “อย่าทำหน้างอนสิคะ” รามินพยายามจะเอาใจมินตราด้วยการยิ้มหวาน และลากร่างบางมากอดเอาไว้กับอก ทำเอาเธอตกใจจะดิ้นหนี แต่งูเหลือมตัวใหญ่ก็โอบรัดเอาไว้แน่นจนเธอกระดิกไปไหนไม่ได้

            “ปล่อยสิคะ” มือน้อยยันอกกว้างของรามินเอาไว้ ในหัวกำลังคิดหาแผนการมารับมือกับผู้ชายมือปลาหมึกอย่างรวดเร็ว

            ฝ่ายรามินเองก็กำลังหาวิธีตั้งรับกับการโจมตีของแม่สาวนักไวโอลินอยู่เช่นเดียวกัน แม้ว่าจะกำลังกอดกันเหมือนรักใคร่กลมเกลียว แต่ภายในจินตนาการของทั้งคู่กำลังรบราฆ่าฟันกันเลือดสาด มินตราตั้งใจว่าจะต้องทำให้รามินยอมถอนใจจากเธอให้เร็วที่สุด

            รามินนั้นก็พยายามคิดหาวิธีรวบหัวรวบหางสาวเจ้า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรในเมื่อรอบเดือนของหล่อนมาแบบนี้ สุดท้ายก็ต้องขนลุกเสียวต้นคอแวบ เมื่อเห็นสายตาของมินตราที่มองมา ราวกับว่าเธอกำลังใช้คมมีดลากไล้แถวๆ ต้นคอของเขาอยู่อย่างนั้นเลย

         และเมื่อไหร่ที่เขาเผลอ เธอก็จะ ฉับ ฟันคอเขาไม่เลี้ยง

            “งั้น คุยงานเสร็จแล้วมาแต่งหน้ากันนะคะ”

            แม่จ๋า! ชายหนุ่มร้องครางในใจ ไม่นึกว่ามินตรายังไม่ยอมแพ้อยู่เช่นนี้ แล้วเขาจะทำยังไงต่อไปดี ถ้าไม่มีรอบเดือนเขาคงหักดิบรวบรัดให้เป็นสมบัติของไปนานแล้ว แต่ถ้าทำแบบนั้นเธอคงจะโกรธและเกลียดเขามากแน่ๆ อาจจะมีผลทำให้เธอกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้อีก

            แต่ถ้ายอมตามใจเธอก็จะเป็นอย่างตอนนี้ เธอกลัวเขาซะที่ไหนล่ะ ยังเห็นเขาเป็นตุ๊กตาด้วยเสียอีก คิดแล้วก็สงสารตัวเองขึ้นมาจับใจ

            “ราล์ฟขา” เสียงหวานเริ่มแหลมปรี๊ดขึ้น เมื่อเห็นว่ารามินไม่ยอมพูดอะไรแถมยังทำหน้าซังกะตายถอนหายใจออกมาเฮือกๆ อีก แต่มันก็น่าสนุกดีเหมือนกันที่เห็นเขาทำท่ารับมือไม่ไหวแบบนี้ มินตราคิดแล้วก็ซ่อนรอยยิ้มของตัวเองเอาไว้ใต้สีหน้าที่ดูขึงขัง

            “ขา

            “ว่าไงคะ จะให้หนูมินแต่งหน้าให้ตอนไหน หนูมินอยากแต่งให้ราล์ฟขานะคะ” เธอพูดเสียงหวานออดอ้อน ทำให้รามินถึงกับปวดขมับ จะหาทางหนียังไงดีล่ะเนี่ย

            “งั้นมีข้อแลกเปลี่ยนกัน” เมื่อเขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นัยน์ตาคมเป็นประกายก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา

            มินตราสะดุ้งเยือกลืมไปเสียสนิทว่าผู้ชายคนนี้เจ้าร้อยเล่ห์แสนกลไม่ต่างกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่พาธุรกิจกิจการต่างๆ มาได้ไกลถึงเพียงนี้หรอก คิดแล้วก็นึกสยองขึ้นมาถ้าหากเขารู้ว่าเธอได้มีรอบเดือนอย่างที่โกหกเขาไป ไม่รู้ว่าถ้าความแตกขึ้นมาใครจะตายบ้างบ้าง เอาเถอะ ถึงตอนนั้นก็คงจะรู้จุดอ่อนของเขามากกว่านี้ และแน่นอนว่าจุดอ่อนของผู้ชายก็คือความอ่อนแอของผู้หญิงนี่แหละ

            “ว่าไงล่ะ กล้าไหมคนสวย”

            “อะ อะไรคะ คงไม่ได้มีอะไรที่มันลามกหรอกนะคะ ฉันไม่ยอมจริงๆ ด้วย” เมื่อเธอพูดมาแบบนี้ รามินก็ขำก๊ากออกมาทันที

            “ทำไมถึงคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นล่ะ หืม” เขาถามเสียงอ่อนหวาน พลางซุกหน้าลงที่แก้มขาวผ่องและต้นคองามระหงของเธอ

            มินตราสะท้านเฮือกๆ เมื่อถูกเล่นงานด้วยเสน่หาที่รัญจวนใจ แค่เขาวางหน้าธรรมดาๆ ก็หล่อเหลามากอยู่แล้ว เมื่อยิ้มและกอดเธอจูบเธอแบบนี้ มีหวังได้คิดอะไรไม่ออกและปล่อยตัวปล่อยใจไปง่ายๆ ได้เลย

            “ราล์ฟจ๋า อย่าทำอย่างนี้สิคะ ในหัวของคุณมีแต่เรื่องนี้หรือไงกันน่ะ เมื่อวานเรื่องผ้าอนามัยก็ทีแล้วนะ” ครั้งนี้เป็นรามินบ้างที่เป็นฝ่ายสะดุ้ง เขาหัวเราะแก้เก้อในคอแล้วก็รัดร่างบางมากอดเอาไว้ กดหน้าหวานให้แนบลงกับอกของตัวเองเพราะไม่อยากจะให้เห็นว่าตอนนี้ตัวเองกำลังหน้าแดงอยู่

            “วันนี้ไปทานข้าวและนั่งดูผมทำงานแล้วกันนะ ตอนเย็นผมจะให้คุณแต่งหน้าให้ผม”

 

 

            หลังจากที่มินตราเข้าไปอาบน้ำรามินก็เดินออกไปหาคนสนิทที่กำลังจิบชารออยู่ด้านนอก สีหน้าที่ดูกระวนกระวายของเจ้านายทำให้ทอมสันขมวดคิ้วเพราะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก นักไวโอลินสาวก่อเรื่องอะไรไว้กับเจ้านายของเขาหรือเปล่านะ

            ทอมสันคิดพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ทันที

            “นายมีอะไรรึเปล่าครับ”

            “ช่วยเลื่อนนัดที่จะคุยกับลูกค้าให้เป็นตอนเช้าทุกคนเลยนะ ทุกวันด้วย” คำสั่งที่ทอมสันได้ยิน ทำให้ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องอะไรสักเท่าไหร่ และรอดูว่าเจ้านายหนุ่มจะพูดอะไรต่อ

            “หนูมินกำลังกลายร่างเป็นแม่มด เธอจะจับฉันแต่งตัวแต่งหน้า จะบ้าตาย ถ้าฉันไม่อ้างว่าตอนเช้ามีคุยงานกับลูกค้าเธอจะแต่งหน้าให้ฉัน” รามินกระซิบเสียงดุ เพราะกลัวว่าแม่มดที่กำลังแอบนินทาอยู่จะได้ยินเข้า

            ทอมสันถึงกับกลั้นยิ้มเอาไว้ ไม่นึกว่ามินตราจะมีอิทธิพลกับรามินมากถึงขนาดนี้

            “สักคน ใครก็ได้บอกว่าฉันนัดจะคุยงานตอนเช้า ไม่งั้นฉันได้ใส่ชุดฮาวายสีสันสดใสเดินรอบเรือทั้งวันแน่” มาเฟียหนุ่มบอกแล้วก็นึกสยองอยู่ในใจ

            มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ

            ทอมสันกลั้นยิ้มแล้วก็เดินเลี่ยงออกไปทางอื่น รามินคิดว่าลูกน้องเห็นใจตัวเองเลยรีบไปจัดการเลื่อนนัดช่วงบ่ายให้มาอยู่ในช่วงเช้า แต่ความจริงแล้วทอมสันพาตัวเองเดินออกมานอกห้องเพื่อจะได้หัวเราะออกมาต่างหาก หลังจากหัวเราะจนพอใจแล้วก็เดินไปดูการนัดหมายของเจ้านาย เพื่อที่จะจัดเลื่อนนัดให้ตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย

            ตั้งแต่ที่เจอคุณมินตราชีวิตของเขาก็มีแต่รอยยิ้มนะเนี่ย ทอมสันนึกใจก่อนจะเรียกผู้ช่วยให้เดินตามไปด้วยกัน

         เมื่อลูกน้องเดินหายไปแล้ว รามินก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและสะดุ้งนิดๆ เมื่อมินตราเดินออกมาด้วยเสื้อคลุมสีขาวตัวโคร่งของเขา วงหน้าและแขนที่โผล่พ้นออกมาร่มผ้าเห็นว่ามีหยดน้ำเกาะอยู่จนพราวไปหมด เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ

            ตายละวา ทำไมหนูมินของเขาถึงได้ดูน่ารักน่าฟัดอย่างนี้ล่ะเนี่ย รามินคิดในใจก่อนจะมองเส้นผมสีดำสนิทที่เปียกน้ำและลู่ติดหน้าผาก ก่อนจะยื่นมือไปคลี่ให้เธออย่างอดใจไม่ไหว

            “คุณราล์ฟกำลังคุยกับใครคะเมื่อกี้ หนูมินได้ยินแว่วๆ คุยเรื่องหนูมินเหรอคะ” เธอถามและมองหน้าเขาอย่างสงสัย

            เหมือนว่าจะได้ยินชื่อเธอด้วยนะ ดวงตากลมโตกลอกไปมาพลางมองหน้าคนร่างสูงที่พูดอะไรไม่ออก เขาเป็นอะไรไปอีกแล้วนะ หญิงสาวคิดในใจและมองชายหนุ่มอย่างจับผิด

            “ชื่อเรามีตัวอักษรเหมือนกันนะหนูมิน ทอมสันเรียกผมว่าคุณรามิน หนูมินเลยได้ยินเป็นชื่อตัวเองหรือเปล่า” ถึงงูเหลือมจะตัวใหญ่ แต่เขาก็ยังไหลลื่นได้เหมือนปลาไหลเช่นกัน ชายหนุ่มไหวไหล่และชมเชยตัวเองอยู่ในใจ

            “ค่า ค่าแล้วไม่ไปอาบน้ำเหรอคะ มีคุยงานไม่ใช่เหรอคะ” คำเตือนของสาวน้อย ทำให้รามินเคลื่อนตัวไปห้องน้ำอย่างอ้อยอิ่ง ให้ตายเถอะ แม่มดน้อยตัวนี้น่ารักน่าทะนุถนอมไปทั้งตัวจริงๆ เขาคงนอนไม่หลับเป็นแน่ถ้าไม่ได้กอดเธอเอาไว้ในวงแขนสักครั้งหนึ่ง

            รามินมองร่างบางแต่สมส่วนกลมกลึงทั้งตัวตาปรอยอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำเพื่อระบายความร้อนที่มีออกจากตัว ก่อนที่เขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

            “หนูมิน เตรียมเสื้อผ้าให้ผมด้วยนะ แต่ไม่เอาชุดฮาวายนะ ผมจะคุยงาน” ชายหนุ่มรีบดักคอเพราะกลัวว่าจะถูกแกล้งอีก

            “เสื้อฮาวายก็สวยดีออกนะคะ เราก็อยู่บนเรือด้วย” หญิงสาวหัวเราะคิก เมื่อพอจะนึกภาพของรามินออกว่าตอนนี้เขากำลังทำหน้ายังไงอยู่เมื่อเธอบอกว่าชุดนี้ก็เข้าท่าดี

            “หนูมิน เดี๋ยวเถอะ แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ” รามินพูดออกมาจากห้องน้ำ และทำให้มินตรานึกขึ้นได้ว่าตัวเองอาจจะตกเป็นเหยื่อของงูเหลือมตัวโตได้ ถ้าเกิดว่ายังจงใจแกล้งเขาติดๆ กันอยู่เช่นนี้

            เว้นให้สักแป๊บก็ได้ แล้วคุณจะอยากผลักหนูมินออกมาเร็วๆ ไม่อยากให้เข้าใกล้เลย คอยดูสิ มินตราหมายมาดในใจก่อนจะยิ้มกริ่ม ตอนที่รามินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นเธอนั่งเป่าผมอยู่แล้ว แล้วก็มีเสื้อผ้าที่วางรออยู่บนเตียงให้เรียบร้อยแล้ว

            เสื้อสูทสีดำเข้ากับสแล็กสีดำและรองเท้าที่เขาใส่อยู่ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวในนี่ก็กำลังดี แต่ไอ้เนกไทสีชมพูนี่สิ รามินมองคนที่เตรียมเสื้อเอาไว้ให้ก่อนจะนึกว่าจะทำอย่างไรกับความร้ายกาจของสาวเจ้าดี ไม่ใส่แม่ตัวดีก็จะตัดพ้อต่อว่า และเมื่อใจอ่อนยอมขอโทษ สาวเจ้าจะมีอะไรให้เขาต้องทำเป็นข้อแลกเปลี่ยนอีกแน่

            แต่ถ้าทำเป็นแข็งข้อใส่ เธอก็จะโกรธอีก เฮ้อ วันไหนถึงจะได้กดลงกับเตียงสักทีก็ไม่รู้

            “ผูกไทไม่ได้เหรอคะ ให้หนูมินผูกให้เอาไหม” เธอหันมายิ้มให้เขาพร้อมทั้งยังอาสาให้อย่างใจดี

            ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ท่าทางชาติที่แล้วเขาต้องไปทำอะไรไว้กับเธอแน่ๆ ชาตินี้ถึงได้กลายเป็นเบี้ยล่างทุกอย่างแบบนี้

 

 

            ชุดที่เจ้าของเรือสำราญลำใหญ่ใส่วันนี้เป็นชุดที่ดูดีกว่าเมื่อวานมากทีเดียว เว้นแต่ว่าเนกไทสีชมพูนั่นเท่านั้น ทอมสันคิดก่อนจะมองดูร่างเล็กๆ ของมินตราที่เดินคู่มากับรามินออกมาจากห้องพักด้วย

            ชุดเดรสสีครีมหวานผูกเอวไว้ด้วยริบบิ้นสีชมพูเข้าชุดกับที่รามินใส่ ทอมสันมองดูใบหน้ายิ้มแย้มของมินตราพลางคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะรู้ตัวหรือเปล่า ว่าตอนนี้เธอกำลังทำให้รามินมาเป็นสมบัติส่วนตัวของตัวเองอยู่ สังเกตได้จากเนกไทสีชมพูของเจ้านาย และริบบิ้นที่ผูกเอวของเจ้าหล่อนนั้นเป็นสีเดียวกัน

            เหมือนจะประกาศให้คนอื่นรู้กลายๆ ว่าผู้ชายคนนี้เป็นของเธอแล้ว น่ารักจริงๆ เลย ผู้หญิงคนนี้ ทอมสันนึกชมความน่ารักอ่อนหวานของมินตราอยู่ในใจ

            “หนูมินไปทานข้าวกับผมไหม” รามินชวนหญิงสาวเมื่อเดินคู่ออกไปยังห้องอาหารด้วยกัน

            คำถามของชายหนุ่มทำให้เธอส่ายหน้าไปมา เพราะเขาบอกว่าจะไปคุยงานกับลูกค้าถ้าเอาเธอไปนั่งด้วยมันก็คงจะกระไรอยู่นะ เพราะอย่างนั้นเลยส่ายหน้าไปมาให้แทนคำตอบ

            “คุณราล์ฟคุยงานนี่คะ หนูมินไปด้วยก็ไปกวนเปล่าๆ” เธอบอกอย่างน่ารัก จนชายหนุ่มนึกอยากจะจับขังเอาไว้ในห้อง ไม่ให้ใครได้มาเห็นผู้หญิงของเขาแม้แต่คนเดียว

            “เดี๋ยวหนูมินทานเสร็จ จะไปเล่นไวโอลินให้คุณราล์ฟฟังนะ” เธอบอกเขาพลางยิ้มให้

            ชายหนุ่มอดใจไม่ไหวยื่นมือไปหยิกแก้มเธอเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะโอบเอวบางให้เดินออกไปพร้อมกัน ลูกน้องของรามินที่เดินตามหลังก็ยิ้มให้กับภาพน่ารักๆ นี้ด้วยเช่นกัน เจ้านายของพวกเขาเป็นคนดีและมีน้ำใจเสียอย่างเดียวนิสัยกระด้างไปหน่อย

            แต่เมื่อมาเจอกับสาวน้อยคนนี้ก็ดูเหมือนว่าอะไรๆ เปลี่ยนไป เจ้านายตัวร้ายยิ้มได้มากขึ้น หัวเราะมากขึ้นแล้วก็มีชีวิตชีวามากขึ้นด้วย ขอบคุณพรหมลิขิตที่ส่งสาวน้อยคนนี้มาพบเจอกับรามิน พวกเขาคิดในใจก่อนจะนึกชมความเหมาะสมกันของทั้งคู่

            “งั้นหนูมินนั่งทานตรงนี้นะ ผมจะนั่งโต๊ะนั้น กินข้าวเสร็จไปเล่นไวโอลินให้ผมฟังด้วยนะ” คนตัวโตอ้อน รู้สึกดีเหมือนกันที่ได้คลอเคลียกับร่างนุ่มนิ่มของสาวน้อยคนนี้

            ชายหนุ่มผละออกไปนั่งคุยงานที่เจ้าตัวสั่งให้คนสนิทเลื่อนเวลามาช่วงเช้าให้หมด เพราะกลัวว่าแม่ตัวดีจะแกล้งให้เขาต้องปวดหัวกับเรื่องเสื้อผ้าที่แสนเจิดจรัสพวกนั้นอีก แต่บางทีหนูมินของเขาก็น่ารัก ชายหนุ่มปรายตามองดูมินตราที่กำลังกวักมือเรียกเพื่อนร่วมคณะดนตรีให้นั่งทานอาหารกับเธอ

            ท่าทางร่าเริงเป็นธรรมชาติ ยามที่เธอพูดคุย รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะนั้นมันช่างดูสดใสจนเขาถอนตัวออกมาจากบ่วงเสน่ห์ของเธอไม่ไหวแล้ว

            “อะแฮ่ม คุณรามิน เราจะเริ่มคุยกันเรื่องอะไรดีครับ” ลูกค้าที่นั่งดูรามินเหม่อมองสาวน้อยคนหนึ่งอยู่นาน กระแอมไอเป็นสัญญาณบอกว่าเขาก็ยังนั่งอยู่ตรงนี้อีกคนหนึ่ง

            “อ๊ะ โทษครับคุณดนัย เรามาคุยกันเลยดีกว่า เอ๊ะ หรือจะทานมื้อเช้าก่อนดีครับ” รามินหน้าม้านเมื่อถูกจับได้ว่ากำลังเหม่อลอยไปถึงใครอีกคน

            ให้ตายสิเขาใกล้จะเป็นบ้าแล้วจริงๆ นะเนี่ย

            และเมื่อมินตรารับประทานมื้อเช้าเสร็จเธอก็ขอไวโอลินจากทอมสันเพื่อจะไปเล่นไวโอลินให้รามินฟัง เมื่อร่างบางมาหยุดยืนข้างตัวเจ้าของกาสิโนลอยน้ำ ดนัย ลูกค้าและยังเป็นนักท่องเที่ยวที่ลงเรือมาด้วยมองดูภาพความสนิทสนมของรามินและมินตราอย่างสนใจ

            มีคนเคยบอกว่ารามินไม่สนใจผู้หญิงเห็นทีจะไม่ใช่เรื่องจริง เพราะตอนที่มินตรากระซิบพูดคุยว่าอยากให้เธอเล่นเพลงไหนให้เขาฟัง และตอนที่มือของมินตราแตะบนไหล่ของรามินโดยบังเอิญอย่างนุ่มนวลนั้น ไม่เห็นว่าเจ้าพ่อกาสิโนลอยน้ำจะมีท่าทีรังเกียจเลย หนำซ้ำยังยิ้มและยอมตอบคำถามแต่โดยดีด้วย

            ท่าทางงานนี้เขาคงมีเรื่องอะไรไปบอกกับคู่ค้าอีกคนของเขาแล้วเหมือนกัน

 

 

            “ยินดีที่ได้ร่วมงานด้วยกันนะครับ”

            ดนัย ยื่นมือให้รามินหลังจากที่การพูดคุยเรื่องคู่ค้าทางท่าเรือที่เป็นคนเสนอจบลงด้วยดี รามินยื่นมือไปเขย่าตอบและยิ้มตอบเช่นกัน

            “ยินดีครับ หวังว่าเราคงได้ร่วมงานกันในครั้งต่อๆ ไปบ่อยขึ้น” รามินบอก และดนัยเพียงยิ้มให้ก่อนจะเดินไปพักผ่อนยังส่วนอื่นของเรือสำราญลำนี้ต่อ

            รามินเลยหันมามองหน้ามินตราที่เหมือนจะซีดนิดๆ เขาเอามือแตะหน้าผากหญิงสาวและเห็นว่าสาวเจ้าเดินเซนิดหน่อย แล้วเขาก็ต้องรีบประคองร่างบอบบางเอาไว้อย่างตกใจเพราะจู่ๆ เธอก็ซวนเซทำท่าเหมือนจะล้ม

            “หนูมิน เป็นอะไรไปครับ” เขาถามอย่างร้อนรน และทอมสันก็เดินเข้ามาดูอาการทันที

            “เจ้านาย คุณมินตราเป็นอะไรครับ” ทอมสันกล่าว นึกเป็นห่วงว่าอาหารที่นักไวโอลินสาวทานเข้าไป จะเจือยาบางประเภทไปด้วยหรือเปล่า

            ครั้งหนึ่งที่รามินถูกคู่แข่งทางการค้าเล่นงานด้วยวิธีนี้ ทำให้คนของเขาต้องเพิ่มความระมัดระวังเรื่องอาหาร หลายเท่าตัว และเมื่อมินตราก้าวมาเป็นคนที่รามินกำลังสนใจ ไม่แน่ว่าเธออาจจะถูกลูกหลงไปด้วยก็เป็นได้

            “หนูมิน!” รามินเรียกชื่อหญิงสาวอย่างตกใจ เมื่อกี้เธอยังดีๆ อยู่เลย แต่ทำไมเพียงระยะเวลาไม่นานร่างน้อยของมินตราถึงได้ทำท่าเหมือนจะเป็นลมไปดื้อๆ แบบนี้

            “คุณราล์ฟ หนูมินปวดท้องจัง”

            ทอมสันใจหายวาบกับคำพูดของมินตรา เพราะเกรงว่าเรื่องที่กำลังสงสัยนั้นจะเป็นเรื่องจริง

            “ผมจะตามหมอเดี๋ยวนี้ นายรีบพาคุณมินไปพักผ่อนที่ห้องก่อนจะครับ ที่เหลือผมจัดการเอง” ทอมสันกล่าวสั้นๆ แล้วก็เดินไปยังชั้นล่างสุดของเรือเพื่อตามหาหมอและสั่งงานลูกน้องคนอื่นๆ ทันที

            รามินช้อนร่างบางของมินตราและอุ้มเดินกลับห้องพักทันที โชคดีที่เวลายังเช้าอยู่เลยไม่มีใครเห็นเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น มินตราหน้ามุ่ยพอจะรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เรียวแขนขาวผ่องเลยตวัดโอบรอบคอของรามินเอาไว้แน่น ตอนที่เขากำลังพาเธอกลับไปที่ห้องพัก

            “คุณราล์ฟ” เธอเรียกเขาอีก และชายหนุ่มก็ครางตอบในคออย่างร้อนใจ พลางก้าวขาเร่งจังหวะการเดินให้เร็วมากขึ้นเพราะเป็นห่วงคนตัวเล็ก

            “อืม เขาครางตอบ ตอนนี้สนใจแค่อาการเจ็บป่วยของเธอเท่านั้นจนแทบไม่ได้ฟังว่าคนตัวเล็กจะพูดอะไร

            “หนูมินไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ” มินตราตอบเสียงอ้อมแอ้ม

            “แต่หนูมินจะเป็นลมนะ” เขาเถียงและเดินเข้าห้องพัก เมื่อลูกน้องเปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่

            “สัญญาก่อนสิว่าจะไม่โกรธถ้าหนูมินบอกอะไรคุณไป” เสียงหวานพูดพร้อมกับมองหน้าเขานัยน์ตาใสแป๋ว

            ชายหนุ่มวางร่างเธอลงที่เตียงแต่มือน้อยก็ยังไม่ปล่อยออกจากคอของเขา รามินมองหน้าหวานที่ซีดเซียวอย่างเป็นห่วง เพราะอย่างนั้นเลยรีบพยักหน้าให้คนตัวเล็ก เพราะจะได้รู้สักทีว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

            “รอบเดือนหนูมินมาจริงๆ แล้วค่ะ





นิยายเรื่องนี้หมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊คแล้วค่ะ

มู่เลยเอามาทำ E-Book เองค่ะ มู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ

ซื้อ E-Book ได้โดยการกดที่รูปปกใหม่ด้านบนได้เลย

หรือจะตรงนี้ก็ได้ค่ะ

หรือ >>Click!!<<





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

2,416 ความคิดเห็น

  1. #2414 MULEE & MOEI ♚ (@mu_mu_jung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 13:40

    #เล่ห์รักร้ายเจ้าชายมาเฟีย??‘‘ (รามิน อีวาน & มินตรา)

    ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายที่มู่จะอัพต่อแล้วนะเออ

    ยังไงมู่ขอฝากแบบ ebook เอาไว้ด้วยนะคะ

    แล้วเจอกันเรื่องหน้านะเออ ????❤️

    #2414
    0
  2. #1717 Doll_lucky (@luckypuzz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 17:05
    อ๊ายยย น่ารักจังน๊าา หนูมิน
    #1717
    0
  3. #1716 V&J (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 21:09
    สงสารรามิน TT กลายเป็นผู้ต้องหาไปเสียแล้ว ......
    #1716
    0
  4. #1715 ☀Relax☀ (@momo_chic) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2554 / 23:30
    โหดสมเป็นมาเฟีย
    =________=
    #1715
    0
  5. #1714 papy12 (@papy12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 19:14
    ต๊อง+น่ารัก จริงจริ๊ง ยัยมินตรา 555555555555
    #1714
    0
  6. #1713 หนูมินตรา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2554 / 09:42
    น่ารักมั๊คคคค ๆ เรย หนูมิน....
    #1713
    0
  7. #1712 BamBoo (@oh-am109) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 15:50
    สงสารหรูมินจับใจ T^T 
    #1712
    0
  8. #1711 pear (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 21:48
    สนุกค่ะ !!
    #1711
    0
  9. #1710 I love it (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 00:31
    จับกลุ่มซุบซิบ!? ซักผ้า!? สงครามเย็นในบ้าน!!!?

    กลับไปอ่านช่ือเร่ืองอีกที!!

    ฉักรักเร่ืองนี้จริงๆ 555

    ซื้อเก็บ! ซื้อเก็บ! ซื้อเก็บ!
    #1710
    0
  10. #1709 kik-dek-d (@kik-dek-d) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 10:59
     ราล์ฟจ๋ากลายเป็นผู้ต้องหาเสียแล้ว 
    #1709
    0
  11. #1708 MOLLY (@alohazababin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 21:10
    Best chapter is here<br />
    Lol
    #1708
    0
  12. #1707 พะลอย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 20:52
    ใครมันกล้าคิดด !
    #1707
    0
  13. #1706 ,mm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 18:43
    กรี๊ดดด !หนุ๊กหนุก

    อ่านมาซักพักแล้วค่ะชอบเรื่องนี้มากก จะติดตามต่อไปเรื่อยๆค่ะ

    (พระเอกเรื่องนี้แบ๊วจัง 555555)

    #1706
    0
  14. #1705 AV®iL&S!ⓓ★ (@oarachi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 15:32
    เจ้
    อากาศหนาวอย่าลืมห่มผ้านะคะ
    หายป่วยไวๆ

    หนูมินน่ารัก
    สงสารรามิน
    ที่ทุกคนหมางเมิน
    5555+

    THK'
    #1705
    0
  15. #1704 naz-zalla (@nazala) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 15:56
    เข้าจัยความรู้สึกเจ้จริงๆเลยนะ เพราะตัวเองก็เปนเยี่ยงนั้นเช้นกัน ฮือออออออออออออออออออออ ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1704
    0
  16. #1703 NUT_MINJUN (@nutcha77) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 13:49
    หนูมินน่ารักมากอ่ะ  อ๊ากกกกกกกกก
    ไม่ไหวแล้ว  ราล์ฟส่งคนไปจัดการคนปล่อยข่าวเลย
    สู้ๆๆนะค่ะหายไวๆๆ
    #1703
    0
  17. #1702 Lookkaew :p (@jakkajan09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 23:24
    มาเฟียผู้หญิ่งใหญ่ โดนลูกน้องโกรธ
    น่ารักมากเลยสองคนนี้เนี่ย มีการสลับบทบาท >.,<
    #1702
    0
  18. #1701 MonkiiZ (@teemdee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 18:02
    สิ้นหวังๆๆ
    ใครมันทำกับหนูมินอย่างนี้ มันต้องตายยยยย

    คุณราล์ฟกายเป็นผู้ต้องหาไปแล้ว  ฮ่าๆๆๆๆ


    เจ้ ตอนนี้เค้าอยู่จีนแหละ กว่าจะเปิดอ่านได้ ฮ่าๆๆๆๆ
    ที่นี่หนาวมาก ควันออกปาก ><'
    เจ้รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ
    #1701
    0
  19. #1700 kasess (@kasess) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 12:30
     ป๋าราลฟ์บอกแล้วว่าอย่างรุนเเรงเกินไปลูกน้องโกรธเลยเห็นมั๊ยเนี่ย

    ปล. หายเร็วๆนะคะพี่มู่

    #1700
    0
  20. #1699 *PinG*♥ (@pinghihi2009) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 08:43

    พี่มู่ก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ^^

    หนูมินน่ารักที่สุด ><

    พี่มู่สู้ๆ

    #1699
    0
  21. #1698 takky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 23:34
    รอตอนต่อไปค่ะ สนุกมาก ๆ น่ารักดีค่ะ น่ารักทั้งคุณรามินและหนูมินเลยน๊า ยังไงคุณมู่ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ภูมิแพ้ เป็นโรคประจำตัวที่รักษายากค่ะ สิ่งที่ทำได้คือหลีกเลี่ยงสิ่งที่แพ้ แต่ที่ได้ผลมาก ๆ คือหมั่นออกกำลังกายค่ะ วันละเล็กน้อยก็ยังดี เพราะถ้าร่างกายแข็งแรง ภูมิแพ้ก็ไม่ค่อยกำเริบ แต่ยุคสมัยนี้ทำได้ค่อนข้างยากเนอะ คนแนะนำยังทำไม่ได้เลย 5555 แต่ขอบอกว่าเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วค่ะ ถ้าทำได้จะดีมาก
    #1698
    0
  22. #1697 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 22:56
    5555 ทั้งสงสารทั้งขำราล์ฟขาโดนประนาม
    #1697
    0
  23. #1696 The AIR (@namnarw244) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 22:43
    > < ชอบจังคำว่าเมียของฉัน

    แต่สงสารราล์ฟขาจังเนอะ

    ป.ล.เหนื่อยก้อพักบ้างก้อได้พี่มู่หายเมื่อไหร่ค่อยมาเขียนเนอะ ^^
    #1696
    0
  24. #1695 I koy (@diary-of-koy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 21:41
    รามินน่าสงสารอ่ะโดนลูกน้องเมิน

    ยัยแอรินโดนตายแน่

    แกล้งหนูมินของราล์ฟจ๋า
    #1695
    0
  25. #1694 mickey toomtim (@minniett) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 21:13

    สงสารรามินจังเลย

    ถูกลูกน้องเข้าใจผิดอีกแล้วว

    รักรามินจัง รามินน่ารัก

    ปล.เจ้มู่หายไวๆนะคะ เพี๊ยงงงงงง

    #1694
    0