ตอนที่ 7 : ♠ TRICK 03 ♠ A Dancing Teddy ...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    9 ก.ค. 62



TRICK 03

A Dancing Teddy

(...100%)

       


   “เมนส์จะมายังไงก็ช่างหัวมันแล้ว คอยดูสิหนูมิน ถ้าผมไม่ได้กลืนคุณลงท้องอย่ามาเรียกผมว่ารามินเลย!

 

 

         “ราล์ฟจ๋า!” มินตราทำเสียงหวาน เอามือยันหน้าเขาไว้ทัน หัวใจแทบจะทะลุหน้าอกออกมาได้อยู่แล้ว

            ตาบ้านี่ คลั่งกามจริงๆ ด้วย! มินตราต่อว่าชายหนุ่มในใจแล้วก็พยายามจะส่งยิ้มหวานๆ ให้ แม้จะรู้ว่าตอนนี้เขากำลังฉุนอยู่มากก็ตาม เสียงหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำ แทบจะกลบเสียงพูดของตัวเองไปซะหมด

            “ไหนบอกจะไม่ปล้ำไงล่ะ ผิดสัญญานี่!” รีบดึงเอาคำสัญญาที่เขาให้ไว้เมื่อคืนออกมาพูดทันที และทำให้เสือร้าย เอ หรือจะเรียกว่างูเหลือมดี อย่างรามินชะงักกึกได้ทีเดียว

            “คุณน่ะ สัญญากับฉันแล้วนะคะ อย่าทำแบบนี้สิ” สาวน้อยเอ่ยเสียงแผ่ว ทำให้ชายหนุ่มต้องกัดกรามเอาไว้แน่น เขาจะต้องอดทนไปถึงเมื่อไหร่ และต้องยอมหญิงสาวไปถึงตอนไหน คิดแล้วก็ทรมานหัวใจจริงๆ ให้ตายเถอะ

            “รู้ไหมว่าผมอดทนอะไรนานๆ ไม่ค่อยได้” เขาพูดและทำท่าจะดึงหน้าเธอมาจูบ

            แต่มินตราก็ไวจนจับไม่ทัน รามินได้แต่หัวเสียที่ถูกผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่าเกือบครึ่งปั่นหัวเหมือนคนบ้าแบบนี้ เขาจะทำยังไงต่อไปดี เสียหน้าต่อลูกน้องไม่รู้กี่ครั้ง และสุดท้ายก็ได้แต่มองเจ้าหล่อนเหมือนหมามองดูปลากระป๋อง

            แบบนี้ไม่ได้แล้วนะ เขาเป็นถึงรามินผู้ยิ่งใหญ่ทำไมต้องมาแพ้ผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ด้วยก็ไม่รู้

            “งั้นมาหอมแก้มผมเลย” แล้วเขาก็ยื่นข้อเสนอให้กับนักไวโอลินสาวที่ยิ้มน้อยๆ อยู่ ไม่รู้ว่าชอบใจอะไรนักหนา ประจำเดือนหมดเมื่อไหร่ ได้เห็นดีกันแน่

            ฮึ่ม! รอก่อนเถอะ วันไหนเผลอพ่อจะเข้าไปคลุกวงในให้ตัวอ่อนระทดระทวยในวงแขนให้ได้ ชายหนุ่มหมายมาดในใจแล้วก็อดขำไม่ได้ เมื่อมินตราเป็นฝ่ายทำเป็นหน้าเหวอหลังจากที่ออกคำสั่งให้มาจูบแก้ม ยิ้มที่ดูเยาะเย้ยเมื่อเห็นเขาทำอะไรไม่ได้นั้นหายไป เหลือแค่สีหน้าตื่นตะลึงเท่านั้น

            “จะบ้าเหรอ” เป็นนานกว่าที่มินตราจะพูดออกมาได้ ใบหน้าหวานแดงก่ำ ด้วยเลือดสาวที่สูบฉีดอย่างรุนแรง

            “งั้นจูบปาก” รามินไม่เดือดร้อน ยังไงก็ต้องได้จูบจากเธออยู่แล้ว

            “โอเค หอมแก้ม รีบเอาหน้ามาสิ” มินตราร้องเสียงหลง เมื่อเขาต้องการให้เธอทำอย่างอื่นมากกว่าหอมแก้ม

            ฮึ่ยหื่นกาม โรคจิต บ้าอำนาจ! หญิงสาวสบถต่อว่าอยู่ในใจ รามินก็ยืดตัวเต็มความสูงเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง ต้องให้เธอเป็นฝ่ายเข้ามานั่นแหละ เขาถึงจะชอบใจ

            “คุณก็ก้มลงมาหน่อยสิคะ” มินตราพูดเสียงสูง เมื่อชายหนุ่มกอดอกเชิดหน้าและยิ้มเยาะมาให้

            จะบ้าตาย ผู้ชายคนนี้จะทำให้เธอยอมทุกเรื่องเลยหรือไง มินตราคิดในใจก่อนจะขยับตัวเข้าไปหา ยังนั่งคุกเข่าที่เตียงแล้วพยายามจะดึงร่างสูงเข้ามาใกล้ และเพราะอยากจะเอาชนะ รามินเองก็ยื้อตัวเองเอาไว้เต็มที่ ตอนที่มองเธอทำตาวาวใส่แบบนี้แล้วมันดูน่ารักน่าชังยังไงก็ไม่รู้สิ

            “เร็วสิ ผมจะเปลี่ยนไอ้ชุดงูเหลือมนี่ออกด้วย อ๊ะๆ หรือว่าอยากจะให้ผมทำอะไรมากกว่าหอมแก้ม” จบคำของรามิน มินตราก็เขย่งตัวไปหอมแก้มเขาอย่างกระแทกกระทั้น จนชายหนุ่มยกต้องยกมือมาลูบแก้มตัวเองป้อยๆ เพราะรู้สึกเจ็บไม่เบา

            “เป็นมาโซคิสม์[1]ชอบให้รุนแรงด้วยก็ไม่บอก” ชายหนุ่มเย้าเมื่อเห็นว่าปลายจมูกของคนสวยแดงขึ้นมาทันตาเห็น

            “คุณนี่!” มินตราแก้มแดงแล้วแก้มแดงอีก ทั้งโกรธทั้งเขินกับสายตาที่จ้องมองมา ยังจะคำพูดนั่นอีก เขานี่กวนประสาทได้ตั้งแต่เช้าเลย ให้ตายสิ

            “เอาล่ะทีนี้หาชุดให้ผมใส่ด้วย” เขาสั่งแล้วก็มองดูกางเกงสแล็กและเสื้อสูทที่ตัวเองปาทิ้งไปมุมหนึ่งของห้อง

            เขาไม่เคยรู้สึกเสียหน้าเพราะรสนิยมการแต่งกายของตัวเองมาก่อนเลย แต่ให้ตาย ผู้หญิงคนนี้พูดออกมาได้ตรงๆ ชัดถ้อยชัดคำจนนึกกลัว ผู้หญิงคนนี้ซื่อตรงและดูใสบริสุทธิ์อย่างที่ไม่เคยเจอจากผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย

            “ทำไมฉันต้องทำ” มินตราพึมพำเสียงเบาหวิว ผู้ชายคนนี้จู้จี้จุกจิกยิ่งกว่าเธอที่เป็นผู้หญิงเสียอีก น่าหมั่นไส้ที่สุด

         “เพราะไม่งั้นผมจะถอดชุดคุณซะ เอาไหม?

            “ถอยไปสิ ฉันจะเลือกให้” คนตัวเล็กกล่าวอย่างฉุนปนเขิน เพราะร่างสูงใหญ่ของรามินยังคงขวางเธอเอาไว้ ไม่ให้ขยับตัวลงเตียงได้ง่ายอย่างที่ใจคิด

            “อ๊ะ เร็วๆ ด้วย” เขาเท้าเอวสั่งมองดูแม่ตัวดี ที่กำลังทำหน้าที่คล้ายกับศรีภรรยาเตรียมชุดให้สามีออกจากบ้าน มันก็ฟังดูไม่เลวเหมือนกันนะ

            “ฉันเลือกไม่เก่งนะ ห้ามบ่น ห้ามเถียง แล้วต้องใส่ที่ฉันเลือกให้คุณด้วย” มินตราหัวเราะหึๆ ในใจ รู้แล้วว่าจะเอาคืนเขายังไงดี ฝ่ายรามินที่เพิ่งจะรู้ว่าก้าวพลาดไปแล้วก็ขยับริมฝีปากพูดอะไรไม่ออก เมื่อเธอค้นเสื้อผ้าในตู้อย่างรวดเร็ว

            “เอ่อหนูมิน” ชายหนุ่มยังพูดไม่จบ เสียงหวานของมินตราก็พูดขัด พร้อมกับโยนเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งออกมาจากตู้ลงที่กลางเตียงเพื่อให้เขาได้เห็นถึงรสนิยมของเธอชัดๆ

            “ได้แล้วตัวนี้”

            “หนูมิน!

            “เนกไทใช้เส้นนี้ กางเกงตัวนี้คุณต้องใส่นะคะ ฉันไม่เคยเตรียมเสื้อผ้าให้ใครมาก่อนเลยนะ” เมื่อเลือกครบแล้ว แม่ตัวดีก็จ้องหน้าเขาเหมือนจะสะกดจิตให้เขาต้องใส่เสื้อผ้าที่เธอเลือกไว้ให้

            “เอ่อแต่นี่มัน”

            “ราล์ฟจ๋าทำไมทำแบบนี้ ฉันเลือกให้คุณแล้วนะ แต่คุณทำท่าไม่อยากจะใส่ แล้วให้ฉันเลือกแต่แรกทำไม ใจร้าย!” หญิงสาวตัดพ้อต่อว่าเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทำท่าจะปฏิเสธ

            “จ๋า จ้ะ” และสุดท้าย เขาก็ยังคงเป็นคนที่พ่ายแพ้อยู่วันยังค่ำ

 

 

            “นั่นไง นายของพวกนายมา” เสียงของแบรนดอนขาดหายไปดื้อๆ เมื่อเขากำลังคุยกับทอมสันอยู่

            เช้านี้เขามีนัดรับประทานเช้ากับรามิน มาถึงได้สักพักแล้วและกำลังรอเจ้าของเรืออยู่ ปกติเขามักจะเห็นรามินเตรียมพร้อมอยู่เสมอ ไม่ว่าจะนัดอะไรสำคัญมากน้อยแค่ไหนก็ตาม รามินจะมาถึงทุกครั้งไป แต่วันนี้ดูเหมือนว่ารามินจะมาสาย และนั่น

            อะไรน่ะ ชุดที่รามินใส่มานั่นมันคือชุดอะไรกันแน่

            ทอมสันที่กำลังฟังแบรนดอนพูดอยู่ก็สงสัย เพราะว่าจู่ๆ คู่สนทนาก็เงียบไปซะเฉยๆ เขาจึงต้องเป็นฝ่ายกวาดสายตามองไปยังด้านหลังของตัวเองที่แบรนดอนกำลังมองอยู่บ้าง จากนั้นก็รู้สึกตกใจ เพราะเจ้านายของตนเอง ปละ เปลี่ยนไป

            เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวในที่รามินสวมอยู่ช่างขัดกับอย่างรุนแรงกับเสื้อสูทสีชมพูเข้มตัวนอก เนกไทสีน้ำเงินเป็นเงาเลื่อมวับจับตา ไหนจะกางเกงสแล็กสีน้ำตาลเข้ม และมันเข้ากันไม่ได้กับรองเท้าหนังสีขาวที่เจ้านายเขาใส่อยู่เลยสักนิด มันเรื่องอะไรกัน ทำไมชุดที่รามินใส่จึงดูเหมือน เหมือน พวงดอกไม้สีสันสดใสเช่นนี้

            “ฮ่าๆ” แบรนดอนหัวเราะลั่น พลางเอามือตบโต๊ะไปด้วยเมื่อเห็นรามินเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าที่บูดบึ้ง

            “ราล์ฟ แก แกฮ่าๆๆ” ว่าแล้วแบรนดอนก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

            ทอมสันเอามือปิดปากตัวเองไว้แน่นเกรงว่าจะหัวเราะต่อหน้าเจ้านายอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาก็หัวเราะไปแล้วรอบหนึ่งไม่รู้เหมือนกันว่ารามินจะเอาคืนเช่นไร ถ้าหากยังเปิดปากหลุดเสียงหัวเราะออกไปตอนนี้ต้องถูกฆ่าตายแน่ๆ

            “ชุดของแกเจิดจรัสมาก ฮ่าๆ ก่อนออกจากห้องแกปรึกษาลูกน้องแกรึยัง ฮ่าๆ” แบรนดอนไม่คิดจะห้ามเสียงหัวเราะตัวเองเอาไว้ ปล่อยออกมาเป็นชุดใหญ่

            ดีที่โต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่นั้นค่อนข้างจะมีความเป็นส่วนตัวสูง เพราะอย่างนั้นเลยไม่ค่อยมีคนรู้เท่าไหร่ว่าตอนนี้รามิน เจ้าของกาสิโนลอยน้ำที่ใหญ่ที่สุดครอบคลุมทั้งเอเชียกำลังแต่งตัวเช่นไรอยู่ ถ้าเกิดว่ามีนักข่าวถ่ายรูปเขาและเอาไปลงหนังสือพิมพ์

            แค่คิดเขาก็อยากตายขึ้นมาเสียแล้ว

            รามินคิดพลางส่ายหน้าไปมา มองดูทอมสันที่กำลังกลั้นหัวเราะไว้สุดความสามารถ แล้วก็เดินเข้าไปเตะคนสนิทหลายทีซ้อนเพื่อระบายอารมณ์ ทอมสันหนีไม่พ้นโดนไปสองสามทีก่อนจะพาตัวเองออกมาจากรัศมีช่วงขาของเจ้านายได้ในที่สุด

            ทอมสันถอยฉากออกมาตั้งหลักอยู่ข้างนอกแล้วก็กลั้นหัวเราะเอาไว้สุดชีวิต มินตรานี่ทำอะไรให้เขารู้สึกเกินความคาดหมายได้มากมายจริงๆ ให้ตายเถอะ

            “รสนิยมแกเปลี่ยนไปนะราล์ฟ” แบรนดอนขำจนกลืนกาแฟดำไม่ลง ถ้าเกิดจิบตอนนี้มีหวังกาแฟดำรสชาติเข้มข้นนี่ต้องพ่นใส่หน้าของรามินแน่ๆ เขาคิดอย่างอารมณ์ดี อยากรู้ว่าเพราะอะไรรามินจึงออกมาในชุดแบบนี้ได้ เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายที่ได้ชื่อว่ารสนิยมเลิศหรูไปซะทุกอย่างอย่างรามินกันแน่

            “แกลองหาเมียสักคน แล้วเวลาเมียแกออกอาการอาร์ตตัวแม่ จะเป็นอย่างฉันนี่แหละ!” รามินกระแทกตัวนั่งลงที่เก้าอี้อย่างหงุดหงิด

            ความแค้นครั้งนี้เขาจะจดจำฝังลึกลงไปในซอกจิตเขา คอยดูเถอะมินตรา เขาจะทำให้เธอเชื่องครางหงิงเป็นแมวตัวน้อยๆ ให้ได้ สาบานเลย

         “เมียเหรอ แกมีเมียแล้วอย่างนั้นเหรอ?” แบรนดอนโน้มตัวไปข้างหน้าอีกหน่อย มองเนกไทสีน้ำเงินสะท้อนแสงตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาวกับสูทสีชมพูนั่นแล้วก็รู้สึกอารมณ์ดีพิกล

            มือของแบรนดอนล้วงไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองจากกระเป๋าเสื้อสูท ตั้งใจจะถ่ายรูปของรามินเก็บเอาไว้เป็นเครื่องมือคลายเครียดเวลาทำงานเหนื่อยๆ แต่ว่าลูกน้องที่ทรงประสิทธิภาพของมาเฟียหนุ่มยกมือขวางโฟกัสเลนส์กล้องเอาไว้ได้

            “เออ อย่าเผลอแล้วกัน” แบรนดอนยอมแพ้ในยกนี้ง่ายๆ เพราะว่าวันนี้ทั้งวันเขาจะประกบตัวติดกับรามินไม่ให้ขยับไปไหนเลย จะไม่ได้รูปมาสักใบก็ให้มันรู้ไปสิ

            “ตามใจมึงเลย ถ้าถ่ายได้น่ะนะ” รามินพูด แล้วก็ขยับเนกไทที่คออย่างอึดอัด

            พระเจ้าช่วยด้วย ก่อนที่เรือจะเทียบท่าที่มาเก๊าแล้วเขายังรวบหัวรวบหางมินตราให้เป็นของตัวเองไม่ได้ ชะรอยว่าจะต้องอกแตกตายไปซะก่อนแน่ๆ ผู้หญิงอะไร ลูกล่อลูกชนเยอะแพรวพราวมากกว่าเขาที่เป็นเจ้าพ่อบ่อนใหญ่ได้ถึงขนาดนี้

            “ก็มาลองดูกันว่าใครจะชนะ” แบรนดอนพูดแล้วก็หัวเราะออกมาอีกยก ให้ตายสิ อยากรู้จริงๆ ว่าใครกันที่สามารถทำให้รามินแต่งตัวออกแบบนี้ออกมาเดินเฉิดฉายข้างนอกได้ เอ หรือว่าจะเป็นนักไวโอลินตัวน้อยคนนั้นกันแน่นะ

            “ช่างมันเถอะ เอาอาหารมาได้ละ กูปวดหัวจริงๆ ให้ตายเถอะ” รามินสบถออกมาอย่างเจ็บแค้น

            คอยดู คอยดูนะมินตรา คิดในใจได้เพียงเท่านี้ และไม่รู้ว่าจะเอาคืนแม่สาวน้อยร้อยเล่ห์คนนั้นได้ยังไง เขานี่ช่างเป็นผู้ชายที่โชคร้ายที่สุดในโลกจริงๆ เลย

 

 

            “ฉันจะฆ่าแกแบรนดอน” รามินคำรามออกมาอีกครั้งเมื่อในที่สุดแบรนดอนก็กดชัตเตอร์ถ่ายรูปเขาจนได้

            ระหว่างทางที่ไปห้องทำงาน แบรนดอนก็มีท่าทางลุกลี้ลุกลนเขาถึงรู้ว่าตอนนี้ ศัตรูตัวฉกาจถ่ายรูปในสภาพที่สุดแย่ของเขาไว้จนได้

            “อย่ามาทำเป็นหวงหน่อยเลยน่า นิดๆ หน่อยๆ เอง ฮะๆ ถ้าเอารูปพวกนี้ไปเสนอขายให้หนังสือพิมพ์ธุรกิจที่มาเก๊า แกว่าฉันจะได้เงินมาสักเท่าไหร่” แบรนดอนแหย่หนวดเสือเล่นด้วยความสะใจ ไม่ได้เกรงกลัวอะไรรามินเลยสักนิด

            เพราะถ้าเปรียบว่ารามินคือเสือ เขาก็คือสิงห์ล่ะนะ เรื่องอะไรที่เขาจะกลัวรามินที่เรียนและเป็นคู่แข่งกันมาตั้งแต่สมัยไฮสคูล จุดอ่อนจุดแข็งอะไรก็รู้เกือบทุกอย่างเพราะโตมาด้วยกัน และสุดท้ายก็กลายมาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจ เหมือนสมัยเรียนที่ก็เป็นคู่กัดกันมาตลอด

            จะว่าศัตรูก็เรียกได้เต็มปาก เพราะมีอะไรก็แข่งขันกันมาเสมอ แต่ก็ไม่เคยเอาจริงเอาจังถึงชีวิต ถือเป็นสีสันและมีแรงผลักดันที่จะพาธุรกิจของตัวเองไปได้ไกลยิ่งกว่าเดิม

            “ลบเดี๋ยวนี้แบรนดอน” รามินสั่งเสียงเรียบหน้าตาบูดบึ้งไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง

            “ถ้าฉันไม่ลบ มีปัญหาหรือเปล่า ราล์ฟ” แบรนดอนยียวนกลับมาทั้งน้ำเสียงและสีหน้า เรียกอารมณ์โทสะที่พลุ่งพล่านเพราะความโกรธที่หาทางระบายไม่ออกของรามินพุ่งขึ้นเป็นอีกเท่าตัว

            “แบรนดอน” รามินเรียกชื่อผู้ชายที่เป็นทั้งเพื่อนร่วมรุ่นและศัตรูทางธุรกิจเหมือนจะเอ่ยเตือน

            ตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดและหาทางออกไม่เจอ สุดท้ายร่างกายของคนที่ยั่วโมโหนี่แหละที่เป็นที่ระบายได้ดีที่สุด

            “เอ๋ อะไรอะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย” แบรนดอนยักไหล่แล้วก็เก็บโทรศัพท์ของตัวเองไว้ในกระเป๋ากางเกง

            “แกจำได้ไหมตอนที่แข่งไอคิโด[2]กันเมื่อตอนเรียนแคลิฟอร์เนีย[3]น่ะ ฉันทำอะไรกับแกไว้บ้าง” รามินพูดพลางหักนิ้วดังกร๊อบๆ

            ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายเข้าใจสถานการณ์รีบแหวกทางให้เจ้านายแต่โดยดี พร้อมกับแอบเชียร์เจ้านายของตัวเองอยู่ลึกๆ ด้วย

            “ช่ายสิฉันไม่เก่งไอคิโดแต่ฉันก็เชี่ยวยูโด[4]นะราล์ฟ” แบรนดอนพูดแล้วก็พุ่งเข้าไปประชิดตัวของรามิน พลางจับคอเสื้อของรามินรั้งเข้าหาตัว ทำท่าจะทุ่มไอ้ผู้ชายอวดดียิ่งยโสนี่ฟาดกับพื้นให้เป็นบุญตาลูกน้องเสียหน่อย

            แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงมาทางนี้พอดี

            สายตาของผู้ชายหลายคนที่เดินตามผู้เป็นนายมองไปยังทิศทางที่แบรนดอนกำลังมองอยู่เช่นกัน รามินไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้เป็นจังหวะของเขา ได้ทีก็อัดร่างแกร่งของแบรนดอนติดผนังแรงๆ และทำจับคอเสื้ออีกฝ่ายด้วยท่าที่แบรนดอนคิดจะจัดการกับเขาก่อนหน้านี้

            แต่เสียงหวานที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้รามินต้องหันไปมองด้วยความตกใจ

            “ราล์ฟคะ” เสียงนั้นเรียกชื่อของรามินอย่างสั่นๆ ราวกับไม่รู้ว่าสมควรจะเรียกชื่อเขาตอนนี้ดีไหม

            “หนูมิน” รามินตกใจนิดหน่อยที่เห็นมินตรากำลังจะเดินผ่านตรงนี้พอดี

            แต่แบรนดอนหน้าซีดเผือดเพราะรู้ว่าตอนนี้มินตรากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

            “ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะครับ!” เสียงทุ้มต่ำของเพื่อนที่รีบแก้ตัวพัลวันนั้นทำให้รามินหยุดคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อจำได้ว่าทอมสันเคยเล่าให้ฟัง ว่ามินตราเข้าใจว่าเขากับแบรนดอนมีใจให้กัน

            แถมตอนนี้สภาพที่เห็นดูเผินๆ เหมือนว่าพวกเขากำลังกอดกันรักใคร่กลมเกลียว ไอ้ราล์ฟจะบ้า ชายหนุ่มสบถในใจ รีบผละออกห่างจากแบรนดอนทันที

            “ฉันจะไม่บอกใครหรอกนะคะ ตามสบายเลยค่ะ” มินตราพูดและทำหน้าผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง

            แย่แล้ว ก่อนหน้านี้เธอหวั่นไหวกับผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันอย่างรามินได้ยังไงนะ หญิงสาวต่อว่าตัวเองในใจพร้อมกับวิ่งหนีภาพที่สุดแสนจะเรียกอาการขนลุกทันที

            “มิน” รามินเรียกชื่อของมินตราตามหลัง แล้วก็อยากจะร้องไห้นัก

            นี่เขาไปทำกรรมอะไรเอาไว้กันแน่นะ

            “ฉิบหายแล้วราล์ฟ ในสายตาผู้หญิงคนนั้น ฉันไม่มีชิ้นดีเลย แย่กว่าแกซะอีก” แบรนดอนกล่าวอย่างสิ้นหวัง พร้อมกับตบไหล่ให้กำลังใจรามินเบาๆ

            “ฮ่าๆๆ” แล้วนี่ก็คงเป็นเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของคนสนิทรามินอย่างทอมสันเช่นเคย จากนั้นไม่นานเสียงหัวเราะของผู้ชายที่เป็นลูกน้องของทั้งสองฝ่ายก็ดังพอให้ได้ยินเช่นกัน

            “ทอมสัน ฉันอยากจะฆ่าแกนานแล้ว สักทีเถอะ” รามินคำรามในคอเบาๆ

            หลังจากที่สั่งลงโทษลูกน้องพร้อมกับการประทุษร้ายร่างกายของบอดีการ์ดร่างใหญ่จนพอใจแล้ว ทั้งรามินและแบรนดอนก็เดินเข้าไปคุยงานกันที่ห้องทำงาน ทิ้งให้ลูกน้องชายหน้าโหดสิบกว่าคนกอดคอและลุกนั่งอยู่หน้าห้องทำงาน และทำไปเรื่อยๆ จนกว่าพวกเขาจะคุยงานเสร็จ

            “ยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปด นาย ผมขอโทษ!” และนี่ก็เป็นเสียงร้องขอความเห็นใจของทอมสัน หลังจากที่เขาค้นพบว่าตั้งแต่ที่นายหนุ่มเจอหน้ามินตราแล้วเขาเองก็ซวยไม่แพ้รามินเช่นกัน

 

 

            น้องมินคบกับคุณรามินอยู่เหรอ?’ คำถามนี้ยังก้องอยู่ในหัวของมินตราไม่หายไปไหน

            หลังจากที่กลับมาถึงห้องพักของตัวเองได้ มินตราก็ถูกทั้งพี่แก้มแก้วและก็พี่นารีที่พักอยู่หองเดียวกันซักถามอยู่นาน เธอไม่รู้ว่าจะตอบไปว่าอย่างไหร่ดี สุดท้ายก็ทำได้เพียงนิ่งเงียบและเหมือนเป็นการตอบรับกลายๆ ว่าเธอกลายเป็นของเสือร้ายอย่างรามินไปแล้ว

            แค่คิดเธอก็อยากจะร้องไห้ รามินไม่ได้ชอบผู้หญิงเพียงอย่างเดียวเท่านั้น เขายังมีรสนิยมชอบไม้ป่าเดียวกันอีกต่างหาก แบบนี้สมควรจะคบกันอย่างที่เขาขอเมื่อคืนอย่างนั้นเหรอ ร่างเล็กเดินโผเผไปล้างหน้าในห้องน้ำแล้วก็มองภาพตัวเองในกระจกที่สะท้อนออกมาอย่างสับสน

            แค่คิดก็อยากจะเป็นบ้าแล้ว ต้องมาแย่งชิงฟาดฟันรามินกับผู้ชายอย่างแบรนดอนอย่างนั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

            “สิ้นหวังแล้ว สิ้นหวังแล้ว สิ้นหวังแล้ว” เธอพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับคนที่วิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว

            “มินกำลังท่องมนตร์อะไรอยู่เหรอจ๊ะ” นารีถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ หลังจากที่เป็นห่วงรุ่นน้องที่หายเข้ามาในห้องน้ำนานแล้วเลยเดินเข้าดู ก็เจอว่ามินตราก้มหน้าผมเผ้าหลุดลุ่ยปรกหน้าปรกตา ยืนคุยกับอ่างล้างหน้าพูดจางึมงำอะไรสักอย่างที่น่าขนลุก

            “สิ้นหวังแล้วมินตรา เธอจะทำยังไงต่อไปดี งูเหลือม เก้ง กวาง แย่แล้ว คุณแบรนดอน อา สิ้นหวังแล้ว สิ้นหวังแล้ว

            “พี่แก้ม ดูเหมือนน้องมินจะถูกผีเข้าค่ะ!

 

 

            หลังจากที่ช่วงหัวค่ำคณะดนตรีของแก้มแก้วได้บรรเลงเพลงในห้องอาหารเรียบร้อยแล้ว ทอมสันก็เดินมาเรียกให้มินตราออกไปพบกับรามินที่ห้องพัก ทำเอาสาวน้อยหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังสังเกตว่าชายหนุ่มมีท่าทางการเดินแปลกๆ ไป

            “คุณทอมสันเป็นอะไรไปเหรอคะ” เธอเอ่ยถาม พลางมองไปช่วงขาของทอมสันด้วยความเป็นห่วง

            เขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างจืดเจื่อน จะบอกได้ยังไงกันล่ะ ว่าถูกเจ้านายลงโทษมาและต้นเหตุก็กำลังยืนถามนัยน์ตาใสแจ๋วอยู่นี่เอง

            “ไม่มีอะไรมากหรอกครับ รีบไปเถอะครับ เดี๋ยวคุณรามินจะรอนานครับ” เขาเชิญซ้ำครั้งที่สอง มินตราก็ขมวดคิ้วมุ่นจนหน้าหวานยับยุ่งไปหมด

            “มินไม่อยากไป” เธอเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นอย่างสนิทสนม เพราะได้คุยได้เจอหน้ากันมาหลายวันแล้ว เลยไม่เหลือความประหม่าหรืออึดอัดเท่าตอนแรกๆ ที่เจอกันแล้ว แต่คนที่ได้ยินนี่สิ กลัวขึ้นมาจับใจเลยทีเดียว

            ท่าทางการเดินของเขาต้องเปลี่ยนไปอีกหลายวันแน่ ถ้าหากว่ามินตรายังคงเรียกแทนตัวเองว่า มินกับเขาต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้น่ะ

            “ผมต้องถูกซ้อมแน่ๆ ครับ” ทอมสันกล่าวไปตามความจริง

            วันนี้ทั้งวันรามินซ่อนตัวอยู่ในห้องทำงานเพราะไม่กล้าจะออกไปพบเจอใคร สาเหตุก็คือชุดที่เขาสวมอยู่เป็นฝีมือการคัดสรรของมินตรานั่นเอง และไม่น่าเชื่อว่าเจ้านายจอมโหดไม่กล้าเปลี่ยนไปใส่ชุดอื่น เพราะกลัวว่านักไวโอลินสาวคนนี้จะไม่พอใจ นับเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ

            “มินเกลียดเจ้านายคุณจังเลยค่ะ” หญิงสาวพึมพำเบาๆ แต่ก็เดินออกมาอย่างว่าง่าย กลัวว่านอกจากตัวเองจะซวยแล้ว ทอมสันเองก็คงจะถูกลูกหลงตามไปด้วย ก็เลยยอมทำตามคำสั่งบ้าบอไร้สาระของรามินอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

            แต่ลึกลงไปแล้ว เธอเองก็อดกระดี๊กระด๊าไม่น้อย ที่จะได้เจอหน้ารามินแล้ว

            “เอ่อ คุณมินครับ คุณรามินบอกให้คุณถือกระเป๋าไปที่ห้องโน้นเลยครับ”

            “เอ๊ะ!” มินตราอุทานเสียงสูงออกมาอย่างตกใจ อะไรนะ เมื่อกี้ทอมสันว่ายังไงนะ

            “เจ้านายสั่งให้คุณมินตราย้ายห้องครับ”

            “ถ้ามินไม่ไป

            “คุณรามินจะสั่งให้ปล่อยเกาะคณะนักดนตรีทั้งหมดครับ” ทอมสันพูดแล้วก็กลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ เมื่อเห็นสีหน้าของมินตราเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

            รามินคิดเอาไว้แล้วว่ามินตราจะต้องไม่ยอมมาง่ายๆ เขาเลยเตรียมคำพูดฝากไว้กับคนสนิท ถ้าเมื่อไหร่เธอทำท่าจะไม่ยอมเชื่อฟัง

            ถ้าหนูมินไม่ยอม บอกว่าฉันจะเอาคณะนักดนตรีไปปล่อยเกาะ ไม่ก็ขายให้โจรสลัด เชื่อสิ เดี๋ยวหนูมินก็เดินตามมาต้อยๆ เองนั่นแหละ

            เจ้านายของเขานี่รู้ใจคุณมินตราจริงๆ ท่าทางงานนี้พวกลูกน้องอย่างเขาคงจะสบายใจที่เห็นเจ้านายดูมีชีวิตชีวาขึ้น เพราะสาวน้อยคนนี้

 

 

            “ไปว่ายน้ำกันไหม” คนตัวโตชวนสาวน้อยที่หิ้วกระเป๋ามาทิ้งที่ปลายเตียง แล้วนั่งกอดอกคอเชิดตั้งตรงแบบไม่กลัวเคล็ดอยู่นานสองนาน

เขาพอจะรู้ว่าเธอน่าจะโกรธ แต่ไม่คิดว่าจะโกรธได้น่ารักขนาดนี้

            “ว่ายน้ำ” มินตราทวนเสียงสูงอย่างเหลือเชื่อ เขาชวนอะไรได้สิ้นคิดเอามากๆ

            “อื้อ ชั้นบนสุดของเรือหรือว่าชั้นนี้มีสระน้ำด้วยนะ อยากลงไหม” เขาชวน เพราะรู้มาจากเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย สาวๆ มักจะชอบเล่นน้ำแล้วอารมณ์ดีขึ้นมาได้ง่ายๆ ได้ยินมาแบบนี้นะ แล้วก็เคยเห็นแบบนี้มาเยอะด้วย

            แต่ทำไมมินตราของเขาถึงทำหน้าเบ้แบบนี้ล่ะ

            “ฉันรอบเดือนมานะคะ” มินตราพูดเสียงเบา มองหน้าเขาเหมือนสัตว์ประหลาดต่างดาวที่มาเยือนโลก

            “เอ๊ะ แต่ก็ยังลงได้ไม่ใช่เหรอ” เขาท้วงด้วยความงุนงง ปกติเพื่อนร่วมคลาสเมื่อตอนเรียนก็โดดลงสระเป็นว่าเล่น แม้ว่าจะมีรอบเดือนก็ตามเถอะ แล้วทำไมสีหน้าของมินตราถึงได้ดูแหยเกได้ขนาดนี้กันล่ะเนี่ย

            “จะลงได้ยังไงคะ ราล์ฟจ๋า รอบเดือนมินมานะคะ ลงสระมันก็” เธอพูดต่อไม่จบ แล้วก็มองหน้าเขาอย่างกล่าวหา เขานี่ยิ่งกว่าโรคจิตจริงๆ ซะด้วย

            “เอ๊ะ เพื่อนผมลงได้นะ ไม่เห็นเป็นไรเลย”

            “ไม่ได้!” มินตราส่ายหน้าหวือ รับไม่ได้กับข้อเสนอของรามินอย่างเด็ดขาด

            “ก็แค่มีผ้าอนามัยก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ เอ๊ะ ผมพูดมากไปหรือเปล่านะ” เมื่อเขาทำท่าทางแปลกๆ มินตราก็เริ่มจะเข้าใจว่าเขาคงหมายถึงผ้าอนามัยแบบสอดเป็นแน่แท้ จริงสิ เขาโตมาแบบตะวันตกและของใช้ส่วนตัวสำหรับผู้หญิงจึงไม่ค่อยเหมือนที่นี่

            “ฉันจะใช้ผ้าอนามัยแบบนั้นได้ยังไงกันคะ” เธอพูดแล้วก็ขมวดคิ้วแน่น จนหน้าวานยับยุ่งอย่างน่ารัก

            “มันอันใหญ่จะตาย แล้วให้เข้าไปในตัว อ๊าย คุณราล์ฟคิดอะไรอยู่เนี่ย” หญิงสาวหน้าบิดเบี้ยว พลางบิดตัวไปมาราวกับว่าอยู่ในสถานการณ์นั้นจริงๆ

            คราวนี้เป็นรามินที่คิดมาก ผ้าอนามัยแบบสอดอันจิ๋วแบบนั้นหญิงสาวคิดว่ามันใหญ่แล้วหรือ แล้วถ้าเกิดเขามีอะไรกับเธอ เฮ้ย เขาสะดุ้งกับความคิดของตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นมาพัดๆ หน้าตัวเองใหญ่ ทอมสันที่กำลังเดินหิ้วเอาของจากห้องของมินตรามารอบสองก็งงกับสีหน้าท่าทางของทั้งคู่

            นายหน้าแดงคุณมินตราจะร้องไห้ อะไรกันอีกล่ะเนี่ย

            “ตบหน้าฉันทีทอมสัน ฉันกำลังจะเป็นบ้า!

            และหลังจากสงบสติอารมณ์ข่มความรู้สึกตัวเอง และถูกทอมสันตบหน้าเบาๆ ทีหนึ่ง รามินก็ยอมรับกับตัวเองว่าเขาพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงกับผู้หญิงที่ชื่อมินตรา เดินโซเซออกจากห้องทั้งชุดสีดอกไม้หลากสีอันเจิดจ้าตรวจงานทั่วเรือแล้วก็กลับเข้ามาในห้อง เห็นอีกทีมินตราก็หลับไปเสียแล้ว ท่าทางยังไม่ค่อยชินกับการล่องเรือนานๆ เป็นแน่ คงจะเป็นคนเมารถเมาเรือง่ายเลยยังดูเหมือนเมาเรืออยู่แบบนี้

            เขาถอดเสื้อออกและเดินเข้าไปอาบน้ำดับความร้อนและผ่อนคลายร่างกาย กลับขึ้นเตียงอีกทีก็ถอนหายใจให้แม่ตัวดีที่หลับใหลไม่รู้เรื่องราวรอบตัว รออีกนิดก็ได้วะราล์ฟ ชายหนุ่มนึกในใจอย่างสงสารตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ สาวเจ้าและรั้งร่างบางมากอดไว้แนบตัว

            อุ่นดี ให้ความรู้สึกนุ่มนิ่มไม่อยากปล่อย รามินบอกตัวเอง แล้วก็ก้มหน้ากดปลายจมูกกับแก้มนวลที่มีกลิ่นของแป้งเด็กหอมจางๆ อย่างแผ่วเบา

            “ราตรีสวัสดิ์ครับหนูมิน

 

 

            และเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้ารามินก็เห็นว่ามินตรากระโดดโลดเต้นอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ราวกับว่าเจอของเล่นถูกใจอยู่

            “หนูมินตื่นแล้วเหรอ” เขาขยี้ตาอย่างง่วงงุนแล้วก็ยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาขึ้นมาจากกลางเตียง

            มินตราเมื่อเห็นรามินตื่นแล้วก็ยิ้มร่าโยนเสื้อและกางเกงขึ้นเตียงมาให้ชายหนุ่มดู

            “ดูสิๆ มินเจอเสื้อฮาวายด้วยล่ะ สีสวยมากเลย ราล์ฟจ๋า”

            “จ๋า” ชายหนุ่มขานรับ รู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้าใกล้ตัวเอง แต่เอาเถอะ เมื่อวานชุดสะเหล่อๆ นั่นยังใส่ได้ กะอีแค่เสื้อกล้ามฮาวายทำไมเขาจะใส่ไม่ได้

            “ราล์ฟจ๋า” เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง พลางยิ้มหวานสุดจิตสุดใจมาให้

            “จ๋า” แม่มดตนนี้กำลังทำให้เขาคลั่ง ใครก็ได้ ช่วยเขาทีเถอะ รามินตะโกนร่ำร้องอยู่ในใจด้วยความทรมาน

            “หนูมินอยากแต่งหน้าให้ราล์ฟขาจัง”

            “เอ๊ะ” รามินครางออกมา แล้วก็ขยับตัวหนีเมื่อแม่สาวนักไวโอลินกระโจนขึ้นเตียงแล้วกอดแขนเขาเอาไว้แน่น

            “ราล์ฟขา ขอหนูมินแต่งหน้าให้คุณหน่อยได้ไหม?



[1] มาโซคิสม์ (Masochism) หมายถึงความสุขหรือความพึงพอใจเมื่อได้รับความเจ็บปวดกับตัวเอง คำนี้มีที่มาจากชื่อของมาร์กีส์ เดอ ซาด (Marquis de Sade) นักเขียนและนักปรัชญาชาวฝรั่งเศสที่ขึ้นชื่อในการเขียนนิยายแนวนี้

- ซาดิสม์ (Sadism) เป็นคำตรงกันข้าม หมายถึง ความสุขหรือความพึงพอใจในความเจ็บปวดและความทุกข์ของผู้อื่น

[2] ไอคิโด (Aikido, 合気道 ) เป็นศิลปะการป้องกันตัวของประเทศญี่ปุ่น พัฒนาขึ้นโดยอาจารย์ โมริเฮ อุเอชิบะ ทำงานโดยการ ผสมผสานเข้ากับท่วงท่าของผู้จู่โจม และเปลี่ยนทิศทางพลังงานที่จู่โจม โดยไม่ต่อต้านตรงๆ ซึ่งจะใช้พลังกายเพียงเล็กน้อย โดยใช้ท่วงท่าการเข้าและการหมุน จบลงโดยการทุ่มลงหรือควบคุมข้อต่อ

[3] รัฐแคลิฟอร์เนีย (California) เป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดในสหรัฐอเมริกาและมีพื้นที่ใหญ่สุดเป็นอันดับสาม ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตก ติดมหาสมุทรแปซิฟิก ของสหรัฐอเมริกา ถือเป็นผู้นำกระแสโลกทั้งด้านวัฒนธรรมสมัยนิยมและการเมือง และเป็นถิ่นกำเนิดของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ วัฒนธรรม

[4] ยูโด (Judo, 柔道) เป็นศิลปะการป้องกันตัวประเภทหนึ่งที่ถือกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น โดยคะโน จิโงะโร ยูโดมีชื่อเต็มว่า โคโดกัง ยูโด เดิมเรียกว่า ยูยิสสู ซึ่งเป็นวิชาที่สามารถต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่มีอาวุธด้วยมือเปล่า




นิยายเรื่องนี้หมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊คแล้วค่ะ

มู่เลยเอามาทำ E-Book เองค่ะ มู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ

ซื้อ E-Book ได้โดยการกดที่รูปปกใหม่ด้านบนได้เลย

หรือจะตรงนี้ก็ได้ค่ะ

หรือ >>Click!!<<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

2,416 ความคิดเห็น

  1. #1537 ☀Relax☀ (@momo_chic) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2554 / 20:05
    อยากเห็นหนูมินเป็นแม่คน ><!
    #1537
    0
  2. #1536 B K O O ;P (@-koob-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 23:14
    อร้ายยย !!
    อยากอ่านป๋าราล์ฟกับหนูมิน
    #1536
    0
  3. #1535 praewmorn (@praewmorn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 20:53
    อุดหนุนแน่นอนค่ะ 5555 คิดถึงป๋าราล์ฟ >//<
    #1535
    0
  4. #1534 FullMoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 12:31
    ไปอาบน้ำ แต่งตัวก่อนนะคะ จะออกไปซื้อหนังสือละ ^^
    #1534
    0
  5. #1533 12...จังโก้ (@jung-go) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2554 / 23:03
    เย่ๆจะได้อ่านตอนที่เหลือแล้ว ^^
    #1533
    0
  6. #1532 Fakezz zzz ZZ* (: (@mcfakez) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2554 / 22:39
    ปกมาแล้วๆ
    ดีใจด้วยค่า ><
    #1532
    0
  7. #1531 Doll_lucky (@luckypuzz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 15:24
    รักเจ๊ ๆ
    #1531
    0
  8. #1530 SAYONARA ♥ (@ry-cher) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2554 / 00:28
     น้ำตาซึม T^T
    #1530
    0
  9. #1529 Chicky ya ya ya (@wanjaiwanyen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 11:04
    ถึงแอรีนจะไม่ใช่ตัวร้าย แต่ตอนนี้รู้สึกสมน้ำหน้าแอรีนมากๆเลยอ่ะ
    #1529
    0
  10. #1528 ☀Relax☀ (@momo_chic) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2554 / 23:01
    ยัยแอรีนนี่นางร้ายชัดๆ
    =_____________=
    #1528
    0
  11. #1527 papy12 (@papy12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 19:07
    อุปสรรคเริ่มมาล่ะ!
    #1527
    0
  12. #1526 pear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 21:34
    ติมตามค่ะ ๆหนุกมากกกกกกกกกกกกก
    #1526
    0
  13. #1525 I love it (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 23:56
    ไรเตอร์ไม่สนใจลิโพเหรอคะ คือเคยกินแต่ลิโพนะคะ

    โด๊บกันหลับตอนไปสอบนะคะ แหะๆ

    กาแฟมันไม่อยู่ โดยส่วนตัวกินแล้วโอเคนะ

    (ต่ืนเลย)

    แต่บางคนก็กินแล้วมือส่ันเหมือนกันนะ

    ปล.รสชาติเหมือนเปปทีนเยย งือ~
    #1525
    0
  14. #1524 kik-dek-d (@kik-dek-d) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 10:19
    แอรินเธอจะทำอะไรหนูมินได้
    #1524
    0
  15. #1523 *PinG*♥ (@pinghihi2009) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 08:33

    ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะย่ะ! ;p

    พี่มู่สู้ๆๆๆๆๆๆๆ

    #1523
    0
  16. วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 20:39
    แอรีนทำอะไรหนูมินไม่ได้ 555+
    #1522
    0
  17. #1521 leah_lovelove (@phantom7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 14:55
    ตลกแอรีนทำอะไรมินตราไม่ได้ 555 
    #1521
    0
  18. #1520 Sabato (@belivein_love) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 13:50
     ตอนหน้าแอรีนจะหน้าแตกไหมหนอออ~
    #1520
    0
  19. #1519 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2554 / 22:14
    นังมารร้ายยังตามมาอีกเหรอนี่
    #1519
    0
  20. #1518 punpunwang (@punwang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2554 / 18:43
    หนูมินน่ารักที่สุดเลย

    นังแอรีน เธอจะทำอะไรน่ะ!?
    #1518
    0
  21. #1517 ลาลา (@0818493100) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2554 / 10:51
    แอรีนจะทำอะไรอีกน้า......ลองดื่มโออิชิดูนะ M 100 กับกระทิงแดงมันแรงไป
    #1517
    0
  22. #1516 คนๆ หนึ่งที่ต้องดื่มกระทิงแดงแทบทุกวัน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 22:55
    แนะนำแค่ M150 หรือไม่ก็กาแฟค่ะ กระทิงแดงแรงไปสำหรับคนที่เพิ่งดื่ม หรือไม่ได้แบบอดหลับอดนอนแล้วทำงานใช้แรงงานไปด้วยอย่าดื่มดีที่สุด ถ้าเป็นสาวๆ แบบที่อดหลับอดนอนเพราะแค่อ่านหนังสือ หรือทำงานหน้าคอม ไม่ได้ใช้แรงงานแบบเสียเหงื่อเสียเลือดเอาแค่กาแฟต่อไปนั่นแหละค่ะ ดีแล้ว
    #1516
    0
  23. #1515 ไม่รู้ไม่ชี้ (@peninsula) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 20:09
    แอรีนกล้าเล่นหนูมินหรอ ตอนนี้มีแบ๊คอัพใหญ่ๆอยู่ตั้งสองคน(ภูริตกับรามิน)
    #1515
    0
  24. #1514 jomson (@jomson-shine) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 17:44
    แอรีนร้ายแบบน่ารักๆเหมือนครึ่งแรกก้อโอเคนะคะ น่ารักดี เพราะยังงัยนางเอกของเราก้อต้องชนะ อยู่ดี อิอิ ร๊ากกหนูมิน ร๊ากกกกกกกกกกก เจ้มู่ สุขภาพแข็งแรงนะคะ....กอดดดดดดดดด
    #1514
    0
  25. #1513 LoveOwodog (@tina0905) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 17:13
    หนูมินเก่ง
    #1513
    0